Ο ψευδοριζοσπαστικός χαρακτηρας του Ελληνικου Ομπαμισμου

Η παγκόσμια οικονομία βυθίζεται που από και να την δεις είναι τερατώδης.Η ανεργία αυξάνει παντού,δεν διαφαίνονται σημάδια ανάκαμψης ,και οι πολιτικές πρωτοβουλίες μάλλον δεν προσφέρουν σημάδια αναστροφής (αν και αφήνεται να εννοηθεί ότι μάλλον σκοπευουν να προλάβουν μια κατακλυσμιαία κατάρρευση που δεν είναι εκτός σεναρίων)
Καθώς εξελισσεται προς το χειρώτερο μας προσφέρονται και οι αντιστοιχες θεωρίες που την εξηγούν και ψηλαφούν πιθανές πολιτικές εξόδου.
Πριν συνοψίσουμε τα βασικά πλεγματα ιδεών που διακινούνται ως εργαλεία κατανόησης της συγκυρίας.
Το πρόβλημα είναι ότι επειδή το φαινόμενο είναι μιας πλανητικής κλίμακας, αναγκαστικά όλες οι θεωρίες κινούνται σε ένα υψηλό επίπεδο αφαιρεσης,με εγγενείς δυσκολίες εμπειρικής επαλήθευσης.Μπορείς να μιλάς για τις αιτίες της κρίσης ,από μια ιδεολογική θέση και τελικά να προσφερεις μια συνεκτική διαπραγμάτευση , συμβατή με την αρχική σου εκκίνηση . Οι θεωρίες κινούνται σε ένα σχεδόν επιπεδο ταυτολογίας
Ας δουμε τις βασικές οπτικές ,πολύ χοντρικά ,έτσι για να συνενοηθούμε,γιατί στην υπόθεση αυτή τα σενάρια είναι πολλά.

Οι διακριτές αναλύσεις

Α.-Η Μαρξιστική
Σύμφωνα με την μαρξιστική ανάλυση,ανεξαρτητα απο τεχνικές αρρυθμίες,η ουσία της κρίσης είναι η υπερσυσωρευση κεφαλαίου,που διογκωνεται (συμφωνα με την θεμελιώδη μαρξιστικη προυπόθεση) μόνο από την μισθωτή εργασία.Το κεφάλαιο έχει εξαντλήσει τις καταναλωτικές δυνατότητες των εργαζομένων,και πέφτει στον δαιμονικό φαύλο κύκλο της φύσης του.Αντλεί ενέργεια απο τους εργαζόμενους,για να διογκωνεται αενάως αλλα αφου τους εκπτωχευει δεν μπορεί να αναπαραχθεί με τους ίδιους ρυθμούς και βραχυκυκλώνει.Αποτέλεσμα αυτοκαταστρεφεται ,αλλα ταυτόχρονα διαλύει τους εργαζόμενους,που δεν είναι παρα αναλώσιμος παράγοντας παραγωγής.(περισσότερα βεβαίως στον Ριζοσπαστη,την Αυγή,το περιοδικο Θέσεις κλπ)
Β.-Η Μονεταριστική
Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή,οι οικονομικές κρίσεις προέρχονται από λάθη της κεντρικής εξουσίας που διαχειρίζεται την αξία του χρήματος.Οι αγορές είναι ικανές να αυτορρυθμιστούν αλλά οι κεντρικοί τραπεζίτες κάτω από πολιτική πίεση και απο τον φόβο προσκαιρων κοινωνικών αναστατωσεων,δεν αφήνουν το χρήμα να λάβει την πραγματική του αξία,(μέσω του μηχανισμού αγοράς) ,και δημιουργούν στρέβλωση.Η στρέβλωση στην αξία του χρήματος οδηγέι σε λάθος επενδύσεις που δεν βρίσκουν καταναλωτές. Η Fed την περίοδο Greenspan έδωσε φθηνό χρήμα,ταυτόχρονα επιδότησε φθηνά οικιστικά δάνεια,έτσι ωστε η αξία του δολλαρίου παραμορφώθηκε.Το παραμορφωμένο αξιακά δολλάριο,διαμορφωνει στρεβλές συνθηκες επενδυτικών επιλογών και τα αποτελέσματα είναι τραγικά (περισσότερα στις παρεμβασεις Ανδριανόπουλου,Ayn Rand Institute, κλπ)
Γ.-Η Ελεγκτική ανεπάρκεια
Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή,η παγκοσμιοποίηση των αγορών χρήματος ,δημιουργησε μια νέα ανεξέλεγκτη σφαίρα συναλλαγών έξω από οποιαδήποτε ρύθμιση ή έλεγχο.Κεντρικό ρόλο έχει παίξει η υστέρηση διεθνων ελέγχων,οι νησίδες αυθαιρεσίας (off shore) , και η τεχνολογία πληροφορικής που προσέδωσε στις παγκόσμιες αγορές το στοιχείο της ταχύτητας ως αυτόνομο παράγοντα κρίσης.
(περισσοτερα στις παρεμβασεις Soros,Krugman,Obama,Brawn )
Στον ιστόκοσμο κυκλοφορουν κυρίως μαρξίζουσες απόψεις ,που όμως περιβάλλονται από ηθικολογικές ή «αρμονικές» προσεγγίσεις που έχουν περίπου ως εξής.
Η κρίση αποδεικνύει ότι ζούμε σε ένα κόσμο αδικίας,και η υποτιθέμενη και υπεσχειμένη αρμονία (από ποιόν άραγε;) δεν υπάρχει.Καλά να πάθετε εσεις οι κωλοκαπιταλιστες,και το σύστημα σας.Διαλύστε το εδω και τωρα ,και αν ενωθούμε όλοι οι ηθικοί εργαζόμενοι ,ο άλλος κόσμος θα αναδυθεί.Ολοι στους δρομους ξυπνηστε!!!!
Σε αυτές περίπου τις συντεταγμένες κινείται η δημόσια συζήτηση.
Ας δουμε όμως και τις προκρινόμενες λύσεις

