Saturday, May 22, 2010

Μια γεννιά ,δύο επιστολές.




 ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΑΚΡΙΣΗΣ: Από τα βασανιστήρια στο... ουισκάκι με πατατάκια.

10.04.2010, περίπου 10 το βράδυ. Περιπολικό της Αμεσης Δράσης με προσεγγίζει σε δρόμο της Ν. Φιλαδέλφειας. Δύο μπάτσοι προτάσσουν τα όπλα τους και μου περνούν χειροπέδες. Στο επόμενο λεπτό καταφτάνει αντιτρομοκρατικάριος με «Freewind» και εμφανώς ανακουφισμένος αναφωνεί «αυτός είναι». Μετά από μια τρελή πορεία, με τους μπάτσους αγχωμένους και τον «αντί» να τους ηρεμεί, φτάνουμε στη ΓΑΔΑ. Το ασανσέρ οδηγεί στον 12ο όροφο. Η πόρτα ανοίγει και τρεις κουκουλοφόροι αναλαμβάνουν δράση. Μετά τα πρώτα χτυπήματα καλωσορίσματος μου λένε να γδυθώ. Ακολουθούν πολλές ερωτήσεις και η αρνητική μου στάση τους εξαγριώνει. Αρχίζουν οι απειλές: «Πάρτε τον στον Υμηττό. Πηγαίνετε να φέρετε τα παιδιά του εδώ να τα σκοτώσουμε μπροστά του». Παράλληλα, ο ξυλοδαρμός συνεχιζόταν με γροθιές, γονατιές κ.ά., με προτεραιότητα κυρίως στο σώμα και όχι στο πρόσωπο. Βέβαια, η συνεχής αρνητική μου στάση «πυροδοτεί» και κάποιες γροθιές στο πρόσωπο (εμφανείς οι μελανιές στο πρόσωπό μου κατά την προσέλευση στον εισαγγελέα). Ξαφνικά διαπιστώνω ότι μαζευτήκανε πολλοί. Η λύσσα τους να μάθουν πράγματα από μένα πριν δημοσιευτεί η σύλληψή μου τους κάνει να ξεχνούν τις κουκούλες τους. Ηταν περίπου εφτά άτομα τώρα στο δωμάτιο. Τώρα, ξεκινούν οι πιο «επαγγελματικές» μέθοδοι ανάκρισης. Κεφαλοκλείδωμα μέχρι να χάσω τις αισθήσεις μου, έντονη πίεση στη μύτη μου και όλα αυτά όντας γυμνός. Μεσολαβούν βέβαια κάποιες παύσεις κοιτάζοντας τον τοίχο, για να σκεφτώ. Οι ερωτήσεις συνεχίζονταν μαζί με επαναλαμβανόμενες γονατιές στο μηρό. Τα πράγματα αγριεύουν. Η ώρα περνάει και οι «αντί» έχουν εξαγριωθεί. Πέφτω συνέχεια κάτω για να προφυλαχτώ από τα χτυπήματα και με σηκώνουν συνέχεια. Οι παύσεις σταματούν. Εφτά ή οχτώ άτομα, κουκουλοφόροι και μη, με ξυλοκοπούν όλοι. Ενα δυνατό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, με αποτέλεσμα να χάσω σχεδόν τις αισθήσεις μου, βάζει τέλος στα βασανιστήρια.
Οταν ξαναβρίσκω λίγο τις αισθήσεις μου, συνειδητοποιώ ότι το σώμα μου είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Τα άκρα μου έχουν μουδιάσει πλήρως και έχουν πρηστεί. Η ένταση της κατάστασης μου έχει προκαλέσει δύσπνοια και λόγω χαμηλού αιματοκρίτη (στίγμα μεσογειακής αναιμίας) νιώθω την πίεσή μου χαμηλή. Αντιλαμβάνομαι ότι η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί μέχρι το πρωί σε σίγουρα