Αυτά σκεφτόμουνα όταν παρατήρησα με πόση επιπολαιότητα αναλύθηκαν οι δηλώσεις του προέδρου του ΣΕΒ, και η οξύτατη επίθεση του στους πολιτικούς. Νομίζω λίγοι κατάλαβαν πως ο Δασκαλόπουλος δεν έκανε απλώς μια επίθεση θέλησε να αλλάξει τους όρους της σύγκρουσης την οποία κανείς δεν μπορεί να αναχαιτίσει αλλά μπορεί να οριοθετήσει. Η ιδέα ότι οι Δασκαλόπουλος Βγενόπουλος διεκδικούν απ’ ευθείας κομματικό ρόλο είναι ισότιμη με την ιδέα ότι η Παπαρήγα θα τραγουδήσει ως guest star συναυλία των Metallica και ότι συνελήφθη ο Καραμανλής με ξανθιά περούκα σε έλεγχο ρουτίνας στην Κουμουνδούρου.
Οι δηλώσεις του Δασκαλόπουλου τεμαχίστηκαν κατά το δοκούν και για όποιον θέλει να τις δει ας ας προσπαθήσει εδω,
Αυτά που περιληπτικά και σε ελεύθερη μετάφραση είπε ήταν
Κατ’ αρχάς είπε στον τριμηνήτη (*) εγγονό της Π.Δέλτα να σοβαρευτεί και να υποστηρίξει τον ΓΑΠ χωρίς όρους για το ΔΝΤ
Μετά είπε στην Αριστερά να κάνει ότι θέλει αλλά σε πολιτισμένα πλαίσια ,χωρίς ακρότητες
Και κατόπιν απευθυνόμενος προς τους «κυβερνητικούς» είπε ,παίδες τα κονομάγαμε όλοι με τις κρατικοκομπίνες, εμείς χοντρά και σεις τα λιγούρια ότι σας δίνουμε, λοιπόν μας πήρανε πρέφα άπαντες, ας αλλάξουμε το τροπάριο. Και ενώ εμείς την κοπανάμε όποτε θέλουμε εσείς οι κρατικοδίατοι θα μείνετε αμανάτι. Λοιπόν ας σοβαρευτούμε. Ας φτιάξουμε κανένα καπιταλισμό της προκοπής τώρα που είναι ευκαιρία.
Αυτά είπε ο γιος του γαλατά του Ταύρου ,και οι πλεγματικοί πολιτικάντηδες κατάλαβαν ότι έχει όρεξη να ανοίξει εκλογικά κέντρα στην Αμφιθέα, τα Άσπρα Χώματα, στο Μπραχάμι κλπ και να μοιράζει σταυρωμένα ψηφοδέλτια στα προποτζίδικα. Και του την βγήκαν από τα αριστερά «ποιος είσαι εσύ που τα λες αυτά» « με ποιο δικαίωμα» κλπ κλπ
Με λίγα λόγια μερίδες της ψευδοελίτ που μας κυβερνά αναζητούν ένα νέο ρόλο μια νέα αρχιτεκτονική ,ως δυναμική διαχείριση της κρίσης ,ως «παράθυρο ευκαιρίας» η οποία όμως δεν αφορά καθ’ εαυτή μια κομματική ανάμειξη ,αλλά μια ιστορική ταξική ανανέωση μέσα από μια νέα ηγεμονία. Το τι πότε και πως είπε ο Δασκαλόπουλος δεν είναι ούτε τόσο απλά ούτε τόσο γραφικά.
Κατ’ αρχάς η Ελληνική οικονομία δεν είναι και τόσο μικρή ή ασήμαντη όσο νομίζουμε. Μικροί και ασήμαντοι είναι οι μισθοί και οι συντάξεις. Οι δε ιθύνουσες δυνάμεις που την οδήγησαν στην κρίση δεν είναι ομοιογενείς, ενιαίες, και ομονοούσες. Μερίδες του κεφαλαίου είναι απόλυτα εξωστρεφείς και αποσυνδεδεμένες από το κράτος (πχ εφοπλιστές), άλλες είναι οργανικά δεμένες μαζί του (προμηθευτές, δανειστές) ,άλλες προσπαθούν μια ενδογενή βιομηχανία κλπ κλπ. Είναι σαφές ότι πολύ χοντρικά ο ΣΕΒ εκπροσωπεί εκείνες τις δράσεις του κεφαλαίου που ιστορικά είναι οι πιο ισχνές στην οικονομία. Αυτές της βιομηχανίας.