Οι προτεινόμενες λύσεις

-Η Μαρξιστική και αριστερη πρόταση,εντοπίζει την προσοχή της στην υπεράσπιση όλων των δικαιωμάτων και κατακτήσεων βιωτικου επιπέδου των εργαζόμένων, την οποία όμως παρουσιάζει και ως λύση του προβλήματος.Δηλάδή φθηνό χρήμα,όχι απολύσεις,υψηλά επιδόματα ανεργίας.Στην προσέγγιση αυτή η ανθρωπινη εργασία έχει αυταξία ,και κάθε πολιτική πρέπει και μπορεί να εξασφαλίζει εργασία για όλους. Καθώς όμως η καπιταλιστική οικονομία δεν εξασφαλίζει την εργασία,οι εργαζόμενοι καλούνται στην σχετική πολιτική διαπάλη που θα ανατρέψει τους θεσμικους συσχετισμούς.
-Η Μονεταριστική δίνει βάση στην εξυγίανση της αγοράς χρήματος,που θα βρει την άριστη αξία του,αν οι κεντρικοί τραπεζίτες σταματήσουν τις επιδοτήσεις,τα bail out.Οι χρεοκωπείες είναι αποδεκτες με όλες τις συνέπειες.Ταυτοχρονα συνέχιση των μέτρων περιορισμού σπατάλης στην κρατική οικονομία ,ιδιωτικοποιήσεις.κλπ.Η μηδενική ανεργία θεωρείται απραγματοποίητη,η δε πρόσκαιρη διόγκωση της είναι αποδεκτή ,ως παρεπόμενο της βασικής μέριμνας για την εξασφαλιση της ισορροπίας του χρήματος.Η ιδιαιτερότητα της μονεταριστικής προσέγγισης είναι οτι ουσιαστικά έχει την μορφή έγκλησης προς την FED και την Αμερικανική κυβέρνηση ,καθως η ισορροπία του δολλαρίου είναι τελικά αυτή που καθορίζει την παγκόσμια οικονομία
- Στο πλέγμα ιδεών της ελεγκτικής ανεπάρκειας στην ουσία προκρίνεται η με κάθε θυσία σταθεροποίηση ,και απο εκει και πέρα,διακινούνται πολλαπά σενάρια επιβολής των πιο αυστηρών ελέγχων.Προκρίνεται η πάση θυσία διατήρηση των πιστωτικών συστημάτων,και από εκεί και πέρα η διάσωση επιλεγμένων τομέων της οικονομίας. Ε
Μπορούμε με ασφαλεια να πούμε οτι οι ιδεες αυτές έχουν παγκόσμια απήχηση και σχηματίζουν ένα αστερισμό πολιτικών που συμβατικά ας ονομάσουμε ως Ομπαμισμό.
To πρόβλημα ,με την σχολή είναι ότι είναι περικλείει μια μεγάλη σειρά τεχνικών διευθετήσεων ,για τις οποίες όλοι αισθάνονται κοντά, αλλά μπορεί να βρεί δεκάδες λόγους ,όπου εκ των υστέρων ,θα αποδείξουν το πιθανό λάθος.πχ λάθος ευρωπαικά επιτόκια,αργοπορίες στους G-20,έλλειψη πολιτικής ηγεσίας,ταλαντεύσεις για τον προστατευτισμό, κλπ..Δηλαδή έχουμε ένα μίγμα πολιτικών και τεχνικών επιλογών που διαμορφώνονται εν παραλλήλω.
Μια βασική τομή
Σε αυτό περίπου το τριαφασικό πλέγμα διακρίνουμε μια βασική τομή.
Η τομή έχει σχέση με τον βαθμο και τον τρόπο ενσωμάτωσης της έννοιας της πολιτικής κρίσης στην κάθε μία από τις προσεγγίσεις.
Υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα
Πως η κοινωνική κρίση στην διεσταλμένη της μορφή ,ενσωματώνεται ως συστατικό των προτεινομένων λύσεων;
Είναι φανερό πως ο γενικευμένος παγκόσμιος Ομπαμισμός έχει μια βασική επιλογή
Περιορισμός εδω και τώρα όλων των πιθανοτήτων μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης.Αυτή είναι η άρρητη βασική επιδίωξη της οποίας οι προτεινόμενες πολιτικές είναι απλές εκφράσεις.
Ο Ομπαμισμός λειτουργεί ως πυροσβέστης που γνωρίζει οτι η πυρκαγιά αν ξεφύγει από έλεγχο θα τα κάψει όλα,ενω σβήνει μικροεστίες και προσπαθεί να επινοήσει ένα αντιπυρικό υλικό που θα αποτρέψει την ολική ανάφλεξη
Γι’αυτο και ο Ομπαμισμός προβάλλει όλες τις τεχνικές του ικανότητες (μαζεύει όλους τους καθηγητές των ΗΠΑ) βασίζεται σε τεχνικο-διαχειριστικές κατευθύνσεις και διαμορφώνει μια παγκόσμια αντζεντα κατάλληλη για φοιτητές οικονομίας και δυσνόητη για πολίτες.
Ποιος μπορεί αλήθεια μπορεί να διακρίνει με ακρίβεια διαφορά τεχνικών ή πολιτικών στην ρητορία των Σαρκόζυ,Μέρκελ,Μπραουν;
Οι διαφορές τεχνικής και πολιτικής είναι τόσο δυσδιάκριτες που γίνονται αντιληπτες μόνο από ειδήμονες.Η πολιτική τεχνικοποιείται.
Το οξύμωρο είναι ότι τόσο η κλασσική μαρξιστική όσο κλασσική μονεταριστική σχολή μοιράζονται μια κοινή στάση:Μια σχετική εξοικείωση με σενάρια δυνητικής κοινωνικής αναστάτωσης.
Οι μεν μαρξιστικές προσεγγίσεις προδιαθέτουν την κοινή γνώμη για μια προετοιμασία πολιτικών αγώνων ,οι δε προτάσεις για την έξοδο από την κρίση έχουν πάντα την υποσημείωση ,της στήριξης αυτών των πολιτικών απο τους ενεργοποιημένους πολίτες.
Οι μονεταριστικές προδεγγίσεις αποδεχονται την προσκαιρη αύξηση της ανεργίας,κλείσιμο επιχειρήσεων ,συνθήκες μερικής πρώσης βιωτικού επιπέδου για κάποιους ,εν «γνωσει των συνεπειών».
Βέβαια η οτπική της αναστάτωσης είναι διαφορετική.
Η αριστερά λέει «να οι πολιτικές συνέπειες του καπιταλισμού,και ας ετοιμαστούμε για αγώνες» ενω οι μονεταριστικές αντιλήψεις λένε «οι κοινωνικές αναστατώσεις είναι προσωρινές,και τελικά δεν τελειώνουν ποτέ.Μόλις η οικονομία ανακάμπτει αυτές περιορίζονται».

