Λίστα Lagarde:Η ομοιοπαθητική διαχείριση ανοίγει το μεταμνημονιακό κύκλο

Η υπόθεση της Λίστας Lagarde μετατρέπεται σε μια κεντρική σύγκρουση μεταξύ Σύριζα και Κυβέρνησης. Υποστηρίζω ότι ανεξάρτητα από την έκβαση της , η σύγκρουση αποτελεί ένα συμβάν το οποίο ανήκει σε μια ιστορική φάση πέραν του μνημονίου. Είναι τέτοια η πλοκή , η " αρχιτεκτονική" των επίδικων , η καταστατική θέση των αντιπάλων ώστε με ασφάλεια μπορούμε να αποφανθούμε ότι μιλάμε για μια νέα φάση.

Για τον έλεγχο της γνωμάτευσης αυτής ,πρέπει να επεξεργαστούμε την εξής υπόθεση εργασίας :
-Τι θα γίνει αν η πρόταση Σύριζα εναντίον Βενιζέλου λάβει κοινοβουλευτική υποστήριξη , ικανή να προκαλέσει πτώση της κυβέρνησης και εκλογές. Με βάση την οπτική του Σύριζα για την συγκυρία , η εξέλιξη αυτή συνιστά τυπική "αντιμνημονιακή" ή "μεταμνημονιακή" προοπτική;

Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι λόγω της μυστικής ψηφοφορίας ο Βενιζέλος παραπέμπεται ως ένοχος υπεξαίρεσης. Η πολιτική νομιμοποίηση της τρικομματικής θα είναι μηδενική. Πτώση του Σαμαρά και εκλογές στην σημερινή συγκυρία σημαίνει μείζονα πολιτική κρίση στην Ευρώπη. Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο Σύριζα κερδίζει τις εκλογές εντός ενός περιβάλλοντος ευρείας  ευρωπαϊκής αστάθειας. Θα πρόκειται για την πιο ευάλωτη κυβέρνηση. Η αστάθεια της δεν θα προκύψει ως αποτέλεσμα των "αριστερών" "μη μνημονιακών" πολιτικών , αλλά από αυτή καθ' εαυτή την χαοτική συνθήκη που θα προκαλέσει στην Ευρωπαϊκή δομή. Η Συριζαική προοπτική εμπεριέχει μια μείζονα αντίφαση: είναι απολύτως ρεαλιστική, συναινετική και εφαρμόσιμη μόνο αν οι αντίπαλοι της Μερκελιστές παίξουν ορθολογικό fair play.Στην αντίθετη περίπτωση η Συριζαική προοπτική αυτοαναιρείται , γιατί μια μη ορθολογική αντίδραση των "Μερκελιστών"  για να "διαλύσουν" του Ευρώ , ανήκει στο ευθέως το ανταγωνιστικό πολιτικό σχέδιο Λαπαβίτσα Αλαβάνου. Αλλά και στην περίπτωση όπου ο Σύριζα στα πλαίσια ενός άρρητου κρυφού plan b ,έχει ένα εναλλακτικό σχέδιο για μια μη ορθολογική Μερκελική αντίδραση, αυτό θα έχει διαχειριστεί μια επιδεινούμενη κοινωνική συνθήκη χειρότερη από την τρέχουσα. Συμπέρασμα: η πρόταση Σύριζα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να στοχεύει σε εκλογές. Αντίστροφα  πρέπει να ισορροπήσει σε μια οξύτητα η οποία να απομακρύνει τις εκλογές: Δύσκολο σλάλομ,αλλά επιτεύξιμο από τον μαιτρ Τσίπρα.

Ο μηχανισμός είναι απλός και  ομοιοπαθητικός (εικόνα) :Η κορύφωση της οξύτητας , η με όλες τις δυνάμεις προσβολή του Βενιζέλου, η ολομέτωπη σύγκρουση σε πολλαπλά πεδία πρόκειται να λειτουργήσει με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο: θα προκαλέσει τόση πολιτική ένταση η οποία θα συναθροισθεί και δεν θα μετασχηματίσει την τρέχουσα κοινωνική ένταση. Σε μια γενικευμένη δυσθυμία, με πολλαπλά επίπεδα ψυχικού βάρους μια μείζων πολιτική κρίση έχει περισσότερες πιθανότητες να δράσει παραλυτικά παρά λυτρωτικά.