Εδώ ίσως θα χρειαστεί να στοχαστούμε σε ένα πιο σύνθετο σχήμα για τον τρόπο που οι ελίτ αναπτύσσονται ,και να αποσυνδεθούμε από την απλοϊκή και τελικώς καταστροφική (για την ανάλυση) έννοια της πλουτοκρατίας. Ακόμη είναι αδύνατο να δούμε την πραγματικότητα αν εγκλωβιστούμε σε μια προσωπική ανάλυση του τύπου «ποιος είναι ο Δασκαλόπουλος» «πως τα κονόμησε» κλπ κλπ. Μόνο αν δούμε τις απρόσωπες δομές και ροές του κεφαλαίου μπορούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς επιδιώκεται
Λοιπόν οι βιομήχανοι στην Ελλάδα είναι αφόρητα μικρομεσαίοι με οποιοδήποτε κριτήριο παγκόσμιας κατάταξης .Οι εφοπλιστές είναι απείρως πιο ισχυροί αλλά δεν απασχολούν κόσμο ( μόνο 36,000 σύμφωνα με τις στατιστικές) και τέλος δεν θέλει πολύ εξυπνάδα να δούμε πως το τραπεζικό κεφάλαιο είναι το πιο ευνοημένο και από την δημιουργία της κρίσης αλλά και από την «λύση» της μέσω ΔΝΤ. Προσοχή πρέπει να δούμε αυτές τις διαφορές ως διαφορές δυναμικής και ροής και να μην ξεγελαστούμε με το αν ο Αλφα είναι και βιομήχανος και μέτοχος τράπεζας και με καράβια. Γιατί τελικά οι ροές του κεφαλαίου είναι απρόσωπες και οι καπιταλιστές είναι οι διαχειριστές και εγγυητές της αέναης διόγκωσης του.(1)
Από αυτήν την ταξινόμηση των απρόσωπων ροών προκύπτει μια ενδιαφέρουσα περιπλοκή. Η πιο ισχνή μερίδα του κεφαλαίου είναι εκείνη που αναγκαστικά έχει ανάγκη μιας ορατής ηγεμονίας στο απτό επίπεδο της πολιτικής. Η σύγχρονη αστική τάξη στην ολότητα της δεν έχει καμία ανάγκη ορατής απτής παρουσίας, αλλά ως βιομηχανική είναι οργανικά συνδεδεμένη με την κοινωνία. Είναι πανεύκολο να βγάλεις μερικά δις ως ραντιέρης ή εφοπλιστής στο City ,αλλά κομματάκι δύσκολο να βγάλεις τα ίδια λεφτά από μια βιομηχανία.
Η ίδια η κρίση παραγωγικότητας της χώρας είναι ακριβώς η χαμηλή κερδοφορία της βιομηχανίας σε σχέση με άλλους τομείς.
Η περιπλοκή καθιστά και την «αριστερή» λύση τόσο βασανιστική. Γιατί αν ο βιομηχανικός τομέας ήταν ανεπτυγμένος τότε μια απλή «κοινωνικοποίηση» θα άλλαζε εισοδήματα. Τώρα όμως τι να κοινωνικοποιήσουμε τα δάνεια, τα καράβια που δεν απασχολούν έλληνες; Το ίδιο αδιέξοδο έχει επισημάνει ο Βεργόπουλος εδώ και καιρό λέγοντας πως αν βρεθούν 140 δις είναι αδύνατο να επενδυθούν γιατί δεν υπάρχουν οι παραγωγικές δομές.