Ο ενδογεννής Ομπαμισμός της ελληνικής κοινωνίας

Δεν θέλει και πολυ φιλοσοφία ότι μια οικονομία με
-Χρέος και έλλειμα ισοζυγίου πληρωμων ως ποσοστό του ΑΕΠ σε επιπεδα ρεκόρ
-Ασθενείς και επισφαλείς εισροές συναλλάγματος (4/9 ναυτιλιακό,3/9τουριστικό,2/9 εξαγωγές)
-Περίπου 1,0 εκ μισθωτών σε ατομικές επιχειρήσεις χαμηλής ή ανυπαρκτης τεχνολογίας 1-5 ατόμων
-Περίπου 1,3 εκ μισθωτους εργαζόμενους στο ευρύτερο δημόσιο με ανυπαρκτη λογοδοσία και παραγωγικότητα επιπέδου γεναιόδωρου τσιγγούνη.
-Μαύρη οικονομία που παράγει καταθέσεις ρεκόρ (170 δις Ευρω)
είναι σαφές ότι θα κινηθεί εντός μιας «συνωμοσία της συναίνεσης».
Η ελληνική οικονομία είναι πολυ «ρηχή» για να αντέξει τομές,η ελληνική κοινωνία πολύ παραδοσιακή για να ακούσει νέα μηνήματα,η κοινωνία πολιτών ασθενέστατη για να υποστηρίξει αλλαγές.
Αναγκαστικά λοιπόν κινούμαστε σε μια διαδρομή αμύνης τύπου Ομπάμα,όπου όλοι κινούνται εντός τεχνικών διαφορών.Οποιος βρει πραγματικές θεμελιακές διαφορές,που μπορούν να πυροδοτήσουν εξελίξεις ας ιστοσφυρίξει.
Το πρόβλημα είναι ότι η κομματική διάταξη παριστάνει κάτι άλλο από αυτο που πραγματικά είναι.
Ο ρόκερ διαφημιστής Καρατζαφέρης ,παριστάνει τον βαλκάνιο Χαίντερ,με άρωμα θυμιατού.