Η Συριζαική πρωτοβουλία δεν έχει μέλλον αν προχωρήσει στα έσχατα όρια της. Εκ των πραγμάτων θα δράσει ως επικουρικός παράγων του εξής "μεταμνημονιακού" εγχειρήματος:

Είναι δυνατή, η μέγιστη κάθαρση του οικονομικού πολιτικού αρχιτεκτονήματος από πολιτικές "διαπλοκής" , διαφθοράς, "πελατείας των άνω" , εντός των προνοιών και προβλέψεων των ανανεωμένων μνημονίων.

Το εγχείρημα δεν είναι άγνωστο   και άλλωστε απετέλεσε την ηθική νομιμοποιητική βάση των πολιτικών δυνάμεων του "έλλογου φιλομνημονιακού τόξου".Εντός των λεγόμενων μνημονίων είναι δυνατό ,και διαφαίνεται ότι είναι αναγκαίο να διαλυθούν όλα τα κρατικοδίαιτα πλέγματα και δίκτυα της ελληνικής ολιγαρχίας. Για να μιλήσουμε τη γλώσσα των Θέσεων (πηγή) "ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης" για να επιζήσει μπορεί να συντρίψει τον " ατομικό " κεφαλαιοκράτη που δεν τον εξυπηρετεί (παρέκβαση). Η πτέρυγα VIP του Κορυδαλλού έχει πολλά άδεια κρεβάτια.

Με άλλα λόγια η Συριζαική πρωτοβουλία είναι τόσο οξεία για να είναι πραγματική και επομένως θα λειτουργήσει ως μοχλός υποστήριξης στο μείζον Σαμαρικό "μεταμνημονιακό" project: κάθαρση παντού με την βοήθεια του μνημονίου. Θα διακινδυνεύσω την εκτίμηση ότι σε δεύτερο χρόνο ο κυρίαρχος Σαμαράς θα εκπαραθυρώσει τον Βενιζέλο, αφού έχει σταθεροποιήσει την θέση του μέσω ενός επιλεκτικού σχεδίου εναντίον της Ελληνικής κλεπτοκρατίας. Φαίνεται πως το σύστημα μοχλών και υπομοχλίων που δημιουργήθηκε μετά τις εκλογές του Ιουνίου , έχει κρυμμένες σταθερές δυναμικές με απρόσμενα αποτελέσματα. Η οξύτητα της Συριζαικής ατζέντας λειτουργεί αντίστροφα από ότι φαντάστηκαν οι εμπνευστές της ή ο Τσίπρας βλέπει πολύ πιο μακριά από όλους μας : να αναλάβει την διακυβέρνηση στον αναμενόμενο ανοδικό κύκλο εντός των μνημονίων δηλαδή εντός του αυθεντικού μεταμνημονιακού κύκλου που ήδη διάγουμε

Παρέκβαση

Ένα πιο αδρό και κατανοητό σχήμα για τις διαφορές «συλλογικού» -«ατομικού» καπιταλιστή προσφέρει το ιδιόρρυθμο έργο του Ιάπωνα Kozo Uno.Σύμφωνα με την ανάγνωση αυτή υπάρχει ο καπιταλισμός 1 (δρώ ως καπιταλιστής) και καπιταλισμός 2 (η οικονομία είναι καπιταλιστική) Ο καπιταλισμός 1 δεν οδηγεί αυτομάτως στον καπιταλισμό 2. Περισσότερα εδώ:
1.- Phases of Capitalistic development .(Abirton,Itoh,Westra,Zuege) Palgrave 2001
2.-Marx for 21st Century by Hiroshi Uchida .Routlege 2006
3.-Value and the world economy .Edited by R.Westra,A Zuege Palgrave 2003
Μια νύξη εδώ

Εικόνα : Ο ιδρυτής της ομοιπαθητικής  courtesy  http://en.wikipedia.org/wiki/File:Hahnemann.jpg

Kozo Uno:Are you talking to me?

Πριν από περίπου 60 χρόνια ο Ιάπωνας Kozo Uno διατύπωσε μια ιδιοσυγκρασιακή ανάγνωση και κριτική επαναδιατύπωση του έργου του Μαρξ.