χειρότερες συνθήκες. Παθαίνω κάποιου είδους κρίση και καταρρέω. Οι κουκουλοφόροι δείχνουν να ανησυχούν, αλλά περιμένουν. Με βάζουν να κάτσω και μου ρίχνουν νερά στο πρόσωπο. Δεν έχουν πειστεί ακόμα, ενώ η συμπτωματολογία εντείνεται. Με ρωτούν αν παίρνω φάρμακα και τους εκστομίζω τη λέξη «αναιμία». Δεν δείχνουν να πείθονται, αλλά καλού - κακού φωνάζουν τον διευθυντή της αντιτρομοκρατικής. Τελικά, εμφανώς ανήσυχοι, φωνάζουν κάποιον γιατρό που με εξετάζει και με μεταφέρουν στο ιατρείο μη ρισκάροντας να πάθω κάτι μέσα στη ΓΑΔΑ. Εκεί, μετά από κάποια ώρα, συνέρχομαι και σε κακή κατάσταση με πηγαίνουν στο κελί μου. Η όλη διαδικασία πρέπει να κράτησε γύρω στις τρεις ώρες (λέω «πρέπει» γιατί είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου λόγω της φυσικής και ψυχικής ενέργειας που κατανάλωσα), ενώ η περιγραφή των λεπτομερειών του βασανισμού είναι εκ των πραγμάτων ελλιπής. Ειλικρινά, δεν μπορώ να θυμηθώ ακόμα τα πρόσωπα των βασανιστών μου.
Από το επόμενο πρωί ξεκινάει μια πιο «φιλική» μέθοδος ανάκρισης. Η χρονική διάρκεια αυτής της «προσέγγισης» κράτησε μέχρι και το προηγούμενο βράδυ της προφυλάκισής μου στις φυλακές των Τρικάλων. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν τρία υψηλόβαθμα στελέχη της αντιτρομοκρατικής. Σα να μην είχε συμβεί τίποτα το προηγούμενο βράδυ («έλα μωρέ δυο σφαλιάρες έφαγες») οι προσφορές ήταν πλούσιες. Τσιγάρα, νερό, αναψυκτικά, σάντουιτς, καφές και... ουισκάκι με πατατάκια, ήταν πάντα στην ευχέρειά μου για παραγγελία. Η «φιλική» αυτή προσέγγιση περιείχε τις ίδιες, αλλά και άλλες, ερωτήσεις που μου έκαναν κατά τη διάρκεια του βασανισμού μου. Το σκηνικό είχε απ' όλα. CD's με τηλεφωνικές συνομιλίες, φωτογραφίες, αντιτρομοκρατικάριους στο ρόλο του καφετζή με το δίσκο στο χέρι!!!
Ολα αυτά γιατί «εγώ ήμουν ο καλλιεργημένος, με γυναίκα και παιδιά», ενώ οι υπόλοιποι ήταν «διεστραμμένοι, τρελοί» και πολλά άλλα. Από την αρχή πόνταραν στο γεγονός ότι είμαι πατέρας ανήλικων παιδιών και θα συνεργασθώ. «Τα παιδιά σου δεν τα σκέφτεσαι, πώς θα μεγαλώσουν; Πες μας και θα φροντίσουμε εμείς να βγάλεις λίγα χρόνια στη φυλακή». Ακόμα και λεφτά μου πρόσφεραν λίγο πριν «απολογηθώ» στην ανακρίτρια. «Πες μας και θα σου δώσω 50 χιλιάρικα να τα δώσεις στη γυναίκα σου. Δεν θα το μάθει κανείς». Οι επόμενες μέρες πέρασαν με την ίδια διαδικασία να συνεχίζεται κάθε 3-4 ώρες. Επιστράτευσαν βέβαια και ένα νεότερο στέλεχος, περίπου στην ηλικία μου, μήπως και σταθεί πιο τυχερός. Ετσι, πέρασαν οι μέρες μέχρι τις 17.04 που