Ο μεγάθυμος Καραμανλής παριστάνει τον θείο του,αλλα του λείπουν τα φρύδια
Ο προσηνής Γιώργος παριστάνει τον Γιόσκα Φίσερ με δεκαπέντε χρόνια καθυστέρηση
Ο ευέξαπτος Αλαβάνος παριστάνει τον Ανδρέα του 77 ,αλλα δεν έχει ουτε Τζουμάκα ουτε Ακη.
Η σταθερή Αλέκα,φλερτάρει με την επανάσταση ,αλλα τον Δεκέμβριο τα «χρειάστηκε» με την ανεξέλεγκτη πιτσιρικαρία,φαντάσου να εξεγερθουν και οι λαθρομετανάστες τι θα πάθει.
Μεταξύ μας και να μην υπάρχει ο Χουσείν και η Μισέλ θα τον είχε εφεύρει η ελληνική δημοσιότητα.Η υπερβατική μεταπολιτική προσωπικότητα που θα διευθετήσει τα πράγματα είναι το «υπέρτατο αντικείμενο του πόθου» μας .

Ο ψευδοριζοσπαστικός χαρακτήρα του Ελληνικού Ομπαμισμού

Οι ριζοσπαστικές παραδώσεις στο πλαίσιο των καπιταλιστικών φιλελευθερων δημοκρατιών δυτικού τύπου είναι δύο.
Ο μαρξισμός και ο φιλελευθερισμός
Και οι δύο ενσωματώνουν το στοιχείο της δυναμικής αλλαγής .
Απαντουν βέβαια σε διαφορετικά ερωτήματα
Ο μαρξισμός διατυπώνει μια συνεκτική κριτική θεωρία της κοινωνίας ,με στόχο την αναδιάταξη της θέσης των μισθωτών στην παραγωγή και τα πλεονάσματα της
Ο φιλελευθερισμός διατυπώνει μια ριζική αντίρρηση για την έκταση του κράτους και όλων των θεσμων υποχρεωτικών συναλλαγών και μεταφυσικών υποταγών.
Στην ελληνική κοινωνία δεν τίθεται κανένα τέτοιο ερώτημα.
Η μισθωτή εργασία έχει υπερκερασθεί από κάθε φύσεως κρατικοδίαιτο μερικό συμφέρον εντος αριστεράς
Το κράτος εκτός από το 50 % του ΑΕΠ,έχει απορροφήσει και συνεχως απομυζά όλη την θετική ενέργεια που παράγει αυτή η κοινωνία.
Αν το κεφάλαιο στην μαρξιστική ανάλυση λόγω κρίσης αυτοκαταστρέφεται ,καταστρέφοντας τον εαυτό του και τους εργαζόμενους,ομοίως το υπερτροφικό κράτος καταλύει όσους ζωτικούς χώρους ευρίσκονται εκτός επιρροής του.
Οι συντεχνίες,οι παραδώσεις ,τα ατυπα πλέγματα είναι πολυ πιο ισχυρά από τα ασθενη ιδεολογικά ρεύματα .Γι’αυτό και διασχίζουν εγκάρσια το πολιτικό σύστημα.
Ετσι λοιπόν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα θα αναπαυθουν στις εκδοχές του Ομπαμισμού.
Δεξιοί,κεντρώοι,αριστεροί,ακροαριστεροι Ομπαμιστες ενωθείτε!!!

Υπάρχει φτηνή Πρασινη Οικονομία;

