Ποιά είναι η συχνότητα του σμήνους;

 

 

 

Το 2006 ο Α.Αλαβάνος είχε μια καλή ιδέα. Σε ένα μάλλον αναχρονιστικό πολιτικό περιβάλλον διαμορφωμένο με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των Κακλαμάνη , Σκανδαλίδη προτείνει για υποψήφιο Δήμαρχο τον άγνωστο Α.Τσίπρα.Η κίνηση είναι ματ. Απέναντι στις δύσκαμπτες κομματικές υποψηφιότητες, αναδύεται το νεανικό ύφος ενός "πιτσιρικά" ο οποίος έχει μοναδική ικανότητα. Συσπειρώνει γύρω του, πολλαπλά σμήνη της πόλης τα οποία κινούνται ανάμεσα στα Εξάρχεια, τα Πανεπιστήμια, τις διαδηλώσεις, τον Κεραμικό, τις συναυλίες, τα Κουφονήσια. Το περίπτερο του Τσίπρα στην Πανεπιστημίου έχει μια νεανική φυσιογνωμία την οποία είχε να δει ο «χώρος»  από την εποχή του Ρήγα και της Β .Πανελλαδικής. Επρόκειτο για δημογραφική και πολιτιστική  τομή. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την δύναμη των σμηνών.

Τέσσερα χρόνια μετά , οι πολιτικές προτεραιότητες αλλάζουν ο Τσίπρας προβιβάζεται και η ανθρωπογεωγραφία της Πορτάλιου, ξαναθύμισε Συν. Ωστόσο εμφανίζεται από το πουθενά μια συμπαθητική εναλλακτική φάτσα, κατ' ευθείαν από την πινακοθήκη των ορειβατών που σωρεύονται στο Λιτόχωρο για Όλυμπο και συσπειρώνει παρόμοια σμήνη. Ο Αμυράς με έμβλημα το ποδήλατο του και τον καθαρό  αέρα της καθημερινής περιήγησης στις κρυφές άκρες της Ελλάδας επαναλαμβάνει το κατόρθωμα Τσίπρα.

Τα σμήνη δεν είναι τα ίδια αλλά είναι γνωστά, αναγνωρίσιμα. Τα έχουμε δει και σε άλλες χώρες. Είναι τα σχήματα του  δυτικότροπου νεανικού φιλελευθερισμού που καταγράφηκε με τα ενδυματολογικά και ιντερνετικά χαρακτηριστικά του ως το «κοσμικό» μέρος της Ταχρίρ και του Ταξιμ. Το ταξινομικό σχήμα αριστερά - δεξιά δεν μπορεί να τα ταυτοποιήσει  με ακρίβεια. Πρόκειται για ένα νεανικό  πολιτιστικό ύφος της  εποχής  που διεκδικεί τόπο και χρόνο από όλους τους παραδοσιακούς θεσμούς.

Φαίνεται ότι  ο Θεοδωράκης έχει την φαεινή ιδέα του «Ποταμιού». Έχει εντοπίσει πως τα σμήνη είναι διαθέσιμα. Απευθύνεται με τρόπο που τους είναι προσιτός. Από τη μια, η κεντροαριστερά  και η δεξιά των 58άρηδων, από την άλλη η αμφιλεγόμενη επιλογή να μετενσαρκωθεί ετσιθελικά ο Τσίπρας σε Γαβριήλ , και νάσου το Ποτάμι. Σε λίγες ώρες φάνηκε να συνεννοείται   με τους "δικούς" του.

