Kala ksemperdemata:Κρήτη και Drag Racing

Ένα πολύ ενδιαφέρον γεγονός των εκλογών είναι η καθολική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Κρήτη .Η ανθρωπογεωγραφία, ο κοινωνικός δυναμισμός του νησιού αποτελούν μια ιδιόμορφη παρακαταθήκη την οποία αγνοώ πως διαχειριστούν οι αρμόδιοι.

Η Κρήτη παρουσιάζει δυναμισμό ευρωπαϊκής περιφέρειας, με σχετικά ορθολογικό μείγμα Γεωργίας, κτηνοτροφίας, βιομηχανίας ,τουρισμού, εκπαίδευσης. Κρατά τους  νέους επιστήμονες  στο νησί περισσότερο από οποιαδήποτε ελλαδική περιοχή  δημιουργώντας μια εγγενή ροπή ανάπτυξης. Σε σχέση με όλες τις άλλες περιφέρειες,  η Κρήτη έχει τα πιο προχωρημένα χαρακτηριστικά ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η ανεργία της , ακόμη και στην φετινή χρονιά ρεκόρ είναι σχετικά η χαμηλότερη από τον γενικό μέσο όρο.

Η συριζική επικράτηση σε ένα τέτοιο σχηματισμό σχηματίζει μια ιστορική ασυμμετρία: με ένα ιδεολογικό εξοπλισμό από παραδοσιακές περιοχές της ιδεολογικής γεωγραφίας πχ. σοσιαλισμός μέσω νησίδων μονοπωλίων Δεκο, copy paste ακαδημαϊκός " αντινεοφιλελευθερισμός" , ναρκισσισμός της εξαίρεσης του " Γαλατικού χωριού " κλπ τοποθετεί ακουσίως τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια κίνηση που γίνεται προωθητική μόνο αν γίνει Left Liberal.Ο Τσίπρας μπαίνει στην πίστα για formula 1 με αυτοκίνητο και pit team για  drag racing.Το πρώτο κόμμα στην Κρήτη δεν μπορεί είναι κόμμα τυφλής αγανάκτησης , είναι κόμμα διαταξικού δυναμισμού και εξωστρεφούς βλέμματος έστω και ακουσίως.

Η επερχόμενη Σαμαρική διακυβέρνηση έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να αναδείξει ο ΣΥΡΙΖΑ   τις φυσιολογικές του αγκυλώσεις παραπάνω από ότι αυτές υπάρχουν. Με την έννοια αυτή το αποτέλεσμα αποτελεί μια συνολική υπαναχώρηση. Κάνει όλα τα κόμματα να εκφραστούν με την πιο πρωτόλεια γλώσσα τους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γινόταν πρώτο κόμμα θα γινόταν left liberal από ανάγκη, ενώ τώρα με αντιπολίτευση copy paste από την Πλατεία και τον Αμυρά μπορεί να ηγεμονεύσει εύκολα καταπνίγοντας μετά το ΚΚΕ , την Ανταρσύα   και την Δημαρ.

Η ιστορική καμπή δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει αντιπολίτευση αλλά αν μπορέσει να κάνει παραγωγική αντιπολίτευση αντιγράφοντας τις πιο προωθημένες  πλευρές μιας ζώσα κυβερνώσας  αριστεράς πχ στην Brazilia  παρά τις πετρελαϊκές τελετουργίες στο Carakas.

Η Δημαρ έχει ένα αντίστοιχο δίλημμα .Η ιστορική της " αποστολή " την οδηγεί στην κριτική υποστήριξη μιας κυβέρνησης "εθνικής σωτηρίας" . Χωρίς μια τέτοια κίνηση το όλο εγχείρημα της ακυρώνεται. Εδώ όμως θα παιχτεί και ένα παιχνίδι της συγκυρίας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολιτευθεί με μια θεματολογία σκληρού αντιμνημονίου , μακριά από τις γόνιμες λεπτεπίλεπτες αναθεωρήσεις του μεσοδιαστήματος μεταξύ των δύο εκλογών,   τότε προφανώς θα αποδυναμώσει την Δημάρ ασκώντας μια τυπική λαϊκιστική κριτική από τα " αριστερά" .Ταυτόχρονα όμως έτσι ο Σύριζα θα υπονομεύσει την οποιαδήποτε προοπτική του να γίνει κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε βασιζόμενος σε μια έντιμη παραγωγική διγλωσσία ,περίτεχνων ταξινομήσεων μεταξύ καταγγελιών , αναδιαπραγματεύσεων , αποσιωπήσεων, διαφορών μεταξύ γραπτών και προφορικών προγραμμάτων κλπ. Αν επιλέξει την αδρή διάλεκτο Στρατούλη Λαφαζάνη για να πλήξει μια κυβερνώσα Δημάρ , τότε έχει ανοίξει διάπλατα την  πόρτα να τον πλήξουν οι Ανεξελ αλλά και ΧΑ με παραφθορές της ίδιας διαλέκτου.

Μια έντιμη καθαρή συμμετοχή της Δημαρ σε μια μεσοπρόθεσμη προσπάθεια σωτηρίας, μέσω ενός ιστορικού συμβιβασμού είναι πολύ παραγωγική. Το σκηνικό θα γίνει παραγωγικότερο αν ο Τσίπρας αντλήσει από την παρουσία του ως Ευρωπαίου πολιτικού, από την παρουσία του στο CNN , τους FT και απομακρυνθεί από τις κολακείες των χρυσαυγιτικών βοριδικών τοπικιστικών κινημάτων " έξω από την αυλή μου" .Τότε όλα μπορούν να γίνουν ξαφνικά πιο ελπιδοφόρα. Στην αντίθετη περίπτωση η βαλκανική μεσανατολική μας μοίρα μας γνέφει με την γνώριμη εξωτική σαγήνη της για να μας καθηλώσει στην ολοκληρωτική ναρκισσιστική αυτοκαταστροφή.

Εικόνα:http://www.biljanaunkovska.si/

Κωμωδία Παρεξηγήσεων

Τα δελτία των CNN ,BBC αυτήν την εβδομάδα είχαν κάτι από σύγχυση Λεβέντη στο κανάλι 69.Οι τύποι τα έχουν " παίξει " τελείως. Από την μια πλευρά, η έκβαση των εκλογών σκιαγραφείται ως μονομαχία σκότους φωτός ,ταυτόχρονα όμως, φιλοξενούνται ρεπορτάζ όπου πχ ο  CEO της  AXA (παγκόσμιας ασφαλιστικής επενδυτικής εταιρείας) καγχάζει με τον δημοσιογράφο που απλώς υπαινίσσεται απλώς ένα Grexit καλώντας τον να ξαναδιαβάσει την ελληνική μυθολογία και τι σημαίνει το κουτί της Πανδώρας (εδώ).  Σε άλλο ρεπορτάζ του BBC παρουσιάζονται οι νεαροί Έλληνες ευπροσάρμοστοι, με εγγενή επιχειρηματικότητα έτοιμοι να υπερβούν την κρίση αφήνοντας τα στερεότυπα στο παρελθόν. Η σύγχυση είναι διεθνής, μια στο καρφί και μια στο πέταλο.

Στο εσωτερικό ο οιονεί κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ εξαντλεί όλα τα προς τα δεξιά, όρια μετάλλαξης του, κρατώντας μερικά ρητορικά προσχήματα στοιχειώδους κομματικής συνέπειας. Δεν θέλει και πολύ ανάλυση να καταλάβεις ποια ακριβώς σταθερότητα εγγυάται  ο Τσίπρας όταν μιλάει στους Financial Times. Ας μη το πραγματευτούμε  με όρους πολιτικής οικονομίας,  γιατί όσοι δεν έχουν την κατάλληλη προετοιμασία αποδοχής υβριδικών συνθετικών αναγνώσεων της συγκυρίας θα αγχωθούν. Σσσσσς.... μεταξύ μας στην γλώσσα των FT ,σταθερότητα εννοείται αυτό που στα κείμενα της πολιτικής οικονομίας αναφέρονται ως σταθεροί όροι αναπαραγωγής των σχέσεων του κεφαλαίου .Από την άλλη πλευρά η λεγόμενη αστική δεξιά του Σαμαρά έχει αποκαλύψει την οργανική γενετική ένδεια της σε επιχειρήματα, ιδέες, ανθρώπους και έχει μεταμορφωθεί σε μια πιο λαϊκιστική εκδοχή του Λαός του 2007.