Αυτή η δομική συνθήκη περιπλέκεται καθώς η λαϊκή δυσανεξία τροφοδοτείται από ιδεολογήματα κενολογίας ,και απλοποίησης όπως πχ η πλουτοκρατία,ο νεοφιλελευθερισμός κλπ
‘Έρχεται λοιπόν ο Δασκαλόπουλος ως διαχειριστής ως εκπρόσωπος ροών και δυναμικών του κεφαλαίου και προσπαθεί να ορίσει μια συνθήκη ανάπτυξης αυτής της μερίδας όχι ως πολιτικό κομματικό ζήτημα, αλλά ως στρατηγική συμφωνία με τους αναγκαστικούς συνομιλητές του. Η ανοικτή αυτή διακήρυξη εμπεριέχει στοιχεία «αστικής» ευθύνης δηλαδή ανάληψης ευρύτερου κοινωνικού ρόλου ,στοιχεία τα οποία δεν είναι οργανικά σε άλλες ροές του κεφαλαίου. Οι λοιπές ροές του κεφαλαίου κινούνται σε μια συνθήκη «απογείωσης» «απεδαφοποίησης» από την κοινωνία και για αυτό δεν χρειάζονται ούτε συνεντεύξεις ούτε διακηρύξεις.
Αυτήν την στρατηγική στόχευση μιας ανάπτυξης του ατροφικού βιομηχανικού κλάδου, σε μια νέα ισορροπία με την κοινωνία, οι πολιτικοί εκλαμβάνουν ως μπερλοσκουνισμό. Είναι σαν κάποιον που παρακολούθησε την τελευταία συναυλία του Π. Σιδηρόπουλου αλλά το μόνο που θυμάται ήταν τα μακρυά μαλλιά του κιθαρίστα της «Σπυριδούλας».
Η ελληνική οικονομία θα κινηθεί το προσεχές διάστημα σε μια μεγάλη αβεβαιότητα. Οι «κατέχοντες» στοχάζονται, συνδιαλέγονται ,προτείνουν, κάνουν ότι μπορούν. Οι υπόλοιποι τι κάνουν. Κλείνουν τα αυτιά τους, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.
Η γνώμη μου είναι ότι οι αντιδράσεις των συντηρητικών πολιτικών ήταν σαν τις γκριμάτσες της Τζούλιας μετά το DVD. Υποκρισία για τηλεθεατές του Star.
Η αντίδραση της αριστεράς είναι πιο λογική.
Ωστόσο κατά την γνώμη μου η πιο σωστή στάση θα ήταν να αποδεχτεί η κοινωνία την πρόταση Δασκαλόπουλου ως θετική αυτοδέσμευση ,ως βάθρο μιας πειρατικής μάχης. Δηλαδή μιας μάχης με κανόνες, και σημαίες.
Αν ο Δασκαλόπουλος θέλει μη κρατικοδίατο καπιταλισμό τότε εδώ είμαστε
Να μας πει τι θέλει και πως το θέλει, αλλά και να μας δείξει τι θα κάνει. Που και πως θα επενδύσει. Σε ποιους τομείς ,με ποιες κοινωνικές επιπτώσεις .Επιτέλους ας ξεφύγουμε από τον σιωπηλό άρρητο μαυραγοριτοισμό την σιωπηλή κομπίνα της αρπαχτής. Οχι για τα κέρδη τους αλλά για την προοπτική μας. Για την προοπτική των εργαζομένων όχι σε μια ταξική υποχώρηση αλλά σε μια σαφέστερη οριοθέτηση της ταξικής πόλωσης.
Η έρπουσα κρίση του ληστρικού κρατικοδίαιτου αφανούς κομπιναδόρικου καπιταλισμού απεκάλυψε ότι υπάρχουν καπιταλισμοί που έρπουν φθείρονται αενάως αναπαράγοντας εντός τους όχι την ανατροπή τους αλλά τις νεοπλασίες της ακρότητας που παριστάνει την ανατροπή. Και να παραδώσει η αστική τάξη την εξουσία ποια οικονομία ακριβώς θα διαχειριστεί η «εργατική»;
Πειρατική μάχη με σημαίες ,παρά κρουαζιέρα στις αυταπάτες.
(1) Περιοδικό Θέσεις τεύχοσ 110
Posts
