Showing posts with label Karatani. Show all posts
Showing posts with label Karatani. Show all posts

Monday, February 1, 2010

Για την ανύπαρκτη κρίση της Αριστεράς και την δομική κρίση του συστήματος


Μολις προχθές έσκασε η βόμβα.Το λαμπερό «ζευγάρι» της show biz Μενεγάκη Λάτσιος χωρίζει!

Η εικονική πραγματικότητα που έχει στηθεί από την Trash Tv ( την ουσιαστική ιδεολογική λειτουργία σνομπάρουν όλοι,ξεχνώντας οτι απο το αναλογο γραφικό Tele City προέκυψαν πολιτικές εξελίξεις) κατέρρευσε.Μωρε λεφτά,λαμπερά εξωφυλλα,τρία παιδιά κλπ δεν ήταν αρκετά για να διατηρήσουν το σκηνικό.Απο φιλοσοφική άποψη αυτό που έγινε ,αν έγινε τελικά, ειναι η τυπική ρήξη μιας σχέσης και η μεταμόρφωση της από μια μορφή σε μια άλλη.Η σχέση Μεναγάκη Λάτσιου μεταμορφωνεται από σχέση γάμου σε σχεση διαζευγμένων.Προκειται για τις γνωστές μεταμορφώσεις που ο Marx αποκαλεί στο «Κεφάλαιο» Salto Mortale.
Οπως αναλύσαμε δε στην προηγούμενη αναρτηση σύμφωνα με το υπόδειγμα του Marx ,ολη η καπιταλιστική κοινωνία και οικονομία στην ουσία δεν είναι τίποτα αλλο απο ένα κύκλο αέναων μεταμορφώσεων μιας αφηρημένης αλλά υλικής οντότητας που ονομάζεται «Κεφάλαιο» ,και δεν είναι η συμβατική έννοια του Κεφαλαίου=σωρευμενο χρήμα,αποταμιευση ,επένδυση κλπ, η οποία κινείται μόνο για να αναπαραχθεί.
Το ανακυκλούμενο Κεφαλαιο έχει ως πηγή ενέργειας την «υπεραξία» που αντλεί ως βρυκόλακας απο τους «εργατες» και εχει αντιπροσώπους του ,ως διαχειριστές του μια κοινωνική ομάδα που αποκαλούνται «καπιταλιστές».