οδηγήθηκα, μαζί με τον Β. Σταθόπουλο, στις φυλακές των Τρικάλων. Το γεγονός ότι ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΘΗΚΑ βέβαια ανταμείφθηκε με την προφυλάκισή μου σε τόσο μεγάλη χιλιομετρική απόσταση που μου στερεί ουσιαστικά τη δυνατότητα να βλέπω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εκτός αυτού βεβαίως. Βασικός τους στόχος είναι να δυσχεραίνουν την επικοινωνία μου με τους συντρόφους μου Π. Ρούπα και Ν. Μαζιώτη.
Για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα... Επέλεξα να δημοσιεύσω τον βασανισμό μου απ' τους αχρείους της αντιτρομοκρατικής μετά από την «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ» για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Καταρχήν, εντάσσω το βασανισμό μου, αλλά και τη «φιλική προσέγγιση», στην ίδια ακριβώς διαδικασία: ΑΝΑΚΡΙΣΗ! Βασικός στόχος των βασανιστηρίων δεν ήταν η εκδίκηση, αλλά η απόσπαση πληροφοριών. Θέλω να γίνει κατανοητό ότι γράφω αυτές τις γραμμές τώρα, μετά την ανάληψη ευθύνης για τη συμμετοχή μου στον Επαναστατικό Αγώνα, για να δηλώσω ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ. Η δημοσίευση των γεγονότων αυτών δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση καταγγελία βασανιστηρίων. Στόχος μου είναι να καταδείξω τις απαρχαιωμένες και αναποτελεσματικές μεθόδους ανάκρισης και να συνεισφέρω αυτή μου την εμπειρία ως στιγμή αγώνα σε κατάσταση αιχμαλωσίας. Δηλώνω ότι η ξεκάθαρη στάση μου ακολουθεί την υπερήφανη επαναστατική ιστορική διαδρομή όλων όσοι βρέθηκαν αιχμάλωτοι στο καθεστώς.
Νιώθω υπερήφανος για τη συμμετοχή μου στον Επαναστατικό Αγώνα, τη διαδρομή που έχει χαράξει και τις σημαντικές του παρεμβάσεις στον κοινωνικό - ταξικό πόλεμο. Ούτε τα βασανιστήρια ούτε ο ψυχολογικός πόλεμος ούτε και οι εξοντωτικές ποινές που μας επιφυλάσσουν, θα με γονατίσουν. Είμαι πιο δυνατός από ποτέ και αυτό το οφείλω στην ακλόνητη πίστη μου για τον αγώνα και την επανάσταση. Τώρα μπορώ να αντικρύσω τα παιδιά μου κατάματα και με υπερηφάνεια. Αλλωστε, η γέννησή τους την 6η Δεκέμβρη του 2008 καθιστά χρέος για μένα να συνεχίσω ν' αγωνίζομαι. Τέλος, σ' αυτό το κείμενο θέλω να τιμήσω τον σύντροφό μου Λάμπρο Φούντα που δολοφονήθηκε από το καθεστώς. Η μάχη που έδωσε αυτός ο όμορφος αγωνιστής θα μείνει πάντα χαραγμένη στις καρδιές όλων μας.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ - ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Κώστας Γουρνάς
ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ
ΠΤΕΡΥΓΑ Ε1
04.05.2010