Το υπόβαθρο αυτής της «αναθεώρησης» ήταν η ανάγκη της Ιαπωνικής αριστεράς να αναλύσει την εξέλιξη του Ιαπωνικού καπιταλισμού ,την πρώιμη βιομηχανική Ιαπωνική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ήταν απλό . Η ιδιότυπη συνύπαρξη φεουδαλικών δομών των γαιοκτημόνων με την σύγχρονη βιομηχανία, η αναπάντεχη αντοχή της απασχόλησης στην γεωργία σε αντίθεση με μια στενή Μαρξιστική οπτική, που ανέμενε μια πτώση της απασχόλησης και δημιουργία ενός «προλεταριάτου» , δημιουργούσε μια πόλωση ανάμεσα στους θεωρητικούς. Οι λεπτομέρειες της διαμάχης που κωδικά ονομάζεται «Kozaha vs Ronoha» αφορούν τους πολύ ειδικούς ή πολύ περίεργους , αλλά το αποτέλεσμα να έρθει ο σύντροφος Kozo Uno και να διατυπώσει μια κριτική σύλληψη του έργου του Μαρξ.

Με ιστολογική αυθαιρεσία και μπόλικη απλοποίηση το σχήμα του είναι περίπου το εξής:

1.-Ο Μαρξ σ το Κεφάλαιο ουσιαστικά διαπραγματεύεται νόμους κίνησης και μηχανισμούς μιας ανύπαρκτης κοινωνίας , μια κοινωνίας του «καθαρού κεφαλαίου». Μόνο έτσι όμως μπορεί να αναλυθεί και η «πραγματική» κοινωνία, γιατί αλλιώς οι νόμοι κίνησης δεν μπορούν να αναδειχθούν. Αυτήν την διαπραγμάτευση ο Uno ονομάζει «Θεωρία του Καθαρού Καπιταλισμού».

2.-Η περιοδολόγιση του σύγχρονου καπιταλισμού μπορεί να γίνει με βάση ένα κριτήριο ενός βασικού εμπορεύματος γύρω από το οποίο περιστρέφεται σε κάθε φάση η οικονομία. Έτσι έχουμε τον πρώτο καπιταλισμό του μαλλιού (μερκαντιλισμό) , τον δεύτερο καπιταλισμό του βαμβακιού( φιλελευθερισμό) και τον τρίτο καπιταλισμό της βαριάς βιομηχανίας (ιμπεριαλισμό) . Αυτή είναι η διαπραγμάτευση των σταδίων.

3.-Η ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης σε κάθε οικονομία (της Ιαπωνίας εν προκειμένω) πρέπει να γίνεται συγκεκριμένα, ειδικά, εξατομικευμένα ,χωρίς αυτό να συγχέεται με τις δύο προηγούμενες διαπραγματεύσεις οι οποίες όμως προϋποτίθενται για την εξέταση του μερικού. Οι νόμοι του «καθαρού κεφαλαίου» ισχύουν αλλά αφορούν σε ένα ανώτερο επίπεδο αφαίρεσης ,οι περιοδολογήσεις ισχύουν αλλά πρέπει να ειδωθούν χωριστά , και αυτές οι διαπραγματεύσεις μπορούν να «φωτίσουν» να διαυγάσουν την συγκυρία και τα χαρακτηριστικά κάθε οικονομίας όχι «ως χειρουργικά εργαλεία» αλλά ως «αναλυτικές μέθοδοι» πριν την εγχείριση .Σύμφωνα με την μεθοδολογία αυτή αποφεύγονται οι καταχρήσεις ενός γενικού ιδεολογικού αφηρημένου λόγου, και η γείωση στην πραγματικότητα γίνεται όχι ως αφυδατωμένος εμπειρισμός ,αλλά ως ταξινομικά διαφορετική θεωρητική δράση .Ο Μαρξισμός του συντρόφου Uno με ενάργεια μας απαγορεύει να συγχέουμε τα επίπεδα ανάλυσης, και μας καλεί να κοιτάμε το συγκεκριμένο, το ειδικό, το άμεσο υπό το πρίσμα, υπό το φως της γενικής ανάλυσης, αλλά όχι να χρησιμοποιούμε τα εργαλεία της γενικής ανάλυσης του «καθαρού κεφαλαίου»

Από ότι μπορώ να καταλάβω από την σχετική βιβλιογραφία, ο Uno τελευταία αρχίζει να έχει πολύ ενδιαφέρον, αλλά οι σχετικοί «Ουνολόγοι» και «Ουνοιστές» έχουν διχασθεί ήδη αναλύοντας σε διάφορες επεκτάσεις της θεωρίας του .Όποιος ενδιαφέρεται για μη τελετουργικές διαμάχες περί τα του Μαρξ και του Ούνο υπάρχουν οι σχετικές παραπομπές.