Τα ενδιάμεσα μεταρρυθμιστικά ρεύματα στερημένα  από τις θεμελιώδεις κοινωνικές αναφορές που απαιτούν τέτοια εγχειρήματα ( αστική παραγωγική παράδοση, κοινωνία πολιτών , διανοούμενους εκτός κρατικών pay rolls) θα δώσουν μια δύσκολη μάχη με την Δημαρ μάλλον σε ρόλο τελικού ρυθμιστή. Το όποιο μεταρρυθμιστικό ΠΑΣΟΚ πάσχει από οξύ αυχενικό με αποτέλεσμα να κοιτάει μονίμως στο κελί του Άκη στον Κορυδαλλό, ενώ ο " πρακτικός "Μάνος θα επιβεβαιώσει τις αρχές του management :  άλλος είναι ο ρόλος και οι ικανότητες  του ηγέτη και άλλος ο ρόλος και οι ικανότητες του αναντικατάστατου στελέχους.

Οι εκλογές γίνονται ως τυπική κωμωδία παρεξηγήσεων. Ένας δυναμικός ΣΥΡΙΖΑ με φυσιολογικές δουλείες προς εκδοχές Δεκο του deep pasok  και  κινήματα " όχι στην αυλή μου"  προσέρχεται με την πιο ρεαλιστική ατζέντα ευρωπαϊκής αλλαγής .Η  καχεκτική παλαιοδεξιά τον ανακατασκευάζει ως πολιτική μεταμόρφωση του Godzilla για να τον αποκαθηλώσει εκ του ασφαλούς από το μυαλό των ψηφοφόρων της ΕΡΕ.

Η νίκη του Σαμαρά θα στρεσάρει τους πάντες εντός Ελλάδας αλλά θα ανακουφίσει τις αγορές προσωρινά μέχρι το επόμενο χρηματοπιστωτικό επεισόδιο. Άντε τώρα ΠΑΣΟΚ ,Δημαρ να υπάρξουν σε κυβέρνηση με αντιπολίτευση Λαφαζάνη. Ο Αλέξης θα παρατήσει τους FT και θα το ρίξει στο Lenin’s Tomb.Ο Σταθάκης θα γυρίσει στα Χανιά και θα επανεμφανιστεί ο Τειρεσίας Αλαβάνος. Μιλάμε για τραγωδία.

Η νίκη Τσίπρα θα χαλαρώσει το εσωτερικό , θα ταρακουνήσει για μια δυο ημέρες τις αγορές μέχρι ο Αλέξης δώσει συνέντευξη σε τίποτα Bloomberg και εξηγήσει το αυτονόητο: είμαστε " σύντροφοι" με τον Λούλα ρε παιδιά δεν είμαστε η Αλ Κάιντα : Το πρότυπο μας είναι η Νορβηγία εκτός από τον Brevik. Εδώ κοτζάμ υπουργός της "neoliberal" Βραζιλίας μας στέλνει χαιρετίσματα στην πιο διεθνή  εκδήλωση, άλλο τώρα που δεν το πρόσεξαν πολλοί, απορροφημένοι από τα χιλιοειπωμένα ανέκδοτα του τυπικού  liberal left Zizek (εδώ)

Ωστόσο μια κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς  Κουβέλη, χωρίς θέση στην "ναι στο πρώτο μνημόνιο " Κατσέλη, τους Οικολόγους   και λοιπούς " έντιμους" μη αριστερούς τεχνοκράτες ( αυτοί βρίσκονται πάντα σε αφθονία) δεν έχει μέλλον. Γι αυτό η ενισχυμένοι  Δημάρ Οικολόγοι είναι όροι εκ των ων ουκ άνευ. Η ενίσχυση τους είναι όρος επιβίωσης της κυβερνώσας αριστεράς. Η λοιπή αριστερά λειτουργεί στην έντιμη μεταφυσική αναμονή μιας επερχόμενης «ανάστασης» ενός «Οκτώβρη».

Ένας κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ θα έχει βέβαια σοβαρά προβλήματα για να εφαρμόσει εσωτερικές αντιπελατειακές αντισυντεχνιακές μεταρρυθμίσεις. Το ενδιαφέρον θα είναι ότι δεν μπορεί να τις αναβάλει. Με το ΙΚΑ σε διάλυση και τη Γενοπ να εισπράττει το αναλογικά οκταπλάσιο από τον προϋπολογισμό, ο Δραγασάκης δεν θα ρισκάρει το πτυχίο του από το LSE , για μην αγχωθεί ο Φωτόπουλος. Οι Ελληνικές μεταρρυθμίσεις έχουν εξαντλήσει και τα όρια του αυτονόητου. Από ότι φαίνεται αυτό το αυτονόητο κυκλοφορεί ενίοτε όμως στα γραφεία των εκάστοτε υπουργών .Η ελληνική μυθολογία άλλωστε βρίθει από μεταμορφώσεις.

Άντε καλό βόλι και αισιοδοξία .Η απαισιοδοξία είναι η πολυτέλεια των insiders και η απελπισία μετριάζεται πολύ από το χαμόγελο και την αλληλεγγύη του διπλανού αισιόδοξου.

Η συγκυρία μιας νέας συνάντησης Αριστεράς-Φιλελευθερισμού

 

Αναδημοσίευση από Red Notebook

Η όποια διαπραγμάτευση για τα τεκταινόμενα στο λεγόμενο «φιλελεύθερο» χώρο θα πρέπει αρχικά να τοποθετήσει ορισμένα ζητήματα ορολογίας.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί οι οποίoι συμβατικά αναφέρονται ως «φιλελεύθεροι», στην ουσία είναι εκφράσεις ενός κεντροδεξιού πλέγματος με επιλεκτικές, ενίοτε ισχνές αναφορές στον φιλελευθερισμό. Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι δεν προτάσσουν τον φιλελεύθερο χαρακτήρα τους ως ειδοποιό διαφορά απέναντι στον κύριο κορμό της δεξιάς, αλλά ζητήματα συγκυρίας (ΔΗΣΥ), τεχνικών επίδικων και ρυθμίσεων (Δράση-Φιλελεύθερη Συμμαχία) ή απλά δυσανεξίας ενός κοινωνικού ρεύματος «αυτοδημιούργητων» («Δημιουργία Ξανά»). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η επίκληση του φιλελευθερισμού λειτουργεί εξωτερικά, περιγραφικά, χωρίς αξιώσεις ελέγχου των σχηματισμών αυτών ως προς τις ίδιες τις φιλελεύθερες ιδέες τους. Η ιδεολογική αυτή χαλαρότητα είναι χαρακτηριστική και αντανακλά την ιστορικά αποσπασματική σχέση της ευρύτερης ελληνικής κεντροδεξιάς με το φιλελεύθερο γίγνεσθαι.

Είναι χαρακτηριστικά, εδώ, η καχεκτική παρουσία μιας φιλελεύθερης γραμματείας στην εντόπια ιδεοκίνηση , η αργοπορημένη και τελικά αναιμική παρουσία ενός ρεύματος «καθολικού φιλελευθερισμού» που επιτεύχθηκε μέσω της Φιλελεύθερης Συμμαχίας το 2007. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο φιλελευθερισμός μάλλον αποδίδεται από τρίτους ως πολιτικό στίγμα, παρά αναλαμβάνεται ως πρόταγμα, ως ισχυρή αυτοδέσμευση των σχηματισμών αυτών.

Υπάρχουν θεμελιακά στοιχεία μιας φιλελεύθερης ατζέντας, όπως η σχέση κράτους-εκκλησίας, το ζήτημα των στρατιωτικών δαπανών, η φιλομεταναστευτική πολιτική και η παραβίαση προσωπικών δεδομένων, για τα οποία υπάρχουν εκκωφαντικές σιωπές στα όρια του σκανδάλου. Αυτές οι σιωπές θα μπορούσαν να γίνουν στοιχεία ενός στιβαρού ελέγχου των «φιλελευθέρων» για ασυνέπεια έως αποστασία από τις διακηρυγμένες αξίες τους. Όμως, η αρχιτεκτονική του κομματικού παιγνίου λειτουργεί με την αποδοχή της ονομαστικής αξίας των φιλελεύθερων προτάσεων ως τυπικά φιλελεύθερων. Στο πλαίσιο αυτό, όμως, δεν υπάρχουν περιθώρια για να ελεγχθεί η αποδεδειγμένη φιλελεύθερη ισχνότητα και ασυνέπεια.