Το σύστημα εχει δύο επίπεδα λειτουργίας :Το υπαρκτο, απτό, αυτό που βλέπουμε και δεν είναι η αλλο απο την ανισότητα στην ιδιοκτησία και χρήση του υλικού πλούτου,και το αφηρημένο που είναι ομοίως υλικό αλλά διέπει ως νόμος ,ως «βαθιά» δομή την κοινωνία
Στο σχήμα του Μαρξ ο πλούτος ,οι αξίες χρήσεις, δεν είναι ταυτόσημες με τα σύμβολα τους και παίρνουν διάφορες μορφές .Το χρημα, τα εμπορευματα,τα πολύπλοκα τραπεζικά προιόντα ,οι μετοχές ,κλπ, δεν είναι παρά μορφές ,σύμβολα,μιας σχέσης ανισοτομίας.Οποιος έχει περισσότερα χρήματα προφανώς διαθέτει προφανως περισσότερη ικανότητα απόλαυσης πλούτου,αλλά τα χρήματα του και ο πλούτος δεν είναι ισότιμα μεταξύ τους,της ιδιας φύσης,της ίδιας «παστας».Ταυτόχρονα όμως διαθέτει μια μοναδική άρητη και ασυνείδητη ικανότητα.Χρησιμοποιώντας τα χρήματα του,αγοράζοντας προιόντα,κερδίζοντας από την τράπεζα κλπ ,αναπαράγει μια κεφαλειώδη σχεση,την επεκτείνει.Το χρήμα οπως και τα προιόντα δεν είναι μονο «χρήση» αλλά είναι πριν από όλα συμβολα σχέσεων.
Ας πούμε, η κουζίνα της Μενεγάκη δεν είναι μονο για να ψήνει το φαί του Αγγελου και της Βαλέριας,αλλά είναι και η μορφή μιας σχεσης που εχει κρυσταλλωθεί κατα την παραγωγή της.Οταν την αγόρασαν μετέφεραν ,αναπαρήγαγαν και μεταμόρφωσαν αυτήν την σχέση.
Το υπόδειγμα του Marx εχει και μερικές άλλες διαστάσειςΕξηγεί τα πάντα ως ολότητα λειτουργιών ,διαδικασιων αλλα προυποθέτει την ιδανική ,από πλευράς καπιταλισμού, οικονομία.Την πληρως ελεύθερη ανταγωνιστική χωρίς επεμβάσεις καπιταλιστική οικονομία.
Η ολοτητα αναφέρεται στην εξής διάσταση.Σε μια πλήρως ανταγωνιστική, ανοικτή παγκόσμια οικονομία,με τις υπαρκτές διαφοροποιήσεις τμημάτων της ,σε παραγωγικότητα,τεχνολογία και μισθούς έχουμε το εξής φαινόμενο:
Ο εργαζόμενος μισθωτός σε μια εταιρεία υψηλής τεχνολογίας στην Καλιφόρνια, που εχει μονο δέκα εργαζόμενους και παράγει τζίρο 100,000,000 δολλάρια,λαμβάνει ας πούμε 200,000 δολλάρια τον χρόνο.Υφίσταται λοιπόν και αυτός άντληση υπεραξίας ,όσο και ο συνάδελφος του των 700 Ευρω στην Κόρινθο, που είναι οδηγός σε γαλακτοβιοτεχνία ,με την προυπόθεση οτι οι δύο οικονομίες είναι ανοικτές μεταξύ τους.Αυτό γίνεται έστω και αν ο αμερικάνος παίρνει τις μεγαλυτερες αποδοχές που υπάρχουν για την ειδικότητα του παγκοσμίως.Αυτό γίνεται εστω και αν με 200,000 δολλάρια ζεις μια χαρά.Το φαινόμενο γίνεται γιατί οι κρυμμένες «αξίες» ,οι οποίες δεν είναι οι τιμές των εμπορευμάτων διαχέονται σε όλο το συστημα , μέσω των διαδοχικών Sarto Mortale μεταμορφώσεων (παραγωγή , πώληση , αγορά ,διάθεση ,μεταπώληση ,στοκαρισμα ,χρήση κλπ κλπ).Στην ουσία ο «συλλογικός» Καπιταλιστής ,ο διαχειριστής του αφηρημένου Κεφαλαίου, εκμεταλλεύεται τον «συλλογικό εργάτη».
Αυτό που βλεπουμε στην καθημερινότητα ως εκφράσεις συγκεκριμένες της ταξικής πόλωσης , όπως για παραδειγμα οταν ο εργοδότητης της Elite απολύει τους εργάτες είναι συμπτώματα μιας γενικευμένης ανισορροπίας,δεν είναι η εκμετάλευση στο συγκεκριμμένο εργοστάσιο per ce,γιατί από την ανεργία των 300 εργαζομένων στην Elite ,κερδίζει και ο βιομηχανος επίπλων στο Buenos Aires.Σωστά οι εργάτες της Elite τα βάζουν με τον συγκεκριμένο «καπιταλιστή» ,αλλα πισω από το προβλημα τους κρύβεται μια παγκόσμια τραγωδία.