Τώρα προφανώς θα υπάρξει η main stream πολιτικολογία για να  αποκαλύψει  την υποτιθέμενη  «αλήθεια» του Ποταμιού. Ωστόσο και οι main stream γνωρίζουν ήδη από το 2012, λόγω ΧΑ, πως τα νευματικά δίκτυα, οι πολιτιστικές συνάφειες, έχουν τόση δύναμη όσο οι τηλεοράσεις και οι συζητήσεις τους .Οι διαφορετικές  συχνότητες του Τσίπρα το 06, του Αμυρά το 10, της ΧΑ το 12 δεν είναι ανιχνεύσιμες από τα πεπαλαιωμένα ραντάρ της κοινότοπης πολιτικολογίας. Αυτό που έγινε είναι  όλοι διαισθάνονται ότι το Ποτάμι συντονίστηκε με μια μοναδική συχνότητα. Αν ο Θεοδωράκης όντως την έχει βρει  , τότε η κλασσική αμφισβήτηση η οποία υποτίθεται ότι θα τον «αποκαλύψει» τελικά  θα τον δυναμώσει. Το Ποτάμι θα συντονίζει με νεύματα τα  σμήνη γύρω του και η κλασσική πολιτικολογία  απλώς  θα  παράγει ακουστικό «θόρυβο». Μεταξύ εξηντάρηδων και  κατά παραγγελία μετενσαρκώσεων υπάρχουν πολλά ελεύθερα σμήνη.

Μέχρι τις ευρωεκλογές θα γίνουν πολλά.

Ποιοί ξέρουν που είναι τα "Γερμανικά";

 

 

 

Για όσους έχουν την παραμικρή σχέση με τα ποδοσφαιροπολιτικά  δίκτυα η  ανακάλυψη του πλέγματος πετρελαϊκής απάτης   δεν είναι έκπληξη. Όσοι γνωρίζουν τα τοπωνύμια «Γερμανικά», «Άσπρα Χώματα» κλπ τότε ξέρουν  ότι ο πατέρας του φερόμενου ως αρχηγού του πλέγματος , κυκλοφορούσε φυγόποινος επί χρόνια με την ανοχή τοπικών πολιτικών και αστυνομικών αρχών. Η αποκάλυψη του δικτύου αυτού είναι αποτέλεσμα μιας σημαντικής αλλαγής στο εσωτερικό της εξουσίας. Το ίδιο ακριβώς δίκτυο, με την οικογενειακή συνέχεια λειτουργούσε ανενόχλητο επί δεκαετίες με την βοήθεια της τυπικής ελληνικής διαπλοκής. Τελικά η λεγόμενη «μνημονιακή» πολιτική δεν είναι μόνο βάναυση ταπείνωση εισοδημάτων, αλλά ταυτόχρονη επιταγή προς τις κλεπτοκρατικές ομάδες να προσχωρήσουν προς ένα πιο «ηθικό» καπιταλισμό δυτικού τύπου. Όποιος δεν συμμορφώνεται θα συλλαμβάνεται. Πολύ εύστοχα ο Σ.Σκουμπουρδής έχει περιγράψει την   ιδιαίτερη αυτή συνθήκη εδώ, με το  "Είναι το μνημόνιο ηλίθιε".

Η εγγενής ηθικολογία των εξ’ ευωνύμων διανοουμένων τους αποτρέπει να δουν πως η πολιτική προσαρμογής της τελευταίας περιόδου είναι ταυτόχρονα προσταγή λιτότητας, βίαιης ανισοκατανομής αλλά και «ορθολογικοποίησης» του ελληνικού καπιταλισμού. Τόσο η νομικά οριακή αντιμετώπιση της ΧΑ όσο και μια σειρά συλλήψεων δείχνουν πως η  κατεύθυνση δεν χαρτογραφείται μέσω των αδρών αντιπλουτοκρατικών ερμηνευτικών σχημάτων που διακινεί μαζικά μια αριστερή δημοσιολογία. Το project Σαμαρά είναι πολύ πιο ευρύ από ότι φαίνεται και δεν αντιμετωπίζεται με τις λαικομετωπικές αντιλήψεις a la thirties που εισηγείται η Συριζαική αριστερά.