Τώρα κατακαλόκαιρο , με 40 βαθμούς τι αξία έχουν αναδιατυπώσεις του Μαρξ ,προέλευσης Άπω Ανατολής; Έχουν γιατί μας βοηθάνε να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το ειδικό το συγκεκριμένο χωρίς τις αγχολυτικές αποδράσεις του συρμού, μέσω των γενικεύσεων περί «καπιταλιστικής κρίσης» και «νεοφιλελευθερισμού»

Νομίζω πως όλοι ξέρουν τα εμπειρικά επίδικα της απεργίας των ταξιτζήδων αλλά δεν είδα πουθενά μια περιγραφή που τουλάχιστον συνεκτικά να μπορεί να ορίσει το πρόβλημα σε μια γενικότητα.

Τα τραγελαφικά είναι :

Ένας κλάδος που καταστατικά, δομικά, θεμελιακά βασίζεται στην άτυπη οικονομία, με εθιμικά κατοχυρωμένη την εισφοροδιαφυγή, την φοροαποφυγή, την εθελοντική καταπάτηση όλων των εργασιακών διατάξεων, διαμαρτύρεται γιατί μάλλον ο Ραγκούσης παίρνει μια ορθολογική απόφαση. Αν ο κλάδος είναι δομικά άτυπος, ας άρουμε όλες τις υποκριτικές θεσμήσεις , και ας νομοθετήσουμε αυτό που πραγματικά είναι. ’Όποιος φαντασιώνεται πως με περιοριστικές ρυθμίσεις μπορεί να μετατρέψει τα κίτρινα ταξί σε μαύρα του Λονδίνου και να τα περιορίσει αριθμητικά κατά 5-10 % ,και ταυτόχρονα εντάξει μια τεράστια παραοικονομία ,χωρίς ενός τύπου απελευθέρωση ,ας αρχίσει να γράφει από τώρα τα sequel 6 έως 33 του Χάρρυ Πόττερ, γιατί έχει αναμφισβήτητο ταλέντο. Ο Ραγκούσης ελέγχεται για την τακτική του να παίξει με τον τουρισμό καλοκαιριάτικα αλλά όχι για την ουσία της πρότασης του.

Η κωμωδία αναβαθμίζεται, γίνεται επιπέδου βιντεοκασέτας των eighties καθώς η «φιλελεύθερη» Σαμαρική Δεξιά , δυσανασχετεί στην τυποποίηση της άτυπης αγοράς. Ταυτόχρονα η Αριστερά των εργασιακών δικαιωμάτων και της φορολογίας, ξεροβήχει αδιάφορα και με μαύρα γαλιά σε στυλ διαφήμιση του Martini, για την κατάσταση των οδηγών , το ΙΚΑ τους, και το κύκλωμα ροών μαύρου χρήματος μέσω του μηχανισμού «άδεια ταξί –μάντρα- συνεργείο αυτοκινήτων» και μάλιστα τους συμβούλεψε πως «μόνο με αγώνες επιτυγχάνονται νίκες» (ο «πρόεδρος» την Δευτέρα στον Αυτιά, την ώρα που το Ελ Βελ είναι κλειστό..)

Οι συχνοί χρήστες ταξί και ιδίως οι γυναίκες που το χρησιμοποιούν μόνες τους, μπορούν να συγγράψουν Ιλιάδες για την καθαριότητα επιπέδου ορνιθοτροφείου, τον επαγγελματισμό «οδηγώ ,με τσίτα το ράδιο, και το σουβλάκι στο χέρι» τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις τύπου «σε κοιτάω επίμονα με το ύφος λιγούρη» λέγε με « όλες οι πελάτισσες θέλουν να το κάνουν με ταξιτζή εκτός από τη μάνα μου , την αδελφή , την γυναίκα μου, και εγώ τις διευκολύνω με το να την πέφτω πρώτος»

Τέλος ο καθένας έχει και κάποιο γνωστό ή συγγενή που μέσω ενός ταξί έχει με μεγαλώσει, σπουδάσει πολυμελείς οικογένειες, χωρίς να ενοχλήσει κανένα, και έχει υποστεί καμιά δεκαριά ληστείες την τελευταία διετία. Άλλωστε αυτή η κατηγορία είναι σε πιο περίπλοκη κατάσταση καθώς αδυνατεί να ξεκαθαρίσει τα του οίκου της, και στο τέλος χάνει και το δίκιο της.