Στο σχήμα του Μαρξ ο καπιταλισμός δεν είναι μονο ενα σύστημα κρίσεων.Είναι κρίσεις οι οποίες προκύπτουν ,καθώς τα εμπορεύματα και οι αξίες συσσωρεύεονται ,και δεν μπορούν να καταναλώθούν από τους εργαζόμενους,οι οποίοι ενω τα εχουν παράξει ,εχουν απωλέσει την αγοραστική τους ικανότητα.Ομως σύμφωνα με τον Μαρξ ,αλλά είναι το ίδιο ενα συστημα «ψευδαίσθηση»,ενα σύστημα σε διαρκή δομική εγγενή ανiσορροπία.
Ναι φίλε μου,κατα Μαρξ,όλα είναι μια «φούσκα», μια ειδική πραγματικότητα που ο οξύνους Moishe Postone αποκαλεί "αφηρημένη επικυριαρχία"
Βλέπουμε συνεχώς τη λεγόμενη χρηματο-οικονομική σφαίρα με τις μετοχές, τα παράγωγα ,τα ομόλογα ,και τα speads ,τα οποία κατανοούμε ως μη πραγματική οικονομία,ως παρασιτική αφαίρεση,ως διογκωμένη οικονομία του «αέρα» .Κατα Μαρξ η σφαίρα αυτή δεν είναι «αέρας» γιατί απλούστατα πριν από αυτόν το «αέρα» όλα τα προιόντα της λεγόμενης πραγματικής οικονομίας που έχουν παραχθεί εντός του συστήματος είναι εξίσου «αέρας».Το computer μεσω του οποίου διαβάζεις τώρα (χαρά στο κουράγιο σου...) δεν είναι μόνο κομπιούτερ είναι και σύμβολο,είναι κωδικός,είναι σημείο μιας σχέσης που ενυπάρχει στην παραγωγή ,διανομή ,αγορά του κλπ¨Αυτή είναι η καπιταλιστική σχέση.
Στον κατα Μαρξ καπιταλισμό δεν υπάρχει πραγματική και μη πραγματική οικονομία ,υπάρχει πλούτος που παράγεται μόνο από την εργασία,και ο οποίος διανέμεται καταστατικά αδικα μεσω μιας γλώσσας,ενός κώδικα,μιας σύμβασης που είναι το χρήμα και τα προιόντα του.Ομως αυτή η γλώσσα είναι «μούφα».
Επανέρχομαι ,επειδή κάποιος ετοιμάζεται να μουτζώσει την οθόνη,για να έρθει το φασκελο ηλεκτρονικά στον ιστολόγο, ρωτώντας εύλογα.
-Μα καλά ο δεν υπάρχει πραγματική οικονομία ;
- Τα χίλια ευρω που μου λείπουν για τα στοιχειώδη είναι «ανύπαρκτα» και τα δις του Βγενόπολου «αέρας»;
Εσυ είσαι υπαρκτός,οι ανάγκες σου σε προίόντα και υπηρεσίες είναι υπαρκτές, η ανισότητα μεταξύ εσένα και Βγενόπουλου είναι υπαρκτή, ο θυμός σου ή η αδιαφορία ειναι υπαρκτά,αφού τίποτα δεν είναι κρυμμένο .Εκεί που είναι η απάτη είναι οτι όλα αυτα τα υπαρκτα ,γίνονται σε σενα «υπαρκτά» μέσω ενός ενδιάμεσου που είναι το χρήμα,το οποίο στην τελική γίνεται το ισοδύναμο για όλα τα υπαρκτά.Το χρήμα ,που είναι μια ιερογλυφική γλώσσα εμφανίζεται σε σένα ως η αξία του πλούτου,αλλά στην ουσία είναι μια κοινά αποδεκτή σύμβαση η οποία σκοπό έχει να διασφαλίζει οτι το κυκλωμα δουλεύει.
Τα παράγωγα του χρήματος δεν είναι παρά σύνθετες προτάσεις της ίδιας γλώσσας,που σκοπό έχουν να εξασφαλίσουν ακόμα παραπάνω ανισοκατανομή.Χωρίς τη βασική σύμβαση οτι το χρημα μας δουλεύει για να δουλεύουμε δεν υπάρχουν οι σύνθετες προτάσεις της ιδιόμορφης γλώσσας ,δηλαδή τα παράγωγα του χρήματος
Με αυτα και εκείνα ,τις γλωσσες και τις αφηρημένες επικυριαρχίες ένα είναι το συμπέρασμα το σύστημα είναι εξαιρετικά εύθραστο,διαλύεται και διασωζεται κανονικά κάθε χιλιοστό του δευτερολέπτου.Με ένα «φου» τα πράγματα γίνονται «μπαχαλο».Λάθη εκούσια ή ακούσια ενός trader είναι ικανά να κάνουν εκατομμύρια ανθρωποι να χάσουν τις οικονομίες τους . Αρκεί μια μικρό απάτη μια μικρο διατάραξη στην ακρη του κοσμου για να γίνουν όλα «λιμπα».
Ας θυμηθούμε τι έγινε πριν ενα χρόνο.
