Showing posts with label credit crunch. Show all posts
Showing posts with label credit crunch. Show all posts

Tuesday, October 14, 2008

Τι "λείπει" απο τις εθνικοποιήσεις των τραπεζών.Ο Chris Dillow προσφέρει και άλλες παραγωγικές σκέψεις εκτός συρμού


Στο αριστεροφιλελευθερο Stumbling and Mubling οι αναζητήσεις τους Chris Dillow συνεχίζονται.
Παραθέτουμε μεταφρασμένη την χθεσινή ανάρτηση,που προσφέρει μερικές χρήσιμες σκέψεις
Η ιδέα ότι οι τράπεζες κατέρρευσαν γιατι οργανωτικά, λειτούργησαν ως σχηματισμοί ¨κεντρικού σχεδιασμού¨,και ο αναζητούμενος στόχος μιας αναμόρφωσης του τραπεζικού συστήματος ,είναι πέραν της παιδικής αφέλειας της επιστροφής του κράτους.
Το ζήτημα είναι ποιο κράτος επιστρέφει και τι κάνει.
Βέβαια είναι σαφές ότι κάθε παρασιτική κρατικοπροστατευμένη δραστηριότητα εκμεταλευόμενη την ιδεολογική αναταραχή ,θα επανέλθει με δεκάδες προσχήματα για να καθήσει στα αυγά της με την ευρύτερη συναίνεση.
Με κλικ στον τίτλο ,απ`ευθείας στο Stumbling and Mubling που συνεχίζει με νέους ερεθιστικους διαλόγους
Κινδυνεύοντας να ακουστώ σαν αριστεριστής το πρόβλημα με την μερική εθνικοποίηση των τραπεζών είναι ότι δεν προχωρούν αρκετά. Δεν αντιμετωπίζουν τα δομικά μειονεκτήματα του συστήματος που δημιούργησαν αυτό το χάος.
Ο υπουργός Darling λέει: Θέλουμε να επιστρέψουμε τις τραπεζες στον ιδιωτικό τομέα, διότι δεν νομίζω ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να λειτουργούν τράπεζες σε μακροπρόθεσμη βάση.

Όμως το μάθημα των τελευταίων εβδομάδων είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί να διοικήσει τις τράπεζες, τουλάχιστον, όταν η ιδιοκτησία τους αποτελείται από διάσπαρτους μετόχους ,κανένας εκ των οποίων δεν ασκεί επαρκή έλεγχο σε ανώτερα στελέχη.
Και ο Darling κάνει ελάχιστα για να αλλάξει αυτό.
Οπως είναι κάποιες δεσμεύσεις ,όπως η διασφάλιση των χορηγήσεων των στεγαστικών δανείων και το δανεισμό μικρών επιχειρήσεων σε επίπεδα του 2007 - η οποία είναι παράλογη, δεδομένου ότι η ζήτηση δεν θα είναι σε επίπεδα του 2007.
Αλλά αυτές οι παραλλαγές δεν αλλάζουν τη βασική δομή του ελέγχου των τραπεζών. O Darling υπόσχεται να «τρέξει» την RBS "εξ’αποστάσεως" - που αντικαθιστά απλώς μία μορφή παθητικής ιδιοκτηκσίας με μια άλλη ιδιοκτησία.
Ειδικότερα, η περιστολή των αμοιβών των τραπεζικών στελεχών προσλαμβάνει το σύμπτωμα ως νόσο. Η ασθένεια είναι ότι οι ιδιοκτήτες έχουν δώσει πάρα πολλη μεγάλη αυτονομία στα διευθυντικά στελέχη με την πεποίθηση – που τώρα αποδειχθεί ότι ψευδής - ότι ένα μόνο άτομο, ή μικρή ομάδα, διαθέτει την τεχνογνωσία για τον έλεγχο ενός σύνθετου οργανισμού.

Μεγάλες αμοιβές για τα διευθυντικά στελέχη είναι μόνο το αποτέλεσμα της εκχώρησης ,σε αυτούς, υπερβολικής εξουσίας.