Οι δύο εναλλακτικές πολιτικές της συγκυρίας έχουν ως   κοινό πρόταγμα ένα «καπιταλιστικό μοραλισμό εντός της ΕΕ» .Αυτό όμως  εκφράζεται σε δύο εκδοχές : ή ως τρέχουσα αυταρχική δημοσιονομική προσαρμογή (Σαμαράς) ή ως υπόσχεση για δημοκρατική ήπια προσαρμογή (Τσίπρας). Επομένως  η συγκυρία είναι πολύ πιο «υγιής» από ότι φαίνεται από πρώτης όψεως: Η Συριζαική πίεση επιταχύνει κάποιες «μοραλιστικές» τάσεις οι οποίες ενυπάρχουν στο  λεγόμενο «μνημόνιο». Ο Συριζα δεν βραχυκυκλώνει τελικά την κυβέρνηση , αλλά και η κυβέρνηση έχει μάλλον ανάγκη τον «Σύριζα» της. Οι όποιες μεταρρυθμιστικές αρρυθμίες οφείλονται περισσότερο στις «προμημονιακές» αδράνειες παρά σε αντιπολιτευτικό ζήλο.

Μέσα στην συνθήκη αυτή οι επερχόμενες εκλογές έχουν αντίστροφη αρχιτεκτονική από ότι δημοσιοποιείται. Το πρωτείο είναι στις Δημοτικές και όχι στις Ευρωπαϊκές.

Οι εξωφρενικές ρητορείες  για ένα δημοψήφισμα είναι θεατρικές. Εντός των ευρωπαϊκών θεσμών δεν υπάρχουν ρήξεις αλλά δύστροπες συναινέσεις. Η υποτιθέμενη Συριζαική διαπραγμάτευση θα εξουδετερωθεί στο πι και φι όχι με την αντίρρηση αλλά με την μερική συναίνεση και αναβολή: «Έχετε μάλλον δίκιο, αλλά ας το συζητήσουμε στο προσεχές Eurogroup, και ας πάρουμε την τεχνική γνωμάτευση της δείνα επιτροπής» etc etc etc. στο μεταξύ «business as usual please, αλλιώς θα τα βάλετε και με αυτούς που σας κατανοούν».H Συριζαική αντίρρηση θα εξαχνωθεί από την «τεχνική» αντιμετώπιση της και όχι την πολιτική της απόρριψη. Αυτή είναι άλλωστε και η σημασία της δήλωσης Σταθάκη όπου δεν «προβλέπονται ακραίες καταστάσεις» και της ολύμπιας αφασίας των Ευρωπαίων συμμάχων του Σαμαρά . Όταν ο veto holder  προσέρχεται με αυτή την πρόβλεψη στην «σκληρή διαπραγμάτευση» και οι σύμμαχοι του υποτιθέμενου αντιπροσώπου των δανειστών, τον αδειάζουν διά της αφασίας, τότε οι αναλύσεις περισσεύουν.

Άρα το ευνοϊκότερο προσεχές περιβάλλον είναι, ο Συριζα να κερδίσει μερικούς δήμους και ίσως μια περιφέρεια με αυτοδιοικητικά περιφερειακά κριτήρια, και ίσως οριακά  Ευρωεκλογές ώστε  τελικά  να μην τίθεται ζήτημα εκλογών .(1) Έτσι θα προβάρει τις διοικητικές του ικανότητες σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον έλλειψης πόρων. Άλλωστε σε αυτή την συνθήκη «λιτότητας» κρίνονται οι ικανοί. Οι διοικητές με άφθονους πόρους είναι de facto και τελικά  de jure πετυχημένοι. Μια υπόσχεση για πετυχημένη δημοτική ή περιφερειακή διοίκηση με περισσότερους πόρους είναι αφελής και σχεδόν προσβλητική για τους πολίτες. Οι μεγάλες διαχειριστικές επιτυχίες κρίνονται σε περιβάλλον έλλειψης πόρων.

Η  αναδιοργάνωση ,με όποιο πρόσημο θα είναι μακρόχρονη, σε περιβάλλον ευρωπαϊκών ανακατατάξεων όπου τα Εσπα και οι δανειακές ρυθμίσεις είναι περιορισμένης εμβέλειας. Οι μόνοι πραγματικοί διαθέσιμοι πόροι είναι οι αγορές και οι τοποθετήσεις τους στο Ελληνικό Χρηματιστήριο. Ακόμη και η τεχνοφιλελεύθερη γλώσσα του Συριζα εκεί προσβλέπει: Βιομηχανικοί πρωταθλητές και δημόσιες επιχειρήσεις οι οποίες , ως ανταγωνιστικοί παίκτες, αντλούν ιδιωτικό κεφάλαιο και τα διαχέουν δευτερογενώς στην οικονομία.