Το σύστημα κατέρρευσε κυριολεκτικά.Και το Αμερικανικό Κογκρεσσο κατα παραβιάζοντας όλους τους νόμους και τις διατυπωμένες δοξασίες της οικονομικής επιστήμης,διασώζει τις τράπεζες.Το 2008 το παγκόσμιο σύστημα είχε καταρρεύσει ουσιαστικά.
Ελπίζω, οτι με τα παραπάνω βγαίνουν δύο απλά συμπεράσματα:
Α.-Ο Μαρξ διατυπώνει την πιο κριτική την πιο επαναστατική, την πιο οξεία κριτική στο σύστημα
Β.-Το σύστημα είναι εξαιρετικά εύθραστο.Ρεπει δομικά στην καταρρευση.
Και τώρα αρχίζουν τα παράδοξα
Αυτα τα δύο συμπεράσματα ,δεν αποτελούν πρόβλημα για το καθεστώς ,το σύστημα ,αλλά αποτελούν πρόβλήμα ,σχεδόν άλυτο,για την Αριστερά.
Κατ’αρχας ας συνενοηθούμε
1.-Αριστερά δεν είναι ο λαός,είναι κόμματα ,οργανώσεις, δομές πολιτικής επέμβασης που λειτουργούν ως εργαστήρια σκέψης και πολιτικής δράσης.Αρα δεν εχουν αενάως δίκιο,δεν είναι μεταφυσικές οντότητες Είναι «εξω» απο τον λαό και λειτουργούν για τον λαό
2.-Η Αριστερά δεν είναι απλώς αντιπλουτοκρατική ιδεολογία, αντιεκμεταλλευτικό πολιτικό όραμα,εξισωτικό ρεύμα.Τέτοια υπάρχουν αφθονα σε όλη την κοινωνική ζωή.Η Αριστερά διακρίνεται γιατί, υποτιθεται, διαθέτει και μια συνεκτική ,«επιστημονική» αναγνωση για όλη την κοινωνία.
Τουτων δοθέντων προκύπτουν τα ζητήματα
Εχοντας την Μαρξιστική κριτικη ως όπλο είναι φανερό ότι διαμορφώνονται διάφορετικοί βαθμοί «οξύτητας» της κριτικής προς το σύστημα.Η επαναστατικότητα της μαρξικής ανάλυσης από μόνη της ως το απόλυτο όριο της κριτικής ,δημιουργεί σχεδόν αξεπέραστα διλημματα.
-Η αριστερά ξέρει τον ρόλο του χρήματος ,αλλά μπορεί να προτείνει εδω και τώρα την επιστροφή στην ανταλλακιτική οικονομία;
-Γνωρίζοντας την παγκοσμιότητα του συστήματος,είναι δυνατή η παγκόσμια αλλαγή ταυτόχρονα;
-Εντός του συστηματος προκύπτουν διαφορετικοί βαθμοί εκμετάλλευσης ,στα διάφορα υποσυστήματα .Ποιους θα διασώσουμε πρώτους;
Η λίστα μπορεί να είναι ατέλειωτη
Ο Ζιζεκ στο “In defence of lost causes” σελίδα 337 καταγράφει τουλάχιστον 8 διαφορετικές στρατηγικές της Αριστεράς (προς εκπληξη συμπεριλαμβανει και τον Μπλαιρικό τρίτο δρόμο!!) που αντιστοιχούν στα υπαρκτα διλήμματα.
Στην περίπτωση μας όμως Αριστερα είναι
-Το «προλεταριάτο» του ΚΚΕ,και η συνεχής αγωνία για τον Μαρξισμό Λενινισμό
-Η μέριμνα του Κουβέλη για την επίλυση προβλήματων σήμερα
-Η «ριζοσπαστικότητα» του Αλαβάνου
-Η αγωνία του Τσιπρα για την εξισορρόπηση
-Τα αυτοδιαχειριζόμενα στεκια των Αναρχικών
-Ο αντικαπιταλισμός της Ανταρσύα
Κλπ κλπ κλπ
Το ζητημα είναι οτι όλες οι πλευρές της Αριστεράς είναι υπόλογες για μερική σχεδόν αποσπασπατική αναγνωση του Μαρξιστικού προτάγματος.Ολοι είναι αναγκαστικά ρεφορμιστές Κανένας δεν μπορεί να «αντέξει» να διαχειριστει την οξύτητα της Μαρξιστικής ανάλυσης
Ο Μαρξ είναι ενα ατομικό όπλο που αν δεν το λειτουργήσεις σωστά ,θα κάνει πυρηνική έκρηξη στα χέρια σου ,και άλλωστε αυτό έγινε στην ΕΣΣΔ.Οι τύποι στην ΕΣΣΔ προσπάθησαν κάτι για το οποίο δεν είχαν παρά μικρή σχετική ιδέα.Και έκτοτε κανένας δεν παίρνει την πρωτοβουλία να πλησιάσει το όπλο.
Γι’αυτό και οι Μαρξιστικές μελέτες είναι πιο αφηρημένες,Ασχολούνται με μακροκύκλους,αποτύπωση ροών σε παγκόσμια κλίμακα,mega trends και macro μεγέθη.
Απο την άλλη η διαρκής ευθραστότητα του συστήματος βάζει ένα αναπάντεχο πρόβλημα,λενινιστικού τύπου.