Την προηγούμενη Τρίτη ο Ομπάμα πάσει στο Κολοράντο και παίρνει μέρος στην ακόλουθη παράσταση
Ενας συμπαθής κύριος που φιάχνει Φωτοβολταικά συστήματα ,τοπικός επιχειρηματίας υποστηρίζει ότι με το πρόγραμμα του Μπαρακ για την πράσινη οικονομία θα διπλασίασει το προσωπικό της εταιρείας του εντός του 2009.
Ακριβως δυο μέρες πριν ο Συριζα ψηφίζει το πρόγραμμα του ,το οποίο αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος του προγράμματος του για την πράσινη οικονομία και την αειφόρο αναπτυξη,ως μοχλό μιας δίκαιης κοινωνικής πολιτικής.
Εδω και μερικούς μήνες το Πασοκ έχει προκρίνει την πράσινη οικονομία ως κύρια αιχμή της οικονομικής πολιτικής του.
Η πράσινη οικονομία λοιπόν έχει κατακλυσει την δημοσιότητα.
Καθώς όμως η οικολογία συνδέεται εννοιολογικά με την φύση ,η καλύτερα με μια συγκεκριμμένη πρόσληψη της φύσης,αποσιωπάται συστηματικά μια απλη πραγματικότητα.
Η λεγόμενη πράσινη οικονομία είναι τεχνολογικά πιο σύνθετη,ακριβή ,και περίπλοκη από τη τρέχουσα περιβαλλοντικά επιβλαβή και αν το φιλόδοξο αυτό παγκόσμιο σχεδιο πετύχει τότε,μόνο ο φίλος μας από το Κολοράντο έχει να κερδίσει.
Η Κατσελη και ο Δραγασάκης δια παραλείψεων κάνουν μια μικρή παγαποντιά.
Η πράσινη οικονομία στην Ελλάδα,προυποθέτει καμμιά εικοσαριά μονάδες ποσοστιαία αύξηση ΑΕΠ,πριν γίνει πραγματική οικονομία,και όχι μετατροπή του Κωτσόβολου από εισαγωγέα τηλεφώνων,σε διανομέα pc,και σε λίγα χρόνια,εγκαταστάτη φωτοβολταικών.
Η ιστορία έχει περίπου ως εξής.
Εχει δημιουργηθεί ένα πλέγμα ιδεών που κωδικά αναφέρεται στην οικολογία ,την φύση ,το περιβάλλον,τα βιολογικά προιόντα,την πράσινη οικονομία κλπ το οποίο έχει κοινωνική απήχηση όπως περίπου ο Παπούλιας.Η κριτική εναντίον του είναι αδιανόητη και μάλλον άχρηστη.
-Συγχέεται η έννοια του περιβάλλοντος που είναι τεχνική,με δυνατότητες αποτίμησης,ελέγχου,και αξιολόγησης ,με την ιδεολογική έννοια της φύσης που είναι ιδεολογικά φορτισμένη με δυνατότητα ερμηνειών.
-Ομοίως συγχέονται τα νέα βιολογικά προιόντα που είναι προιόντα τεχνολογικής εξέλιξης με ενσωματωμένο know how με την ανάμνηση μεθόδων παραγωγής του παρελθόντος που αν τις χρησιμοποιούσαμε σήμερα,θα αυξάναμε τον προυπολογισμό του Αβραμοπουλου κατα 50 % από την συχνοτητα επισκεψης στα Νοσοκομεία.
- Εν συνεχεία ,αποσωπιάται ότι η πράσινη οικονομία,έχει ενσωματώσει όλες τις προηγούμενες τεχνολογικές φάσεις,και ως εκ τούτου πρόκειται για μια εξαιρετικά ακριβή τεχνολογία,με ισχυρές δομές προστασίας (πατεντες δικαιωματα ) και μάλλον ολιγοπωλιακό χαρακτήρα με μήτρες ακριβως εκεί απο όπου και προέρχεται η σημερινή γκριζα οικονομία των περιβαλλοντικών επιβαρύνσεων.
- Τέλος έχει υποβιβαστεί μια συζήτηση ισότητας δικαιωμάτων .Με άρρητη συναίνεση ο κάθε ελληναράς δικαιούται να ανάβει το φως του σπιτιού του,καίγοντας αντίστοιχο λιγνήτη στην Μεγαλόπολη,και να επιβαρύνει τον πλανήτη,αλλα ταυτόχρονα ο Καμερουνέζος θα κάνει υπομονή τα προσεχή σαραντα χρόνια σε οποιαδήποτε εκμετάλευση του περίγυρου του,για να μπορούμε να βλεπουμε στο Σκάι ,τους γορίλες,ενω ταυτόχρονα με τις επιδοτήσεις στην Λαρισα του αποκλείουμε να δει τον ευατό του ως υποψήφιο εξαγωγεα αγροτικών προιόντων.Τηλεοπτική ευσυγκινησία εναντίον των ισοτητας δικαιωμάτων σημειώσατε 1.