Την ίδια στιγμή, η πρόσφατη άνοδος της Χρυσής Αυγής, το επικίνδυνα ασαφές περίγραμμα των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» και η γενικότερη στροφή της σαμαρικής ΝΔ αναδεικνύουν ένα ενδιαφέρον πρόβλημα: Η ιστορική ιδεολογική αναιμία και ο επιλεκτικός φιλελευθερισμός των «φιλελευθέρων» δημιουργούν, τελικά, ένα ιδεολογικό πλαίσιο με αμβλυμένες όλες τις σταθερές που απαιτούνται για τη διατήρηση του φιλελεύθερου συμβολαίου της δημοκρατίας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο έλεγχος του «υπαρκτού φιλελευθερισμού» ως ασυνεπή προς τις αρχές του, και όχι η αποδοχή του ως «φιλελευθερισμού», μπορεί να δημιουργήσει ένα σταθερότερο πλαίσιο δημοκρατίας, εγγύησης ατομικών δικαιωμάτων, ορθολογικής αντιμετώπισης του μεταναστευτικού κ.λπ.

Στις μέρες μας γίνονται διάφορες κινήσεις ανασύνταξης του χώρου αυτού. Είναι ενδιαφέρον ότι ουδείς διαπραγματεύεται τις κινήσεις αυτές με ένα ιδεολογικό κριτήριο φιλελευθερισμού και ότι, αντί του κριτηρίου αυτού, προτάσσονται επίδικα άλλοτε παλαιοδεξιά («όχι στην Αριστερά») και άλλοτε μεταδημοκρατικά («όχι στους πολιτικούς»).

Στην εκρηκτική συγκυρία που διανύουμε, αναδύεται η ιστορική πιθανότητα μιας κυβέρνησης της αριστεράς. Όμως, μια κυβέρνηση της αριστεράς δεν μπορεί να ευδοκιμήσει αν η αναμενόμενη πολεμική δεν διεξαχθεί εντός ενός ελάχιστου δημοκρατικού φιλελεύθερου συμβολαίου. Ταυτόχρονα, ακόμα και στο οικονομικό επίπεδο είναι αδύνατο να χαραχθεί μια βιώσιμη οικονομική πολιτική που να αφορά ένα εκατομμύριο επιχειρηματίες και μια εκτεταμένη μικροϊδιοκτησία, αν η πολιτική αυτή δεν αφομοιώσει δημιουργικά φιλελεύθερα προτάγματα για την αυτονομία του «επιχειρείν, για μια νέα κατανόηση και σχηματοποίηση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων ως εργαλείων κοινωνικής συνοχής, κ.ο.κ.

Ίσως η ιστορική καχεξία του δεξιού φιλελευθερισμού να είναι η ευκαιρία για την δημιουργική συγκρότηση ενός κυβερνώντος αριστερού φιλελευθερισμού, ο οποίος δεν είναι μια γραφική ιδεοληψία. Το «Κόμμα των Αριστερών Φιλελεύθερων» ήταν ένα υπαρκτό κόμμα με μεγάλη συμβολή στην Αντίσταση και αναμφίβολη συμβολή στην συγκράτηση της μετεμφυλιακής αριστεράς και της ΕΔΑ. Η ιστορία του δεν είναι προς επανάληψη. Είναι, όμως, ένα παράδειγμα προς κατανόηση και επεξεργασία.

Γιατί τόση έλλειψη εμπιστοσύνης στην αλλαγή φάσης;

Η τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία έχει μια νέα μορφή .Ο οιονεί κυβερνητικός Συριζα ψηλαφεί τα απτά ,συγκεκριμένα όρια της κυβερνητικής του πρότασης με καθημερινές αλλαγές και διευκρινήσεις. Πρόκειται για μια καλοδεχούμενη αναπροσαρμογή η οποία δεν είναι δίκαιο να κριθεί με κριτήρια "συνέπειας" αλλά με κριτήρια ευθύνης.Η έγκληση για ασυνέπεια είναι ύποπτη πρόσκληση για να απομακρυνθεί η αριστερά από οποιαδήποτε κυβερνητική θέση. Ταυτόχρονα η έγκληση αυτή υποτιμά τις κεκτημένες δομές  και την οργανική ενσωμάτωση της Ελληνικής κοινωνίας στο Ευρωπαϊκό οικονομικό , πολιτιστικό γίγνεσθαι.

 Οι φόβοι της καθεστηκυίας τάξης έχουν υστερικό χαρακτήρα. Αναπνέουν κάτι από τον κομμουνιστικό κίνδυνο των Απριλιανών και τα κρυφά όπλα της ΕΔΑ. Μια ματιά στις νέες αριστερόφωνες κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής αρκεί. Ο κομμουνιστής συνδικαλιστής Λούλα και η πρώην ένοπλη Ντίλμα Ρούσεφ οδηγούν τη Βραζιλία στην παγκόσμια οικονομική πρωτοπορία, ο Τσάβες εκτός από τα πετρέλαια ( όποιος βρει πετρελαιοπαραγωγό χώρα χωρίς ισχυρό κρατικό έλεγχο ας μας στείλει e mail)  δεν έχει πειράξει ούτε τα parking της τοπικής βιομηχανίας η οποία ανθίζει εντός ενός λαϊκιστικού ρητορικού αντικαπιταλισμού ενώ ο Μοράλες ανοίγει δρόμους με βραζιλιάνικα funds δυσαρεστώντας  τους ινδιάνους υποστηρικτές του. Τριάντα χρόνια πριν μια μερίδα της αστικής τάξης δεν έδωσε δεκάρα τσακιστή για τους γραφικούς Γκανταφισμους του Ανδρέα και σε χρόνο dt βρήκε ένα αποδεκτό συμβιβασμό ,σε αντίθεση τους δεινόσαυρους που απέδρασαν. Ενώ ,όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν πως το απόλυτο icon της εγχώριας κυβερνώσας αριστεράς είναι ο Χριστόφιας του γνωστού πρότυπου  κομμουνιστικού κράτους  Cyprus.

Σε μια αριστερή κυβέρνηση ,το πρόβλημα δεν θα είναι η αντίσταση  του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα αλλά η κρατική αδράνεια . Είναι  τέτοια η λειτουργία του Ελληνικού κράτους, τέτοιος ο κατακερματισμός των συμφερόντων έτσι ώστε τελικά η δυνατότητα κάποιου να κυβερνήσει, είναι αναγκαστικά υπό διαρκείς αιρέσεις. Αν εξαιρέσει κάποιος το ΑΣΕΠ οι θεμελιακές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση την τελευταία τριακονταετία είναι περιορισμένες. Αυτό σημαίνει ότι η σχετική αυτονομία της είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φαίνεται. Η κομματικοποίηση δεν είναι η ουσία της αλλά το εργαλείο  της " αυτονομημένης " διοίκησης. Το βαθύ ελληνικό κράτος είναι έτοιμο να αναμετρηθεί  , με μια κυβερνώσα αριστερά μέσω της κλασσικής και πάντα νικηφόρας στρατηγικής του:  της συναίνεσης , της οικειοποίησης της επίθεσης φιλίας προς  την εκάστοτε επερχόμενη κυβέρνηση .Ήδη η ανάλυση των αποτελεσμάτων αποδεικνύει ότι η ασθμαίνουσα δημόσια διοίκηση ,οι Δεκο  , ο ευρύς δημόσιος τομέας, είναι έτοιμοι να ξεπαστρέψουν στο πι και φι,   μέσω της επιθετικής συναίνεσης και κολακείας,  την  επερχόμενη αριστερή διακυβέρνηση.