Μεταξύ μας ξέρουμε ότι το 2008 στο τσακ οι Μπερνακε Πόουλον γλίτωσαν την ολική κατάρρευση.Αν αυριο το πρωί το 50 % από τους ψηφοφορους της Αριστεράς πάρουν τις οποιες καταθέσεις έχουμε από τις τράπεζες ταυτόχρονα ,θα δικαιώσουμε την Αποκάλυψη του Ιωάννου.Μια στοιχειώδης οικονονική επίθεση αριστερών Χακερ σε τρεις τράπεζες στον Κόσμο οι οποίοι θα έβαζαν κανένα ιό στα κομπιούτερ είναι ικανή να τα κάνει λαμπόγυαλα.Απο τεχνική άποψη η κατάληψη των Θερινών Ανακτόρων είναι ευκολώτερη από ποτέ.Μια διπλή εξουσία τύπου Λένιν ή Χομεινί είναι απόλυτα εφικτή αρκεί αντι να πετάμε αρχαικές βομβες μολότωφ,να κανουμε καμιά οικονομική μαγκιά στην ρίζα του συστήματος.

Δηλαδή, η τεχνική μετάθεση του «μετά» στο εσχατολογικό υπερπεραν είναι ψιλο- υπεκφυγή.Το «μετά» είναι εδώ αυριο.Αλλωστε πάντα έτσι ήταν .Μάλιστα σήμερα είναι κοντύτερα.