Το «νοικοκυρεμένο» ταξί, υφίσταται την γενική συγκυρία της μείωσης των εισοδημάτων, της απαξίωσης της άτυπης άδειας (όσο και κάποιος που πλήρωσε «αέρα» για ένα μαγαζί που εκ των υστέρων δεν πάει καλά) , το ζοφερό μέλλον του ισχνού μεροκάματου, αλλά εδώ και χρόνια δεν έχει και κανένα προσανατολισμό. Τίποτα για εξειδικευμένες υπηρεσίες πχ ταξί μόνο για αρρώστους, ή μόνο για γυναίκες με γυναίκες οδηγούς, ή μόνο για οικιακά ζώα, εσωτερικούς κανονισμούς με ποινές στους συνεταιρισμούς ,έως το πιο απλό το όνομα και το υπηρεσιακό τηλέφωνο του ιδιοκτήτη και οδηγού σε μεγάλη διακριτή υποχρεωτική ταμπέλα στο αυτοκίνητο αλλά και το απλό της αυτόματης απόδειξης δεν είδαμε ποτέ. Οι έντιμοι ταξιτζήδες μοιάζουν με τους έντιμους πανεπιστημιακούς. Δεν είναι λίγοι αλλά ούτε πολλοί. Περιτριγυρίζονται από πονηρούς, λαθρεπιβάτες του επαγγέλματος αλλά εκτός από καταγγελίες (λέγε με μπλα μπλα μπλα) δεν κάνουν και τίποτα. Όταν το κράτος παρεμβαίνει για τα αυτονόητα η «αριστεία» η «νησίδα ποιότητας» ξεχειλώνει διαστέλλεται για να προστατέψει τους πάντες.

Η μικρομεσαία, ασθμαίνουσα, αυτοαπασχόληση της «μαύρης» άδειας του ταξί , που όσμωνεται με ένα κακότροπο εισφοροφυγά, φοροφυγά μικροκαπιταλισμό του ιδιοκτήτη της άδειας, προφανώς, υφίσταται και αυτή τις συνέπειες της παγκόσμιας απορρύθμισης και κρίσης, αλλά μάταια περιμένουμε να δείξει σημάδια μιας διάθεσης ανανέωσης, μιας «μεταμνημονιακής» μεταρρύθμισης. Προφανώς μιμείται τον μεγάλο αδελφό κυρίαρχο καπιταλισμό της κρατικοδίαιτης προσόδου, των «πακέτων του ΕΣΠΑ» , του τραπεζικού κατακερματισμού , της ισχνής βιομηχανικής καινοτομίας. Από την άλλη όμως πλευρά , ο κόσμος της ανεργίας πληθαίνει, η μισθωτή εργασία απαξιώνεται και το τεράστιο κοινωνικό αυτό κόστος πάει χαμένο.

Η κρίση , η προσωρινή αρρυθμία, μεταβάλλεται σιγά σιγά σε μια μονιμότητα της μιζέριας. Ο προμνημονιακός κρατικοδίαιτος καπιταλισμός αντέχει και ελπίζει σε μια επιστροφή με τους μισθούς στο μισό. Οι παραγωγικές ενδιάμεσες ομάδες των «τολμητιών της ποιότητας» , στην οικονομία ,στο κράτος, στη διανόηση η λεγόμενη «παραγωγική Ελλάδα» ευρίσκεται σε πολιτική παραζάλη. Ο λαϊκός κόσμος της ανεργίας και της χαμηλόμισθης απασχόλησης προφανώς δεν έχει παρά την αγανάκτηση του, και είναι εξαιρετικά άδικο , είναι σκληρή ταξική πρόσληψη ,να κριθεί για οτιδήποτε. Οι σύγχρονες κοινωνίες τελικά ρυθμίζονται από καταλυτικά στρώματα insiders, από αυτούς που μπορούν να δουν τους πάνω χωρίς πλέγματα και τους «κάτω» με κατανόηση .Στην περίπτωση μας αυτό «ρυθμιστικό ενδιάμεσο» υπολειτουργεί απελπιστικά. Οι «πάνω» είναι δομικά κυνικοί , μέσα στην ιστορική συγκυρία αναδεικνύονται αφόρητα «λούμπεν» ,και οι κάτω , αναπαράγουν μια πολιτισμική ναρκισσιστική εσωστρέφεια με απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες.

Η μάχη δεν είναι χαμένη αλλά όσο ο καιρός περνάει, γίνεται και δυσκολότερη, ή ας πούμε πιο προκλητική.

Για τον μαρξισμό του Kozo Uno :

1.- Phases of Capitalistic development .(Abirton,Itoh,Westra,Zuege) Palgrave 2001

2.-Marx for 21st Century by Hiroshi Uchida .Routlege 2006

3.-Value and the world economy .Edited by R.Westra,A Zuege Palgrave 2003