Ο  υπαρκτός μεταρρυθμιστικός χώρος "prv5" , η νουνεχής Δημάρ και οι πέριξ  έχουν μια μοναδική ιστορική ευκαιρία. Να αποσυμπιέσουν την θεατρική ένταση και να αναδείξουν τα μοναδικά ιστορικά επιτεύγματα : Πετυχημένοι αυτοδιοικητικοί κατάφεραν να   λειτουργήσουν υπηρεσίες που εξυπηρετούν τους πολίτες ακόμη και στις πιο ακραίες συνθήκες φτώχειας σε συνθήκες αυστηρής λιτότητας με επιτυχία. Αυτό το επίτευγμα έγινε με τη συνέργεια των δομών αλληλεγγύης τις οποίες η υπαρκτή κοινωνία πολιτών ανέπτυξε. Αυτή η μοναδική ιστορική παρακαταθήκη μπορεί να γειώσει τη συζήτηση και να αποκαλύψει τον «ψευδοκομμουνιστικό βερμαλισμό» (πηγή) (πηγή)ομάδων της Συριζαικής  αριστεράς και τον αποπνικτικό αναχρονισμό του «Αγιορείτη» πρωθυπουργού.

(1)   Το Συριζαικό επιχείρημα ότι μια αριστερή Ευρωπαική νίκη είναι λυδία λίθος πάσχει πολλαπλά. Κατ’ αρχάς η Ευρωπαϊκή αριστερά είναι  διασπασμένη στο κύριο επίδικο του Ευρώ. Ταυτόχρονα ο φεντεραλιστικός αυταρχικός Μερκελισμός αναμένεται να είναι σημαντικό ανάχωμα απέναντι στον αναδυόμενο συντηρητικό διαλυτικό ευρωσκεπτικισμό. Τέλος η αδυνατότητα κάλυψης του χρέους του Ευρωπαϊκού Νότου και άρα η ανάγκη του διακανονισμού a la 1953 δεν είναι δεδομένη. Πρώτον υπάρχουν άπειροι τρόποι μόχλευσης του χρέους. Δεύτερον μια υποτιθέμενη δραστική λύση του θα αποδιοργανώσει το διεθνές σύστημα έτσι ώστε  τελικά το πραγματικό Ευρώ αυτής της ενδιάμεση φάσης θα είναι ένα άλλο Ευρώ από αυτό που έχουμε σήμερα. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί την Ελληνική κοινωνία με ένα αποσαρθρωμένο Ευρώ μιας ενδιάμεσης ρευστής φάσης;             

Η Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη και το ανεκτό όριο ρευστότητας

 

 

 

Η πρωτοβουλία των 58 μετασχηματίστηκε σε Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη  (πδπ) και αυτό είναι μια θετική εξέλιξη.

Υποστηρίζω ότι η προσπάθεια της πδπ να υλοποιήσει τις εξαγγελίες θα την οδηγήσει , εκ των πραγμάτων στη μοναδική ρεαλιστική προοπτική δηλαδή  να ενισχύσει ένα  αυθεντικό αυτοδιοικητικό ρεύμα εκσυγχρονισμού. Η προσγείωση της πδπ από τα υψηλά των προθέσεων στα χαμηλά των συνδιασκέψεων, τοπικών πρωτοβουλιών κλπ, θα αποκαλύψει στους εμπνευστές ότι ο μοναδικός τόπος συγκρότησης ενός χώρου συνάντησης έλλογης αριστεράς, φιλελευθερισμού , ευρωπαϊκής προοπτικής είναι η αυτοδιοίκηση , όπως αυτή οριοθετείται στην ατμόσφαιρα της πρωτοβουλίας  των πέντε δημάρχων. Άλλωστε μόνο μια νίκη στο αυτοδιοικητικό  επίπεδο θα μπορέσει να αναχαιτίσει την πιθανότητα οι απλές εκλογές να γίνουν δημοψήφισμα όπως οδηγεί η λογική των συριζα νδ. Είμαι σίγουρος πως η οργανωτική προσπάθεια της πδπ έχει θετικές συνέπειες από καραμπόλα. Επιδιώκοντας το ενιαίο ευρωψηφοδέλτιο θα υλοποιήσει τα εκσυγχρονιστικά δημοτικά σχήματα.