«Αθήνα, 18 ΜΑΪΟΥ 2010

Επειδή η έπαρση και η αμετροέπεια ενός ανθρώπου θα πρέπει να έχει και κάποιο όριο, είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω στην προσωπική επίθεση που εξαπέλυσε ο πρόεδρος της ΠΑΕ και από εκεί και πέρα ο κόσμος να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να εκφράσω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια στην ποδοσφαιρική ομάδα για την κατάκτηση του νταμπλ που τη βγάζει από την ανυποληψία στην οποία είχε οδηγηθεί την τελευταία 15ετία.
Ως φίλαθλος του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου εκπλήσσομαι διαβάζοντας στην ανακοίνωση του ανθρώπου που έχει αναλάβει τη διαχείριση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός να αναγράφεται χωρίς ίχνος ντροπής, ευθιξίας και του δέοντος σεβασμού φρασεολογία με ύφος χιλίων καρδιναλίων για την οικογένεια Γιαννακόπουλου που επί μία 40ετία έχει δώσει και τη ζωή της για να κάνει περήφανους τους φιλάθλους.
Ακόμα και οπαδός αντίπαλης ομάδας δεν θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει τη φράση «που δήθεν κόπτεται για το καλό του Παναθηναϊκού» αναφερόμενος στον μεγαλομέτοχο της ΚΑΕ και της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Παύλο Γιαννακόπουλο. Θα ήθελα να ενημερώσω τον κόσμο της ομάδας μας ότι η προσωπική ανοχή μου εξαντλήθηκε από τη στιγμή που μπροστά στον λαϊκισμό που εξέφραζε και την προσπάθειά του για επιδείξεις μαγκιάς, δεν δίσταζε να προβεί σε προσωπικές δηλώσεις εναντίον ενός ανθρώπου που έχει γράψει με χρυσά γράμματα το όνομά του στην ιστορία του Παναθηναϊκού.
Καμία διάθεση δεν είχα και δεν έχω να εμπλακώ στα διοικητικά δρώμενα της ΠΑΕ όπως τεχνηέντως αφήνουν να εννοηθεί «κύκλοι» του προέδρου. Μόνο γέλια, δε, μου προκαλούν δημοσιεύματα που διαρρέουν από συγκεκριμένες πλευρές περί δήθεν δικού μου ενδιαφέροντος για την ανάληψη της προεδρίας του ποδοσφαιρικού τμήματος.
Εκείνο που δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου, στην οικογένειά μου και στον Παναθηναϊκό, είναι από παράγοντες διετίας να πιάνουν στο στόμα τους, χωρίς πρώτα να το έχουν πλύνει, το όνομα «Παύλος Γιαννακόπουλος» προκειμένου να μειώσουν την προσφορά του. Η οικογένεια Γιαννακόπουλου έχει καταβάλει περισσότερα από 300 εκατομμύρια ευρώ για τη γιγάντωση της ιδέας που λέγεται Παναθηναϊκός, έχει προσφέρει αμέτρητο χρόνο από την προσωπική της ζωή, και κυρίως συνέβαλλε στην κατάκτηση αμέτρητων τίτλων που έκαναν ξακουστό τον σύλλογο στα πέρατα ολόκληρης της γης.
Αναφέρω την κατάκτηση των τίτλων διότι μία από τις λίγες φορές που επισκέφθηκε το κλειστό του ΟΑΚΑ σαν πρόεδρος της ΠΑΕ, είχε φροντίσει εκείνος και οι συνεργάτες του να λείπουν από την οροφή του γηπέδου τα λάβαρα που έχουν υψωθεί και θυμίζουν σε κάθε επισκέπτη τα ευρωπαϊκά τρόπαια, τα ελληνικά Πρωταθλήματα και τα Κύπελλα. Χωρίς μάλιστα να ζητήσει μια έμπρακτη συγγνώμη προς τον σύλλογο για τη βάναυση προσβολή της ιστορίας του.
Ένας άνθρωπος λοιπόν που έχει προσφέρει συνολικά 8,9 εκατομμύρια ευρώ και αποτελεί παράγοντα και φίλαθλο του Παναθηναϊκού μόλις τα τελευταία δύο χρόνια, δεν έχει το δικαίωμα να απαξιώνει και να μιλάει υποτιμητικά και ειρωνικά για την προσφορά της οικογένειας Γιαννακόπουλου όπως κατ’ επανάληψιν πράττει εδώ και πολλούς μήνες.
Αδιαφορώ παγερά για την προσωπική φθορά που έχω υποστεί από την εμπλοκή μου με έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί τον Παναθηναϊκό για την προσωπική του προβολή, ωστόσο δεν μπορώ να μείνω αδιάφορος μπροστά στις επιθέσεις που εξαπολύονται εναντίον της οικογένειάς μου, του χρυσού παρελθόντος και του ένδοξου μέλλοντος. Το πιο εύκολο θα ήταν να κωφεύσω και να ταυτιστώ με το κύμα. Θεωρώ υποχρέωσή μου να προστατεύσω το όνομα της οικογένειάς μου και κυρίως του Παναθηναϊκού από κομήτες που κάνουν τους καμπόσους με τον παρά των άλλων.
Η οικογένεια Γιαννακόπουλου προσφέρει επί 40 χρόνια σε ΟΛΑ τα τμήματα του Παναθηναϊκού και θα συνεχίσει να το κάνει με την ίδια και ακόμα μεγαλύτερη διάθεση γιατί αγαπά παθολογικά τον σύλλογο».
Δ.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

9 comments:

Greek Rider said...
This comment has been removed by the author.
Greek Rider said...
This comment has been removed by the author.
Γιώργος said...

Νομίζω η κοινή φράση είναι "θα δώσω και τη ζωή μου" - όπως και ο Κορτζίδης καλή ώρα. Θέματα πίστης...

LEFT LIBERAL SYNTHESIS said...