Όλοι γνωρίζουν οτι οι κεντρικά κατευθυνόμενες οικονομίες είναι μια αφόρητα κακή ιδέα. Το δίδαγμα από την κατάρρευση πολλών τραπεζών κεντρικού σχεδιασμού είναι ότι για τις εταιρείες είναι επίσης κακή ιδέα. Και ότι είναι μια κακή ιδέα για τον ίδιο λόγο όπου , σε σύνθετους οργανισμούς, όπως η οικονομία ή μεγάλες επιχειρήσεις,όπου οι άρρητες ή αποσπασματικές γνώσεις δεν μπορούν να διαχειριστουν συγκεντρωτικά, και η "ηγεσία" συχνά εκφυλίζεται σε απλή κερδοσκοπία.

Εδώ έγκειται η ευκαιρία που παρουσιάζεται η εθνικοποίηση.

Μας δίνει μια μικρή ανάπαυλα για να διρωτηθούμε: ποια είναι η καλύτερη (ή λιγότερο κακή) οργανωτική μορφή για την ιδιοκτησία και τον έλεγχο των τραπεζών; Είναι μια Ιεραρχία ανεξέλγκτη από μετόχους ή την κυβέρνηση ανώτερη απο συμμετοχικά σχήματα , ή άλλες μορφές οργάνωσης;

Ο φόβος μου είναι ότι οι κυρίαρχες ιδεολογίες θα τους εμποδίζουν να συζητήσουν αυτό το ερώτημα. Στην καλύτερη περίπτωση, μόνο που θα μας δώσει ένα νέο καθεστώς για τη ρύθμιση των τραπεζών που θα είναι απόλυτα ικανό να αποτρέψει αυτή την κρίση να επαναληφθεί , και δεν είναι ιακνό να μην αποτρέψει μια άλλου τύπου κρίση. Υποπτεύομαι πως, σε μερικά χρόνια, η κρατική συμμετοχή στις τράπεζες θα πωληθεί και από μια Συντηρητική Κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει την μείωση των φόρων για τους πλούσιους, και οι RBS, HBOS, Lloyds και θα επιστρέψουν στην ίδια οργανωτική μορφή που μας ενέπλεξε σε αυτό το πρόβλημα στην αρχική του μορφή

Monday, October 13, 2008

Chris Dillow:Οι αγορά ως δημόσιο αγαθό.


Ο Chris Dillow είναι γνωστός οικονομικός δημοσιογράφος που διαχειρίζεται μαζί με άλλους ένα απο τα αγαπημένα ιστολόγια μας το Stumbling and Mumbling.

Το SM έχει μια σαφή αριστεροφιλεύθερη κατεύθυνση.

Ο Dillow έγραψε τελευταία το βιβλίο The End of Politics ,στο οποίο ασκεί μια δρυμία κριτική προς τον Blair και τους Νεους Εργατικούς,στους οποίους προσάπτει απόσυρση από την ιδεολογικοποιημένη πολιτική,και αφυδάτωση σε ένα τεχνοκρατικό διαχειριστικό λογο (managerialism).
Δεν είναι ο Dillow ένας συνήθης σχολιαστής ενός απονευρωμένου αποστεωμένου φιλελευθερισμού,αλλά μιας ιδεολογικά επίμονης αριστεράς.

Με την έννοια αυτή η ανάρτηση του στο SM σήμερα 12/10/08 έχει την αξία της.

Επανατοποθετεί τις αγορές ως «δημόσιο αγαθό» και στην ίδια κατεύθυνση με τον R.Schiller καλεί να αναζητήσουμε όχι μια απόσυρση από τα καινοτόμα σύνθετα προιόντα αλλά να επινοήσουμε θεσμούς αντιστάθμησης ,και προιόντα που εξασφαλίζουν αποτελεσματικά τα κοινωνικά αγαθά (τον μισθό,την σύνταξη,την ιατρική ασφάλεια)

Με κλικ στον τίτλο η ανάρτηση στο SM,και ακολουθεί μια μετάφραση μας.

Η οικονομική κρίση είναι μια αποτυχία της αγοράς που δείχνει την ανάγκη κρατικής παρέμβασης. Η κρίση υφέρπει , επειδή οι αγορές δεν είναι αρκετά αναπτυγμένες.Αυτές οι δύο κρίσεις φαίνονται ίσως αντιφατικες. Αλλά δεν είναι. Είναι συνεπεις. Είναι και οι αγορές δημόσια αγαθά. Και τα δημόσια αγαθά μπορεί να μην παρέχονται επαρκώς από την αγορά.
Εννοώ αυτό σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις.