Το πρόβλημα είναι λοιπόν αλλού
Το συστημα καταρρέει σε δευτερόλεπτα ,αλλα η Αριστερά δεν ξέρει στην ουσία τι θέλει αμεσως μετά.Εκτός αν πιστέψουμε οτι θέλουμε να γίνουμε Β.Κορέα.
-Εχει δει κανείς καμμία σοβαρή αυτοδιαχειριστική προσπάθεια;
-Εχει δει κανείς να προωθείται ως ιδέα καμμία εναλλακτική δράση σήμερα;
Ελαχιστα πραγματα βγαλμενα απο το μεράκι λίγων τρελλών
Η Μαρξιστική ανάλυση είναι ξεκάθαρη.Το θέατρο σκιων «Αξία,Χρήμα» είναι πολύ θεατρο για να παραμείνει εκεί
Η δομική βαρύτατη ασθένεια του συστήματος τελικά είναι κατι που το λέει η Αριστερά αλλα δεν το πιστεύει.
Το συμπέρασμα είναι απλό
Η Αριστερά δεν έχει κρίση ως μη όφειλε ,ως σύμπτωμα μιας ανεπάρκειας.Δεν υπάρχει κρίση στην Αριστερά.Κινείται εντός ενός συστήματος που το οποίοι υποτίθεται οτι θέλει να αποσταθεροποιήσει την στιγμη που το αυτό είναι απείρως πιο ασταθές από ότι φανταζόμαστε.Στην μακροδιάσταση η Αριστερά κινείται τουλάχιστον ως δύναμη αδράνειας ,αν οχι σταθεροποίησης.
Η φιλολογία της κατάρρευσης ή της κρίσης της Αριστεράς,στηρίζεται σε μια αρρητη υπόθεση οτι αν η αριστερά δεν εχει κρίση θα «κανει κάτι»
Μα δεν χρειάζεται να κάνει το δραματικό,το μεγάλο.Το σύστημα αποσαρθρωνεται μονο του. Ο Μαρξ τα εχει περιγράψει καλά.
Απλώς και η αριστερά δεν θέλει να δει κατάματα το θέατρο,την παραμύθα του χρήματος.Τα λέει ωραία στα πάντα ενδιαφέροντα συνεδρια των ακαδημαικών μαρξιστών (οπως λέμε άθεος παππάς) αλλά είναι σε γνωση του οξύτατου μαρξιστικού προταγματος και την κάνει με ψιλά πηδηματάκια
Η φιλολογία της κρίσης της Αριστεράς είναι μουφα.
Η Αριστερά δεν έχει κρίση,είναι μια χαρά,ποτέ δεν ήταν κοντυτερα στην επαναστατική αλλαγή.Απλώς κατα βάθος ξέρει και ως υπεύθυνη κάνει το «κορόιδο»
Για το πως μπορούμε να ξεμπλοκάρουμε τα πράγματα ,εχω μια ιδέα που αφορά την απο αριστερά οικειοποιηση του συντηρητικού αντικρατισμού,αξιοποίησης συντηρητικών θεωριών της δυσπιστίας για την αναδιανομή ,για τα οποία επιφυλασσομαι προσεχως
Μεταξύ μας «μουφα» το διαζύγιο Μενεγάκη ε;

Info
Για την κατανόηση του καπιταλισμού ως υπερευθραστου εκμεταλευτικού συστήματος που δομείται ,με περιέχομενα και μορφές χρησιμοποίησα το “K.Karatani: Transcritque on Kant and Marx “ 2005 και το “M.Postone: Time Labor and Social Domination” 2003