 Είναι τέτοια η βαθύτερη δυσανεξία της κοινωνίας ,έτσι ώστε  ένα πλέγμα συμφερόντων , ροών και ιδεολογημάτων αποκαλούμενο συμβατικά κρατικισμός της εργασίας ( σε αντιστοιχία με τον κρατισμό του κεφαλαίου ) δεν είναι σε θέση να επιβάλλει την ατζέντα του ,έστω και αν ο  ΣΥΡΙΖΑ του κλείνει το μάτι. Ο λόγος είναι απλός , δεν μπορούν να γίνουν ένα εκατομμύριο διορισμοί ούτε να δημιουργηθούν τόσα νέα προστατευμένα επαγγέλματα. Το πρόβλημα είναι πως κλείνοντας το μάτι προς ένα κρατισμό της εργασίας ελκύεται και ο τυπικός κρατικός καπιταλισμός των " λοιπών λειτουργικών δαπανών του δημοσίου". Έστω   και αν κάποιοι εντός Συριζα φαντασιώνονται ένα σοσιαλισμό των Δεκο, αυτό είναι αδύνατο, ιστορικά και δυναμικά απραγματοποίητο. ´Ένας οικονομικός φιλελευθερισμός είναι ο μονόδρομος μιας κυβερνητικής αριστεράς. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα τον ακολουθήσει αλλά με ποια διανοητικά, επιστημονικά, ιδεολογικά εργαλεία θα τον δικαιολογήσει. Ίσως οι διαδρομές των παλαιών ανταρτών της Βραζιλίας που μειώνουν τη φτώχεια και καθοδηγούν τους Brics έχουν κάτι να μας πουν.

Μια κυβέρνηση της έλλογης αριστεράς ΣΥΡΙΖΑ, Δημαρ με εξωτερική βοήθεια των Οικολόγων και της πρωτομνημονιακής Κατσέλη ,θα μπορούσε να προσφέρει ένα αναγεννητικό σοκ. Αν δεν γίνει κανένα ατύχημα του τύπου Greuro ,είναι πιθανόν μια κάποια αναγέννηση να έχει ίσως δρομολογηθεί από τα κάτω.

 Γιατί τόση έλλειψη εμπιστοσύνης στην αλλαγή φάσης;

 Το περίγραμμα μιας κυβερνώσας αριστεράς εμπεριέχει μεταρρυθμίσεις στα όρια του αυτονόητου. Η πρόθεση φορολογικής δικαιοσύνης έχει ένα αρχικό παιδισμό ,παραγνωρίζοντας ότι οι υποψήφιοι φοροδότες την κοπανάνε εν όψει φόρων πριν καν κατατεθεί το νομοσχέδιο ,  αλλά κινείται στις ρητορικές συντεταγμένες του μνημονίου.

Αν υιοθετήσουμε την συρμική ,ακατάλληλη για σοβαρή κριτική, ορολογία του "νεοφιλελεύθερισμου"  τα  μνημόνια είχαν εξαιρετικά «αντινεοφιλευθερα» χαρακτηριστικά : φορολόγησαν στο πρότυπο της κινέζικης μαγειρικής , όπου " οτιδήποτε πετάει, περπατάει, έρπει, τρώγεται". Ο  συμβατικός αντιμνημονιασμός θα γίνει ακούσια ένας τυπικά  ευρύς φορολογικός φιλελευθερισμός με ελάφρυνση φόρων προς μεγάλες μερίδες της κοινωνίας και ,τυπικά ,μνημονιακός αλά Τόμσεν ,όσον αφορά την μαύρη οικονομία.

Οι διανοούμενοι της συντήρησης που επισείουν σενάρια τρόμου κινούνται με βάση τον πιο πρωτόγονο ιστορικό ντετερμινισμό των οικονομικών σταδίων αλά Diamat. Δεν μπορούν να δουν εξελίξεις μέσω ακούσιων συνεπειών , τις τελετουργικές διακηρύξεις που έχουν κοινωνικοθεραπευτικό και όχι λειτουργικό δεσμευτικό χαρακτήρα, και  τις βαθύτερες ροπές της Ελληνικής κοινωνίας που είναι εγγενώς δημιουργικές ,επεκτατικές. Το βαλκανικό μεταοθωμανικό ψευδοκράτος ,μετά από το παγκόσμιο ρεκόρ πέντε χρόνων συνεχούς ύφεσης έχει μεγαλύτερο Αεπ ,από όσο τα ισοδύναμα πληθυσμιακά Ουγγαρία ,Τσεχία που απόλαυσαν πλήρως τους όλους τους χυμούς της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης σε καθεστώς ασφάλειας και σταθερών συνόρων. Ο  τόπος και οι άνθρωποι εδώ έχουν ιδιόμορφη πολλαπλή ενέργεια , βέβαια άλλου  τύπου από αυτή που φαντασιώνεται η ΧΑ. Το   αναγεννησιακό σοκ είναι αδήριτη αναγκαιότητα πολύ πιο σημαντική από αυτόν που θα την καθοδηγήσει .Έστω και αν αυτός δεν έχει σαφή κατανόηση για πιο ιστορικό κύμα διαχειρίζεται. Υπάρχει ένα ιστορικό παράδειγμα που οι εκσυγχρονισμοί δεν έγιναν με στοιχεία ετερογένειας, ενδεχομενικότητας, αυθόρμητου   συγχρονισμού;

 Ήδη οι μετεκλογικές συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν κάτι ενδιαφέρον .Ένα ετερόκλητο πλήθος πολλαπλών προελεύσεων και προσδοκιών δημιουργεί μια κοινωνική δυναμική πέραν και υπεράνω της πιο κρατικιστικής αυταπάτης. Οι κατατεθειμένες προσδοκίες κατασκευάζουν από μόνες τους τις συντεταγμένες μιας τυπικής ευρωπαϊκής οικονομίας με λελογισμένες κρατικές παρεμβάσεις και μοναδική διέξοδο στην καινοτομία, την εξωστρέφεια, τη δημιουργικότητα. Στο προφίλ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ το  8 % δηλώνουν φιλελεύθεροι....

Εικόνα: Romare Bearden

Σκέψεις για τις Ευρωεκλογές( 17/6/2012)

Μετά το exit poll της 6 Μαίου βαδίζουμε σε εκλογές χωρίς δικαιολογίες. Ο Σαμαράς προσπαθεί να στήσει  μια γιγαντομαχία αριστεράς δεξιάς με λεξιλόγιο Tele City αποκαλύπτοντας την οργανική  ,ενδογενή ένδεια του συντηρητικού χώρου .Αντιστοίχως ο Τσίπρας διευρύνει αμφίπλευρα την δυναμική του Κυβερνοσύριζα προκαλώντας σχετική ευφορία αλλά και ενίοτε αμηχανία στον αυθεντικό Συριζα.

 Οποίος κάνει κριτική για ασάφειες, πολυγλωσσίες , παλινδρομήσεις σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία ,συνειδητά κάνει μια μικρή απάτη. Η διεκδίκηση της εξουσίας γίνεται πάντα απο συνασπισμούς πολλαπλών συμφερόντων με διαφορετικές προσδοκίες και ενδιαφέροντα. Ο Κυβερνοσύριζα πλέον πέρασε στην κατηγορία των πολυσυλλεκτικών κομμάτων και επομένως είναι καταστατικά πολύγλωσσος. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις διάφορες Λαφαζάνη  Σταθάκη εν ´ όψει κυβερνητικής αλλαγής. Δηλαδή οι διαφορές Χατζηδάκη Γιακουμάτου είναι μικρότερες ;Η επερχόμενη επιστροφή Μπακογιάννη δεν δημιουργεί ζητήματα πολυγλωσσίας ;

Η Σαμαρική ατζέντα μας γυρίζει στο σαράντα ενώ το ογδόντα κάνει φιλότιμες προσπάθειες να επανέλθει μέσω Στρατούλη. Η ευρύτερη  δεξιά κατασκευάζει ένα  δίλλημα Ευρώ το οποίο δεν αφορά περίπου ένα εκατομμύριο οικογένειες ανέργων τουλάχιστον, ενώ το δίλλημα ναι η όχι στο μνημόνιο αφορά τους πάντες: απλά μαθηματικά δείχνουν ποιό δίλλημα κερδίζει. Σε πλεονεκτική θέση ευρίσκεται προφανώς ο  Τσίπρας με μια πρόταση ελπίδας, ενώ ο Σαμαράς επενδύει στον φόβο των ήδη φοβισμένων.