Μέχρι τις ευρωεκλογές ο χρόνος είναι μακρύς.

Εκτιμώ πως σε αντίθεση με τις δηλώσεις η πόλωση θα είναι μικρότερη από ότι προδιαγράφεται.

Η α λα Γαπ του 8-9 αντιπολίτευση του συριζα, έχει όρια ακριβώς γιατί ο συριζα , κινδυνεύει όπως ο γαπ , να παραλάβει κάστανα τα οποία πυρακτώθηκαν από τον ίδιο.

Η ανάγνωση που κάνει ο  συριζα για την Ευρώπη έχει άρρητες προκείμενες. Περιγράφει μια πόλωση Μέρκελ - Νότου η οποία εκφράζεται ως αδιέξοδη λιτότητα, όμως οι πόλοι της σύγκρουσης  προσλαμβάνονται ως εάν να έχουν σταθερά χαρακτηριστικά. Με κάποιο τρόπο η συμπαγής ισχύς του Βερολίνου είναι ο αφανής όρος για την επιδίωξη μιας αριστερής ανατροπής της λιτότητας. Στην συριζαική ανάγνωση υπάρχει ένας σταθερός αδρός συνομιλητής με τον οποίο αναζητείται ένας win win συμβιβασμός. Όμως η ευρωπαϊκή  δυναμική  εμπεριέχει το ισχυρό ενδεχόμενο ,η μετεκλογική Ευρώπη να έχει ως κύριο νικητή ένα  ευρωσκεπτικισμό τύπου Le Pen σε πολλές χώρες αντί της Ευρωπαϊκής αριστεράς. Στην περίπτωση αυτή   το αδρό και εν πολλοίς ελπιδοφόρο σχήμα  " μερκελισμός  vs νότος" θα αντικατασταθεί από μια φυγοκεντρική δίνη κυρίως συντηρητικών δυνάμεων, σε τέτοιο βαθμό όπου ο σταθερός πόλος Μέρκελ Σόιμπλε να αποτελεί γλυκιά νοσταλγία. Μια νίκη του Συριζα δεν θα εκληφθεί ως αριστερή ευρωπαϊκή αναγέννηση αλλά θα σωρευθεί ως υποσύνολο μιας ανερχόμενης ευρωσκεπτικιστικής στάσης. Η  οιονεί κρατική και εθνική ευθύνη του συριζα (1)  ψηλαφεί  τα γεωπολιτικά όρια σταθερότητας και τον ελκύει  , από άλλο δρόμο και προσανατολισμό, εγγύτερα προς τους «Μερκελιστές».

Υπάρχει πάντα ένα κατώφλι ρευστότητας  το οποίο ένα δυνητικό κόμμα κυβέρνησης δεν μπορεί να υπερβεί. Σε μια  Ευρώπη με Λεπενική δυναμική το δυνητικό σενάριο μιας Αριστερής κυβέρνησης «καταλύτη» παραπέμπει περισσότερο στην εικόνας μιας Ελλάδας «μοναδικής εξαίρεσης» η οποία είναι αφόρητη και για τους πιθανούς νικητές. Στην περίπτωση αυτή  ο αυταρχικός ενάρετος φεντεραλισμός των «Μερκελιστών»  είναι ο προτιμητέος αντίπαλος  αντί του ανερχόμενου φυγοκεντρικού  διαλυτικού πολυεθνικού Λεπενισμού . Μια ευρύτερη ευρωπαϊκή αστάθεια , την οποία προσδοκεί με αριστερό πρόσημο ο συριζα και προκύπτει με δεξί και θα συσπειρώσει την Σαμαρική δεξιά  η οποία μπορεί να παίξει το χαρτί του μέγιστου εθνικού κινδύνου ίσως καλύτερα και από το 2012 έστω και ηττημένη στις Ευρωεκλογές.