Friday, October 3, 2008

Ας αξιοποιήσει η Αριστερά τώρα την Κρίση και τον R.Shiller



Πριν πέντε μήνες παρουσιάσαμε τον R.Shiller ,στις παράλληλες αναρτήσεις.Δεν μας ενέπνευσε κανενός τύπου προβλεπτική ικανότητα για την κρίση (για την οποία πολλοί μιλούσαν ) ,αλλά η κατεύθυνση του βιβλίου του.
Στο Financial Order ο Shiller ,προτείνει την αναχαίτηση του κοινωνικού ρίσκου που αφορά χώρες,εργαζόμενους,κοινωνική ασφάλεια κλπ,με την χρήση χρηματοκοοικονομικών εργαλείων.
Αγνοώ την πολιτική κατεύθυνση του Shiller εντός της Αμερικανικής πολιτικής τοπολογίας,και πιθανότατα να ανήκει στις πιο "δημοκρατικές" πτέρυγες της Ακαδημαικής κοινότητας.Είναι ακόμα πιθανόν ο τύπος να ακούει Αριστερά στην Ευρωπαική εκδοχή της και να νομίζει φοράμε κόκιννα σκουφάκια και κάνουμε παρελάσεις στην κόκκινη πλατεία.
Εκείνο όμως που ενθουσίασε το ιστολόγιο είναι η φιλοσοφική και ιδεολογική εκκίνηση του εγχειρήματος,που συνοπιτικά θα μπορούσε να εκφρασθεί ως "οικειοποίση απο την Αριστερά όλων των επινοήσεων του καπιταλισμού"
Καινοτομία στην ανεύθυνη και αυτιστική κονόμα εσείς,οικειοποίηση της καινοτομίας και χρήση της για τους εργαζόμενους εμείς.
Οσο και αν φαίνεται απλό, το καινοφανές,στρατωτοκρατικό μόρφωμα που αναπτύχθηκε στην Ρωσία,παρά την αναμφισβήτητη αρχική απελευθερωτική του συμβολή με την ανάδειξη των εργαζομένων ως αυτόνομο και ενεργητικό υποκείμενο της πολιτικής,μέ την μονολιθική κρατική αλλά σχετικά απλοική δομή του,σημαδεύει ακόμα και την σύγχρονη αριστερά ως ένα ρεύμα που αναζητά την "απλότητα" στα σύγχρονα τεκταινόμενα.
Κι'όμως ο Marx, είναι ένας διανοητής της πολυπλοκότητας και της αφαίρεσης ,ο Λενιν μια ιστορική μορφή καθολικού διανοούμενου του οποίου σκόπιμα υποτιμάται ο οικονομικός φιλελευθερισμός (τόσο από δεξιούς όσο και αριστερούς) του κατά την λεγόμενη ΝΕΠ, ενώ ο ύστερος Althusser μέσω του υλισμού της συνάντησης ανοίγει διάπλατα τους διανοητικούς ορίζοντες της Αριστεράς μακρυά από διάφορες νομοτέλειες στον ανοικτό χώρο του αστάθμητου.
Η ενστικτώδης αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης ως κουφαίας απόδειξης της καπιταλιστικής καταβαράρθρωσης,χάνει την μοναδική ευκαιρία να οικειοποιθεί το δυναμισμό των καινοτόμων χρηματοοικονομικών προιόντων (οχι αυτά καθ΄ευατά) .Αν τα προιόντα αυτά έχουν την δύναμη να δημιουργήσουν ένα τερατώδη πλούτο που συρρικνώνεται απότομα προκαλώντας καταστροφή σε εργαζομένους,τότε ο δυναμισμός αυτός δεν είναι "αέρας"
Ας θεωρητικολογήσουμε
Ο διαχωρισμός μεταξύ "αερά" της χρηματοοικονομικής σφαίρας και "εδάφους" της πραγματικής οικονομίας,είναι αρχαική πρόσληψη που δεν έχει καμιά σχέση με τον Marx.
Ολη η σύλληψη του Κεφαλαίου αφορά ακριβως την ανάδειξη των αφηρημένων αλλά πραγματικών δομών που διέπουν την οικονομία,και βεβαίως δεν είναι και τόσο απλο (παρά τις έντιμες προσπάθειες του Μηλιού) να γίνουν κατανοητές έννοιες κλειδί όπως η "αφηρημένη εργασία" το Κεφάλαιο και το χρήμα ως "σχέση" η μή "μετρήσιμη υπερεργασία" και όλη η Μαρξιστική διαλεκτική ως διερεύνηση ουσίας και μορφών.
Δυστυχώς ο καπιταλισμός είναι το κατ'εξοχήν αφηρημένο σύστημα με τις πραγματικές συνέπειες.
Ο αυθόρμητος αποτροπιασμός των αερητζήδων του Χρηματηστηρίου,είναι λογικός καθ'όσον αφορά τις απάνθρωπες ανήθικες διαφορές αμοιβών που απομυζούνται στην χρηματοκοικονομική σφαίρα,αλλά δυστυχώς είναι παράλογος στην αποστροφή προς το αφηρημένο.Υπερβαίνει τις ικανότητες του αδέσποτου ιστολόγου να αναλύσει ακριβώς το πως και γιατί οι δομές αφαιρέσεις δημιουργούν συμβάντα,άλλωστε θα το κλείσει το μαγαζί ο Badiou??
Συμπερασμα τα καταραμένα καινοτόμα προιόντα απέδειξαν δυναμισμό,παρήγαγαν θηριώδη πλούτο,και παρουσιάζουν τα όρια τους.
Αν η Αριστερά έχει αποφασίσει να αφήσει στους νεοβάρβαρους άπληστους το copyright της χρηματοοικονομίας,και να αρκεστεί στην "μελλοντολογική νοσταλγία" ενός μη τεχνολογικού απλοικού κομμουνισμού σε στυλ "το σπίτι στο λειβάδι" έχει καλώς.
Αν όμως οικειοποιηθέι εδώ και τώρα τον δυναμισμό των derivatives,τα εντάξει σε ένα πλέγμα κοινωνικής προστασίας των αδυνάτων,όπως ο Λενιν κάλεσε τους καπιταλιστές να σχηματοποιήσουν το προλεταριάτο της πρώτης προλεταριακής επανάστασης μήνες μετά την επιτυχία της,τότε έχουμε όλοι ένα λαμπρό μέλλον.