 Η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ έχει μία και μοναδική δυνατότητα επιτυχίας: να γίνει το ορόσημο μιας Ευρωπαϊκής επανεκκίνησης. Αλλιώς η  νίκη του  θα γίνει  το δυνητικό ισοδύναμο του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» σε συνθήκες 2012. Η μέχρις στιγμής διεθνοποίηση του είναι επιτυχής Παρουσιάζεται ως Ευρωπαϊκός ταραξίας, αλλά ως τέτοιος ενδιαφέρει ακόμα πιο πολύ. Η μιντιακή συνθήκη λειτουργεί υπέρ του ,καθώς το νέο ή περίεργο πάντα ελκύει .Ένας  ισχυρός μετεκλογικός ΣΥΡΙΖΑ χωρίς διεθνή ερείσματα ,ακουσίως θα γίνει ο μοιραίος παίκτης σε μια νέα βαλκανική τραγωδία.

Η ουσία της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ προς το εσωτερικό , σήμερα έχει σχεδόν δευτερεύουσα αξία. Έχει την ιστορική υπεροχή του νέου, του λυτρωτικού, του ανοίγματος. Η μορφή της πρότασης  του είναι πολύ πιο σημαντική από το περιεχόμενο της. Η εσωτερική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι πέραν του ελέγχου του. Έχει σαφή στοιχειά ενός αυτονόητου ορθολογισμού στο κράτος (έλεγχος δημοσίου χρήματος προς τράπεζες) , επικίνδυνες σιωπές για τις εσωτερικές δυσπλασίες  (συντεχνίες, κινήματα "όχι στην αυλή μου") και ένα γενικό περίγραμμα ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας των seventies .Η ευμενής η δυσμενής κριτική είναι εύκολη, καθώς ο προγραμματικός  λόγος έχει τα πάντα. Διαλέγεις και παίρνεις.

 Αν ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, δεν εξασφαλίσει ορατές σαφείς ή και  έμμεσες ευρωπαϊκές συναινέσεις , μέσω ισχυρών συμβολικών στηριγμάτων (Delor,Prodi,Holland) ,τότε θα επωμισθεί ακουσίως  τις προσδοκίες ενός εκρηκτικού ετερόκλητου πλέγματος με ισχυρή εσωστρέφεια. Χωρίς σαφές Ευρωπαϊκό στίγμα οι χειμαζόμενες ομάδες δεν θα ανακουφίζονται  ούτε καν με το σοσιαλιστικό άρωμα Pasokeighties.Το μεθεπόμενο ιδεολογικό στίγμα θα είναι ένας κοσμικός  Ερντογανισμός  αλά Υounanistan.

 Καθώς βαδίζουμε στις εκλογές ,η πιο επιθυμητή εξέλιξη είναι να μετατραπούν σε αυθεντικές Ευρωεκλογές . Τα κόμματα να μας παρουσιάσουν τους εταίρους τους,  τις ευρωπαϊκές οικογένειες τους, την ευρωπαϊκή διάσταση των πολιτικών τους. Ας προκαλέσουμε διεθνή  θόρυβο, παγκόσμιο ενδιαφέρον, κάμερες, τηλεοράσεις ανταποκρίσεις, συνεντεύξεις στα μεγαλύτερα δίκτυα .Ας γίνουν οι εκλογές μας , το "γεγονός" του Ιουνίου παγκοσμίως. Αυτό θα εντείνει την αυτοκατανόηση μας ,εντός ενός Ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Αυτό θα σχηματοποιήσει καλύτερα το Συριζαικο " δεν μας διώχνουν" και το Megasamaras " μη παίζετε με την φωτιά". Το να μαθαίνουμε τι γίνεται στις Βρυξέλλες μέσω Mega είναι σαν να ζητάμε προγνωστικά ιπποδρομιών από τους παράνομους brokers.

Το ότι είμαστε πρώτη είδηση , δεν αρκεί Μπορεί να τους αφορoύμε ως ενδοευρωπαικό πρόβλημα προς επίλυση αλλά και ως Euroahmadinezad που μπορεί να πυροδοτήσει τον πύραυλο .Ο μοναδικός τρόπος να κατανοήσουμε το momentum , το πως μας περιεργάζονται,  είναι να ψηφίσουμε ως Ευρωπαίοι. Πρέπει να σταθμίσουμε αν είναι αλήθεια οτι μπορούμε  να κρατήσουμε την Ευρώπη χωρίς ένα μικρό ταραξία, ή αν ο μικρός ταραξίας θα πυροδοτήσει ευρύτερες αλλαγές προς το καλύτερο. Η προεκλογική εκστρατεία ας διαυγάσει αυτό το περίπλοκο ερώτημα.

Το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε , η pseudopasokiline pragmatismus κάνει καλό .

Κι' όμως η συγκυρία είχε  ξεκινήσει  την κορύφωση από το απραγματοποίητο δημοψήφισμα του Γαπ. Η μη διενέργεια του ανέβαλε τον προσανατολισμό της κοινής γνώμης. Οι εκλογές το πραγματοποίησαν και  προσανατολισμός τώρα είναι σαφής :

Οι εκλογές αποτυπώνουν το ξεκάθαρο Ναι στο Ευρώ.

Ο νικητής των εκλογών είναι η  αυτονομημένη διαθεσιμότητα του Τσίπρα για κυβερνητικές ευθύνες. Επομένως είναι ψήφος διαχείρισης, διευθέτησης, ανατακτοποίησης .Δίπλα του η κυβερνώσα Δημαρ ανακατασκευάζουν  την ενιαία πάλαι ποτέ ανανεωτική αριστερά ως ετερόρρυθμη εταιρεία Η  λειτουργική αριστερά μπήκε στα βαθιά. Η θάλασσα έχει τους δικούς της κανόνες και οι καπετάνιοι το ξέρουν. Αυτοί που θα προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις αλλαγές πορείας θα κουραστούν.

Ταυτόχρονα, αυτή η κοινοβουλευτική αριστερά έχει μια ισχυρή παρουσία βουλευτών ονομασίας προέλευσης Πασοκ. Η συνεισφορά τους είναι θεραπευτική.Ως γνωστόν η ισχυρή δόση της ενεργού ουσίας pseudopasokiline pragmatismus στις κοινοβουλευτικές ομάδες,  ενισχύει το σύνδρομο " προεκλογικά λέμε και καμιά κουβέντα παραπάνω". Η προ τριακονταετίας ασθένεια " έξω από την Εοκ" έχει επανέλθει ως καινοφανής επιδημία " έξω το μνημόνιο " αλλά το φάρμακο θα την θεραπεύσει. Η οιονεί κυβερνώσα αριστερά θα μας εκπλήξει με το ρεαλισμό της.

Η τελετουργική αριστερά μπορεί ασφαλώς να συνεχίσει τα ευχέλαια μόνη της.

Ο λεγόμενος αστικός χώρος μπορεί να απολαύσει την ένδεια του σε ιδέες και πρόσωπα. Φευ , είναι αυτή η ένδεια που διαμορφώνει και την ξηρασία  στο υπόλοιπο τοπίο.

Η ΧΑ αντιπροσωπεύει αυτό που ξέρουμε όσοι πάμε γήπεδο. Το 7 % είμαστε τραμπούκοι, φαλλοκράτες, αγράμματοι.

Το αυθεντικό  brand name " pasok " έχασε , ωστόσο η ενεργός ουσία του κυκλοφορεί σε διάφορα generics που διατίθενται ανεξέλεγκτα σε όλα τα φαρμακεία της Βουλής.

Η αρχιτεκτονική και τα απλά μαθηματικά της βουλής δείχνουν εκλογές σε λίγο. Ο Τσίπρας έχει πλέον αμεσολάβητη σχέση με τους " μη προνομιούχους " του οι οποίοι θα του δώσουν την πρώτη θέση σε κάθε ευκαιρία .

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αλλά μερικά φάρμακα είναι κλασσικά .

Εικόνα:http://societeperrier.com/articles/upcoming-event-shuji-terayama-who-can-say-that-we-should-not-live-like-dogs-tate-modern/

Μια ιδέα ταξιδεύει αυτονομημένη.