Η εσωτερική λογική των πραγμάτων οδηγεί προς μια ηπιότερη ρυθμισμένη σύγκρουση όπου μια πιθανή αλλαγή διακυβέρνησης θα έχει περισσότερα στοιχεία συνέχειας παρά ρήξης. Η πιθανή συνέχεια αυτή εκφράζεται με το διακομματικό πρόταγμα της «ομαλότητας». Το πως μπορεί να γίνει μια ενδεχόμενη αλλαγή είναι σημαντικότερο από την αλλαγή αυτή.

Η οργανωτική επέκταση της πδπ σε βάθος και πλάτος θα συμβάλει στην εμπέδωση ενός κλίματος ηπιότητας ανεξάρτητα και από τις βλέψεις των εμπνευστών της. Στο τοπικό επίπεδο οι δυνάμεις του αριστερού ή δεξιού αντιμνημονίου έχουν ήδη αναπτυχθεί , εκδηλωθεί συγκροτηθεί. Αντιθέτως ένας έλλογος σκεπτικισμός με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και εκσυγχρονιστικά αιτήματα προς τους «πάνω» και τους «δίπλα» παραμένει αδρανής. Αν η πδπ με το πρόσχημα των ευρωεκλογών τους κινητοποιήσει   , τότε εκούσια ακούσια θα δημιουργήσει τοπικές δυναμικές πριν από οποιαδήποτε προοπτική κεντρικής παρέμβασης.

   

(1) Έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητο πως  υπάρχει, ίσως  για πρώτη φορά ιστορικά , μια  ορατή διακριτή διαφορά στρατηγικού χαρακτήρα μεταξύ Κυπριακής και Ελλαδικής αριστεράς. Διαμορφώνεται μια πιθανότητα όπου ο συριζα-κυβέρνηση με το «σκίσιμο» των μνημονίων θα έρθει σε απόσταση με την Κυπριακή  κυβέρνηση και στα «δεξιά» της Ακελικής αριστεράς η οποία κινείται πλέον στην γραμμή Λαπαβίτσα. Η στρατηγική απόσταση Λευκωσίας Αθήνας είναι ιστορικά παράγοντας ευρύτερης ανισορροπίας.    

Από την Muscat στην Hague

 

 

 

Εκτός από την ΕΕ μια άλλη  χαλαρή οικονομική και πολιτική ένωση τρίζει.

Η συνεργασία Gcc (Gulf Corporation Council),στην οποία συμμετέχουν   όλα τα κράτη της αραβικής χερσονήσου εκτός της Υεμένης, έχει προβλήματα. Η αρχική κατεύθυνση για μια βαθύτερη πολιτική και οικονομική ένωση , αναστέλλεται εξαιτίας κυρίως του Ομάν. Ακριβώς την περίοδο , όπου οι Ιρανοαμερικανικές σχέσεις εξομαλύνονται και θα περίμενε κανείς , ότι οι πλούσιοι του "κόλπου" θα επιτάχυναν τη συνεργασία, η ομαλότητα λειτουργεί σχεδόν διαλυτικά.