Ας το δούμε με ένα παραδειγμα

-Πας στο σουπερ μάρκετ και σε μια απαισια πλαστική συσκευασία αγοράζεις φέτα.Αλήθεια τι διαφορά από το τυρί από το παλιό τυροκομείου του χωριού.Το αγνό καθαρό τυράκι της γιαγιάς με την μοναδική γεύση.
Καλά ας ξεχασουμε πως για να γίνει εκείνο το τυράκι,ο παππούς στις γνωστές συνθήκες υγειινής,έπρεπε να σφάξει μια κατσίκα,να της πάρει το στομάχι να το αποξηράνει στον ήλιο,μετά να το τρίψει για να κάνει πυτιά να φιάξει το τυράκι.
Τωρα το μικροβιάκια ,εχει ένα στομάχι κατσίκας ,στο χωριό,τι επαναληψιμότητα έχει η μέθοδος του είναι ψιλά γράμματα.Εχει σημασία να διατηρηθεί η σημερινή φαντασίωση «ότι είναι χωριάτικο είναι υγιεινό».
Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι το σημερινό «χωριάτικο» βιολογικό τυρί είναι μια αναπαραγωγή μιας παλαιας μεθόδου,που είναι δυνατή καθώς ενσωματώνει όλα τα ευρήματα της σημερινής τεχνολογίας ,ως υπερβασης μιας πρωτης βιομηχανικής μαζικής παραγωγής,και όχι ως επιστροφή στο ανύπαρκτο ιδεατό παρελθόν.
Ως εκ τούτου το βιολογικό τυρί είναι προιόν μιας υπερσύγχρονης τεχνολογίας ,αντίστοιχης συνείδησης και άρα πολύ πιο ακριβό.
Η βιομηχανική μικροβιολογία,με τα σύγχρονα οργανα μπορεί να αποκαλύψει τα πλεονεκτήματα ,ένα σύγχρονο κτηνοτροφικό management μπορεί να αριστιποιήσει κόστη και οφέλη.
Δεν υπάρχει λοιπόν καμία επιστροφή ,υπάρχει ένας νέος δυναμικός κύκλος προς το μέλλον ,που έχει σε πολλαπλάσιο βαθμό μια τεχνολογία έντασης,εσωτερικής σώρευσης ,που μόνο μορφορλογικά διαφέρει από μια εκτατική κτηνοτροφία και τυροκομία.
Αυτή η τεχνολογία έχει κόστος έρευνας και εφαρμογής πολύ υψηλό.Αρα μπορεί να την παρέξει μόνο αυτός που έχει αποσβέσει την προηγούμενη τεχνολογία.
Μπορείς να φαντασιωθείς ένα ωραιότατο βιολογικό τυράκι Ανω Καρδιτσομαγούλας, αλλά φίλε μου το know how προέρχεται πιθανότητα από κάποιον Δανό,που πειραματίστηκε στην Νεα Ζηλάνδία,και πιστοποίησε τα αποτελέσματα σε κανένα Ορλάντο.
Τα ίδια περίπου ισχύουν για όλες τις φαντασιώσεις της πράσινης οικονομίας.
Είναι ανεκτός ο λιγνίτης της Πτολεμαίδας,εξοβελισταίος ο λιθανθρακας της Γερμανίας ,αλλα επιθυμητα τα φωτοβολταικά τόξα ή τα βιοκαύσιμα δευτερης γεννιάς.
Μεταξύ μας ένα φωτοβολταικό πάνελ αποτελειται απο στοιχεία φωτοευαισθησίας ,που έχουν τόση πνευματική ιδιοκτησία όση τουλάχιστον η Microsoft ,και πιθανότατα οι κατασκευαστές τους να μην είναι παραπάνω από δύο.Οι κατασκευαστές τους ,τώρα που μιλάμε αυξάνουν τους προυπολογισμόυς τους με ένα διψήφιο πολλαπλασιαστή.Ταυτόχρονα όλο το πλέγμα εφαρμογών απαιτεί κοινωνίες και οικονομίες που έχουν ήδη ώριμους θεσμούς από την ανάπτυξη της προηγούμενης οικονομικής φάσης.
Η πράσινη οικονομία μπορεί να γίνει ατμομηχανή για την ελληνική οικονομία,όσο τεχνολογία αναπτυξαμε για τον λιγνίτη ,δηλαδή ψιλοπραγματα.
Η οδυνηρή (για εραστές της αρμονίας) πραγματικότητα είναι ότι η Shell αγοράζει εταιρείες βιοκαυσίμων δευτερης γενιίας (δηλάδή με πρωτη ύλη όχι τρόφιμα όπως σήμερα αλλά παραγωγα της τεχνολογίας τροφίμων) ,η BP επενδύει στις αερογεννήτριες,οι spin off εταιρείες του πενταγώνου είναι καμιά δεκαετία μπροστα στα φωτοβολταικά κοκ.
Το πρόταγμα της πράσινης οικονομίας είναι σημαντικό για μια οικονομία όπως η ελληνική,για λόγους όμως διαφορετικούς.Ωθεί αναγκαστικά την κοινωνία να εμπλακεί σε πιο σύνθτετες δομές,θεσμικούς εκσυγχορνισμούς,κοινωνικές αναδιατάξεις.Μπορούμε να εκκινούμε από μια λανθασμένη φαντασίωση μιας υποτιθέμενης απλότητας ή επιστροφής στην ανυπαρκτη φύση,αλλά πιθανόν νεο στοιχημα να πυροδοτήσει αναπάντεχους εκσυγχρονισμούς.

Negri:Η νίκη Obama και το Πλήθος.

Συνέντευξη του A.Negri στον ιστότοπο Globalproject info στις 6/11/08

Το αρχικό κέιμενο στον τίτλο

Μεταφραστικά λάθη οφείλονται στο LLS

Ας ξεκινήσω αμέσως: στην κεντρική χώρα του κόσμου - μια χώρα που αποτέλεσε το επίκεντρο επίσης για τη σύγχρονη τραγωδία της δουλείας - υπάρχει και ένα άλλο "πρόσωπο του χρώματος», το οποίο, μετά τον Λούλα, έχει ανέλθει στην εξουσία. Αυτό ήδη φαίνεται ότι είναι ένα πολύ σημαντικό πράγμα, από συμβολική άποψη,και μας αφήνει έκπληκτους για την βαθιά ριζοσπαστικότητα και την πρωτοτυπία του. Αυτός που ανέβηκε στην εξουσία είναι ένας "βρωμονέγρος", και αυτό ήδη φαίνεται τεράστιο.

Πριν από 50 χρόνια ένας αγώνας ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και τώρα έχει φτάσει ή ώρα να εκφραστεί. Πίσω από αυτή τη νίκη εκεί είναι ο μεγάλος αγώνα του πλήθους, ή, ακριβέστερα, το σύνολο των τριών αγώνων, τουλάχιστον: η ταξική πάλη, η πάλη των φύλων και ο αγώνας των «φυλών».

Οι τρεις αυτές κινήσεις του αγώνα ενώθηκαν και προσέρχονται ταυτόχρονα , ξεχνώντας τις δικές τους ταυτότητες, τους αναπόφευκτους συντεχνιασμούς και εγωιμούς, που έθεσαν τους ίδιους σε κίνηση για να επαναπροσδιορισουν, όχι το λαό, αλλά αυτή τη δραστική πραγματικότητα, αυτή την συντακτική εξουσία που κινείται προς την πραγματικότητα.