Γιώργο
Δύσκολα πράγματα.
Ο αγωνιστικός ιδεαλισμός καταλήγει σε μαζοχιστική καταστροφική ιδεοληψια και απομόνωση την ώρα που οι κατέχοντες σπανε πλάκα μεσα στην αφασία.
Ωραία η κειμενική ομοιότητα

Anonymous said...

diavazontas to prwto keimeno nomisa oti diavazw kapoies selides apo kapoia araxniasmenh astunomikh peripeteia.
olo auto pragmatika sunevei?
:P

LEFT LIBERAL SYNTHESIS said...

P
Καταγγέλεται με τέτοιο τρόπο,και δεν απαντιέται απο πουθενά.
Συμπέρασμα μου,μάλλον συμβαίνει

leo said...

Δύο επιστολές, δυο κόσμοι διαφορετικοί, αλλά η πίστη και η παθολογική αγάπη, κοινά σημεία της ανθρώπινης φύσης. Ομολογώ πως δεν θα τολμούσα την παράθεση. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έπρεπε να το κάνεις, έχεις το λόγο σου.
Στο προκείμενο. Ο Κ Γουρνάς υποφέρει τα όσα εξιστορεί στο όνομα της επανάστασης. Και μαζί του και τα πρόσωπα που αγαπά. Την ίδια στιγμή υποφέρουν και τα θύματα της επαναστατικής του δράσης. Αφόρητο μίσος, αίμα, πόνος, για κάτι τελείως ατελέσφορο, για ένα μέλλον που ούτε ο ίδιος ξέρει ή φαντάζεται. Δεν είναι ιδιοτελής. Δεν είναι πολιτικός. Πιστεύει και πεθαίνει γιαυτό. Πρέπει να υποκλιθούμε μπροστά του; Και βέβαια όχι. Η πίστη μπορεί να σε οδηγήσει σε θυσία αλλά και σε ολοκαυτώματα, μπορεί στην ελευθερία, μπορεί και σε φασισμό. Απλά ο Γουρνάς διάλεξε αυτόν το δρόμο του αυτόκλητου μάρτυρα μιας θεότητας, της επανάστασης. Προσέξτε δεν αναφέρεται στο σοσιαλισμό ή σε κάτι άλλο αλλά στην επανάσταση. Όπως έχω καταγγείλει τη βία του θα καταγγείλω και το βασανισμό του. Ήρθα στον κόσμο για να ζήσω, όχι για να μισώ.
LLS να συνεχίσεις να μας προκαλείς γιατί έτσι θα ζούμε με ενδιαφέρον, άρα θα δικαιώνουμε τη φύση μας.

leo said...

Φίλε LLS
Και κάτι για την αντιμαχία που εκτροχιάστηκε στου RD και μπλέχτηκα και εγώ ολίγον. Ας μην πάμε στην αφορμή, δηλαδή το κείμενο του Ζούλα. Για μένα η ουσία είναι ότι όσο βαθαίνει η κρίση ο αριστερός κόσμος ( με ότι και να σημαίνει ο όρος) θα χωρίζεται όλο και πιο βαθιά σε δυο στρατόπεδα. Αριστεροί σκεπτικιστές όπως έχουμε αυτοχαρακτηριστεί ( και οι δύο μας) και αριστεροί πιστοί ( δεν βρίσκω άλλο όρο). Οι μόνιμες διαιρέσεις του χώρου, δηλαδή ακρότητες που σιχαίνομαι. Με τους αριστερούς πολιτικούς που ασκούν εξουσία μπορούμε και πρέπει να είμαστε αυστηροί. Μεταξύ μας μπορούμε απλά να συζητάμε και να αντιμαχόμαστε. Δυστυχώς δεν είναι πάντα εφικτό, αλλά μπορούμε να προσπαθούμε. Αλλιώς έξω είναι ωραία βραδιά, άσε που έχω να διορθώσω και γραπτά. Έτσι και αλλιώς μερικοί γίναμε φίλοι.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS said...

Leo
Καλο βράδυ με τα γραπτά σου.
Είπαμε τρομεροι διαφορετικοί και ασυμβατοι κόσμοι.Ενοπλοι βασανισμένοι και χαλαροί μπούληδες.
Ε καλα δεν ειναι άσχημα να ανεβαίνει λίγο το θερμόμετρο.Για αυτό είναι τα ιστολόγια.