Το GCC μοιάζει με την πρώιμη ΕΟΚ. Έχει συνθήκες και συμφωνίες, τελωνειακής ένωσης, συγχρονισμού τηλεπικοινωνιών, ενίσχυσης των πολιτιστικών συναλλαγών. Η πολιτική συμφωνία έχει ένα υπόβαθρο κοινής ιστορίας και ένα οραματισμό ειρηνικής συνύπαρξης.
Το βέτο του Ομάν για την εμβάθυνση στους Gcc, έχει ένα  ιστορικό ενδιαφέρον. Το κράτος στο ανατολικό άκρο της χερσονήσου, είναι πολιτιστικά οι απόγονοι του Σεβάχ του Θαλασσινού. Αν η Σαουδική Αραβία παραπέμπει στις καμήλες, το Ομαν συμβολίζεται με τις μεγάλες σκούνες που έφτασαν ανατολικά στις Φιλιππίνες και στο Νότο στην Ζανζιβάρη. Το ιστορικό ταμπού του θαλασσινού  Ομάν είναι το δουλεμπόριο της Ανατολικής Αφρικής, καθώς οι πρόγονοι τους ήταν οι πιο κερδισμένοι. Ταυτόχρονα , όμως, η εγγύτητα με το Βελουχιστάν που μοιράζεται σήμερα ανάμεσα σε Πακιστάν και Ιράν έχει δημιουργήσει μια ορατή Βελουχική ομάδα στον πληθυσμό. Το Ομάν είναι δεν είναι πολιτιστικά και πληθυσμιακά πολύ πιο ομοιογενές από τις άλλες χώρες GCC και κυρίως την επικυρίαρχη Σαουδική Αραβία, στηρίζεται όμως περισσότερο στην εσωτερική πολυμορφία του.
Στις αρχές του μήνα, το Ομανικό βέτο ακούστηκε ισχυρότερο από ποτέ.
Το θέμα πέρασε απαρατήρητο καθώς επισκιάστηκε από την Ιρανοαμερικανική προσέγγιση, τα συνεχιζόμενα προβλήματα στην Αίγυπτο και το μίνι πραξικόπημα στο Ν.Σουδάν.
Το τελευταίο διάστημα στον χώρο GCC γίνονται και άλλες αλλαγές. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αρχίζουν να εξοπλίζονται. Παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη που απέφυγε το κραχ το 2009, και την ώθηση της Expo 2020 , στο Ντουμπάι και το Αμπου Ντάμπι υπογράφονται παραγγελίες όπλων.
Σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή περιπέτεια που σχετίζεται μια ανισσόροπη σχέση, εμπορικών πλεονασμάτων και ελλειμμάτων στους GCC η φυγοκέντρηση είναι  πιο πολύ-πολική.  Τυπικά την πυροδοτεί η πιο μεσαία δύναμη του χώρου, το Ομάν. Δεν είναι οι «ασθενείς» Μπαχρέιν, Κουβέιτ ούτε οι στρατιωτικά ισχυρή Σαουδική ή τα ισχυρά οικονομικά UAE.Μήπως αυτό σηματοδοτεί ένα άλλο μοντέλο δυνητικής διασποράς; Η επερχόμενη διάχυση του  GCC, δεν προκύπτει από τους δυνατούς ούτε από τους αδύναμους αλλά από τους οικονομικά μεσαίους και πολιτιστικά σταθερούς. Στην τρέχουσα ιδεοκίνηση προβάλλονται αδρά σενάρια δυνητικής αποδιάρθρωσης με κινητήριες δυνάμεις πολωμένες ανάμεσα σε «πλεονασματικούς» και «ελλειμματικούς». Γιατί όμως να αποκλείσουμε ένα ενδιάμεσο ,απρόβλεπτο πρωταγωνιστή;
Ποια είναι η μεσαία δύναμη της ΕΕ η οποία θα είχε το πιο λελογισμένο σενάριο παγώματος εμβάθυνσης   και την ισχυρότερη εθνικοπολιτιστική συγκρότηση; Ποιο είναι το πιθανό Ομάν της ΕΕ;
Μα η Ολλανδία
Έχει ισχυρή οικονομία, πολιτιστική συγκρότηση με αποικιακό παρελθόν, εξωστρέφεια και σχετικά ήπια εικόνα. Ότι πρέπει για να σηματοδοτήσει  ,ως outsider ,ένα αναπάντεχο κίτρινο Pause.Στις προσεχείς εκλογές ας προσέξουμε τα αποτελέσματα. Με τους γνωστούς νόμους του χάους μπορεί το πρώτο σημείο κρυστάλλωσης να είναι η Χάγη.
Εδώ μια ανάλυση για τη σημασία του Ομανικού Βέτο.Πηγή Al Monitor