Αυτά τα φαινόμενα είχαν πάντα καλυφθεί από την πλαστότητα και τη σύνθετή παραπλάνηση από την δημοσιότητα που κυριαρχείται από την εξουσία όλων των ειδών. Όμως τώρα αυτή η πραγματικότητα έχει καταφέρει ισχυρό πλήγμα στο κλουβί μεσα στο οποίο έχει παγιδευτεί.

Μια διάσταση που , κατά την οποία η κρίση της παγκοσμιοποίησης, έχει βρει τη δύναμη να εκφράσθεί με ένα ριζοσπαστικό τρόπο.

Όταν μιλάμε για την παγκοσμιοποίηση ως φαινόμενο που διαλύει την τάξη των πραγμάτων, επίσης, πολλοί αριστεροί μας θύμισαν την αναγκαιότητα της εδαφικότητας της εξουσίας και τον αγώνα. Οι τελευταίοι είναι απολύτως σωστοί, αλλά όταν επέκριναν τις δυνατότητες ρήξης στην παγκοσμιοποίηση, φαινόταν να έχουν ξεχάσει πόσο βαθιές αλλαγές έφερε αυτή.

Σχετικά με το ερώτημα «φυλή», ο μηχανισμός της εκμετάλλευσης των έγχρωμων εργαζομένων μέσω της μεταναστεύσης και μέσω της δουλείας, έφερε τα φαινόμενα αυτά στο κέντρο της εξουσίας. Όσο οι άνθρωποι δεν ήταν σε θέση να αποκαλύψουν και να ανατρέψουν την αποικιοκρατία της εξουσίας, και να την θέσουν στο κέντρο της ιστορικής εξέλιξης - παρέμειναν βωβοί και έξω από το παιχνίδι. Από αυτή την άποψη, η παγκοσμιοποίηση ήταν εξαιρετικά σημαντική.

Πίσω από τη νίκη του Ομπάμα υπάρχει η ικανότητα να αντιμετωπίσουμε επίσης αυτή την εκλογή με διαφορετικό τρόπο. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος εκατομμυρίων ανθρώπων, το γεγονός ότι οι νέες γενιές, και μετανάστες εισήλθαν στον στίβο, κάνουν αυτή την εκλογή διαφορετική.

Μετά τον ενθουσιασμό της νίκης και μετά την πολύπλοκη προεκλογική εκστρατεία, η οποία ήταν δύσκολο να κατανοηθεί - και ιδιαίτερα το πρόγραμμα του Ομπάμα το οποίο ήταν επισης δύσκολο να κατανοηθεί - υπάρχουν κάποια προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουν ακόμη και πριν από τα επίσημα εγκαίνια του Ιανουαρίου. Όσον αφορά αυτά τα προβλήματα θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε πόσο ισχυρή είναι η καινοτομία των επιπτώσεων της νίκης Ομπάμα .

Τα δύο πολύ επείγοντα προβλήματα είναι η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση, η οποία γίνεται γενικευεμένη οικονομική κρίση, και η ειρήνη, η λέξη που φαίνεται να έχει επινοηθεί για να γίνει η σημαία της νίκη του. Ειρήνη στη Μέση Ανατολή η οποία πηγαίνει από το Ισραήλ μέχρι Πακιστάν. Η κατεύθυνση που ο Ομπάμα θα λάβει για την επίλυση αυτών των δύο μεγάλων προβλημάτων που θα μας κάνει να καταλάβουμε σε ποιο βαθμό δεν είμαστε μόνοι μας μπροστά σε ένα θέαμα των μέσων ενημέρωσης αλλα μπροστά από μια πραγματική ιστορική εποχή μετασχηματισμού.

Ο ιστορικός μετασχηματισμός αυτός στον οποίο οι πρωταγωνιστές είναι τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Με αυτή την έννοια, η άνοδος του Ομπάμα έχει πολλές φορές παράλληλησθεί με το New Deal, με τη δύναμη μέσω της οποίας άνοιξε το New Deal διάνοιξε τις ταξικές συγκρούσεις, γύρω από το θέμα του κράτους πρόνοιας και του κεϋνσιανισμού. Τι είδους σημεία επαφής και, κυρίως, τι είδους διαφορές υπάρχουν σήμερα;

Όλοι γνωρίζουμε τι ήταν το New Deal. Η άρχουσα τάξη η οποία, εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης που καθορίζεται από μια καπιταλιστική ανάπτυξη της υπερ-παραγωγής και με παραποίηση όλων των δεδομένων της πραγματικής οικονομίας, κατάφερε να εφεύρει το εκ νέο πεδίο ταξικού αγώνα. Ήταν η ανασυγκρότηση της κατανάλωσης μέσα σε μια εργατική τάξη που είχε αξιοποιηθεί και από την περιθωριοποιηθεί απο τους μεγάλους μηχανισμούς της ανάπτυξης. Αυτή η νέα συμφωνία είχε βαθιά δημοκρατική χαρακτηριστικά: το εκ νέου άνοιγμα του ταξικού αγώνα σήμαινε για τον Ρούσβελτ να θέσει το αμερικανικό Σύνταγμα και πάλι σε δράση και συνεπώς μια ουτοπική και ιδανική πρόταση για ολόκληρο τον κόσμο. Ένας κόσμος που είχε μολυνθεί από τον φασισμό - είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι η νέα συμφωνία φθάνει στην ιστορική στιγμή, όταν ο ταξικός αγώνας ήταν θεμελιώδης για να πλήξει τον φασισμό, ακόμη και η αστική τάξη το κατάλαβε αυτό.