Ξαφνικά η αναδιάταξη  του πολιτικού παιχνιδιού αναδύει μια ενδιαφέρουσα  ιστορική πιθανότητα: ένας πολιτικός σχηματισμός με ιστορικές και πολιτικές αναφορές στην αριστερά θα βρεθεί με εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Για όποιον έχει έστω και την πιο αναθεωρητική αναφορά στην αριστερά, τα διλλήματα είναι αφόρητα:

1.-Ναι  ή όχι στην αριστερή κυβερνητική  προοπτική ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της;

2.-Προέχει η συμβολική ιστορική σημασία μιας αριστερής Κυβέρνησης του ελέγχου του προγραμματικού της πλαισίου;

3.-Αν ο ριζικός  αναθεωρητισμός ανήκει σε ένα  εσωτερικό διάλογο εντός των ηθικών και πολιτικών συντεταγμένων της αριστεράς, τότε έχει αξία μόνο συμβάλλοντας στην σταθεροποίηση τους;

4.-Αν έχεις μια ψήφο αυτή την καταθέτεις σε μια ιστορική συμβολική πύκνωση με προεκτάσεις στο μέλλον, η την οδηγείς σε μια άλλη κομματική έκφραση η οποία παρέχει μεγαλύτερες εγγυήσεις προγραμματικής συνεκτικότητας;

Τα ερωτήματα γίνονται όμως πιο διαχειρίσιμα  αν κατανοηθεί πως η εκλογική αυτή δυναμική σχηματίζεται   γιατί ακριβώς είναι " κυβερνητική". Ο Συριζα παίρνει την πρωτοβουλία να οριοθετήσει ένα κυβερνητικό πρόταγμα, και το πρόταγμα του δίνει φτερά. Με μια έννοια το πρόταγμα γίνεται  το ίδιο το  κόμμα, η ίδια η   υπόσταση του. Η αριστερή κυβέρνηση είναι αυτόνομη πλέον ιδέα η οποία για να εξυπηρετηθεί ωθεί τον Σύριζα σε μια μετεξέλιξη.Ο μετεξελιγμένος Συριζα γίνεται αναγκαστικά αμφίπλευρος , ελαστικός, και πιο προεδρικός .Η κυβερνητική προοπτική απαιτεί ένα λελογισμένο πολυσυλλεκτισμό που παραπέμπει στο ΠΑΣΟΚ του 80 και  κρυσταλλώνεται  την μορφή μιας " αριστερής Δημαρ" .

Αν δούμε τις συντεταγμένες της προεκλογικής του όψης έχουμε :

-Την άρνηση όλων των μνημονιακών συμβάσεων με το αίτημα της ριζικής αναδιαπραγμάτευσης.

-Ενα εκτεταμένο πρόγραμμα δημοσίου ελέγχου τραπεζών και Δεκο.

-Την διάνοιξη ενός ευρύτερου μετώπου ,μιας ρήξης με χαρακτηριστικά ιστορικής γιγαντομαχίας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

´Όλα αυτά ,όμως ,σχετικοποιούνται  αν ενταχθούν σε ένα ευρύτερο διακύβευμα κοινωνικής και εθνικής αυτοσυντήρησης .Τα πρόσφατα ιστορικά παραδείγματα στην Λ.Αμερική είναι ενδεικτικά μιας μεγάλης σχετικότητας (Λούλα,Μοράλες κλπ)  Η ρήση "όλα θα είναι διαφορετικά την επόμενη μέρα " έχει καθολική ισχύ. Επομένως , αφορά και την προεκλογική πλατφόρμα του πρωτοπόρου  και τους πιθανούς παίκτες του νέου παιγνίου.

Η απραγματοποίητη αριστερή ενότητα παραδόξως λειτουργεί υπέρ της προοπτικής αυτής. Καθώς στρεσάρει τους πιθανούς εταίρους στην διεκδίκηση του ενδοαριστερού εκλογικού  πλάσματος  , τους ωθεί  να γίνουν οι ίδιοι πιο ακριβείς και συγκεκριμένοι για να επιβιώσουν. Το πρόταγμα της κυβέρνησης μεταβιβάζεται ως κύμα σε όλους τους εμπλεκόμενους, και τους εξειδικεύει περαιτέρω .Η εκλογική επιτυχία της Δημαρ η είσοδος των Οικολόγων στην βουλή  , η συντήρηση ή αύξηση του ΚΚΕ σε ανεκτά επίπεδα αποτελούν, την προϋπόθεση μιας αριστερής κυβέρνησης. Ωστόσο τίποτα από αυτά δεν μπορεί να γίνει αν οι πιθανοί εταίροι  δεν γίνουν πιο συγκεκριμένοι. Η  αυτοσυντήρηση των δυνητικών συμμάχων δημιουργεί ένα πλεόνασμα το οποίο πιστώνεται σε αυτόν που μιλάει εξ´ ονόματος του συνόλου της αριστεράς. Στην άλγεβρα της ενωμένης αριστεράς το άθροισμα των δυνάμεων της έχει αξία μόνο για αυτόν που το βλέπει.Η απραγματοποίητη αριστερή προεκλογική ενότητα , δημιουργεί ακριβώς τις πιο στιβαρές αριστερόφωνες οντότητες οι οποίες μόνο ως τέτοιες μπορούν να συνεισφέρουν. Η αριστερή κυβέρνηση δεν υφίσταται με γονατισμένους τους καλεσμένους τους δυνητικούς εταίρους. Αλλιώς το σκηνικό με ένα κόμμα επικυρίαρχο μιας ασθμαίνουσας λοιπής αριστεράς θα μεταφέρει την κυβερνητική πίεση στο εσωτερικό του. Θα μεταβληθεί ακουσίως σε ένα κρατικό μόρφωμα.

Η αριστερή κυβερνητική προοπτική  γίνεται πλαστική γιατί είναι οιονεί κυβέρνηση. Χωρίς ένα ευρύ παλλόμενο  λόγο - πλαίσιο , χωρίς μια  επέκταση προς τις όλες αντιφάσεις της κοινωνίας και οικονομίας του 2012 , δεν υπάρχει καμία δυναμική. Τα επεισόδια συγκρότησης της syrizanexartisia  ανήκουν ακριβώς στο  θεμιτό οργανικό συντονισμό με τις συχνότητες πέραν της αριστερής ραδιοφωνικής μπάντας .Οι " μη προνομιούχοι" αποτελούν όλο και περισσότερο λέξη κλειδί στο λόγο του Τσίπρα.Ο προεκλογικός λόγος , το ύφος και η δυναμική της ομιλίας  του Τσίπρα στην Ομόνοια αποτελούν μια τελετουργική κατάθεση η οποία υπερβαίνει τους εμπνευστές της και εκτελεστές της. Οι  φίλοι  και ψηφοφόροι  θα απολαύσουν την εκλογική επιτυχία αλλά θα πρέπει να δοκιμάσουν τις αντοχές τους στο αναμενόμενο σλάλομ .Το εθνικό ακροατήριο  των μη προνομιούχων ήταν εκεί....

Στο φως αυτής της ανάλυσης το αίτημα της αριστερής διακυβέρνησης πυροδοτήθηκε από τον αφέτη εμπνευστή, αλλά ταξιδεύει αυτόνομο πλέον. Η κατανόηση αυτής της αυτονομίας είναι θεμελιακή για  όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την επιτυχία του, και όχι για την χρήση του ως προεκλογικό τρικ. Όποιος λοιπόν έχει ένα πραγματικό ενδιαφέρον για μια νέα αριστερή διακυβέρνηση έχει πολλούς και ενδιαφέροντες τρόπους να το εξυπηρετήσει. Ας τους εξαντλήσει όλους.


Ιστότοπος εικόνας:http://www.russianartandbooks.com/cgi-bin/russianart/00955A

Η syrizanexartisia συγκροτείται η dimarodrasis καθεύδει

Για την ορολογία dimarodrasis, syrizanexartisia εδώ

Προφανώς η προεκλογική καταιγίδα της εβδομάδας είναι η ανοικτή πρόσκληση Τσίπρα προς τους Ανεξελ για ψήφο ανοχής. Πρόκειται αναμφίβολα για μια πολύ ενδιαφέρουσα κίνηση, γιατί ακριβώς μετατοπίζει το πολιτικό ενδιαφέρον από τις αξιώσεις συνέπειας των προτάσεων ,στις αξιώσεις συνθέσεων τους.Η συγκρότηση της syrizanexartisia είναι μια σύγχρονη κίνηση που αποδεικνύει την ανάγκη ετερογενών συνθέσεων ως μοναδική λύση στα αδιέξοδα. Είναι ένα βήμα που αναδεικνύει ένα ιδιόρρυθμο ζήτημα , αυτό του πρωτείου της μορφής της πολιτικής  πρωτοβουλίας έναντι του περιεχομένου της.