1. Μια καλή λειτουργία ρευστότητας στην διατραπεζική αγορά είναι δημόσιο αγαθό, με την έννοια ότι είναι προς όφελος όλων, επιτρέποντας τη ροή των πιστώσεων. Ωστόσο, τώρα κάθε τράπεζα έχει ανεπαρκή κίνητρα για να συνεισφέρει στο κοινό καλό, καθώς θα "κολλήσει" απο ρευστά διαθεσίμα. Κατά την επιδίωξη των δικών της συμφερόντων, κάθε τράπεζα αδυνατεί να συμβάλει σε ένα δημόσιο αγαθό που θα ωφελήσει όλες τις τράπεζες.

2. Η επερχόμενη ύφεση είναι ένα πρόβλημα, διότι ακριβώς οι ασφαλιστικές αγορές είναι ανεπαρκείς. Ας το δούμε καλύτερα.Πώς μπορεί κάποιος να χρηματοδοτήσει μια εβδομάδα διακοπών ,άνευ αποδοχών ,τον επόμενο χρόνο;
Οι απαντήσεις ποικίλουν, υποθέτω, από: "μάλλον δεν θα πάω, έχω δάνειο για να πληρώσω και η πίεση είναι μεγάλη" σε "καλή ιδέα, θέλω να επαναφορτίσω τις μπαταρίες μου και να κοιτάξω τον κήπο»
Και όμως αυτό είναι σημαντικό να καταλάβουμε τι σημαίνει ύφεση κατά μέσο όρο.
Μία εβδομάδα διακοπών το χρόνο, άνευ αποδοχών, ισοδυναμεί με πτώση 2,2 τοις εκατό του εθνικού εισοδήματος.
Η προοπτική μιας πτώσης στο ΑΕΠ αυτού του μεγέθους είναι κακό πράγμα μόνο επειδή το κόστος της ύφεσης είναι συγκεντρωμένο σε λίγα άτομα.Οι υφεσεις συνήθως παρουσιάζουν το 4% των ανθρώπων να χάνουν το ήμισυ των εσόδων τους , και όχι το 100% να χάνει το 2%. Αλλά ακριβώς απώλειες της μειοψηφίας είναι κατ 'αρχήν, είναι μια περίπτωση ασφαλιστέων κινδύνων.
Γιατί λοιπόν δεν υπάρχουν τέτοιου είδους ασφαλιστικές αγορές; Ένας λόγος είναι ότι πρόκειται για δημόσια αγαθά. Κανένα ατομο δεν μπορεί να προσπορίζεται την γενικευμένη αύξηση που θα προέλθει εάν είχαμε αυτές τις αγορές, έτσι λοιπον έχουμε έχουμε ανεπαρκή χρηματοοικονομική καινοτομία στην κατεύθυνση αυτή.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι η προώθηση των αγορών και η κρατική παρέμβαση μπορεί να πάνε χέρι-χέρι.
Χρειαζόμαστε - μερικές φορές - το κράτος να συμβάλει στην προώθηση των αγορών.
Στην περίπτωση της διατραπεζικής αγοράς, θα μπορούσε εύκολα να το κάνετε αυτό, βοηθώντας τις τράπεζες με μια κίνηση αναστροφής σε μια ισορροπία στο οποίο συμφωνούν οι τράπεζες ,για να δανείζουν η μία την άλλη.
Στην περίπτωση των μακροαγορών, τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα. Υποψιάζομαι ότι ένας τρόπος για να τις ωθήσουμε θα είναι το κράτος να επινοήσει παράγωγα ασφαλιστικά προιόντα συνδεδεμένα με το ΑΕΠ ,και τα οποία πιστώνει στους φτωχούς, προς την κατεύθυνση που πρότεινε ο David MILIBAND να τους πιστώσεις άνθρακα. Αλλά αυτό είναι μια πολιτική για πιο ορθολογικούς καιρούς φορές.
Το βασικό θέμα είναι ότι, μερικές φορές, η κατάσταση διχοτόμησης κράτους είναι ψευδής.