Σήμερα οι διαφορές είναι τεράστιες, γιατί τώρα οι αγώνες είναι του πλήθους. Στην πραγματικότητα, γίνονται και θα αναπτυχθούν σε ολόκληρο το έδαφος της κοινωνίας: Δεν υπάρχει μόνο ταξική πάλη, υπάρχει επίσης καιτο πεδίο πάλης για την φυλή και το φύλο. Τουλάχιστον τα τρία αυτά στοιχεία αποτελούν αγώνες που εκ των προτέρων για την κατασκευή μιας κοινής πραγματικότητας μέσω της οποίας καθίσταται δυνατό να ξεπεραστεί η αβεβαιότητα, ο φόβος, τη δυστυχία και τη φτώχεια που καθορίζει τον καπιταλισμό με την ανάπτυξή του.

Τώρα το θέμα είναι να κατανοήσουμε ποιες είναι οι μορφές στις οποίες οι αγώνες μπορεί να ενεργοποιηθούν εκ νέου, σε όλα τα επίπεδα – οχι μόνο απλώς οικονομικοί, αλλά και λαϊκοί αγώνες για τα δικαιώματα που εκδηλώνονται ως επινοήσεις μια νέα μέθοδο για τη διαχείριση της σχέσης μεταξύ των αναγκών, της κοινωνικής αναπαραγωγής και της διακυβέρνησης . Τώρα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση στην οποία έχουμε δει απίστευτα πράγματα, έχουμε δει πώς καπιταλιστές έχουν ξεχάσει αμέσως τον φιλελευθερισμό για να κάνουν το κράτος να τους υπηρετεί, να πληρώσουν οι φτωχοί για τα πάντα οι ίδιοι έχουν προκαλέσει. Είδαμε την φιλελεύθερη -συντηρητική πίεση να ειναι σε συμφωνία με τον αμερικανική –κοινωνικομεταρρυθμιστική πίεση της FED και με τους Ευρωπαϊους σοσιαλδημοκράτες καπιταλιστές. Το μεγάλο πρόβλημα του Ομπάμα θα είναι πώς να διακόψει αυτή την κατάσταση, πώς να δώσει νέο πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλους εκείνους που είναι τα υποκείμενα των μεγάλων αγώνων του πλήθους. Θα δούμε αν μπορεί.

Αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν αναγκαστικά θα έχουν αντίκτυπο και εδώ, στην Ευρώπη και στην Ιταλία . Μιλήσαμε με άλλους - σχολιάζοντας αυτές τις εκλογές - την εκλογική παλίρροια της Αμερικής, η οποία συγχωνεύεται με το κύμα του ιταλικού κινήματος. Αυτo;i οι καθρέφτες που αντανακλούν ο ένας τον άλλον δημιουργούν πολύ ισχυρότερη δύναμη.

Ελπίζω ότι αυτό ο έντονος προβληματισμός θα μπορούσε να γίνει ένα είδος ηλιακής αντανάκλασης , που θα διαχυθεί σε αυτούς τους αγώνες, και μέσα από αυτούς τους "φακούς", θα καεί η μουμιοποιημένη και μπλοκαρισμένη μορφή της εξουσίας στην Ιταλία. Αυτή η τερατώδης δύναμη για την οποία δεν βρίσκουν πια επίθετα που θα μπορούσε να την περιγράψει: Είναι μια δύναμη, η οποία είναι λίγο μαφιόζα, λίγο φασίστική, λίγο τηλεοπτική, λίγο ανόητη, πάντα βίαιη, πάντα αηδιαστική.

Τα στοιχεία αυτά όπως και ο Μπερλουσκόνι, αλλά και άλλα,όπως η σοσιαλδημοκρατική κενότητα του Δημοκρατικού Κόμματος, η κενότητα του Βατικανού. Αν κοιτάξει κανείς την Ιταλία που βλέπεις κάτι που είναι τόσο νεκρό ώστε μερικές φορές σε κάνει να νομίζεις ότι η χώρα μας πραγματικά έχει τελειώσει. Αλλά ... Υπάρχει αυτό το κύμα, και αυτό, ας ρίξουμε τον εαυτό μας στο κύμα. Αλλά αυτοί έχουν αποικειοποιήσει τις λέξεις: υπάρχει ο Marcello Dell'Utri που λέει ότι πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Πώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσει μια λέξη σαν ότι μετά από αυτό που ειπώθηκε από τον ίδιο;

Ίσως θα πρέπει να εφεύρουν ένα νέο λεξικό, και αυτό είναι που το κάνουν τα κινήματα παντού στον κόσμο ... ...

Βέβαια, αλλά ίσως εδώ είναι που χρειάζομαστε να επιστρέψουμε στο αλφάβητο και όχι στο λεξικο