Tuesday, September 30, 2008

H επικαιρότητα των Αριστεροφιλελεύθερων ιδεών στην σημερινή κρίση.

Η πιστωτική κρίση φλερτάρει με το κραχ,και άπαντες έχουν λάβει θέσεις αναμονής.Περιδιαβάζουμε τις εφημερίδες και τις ανακοινώσεις και κανείς δεν διακινδυνεύει προβλέψεις.
Βεβαίως υπάρχουν μερικές σταθερές σχολές σκέψης.
Η πιο συνηθισμένη είναι η σχολή της σεισμολογικής πρόβλεψης.
Είχαμε προβλέψει τον σεισμό ,σε μια σεισμογεννή περιοχή με κέντρο το περίπου,και πιθανόν κάποια ρίχτερ.
Όλοι κάπου κάποτε είχαν προβλέψει την κρίση,και είναι δικαιωμένοι.
Μια άλλη σχολή σκέψης είναι ο δαιμονικός νεοφιλελευθερισμός
Το πιο πολύπλοκο οικονομικό γίγνεσθαι με τις πιο εντυπωσιακές αντιφάσεις,ανάγεται σε μια λέξη κλειδί,και έτσι ικανοποιείται η μεταφυσική συνθήκε εξορκισμού του εξ'αποδώ.
Το ότι οι υποτιθέμενοι νεοφιλελεύθεροι,εν μία νυχτί αδειάζουν τα κρατικά ταμεία,και υπο την νυσταλαία παρατηρητικότητα όλων των αντιπάλων τους σώζουν ότι θέλουν ,δεν απασχολεί κανένα.Μόνο ο ευφυής Ριζοσπάστης,με τον τρομερό εμπειρισμό του καταλαβαίνει τι γίνεται και συμμαζεύει τα ασυμάζευτα.(Διπλανή ψηφοφορία)
Τέλος πλακώσανε και οι ανιστόρητοι.
Το κράχ είναι το τέλος της Αριστεράς της αγοράς,και το μέλλον είναι η αυθεντική αριστερά εναντίον της.
Ρε σύντροφοι,μετά το κράχ του 29, μήπως θυμώσαστε τι έκαναν οι πιο κρατικορυθμισμένες οικονομίες του πλανήτη ;
Ε καλά μην κάνουμε και τους ιστορικούς πρωινιάτικα αλλά η μεγαλύτερη ευρωπαική και η μεγαλύτερη ασιατική με αρχικά D και Ν αντιστοίχως (στην γλώσσα τους) έκαναν κάτι πολύ κακό,τερατώδες.
Συμπέρασμα
Η συγκυρία δεν είναι απλώς άσχημη ,είναι εντυπωσιακά περίπλοκη.Αυτό σημαίνει ότι μικρές λεπτομέρειες και δυναμικές μπορούν να ορίσουν την έκβαση.
Είναι σαφές ότι οι εργαζόμενοι και οι αδύνατοι της κοινωνίας πρέπει να ακουσθούν δυνατά.
Οι ρυθμίσεις που θα ακολουθήσουν δεν μπορούν να έχουν ως μοναδικό θύμα το βιωτικό επίπεδο τους.
Αυτό όμως μπορεί να επιτευχθεί ,μόνο σε συνθήκες πολιτικής παρέμβασης της Αριστεράς,με όρους ανάληψης ευθύνης προτάσεων και πρωτοβουλιών.
Η μετάθεση της λύσης στην κοινωνία των μη εμπορευματικών σχέσεων του κομμουνισμού,ή στις κρατικοποιήσεις τύπου ΕΣΣΔ,αποτελεί απόσυρση προς το παρελθόν.
Η κατανόηση της κρίσης ,που δεν οφείλεται γενικώς και αορίστως στις αγορές,ούτε γενικώς και αορίστως στην απορρύθμιιση τους ,αλλά στον ελλειπή παγκόσμιο συντονισμό,και την εμφανή αδυναμία των αρχών να διαγνώσουν τους κινδύνους στα καινοτόμα χρηματοοικονομικά προιόντα είναι προαπαιτούμενο.Ο κίνδυνος να οπισθοχωρήσουν οι οικονομίες και κοινωνίες σε υβριδιακές και καινοφανείς μορφές ολιγαρχικού κρατικού καπιταλισμού τύπου Ρωσίας, είναι σοβαρός.
Μια Αριστερά των απλοικών εξηγήσεων ,απλά στρώνει το χαλί στην μεταμοντέρνα Ακροδεξιά τύπου Jörg Haider και Heinz-Christian Strache .(30 % τα πουλάκια μου στην Βιέννη,και ο Λαφονταίν κάτω από το 5 % στο Μόναχο)Οποιος νομίζει ότι σε συνθήκες κρίσεως θα παίξει το χαρτί της καταγγελίας ,και θα κερδίσει ,καλό είναι να ξαναδιαβάσει το βιβλίο ιστορίας της Δ Δημοτικού.
Η σημερινή κρίση είναι απότοκο μιας πρωτοφανούς υστέρησης της πολιτικής απέναντι στην οικονομία.Η τεχνολογία αφομοιώνεται από την οικονομία,ενώ η πολιτική παραμένει μερικά κλικ πίσω.Το ότι τελικά οι νέες πολιτικές δυνάμεις ουσιαστικής παρέμβασης στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ,εκπροσωπούν οικονομίες χωρίς τεχνολογικό και κοινωνικό βάθος,αλλά ορίζονται από μια δομή των πρώτων υλών ,είναι εξαιρετικά επικύνδυνο (Ρωσία,Ιραν,Βενεζουέλα).
Η αριστερά προσδοκά στις σύγχρονες πολύπλοκες τεχνολογικές κοινωνίες με τους πολύμορφους και αντίρροπους θεσμούς δημοκρατίας και όχι στις αρχαικές φαντασιώσεις των απλοικών οικονομιών.
Το άν η χρηματοοικονομική καινοτομία έχει κινδύνους,δεν σημαίνει αποστροφή και φυγή.Κινδύνους έχει και η πληροφορική,αλλά δεν διανοήθηκε η Αριστερά να την εγκαταλείψει.
Το ότι η πιο αφηρημένη σφαίρα της οικονομίας,ξερχαβαλώνεται δυνητικά,δεν αποτελεί άλλοθι επιστροφής στην ανταλλακτική οικονομία.
Το ότι αυτά είναι περίπλοκα και ίσως δύσκολα πράγματα,αποτελεί πρόκληση και όχι αγγελτήριο SOS
Info
-Για την κατανόηση των καινοτόμων χρηματοοικονομικών προιόντων περιοδικό Θέσεις τεύχος 103-104 Γ.Μηλιός Σ.Λαπατσιώρας
-Για την Αριστερά των πολύπλοκων τεχνολογικών κοινωνιών Γ.Ρουση Ο Μαρχ γεννήθηκε νωρίς και A Negri Good Bye Mr.Socialism
-Για την κατανόηση της φύσης του καπιταλισμού ως σύμπλεγμα και δυναμική μορφών και αφαιρέσεων Transcritique on Kant & Marx by Kojin Karatani