Η απογοήτευση βέβαια είναι για την πλευρά της dimarodrasis η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να αξιοποιήσει την κυβερνητική αυτή πρόταση και να αντιπροτείνει την δική της συγκρότηση . Αντ’ αυτού προτίμησε την μετατόπιση της συζήτησης με βάση το κριτήριο της " αριστερής" συνέπειας.

Ο Τσίπρας  επιχειρεί  κάτι που είναι απενοχοποιημένο και δυναμικό. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της ενδεχόμενης συνεργασίας η ιδέα της ετερογενούς συνεργασίας ανταποκρίνεται στις πιο σύγχρονες ανάγκες όπου τα υποκείμενα της πολιτικής είναι υβριδικά, πολυσθενή , σύνθετα , πολυπρισματικά .Αν ο αντιμνημονιακός αγώνας έχει για κάποιους αξία , το ότι αυτό το μέτωπο  περιλαμβάνει συντηρητικούς ,φοβικούς με τη μετανάστευση και υπερπατριώτες είναι μια αδρή αναπόδραστη πραγματικότητα. Την ίδια ισοδύναμη και ισόμορφη πραγματικότητα εκφράζει και ταύτιση   αποχρώσεων και επιδιώξεων πχ των πανεπιστημιακών μεταρρυθμιστών προερχόμενων από διαφορετικά ρεύματα. Η μορφή της συγκυριακής συμμαχίας είναι ακριβώς η ίδια.Η πρόταση του Τσίπρα δεν είναι τερατογένεση σε ένα πληθυσμό ομαλότητας, είναι δημιουργική όσο ήταν για μερικούς η συμμετοχή του Λαος στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Αν απέναντι στην δημιουργική αυτή ιδέα εφαρμοστεί ο έλεγχος με βάση το κριτήριο της αριστερής συνέπειας, τότε αναπόδραστα το κριτήριο δεν μπορεί να γενικευθεί, γιατί αυτόν δεν υπάρχει αντικειμενικά .Αν όμως  αντίστοιχα εφαρμοστεί ο έλεγχος με βάση το κριτήριο της εσωτερικής συνέπειας της πρότασης  σε σχέση την δική της στοχοθεσία ,τότε το κριτήριο γενικευμένο μπορεί να εφαρμοστεί σε όλους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει αυτή τη λύση για τους δικούς του λόγους ,το ερώτημα είναι ,οι άλλοι τι αντίστοιχο προκρίνουν για τη δική τους προοπτική;

Η μορφή της syrizanexartisia είναι αυτή που προκαλεί αμηχανία και όχι το περιεχόμενο της. Ωστόσο εδώ προκύπτει το ερώτημα αν μπορεί να γενικευθεί η μορφή αυτή.Η γενίκευση αυτή είναι θεμελιακά , καταστατικά  αξιωματικά αδύνατη γιατί το σύστημα υπάρχει μόνο και μόνο ως  συνύπαρξη τελετουργικών και λειτουργικών διαδικασιών. Το σύστημα λειτουργεί λόγω της ποικιλίας του. Η ποικιλία δεν ορίζεται με βάση μόνο τον μονήρη άξονα αριστερά δεξιά, αλλά και μέσω μιας μη γραμμικής , ασυνάρτητης συσχέτισης Τελετουργίας και Λειτουργίας

Τελετουργικές είναι οι πολιτικές δυνάμεις που η ρητορική τους εδραιώνεται σε αξιώσεις εσχατολογίας, ευθύγραμμης ιστορικότητας, ιστορικού πεπρωμένου και θυσίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν λόγο στην συγκυρία, αλλά ότι ο λόγος τους λειτουργεί συμβολικά, ως πηγή συγκρότησης αυτοπροστασίας  και επιβίωσης. Οι τελετουργικες αυτές δυνάμεις είναι το θεμέλιο της πολιτικής συμβίωσης καθώς τοποθετούν το όριο της. Αλλοίμονο αν η πολιτική είναι μόνο ορθολογιστική. Το ΚΚΕ δεν είναι σημαντικό γιατί είναι " κομμουνιστικό " , είναι  παράγων σταθερότητας γιατί εμπλουτίζει την τελετουργία της δημοκρατίας με αυθεντικά λαϊκά δρώμενα  ισχυρής  βιοψυχικής εκφόρτισης.

 Λειτουργικές είναι οι πολιτικές δυνάμεις που η ρητορική τους έχει αξιώσεις ορθολογιστικής διαχείρισης  , μηχανικής αρτιότητας και επιδιώκουν να λειτουργήσουν μέσω των κρατικών υπομοχλίων. Οι αστικές κυβερνητικές δυνάμεις είναι κατ´ εξοχήν λειτουργοί.

Το ενδιαφέρον της συγκυρίας είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί ένα άλμα από την τελετουργία στην λειτουργία ,σε χρόνο dt , έχοντας την βασική του κοινωνική συνιστώσα , τις μορφωμένες μικροαστικής δυνάμεις ,να λειτουργούν εντός της τελετουργικής συμβολικής διάστασης της πολιτικής. Η Δημαρ έχει ήδη διαβεί το στάδιο αυτό με προφανή εγκατάλειψη οποιασδήποτε αξίωσης συμμετοχής στο αριστερό τελετουργικό δρώμενο.Το άλμα αυτό απαιτεί προφανώς εξηγήσεις. Τις άκουσα και είδα σχεδόν όλες, με προσοχή. Η  ορθολογική διαύγαση  της προσέγγισης προς τους Ανεξελ, με κριτήρια αριστερής ή ακόμα μαρξιστικής συλλογιστικής ,αδικεί κατάφορα τους διαχειριστές της. Αντί μιας κινηματικής άλγεβρας   θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν καλύτερα τις γόνιμες διερευνήσεις της πολιτικής θεολογίας. Στα συμφραζόμενα του Λένιν ο Καμένος δεν " βγαίνει" ούτε με spiked μπάφο από το Φιέρι. Εντός μιας κατανόησης μετατόπισης από τον ησυχασμό στην ιεραποστολή όλα γίνονται πιο καθαρά.

Παράλληλα  η κριτική στον Τσίπρα περί μιας δεξιάς μετατόπισης εντός του κλασσικού άξονα  δεξιά αριστερά είναι άδικη, άστοχη, υποβολιμαία και εκ του πονηρού. Ο Τσίπρας και η υπό διαμόρφωση Syrizanexartisia εισέρχονται στο πεδίο της εφαρμογής ως περίπου αυθεντική παρθενογένεση , μόνο που το νεογνό είναι ακριβώς αυτή η σύνθεση. Η συνθετική κίνηση είναι προς έπαινο, το περιεχόμενο είναι προς πιθανό έλεγχο.

Οι τελετουργικές δυνάμεις προφανώς θα δικαιωθούν εντός των αιώνιων επίδικων της θεολογίας τους,  αλλά αναγκαστικά θα παραμείνουν εντός των δρώμενων και ευχελαίων  του ναού .Εντός του ιερού τους χώρου έχουν προφανώς το υπέρτατο σεβασμό μας.

Οι άλλες λειτουργικές δυνάμεις δείχνουν αιφνιδιασμένες. Για  λόγους που σχετίζονται από την προϊούσα αποιδελογικοποίηση του χώρου και την καθολική επικράτηση του ψευδοορθολογισμου του "συγκεκριμένου"  η dimarodrasis η οποία έχει αυθεντικά στοιχεία μιας επιτυχημένης σύνθεσης, αντί να αξιοποιήσει την γενναιόδωρη απενοχοποίηση, επαναφέρει τον κλασσικό , του πρώτου ημιχρονίου του περασμένου αιώνα, άξονα δεξιά αριστερά. Αν δημιουργείται μια left patriot synthesis ,  η left liberal synthesis γίνεται ξαφνικά démodé παρότι θα έπρεπε να κεφαλοποιήσει την εξέλιξη.

Στις μέρες που απομένουν , λοιπόν , ελπίζω η syrizanexartisia να συγκροτηθεί περαιτέρω  ως στιβαρή προσδοκία,  η δε dimarodrasis  να απενοχοποιηθεί και να συγκρουστεί μαζί της στο επίδικο του περιεχομένου  και όχι στο άνοστο επίδικο της σύνθεσης. Αυτό το επίδικο είναι de facto λυμένο. Έτσι προβλέπεται να  είναι η πιο ενδιαφέρουσα ,αναπάντεχη ,προεκλογική εβδομάδα, που θα περιπλέξει τα συνειδησιακά  προβλήματα πολλών.

Μαθήματα Ζωολογίας:Dimarodrasis Encefalicus ,Syrizanexartisia Vulimicus

Η ταξινόμηση στην ζωολογία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.

Αυτό που γίνεται με τα παλαιοντολογικά ευρήματα είναι αξιοπρόσεκτο. ‘Οταν ανακαλύπτεται   κάποιο παλαιοντολογικό εύρημα το κατατάσσουμε ως τον χαμένο κρίκο μιας αλυσίδας που έλειπε για να τεκμηριώσει μια στερεή θεωρία εξέλιξης. Όπως όμως απέδειξε ο Agamben (1) πάντα θα υπάρχει ένας χαμένος κρίκος γιατί η ταξινόμηση γίνεται με βάση ένα άρρητο θεμέλιο: η ύπαρξη της "ανθρωπότητας" σε συμμετρία και αντιδιαστολή με μια "ζωότητα”. Επομένως για να υπάρχουμε ως έννοια "άνθρωποι" δημιουργούμε μια εννοιολογική "νεκρή ζώνη" πέραν της οποίας υπάρχουν τα "ζώα". Η ύπαρξη της " εννοιολογικής νεκρής ζώνης" δηιμουργεί αναγκαστικά την ανάγκη ύπαρξης " κρίκων" τους οποίους θα ανακαλύπτουμε εσαεί. Επειδή όμως κάποτε και παλαιοντολογία έχει όρια, και με τα DNA κάπου το πράγμα μπερδεύεται η " νεκρή ζώνη" που θα ορίσει την ανθρωπότητα μεταφέρεται εντός της και έτσι δημιουργούμε καταστάσεις μη ανθρωπότητας γύρω μας με ανθρώπους απλά βιολογικά όντα χωρίς δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις. Τα  ταξινομικά συστήματα λοιπόν είναι αυθαιρεσίες που δυναστεύουν τα αντικείμενα της μελέτης τους. Στην οργανική ταξινόμηση των Deleuze Guatari τα ζώα διαιρούνται σε οιδιπόδεια, συμβολικά και δαιμονικά: Εδώ ,οιδιπόδεια είναι τα κατοικίδια  ,συμβολικά όσα παραπέμπουν σε εξουσία και δαιμονικά όσα  ακριβώς αμφισβητούν το κλασσικό ταξινομικό  σύστημα των ειδών (πχ οι ορχιδέες που εκλύουν φερορμόνες μελισσών και ξεγελούν τα αρσενικά μελίσσια) .

 Αν θεωρήσουμε λοιπόν ότι οι ταξινομήσεις των ζώων έχουν μεγάλη σχετικότητα τότε έχουμε μερικά ενδιαφέροντα είδη.Εντός του βιότοπου της  μη εσχατολογικής τελετουργικής αριστεράς υπάρχουν δύο εκλογικά ζωάκια με διακριτές  αλλά και αφανείς διαφορές  : η Δημαροδράσις  (  Dimarodrasis Encefalicus (DE)) και η Συριζανεξαρτησία (Syrizanexartisia Vulimicus (SV)).Όπως πολλά από τα ανώτερα θηλαστικά τα ζωάκια έχουν μια διαφορά στις λειτουργίες μεταξύ δεξιών και αριστερών οργάνων και ένα ανεπαίσθητο αλληθωρισμό διαπιστώσιμο μόνο από ειδικούς.

Η DE είναι εγκεφαλικό ζωάκι. Διακρίνεται  από ένα  μαθηματικό ορθολογικό  μεταρρυθμισμό, θεωρεί το μνημόνιο  σύμπτωμα και το εκλογικό αποτέλεσμα καλό είναι να στρεσάρει το Φωτόπουλο της Γενοπ . Για την SV τα πάντα είναι μαθηματικά, αθροίσματα και ισοδυναμίες. Με το μαθηματικό της μυαλό ξέρει πως πίσω από τα αντιμνημόνια κρύβονται και πολλές λαμογιές. Λέξεις  κλειδιά μεταρρύθμιση, ισοδύναμα μέτρα ,ρεαλισμός.

Η SV είναι αυθόρμητη και λίγο βουλημική. Σε αυτή προεξάρχει η πολιτική βούληση, το μνημόνιο θεωρείται αυτόνομο ιστορικό στοίχημα και κατά βάθος το ζητούμενο των εκλογών είναι να μην αρέσει στη Μέρκελ. Για τη SV τα πάντα είναι απόφαση, κοινωνική βούληση και τα μαθηματικά  ακολουθούν. Ως συναισθηματικό ζώο βρίσκει όλους εκτός από τους τραπεζίτες να  έχουν δίκιο. Λέξεις  κλειδιά :πατρίδα, αριστερή ενότητα, Μέρκελ, τράπεζες.

Στην DE το βλέμμα  είναι απο τα αριστερά προς τα δεξιά , δηλαδή οι αριστεροί γουστάρουν φιλελεύθερους , ενώ οι ψευδοφιλελεύθεροι θεωρούν τον Φώτη κρατιστή. Στην SV η όψη είναι από δεξιά προς αριστερά όπου οι πατριώτες γουστάρουν πατριωτική αριστερά, ενώ οι αριστεροί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως είναι οι second best των δεξιών φίλων τους.

Η ψυχολογία των  ζώων αυτών έχει μία ομοιότητα. Και τα δύο υποφέρουν από ενοχικό σύνδρομο, μια αίσθηση "Άστο καλύτερα" ,και καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες εκ των υστέρων να εξηγηθούν λογικά τα πάντα. Έτσι, λοιπόν υπάρχουν απόλυτα ορθολογικές αναλύσεις γιατί  η Δράση είναι τυπικά η πιο αριστερή επιλογή. Επίσης έχει εξηγηθεί με ενάργεια ότι ο Δημαράς και ο Μαριάς έπεσαν θύματα τροφικής δηλητηρίασης που προκαλεί στιγμιαίες  δεξιές παρορμήσεις ενώ συνήθως είναι αριστεροί, σε αντίθεση με την σταθερή Εδηκ του Νεοκλή Σαρρή  που υλοποίησε επιτέλους τις πάγιες κεντροαριστερές επιδιώξεις του Ιωάννη Ζίγδη.

Το ρεύμα είναι ξεκάθαρα με την SV .Φλερτάρει  με το 20 % και με λίγη καλή τύχη θα ανέβει και άλλο. Και οι δύο πλευρές της φαίνεται να κερδίζουν. Έχει  αμφίπλευρο δυναμικό λόγο είτε υπό τη μορφή της αριστερής η της πατριωτικής ενότητας. Οι αριστεροί της , βρίσκουν τα ολοφάνερα κοινά μεταξύ Μαίλη και Ματσαγγάνη,που υλοποιείται στο αίτημα της αριστερής εξουσίας, ενώ οι δεξιοί της , έχουν διαπιστώσει την προφανή συνάφεια μεταξύ Λαφαζάνη και Μαρκόπουλου που κρυσταλλώνεται στο αίτημα ενότητας των αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Η DE φλερτάρει το 10 % που δεν είναι άσχημο και η δεξιά πλευρά της περιμένει ένα μικρό θαύμα για να μπει στη βουλή. Ο λόγος της αναγκαστικά είναι απολογητικός και πιο διχαστικός  σε σχέση με τον ενωτικό της SV.Ως γνωστόν μεταξύ  Μάνου και Μπακογιάννη υπήρξαν δυσεπίλυτες ιδεολογικές  διάφορες για τον αξιακό η ωφελιμιστικό περιεχόμενο του φιλελευθερισμού ,ενω μεταξύ Χατζησωκράτη και Παπαδημούλη οι γνωστές κόντρες για το ζήτημα του χρονισμού του ένοπλου περάσματος στο σοσιαλισμό και τις πιθανές πηγές προμήθειας των όπλων.

Για όσους ψάχνουν λοιπόν ένα pet για δώρο την έκτη Μαΐου έχουμε τις δύο πρώτες συμπαθείς επιλογές.

(1)G.Agamben: The open
(2)Deleuze Guatrari: A thousand plateaus