Θησέας σώζει την Ιπποδάμεια

Δεν φτάνει που το Λεκανοπέδιο δεν έχει πράσινο,πάσχει και από έλλειψη αγαλμάτων.Τα δεκάδες αγάλματα που κοσμούν όλες τις δυτικές πόλεις σε εμάς είναι είναι είδος σε ανεπάρκεια.
Κι’όμως μια εξαίρεση κοσμεί μια απο τις μικρές αλλά ιστορικές πλατείες.
Ενα πολύπλοκο φρεσκοσυντηρημένο μεταλλικό σύμπλεγμα με τον εντυπωσιακό τίτλο «Θησεύς σώζει την Ιπποδάμεια» αναπαύεται ναρκισιστικά στην ασφυκτική πόλη.Η φωτογραφία του στην αρχή της ανάρτησης
Να με σχωρνάτε αλλά στην μαθητεία της Λιακοπουλειάδας έχω πάρει μηδέν ,και η μυθολογία του δημοτικού πέρασε ξώφαλτσα,εντυπωσιασμένος από το άγαλμα έψαξα μέσω της κοπιαστικής..... διαδικασίας γκουγκλ και παραθέτω το εύρημα εδώ.
Ο θησέας βρίσκεται στον γάμο του φίλου του,την ώρα που ο τερατώδης Κένταυρος πάει να κλεψει την νύφη Ιπποδάμεια ,και ως γνήσιο βασολόπουλο «καθαρίζει».Το στιγμιότυπο της πάλης αποτυπώνεται στο εντυπωσιακό άγαλμα.
Να με συγχωρεί ο κυρ Θησέας αλλά εγώ είμαι με τον Κένταυρο.
Πρόκειται για υβριδιακή καινοφανή φάτσα που συνδιάζει άλογο και άνθρωπο,και δεν ασπάζομαι την ορθολογική τάχα εξήγηση ότι οι Κενταυροι ήταν εκπαιδευτές αλόγων που η φυσική σκληράδα και ανεξαρτησία μεγένθυνε την εικόνα τους ως τερατάκια.
Μώρε ήταν οι Κένταυροι πραγματικοί,ιστορικοί γιατί με την φύση τους διατάρασσαν την «φυσική» ομαλότητα των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.Ηταν οι freak της αρχαιότητας,οι outsiders που διατάρασσαν την συμβατική ησυχία του κάθε μπούλη βασιλόπουλου,και τις κοσμικές κιτς κυριλε γαμήλιες δεξιώσεις.
Μια συγκυρία έφερε το άγαλμα να αποκτήσει μια συνάφεια με την κοινωνία της πλατείας που διαφεντεύει.
Ο Κένταυρος εποπτεύει την πλατεία Βικτωρίας.
Εκεί που οι σύγχρονοι Κενταυροι οι υβριδιακές πολιτικές μορφές ,της συγχρονης κοινωνίας,εισβάλουν στην χαζοχαρούμενη τελετή μας και μόνο με την πολιτική κοινωνική φύση τους,παραβιάζουν την ρουτίνα.
Αν στην αρχαιότητα ο outsider είναι φυσική, οντότητα,μια τερατογέννηση, σε μας γίνεται μια κοινωνική πολιτική τερατογέννηση,μια βιοπολιτική οντότητα που δεν χωράει στο νομικό και πολιτικό μας οικοδόμημα.
Ο λεγόμενος «παράνομος» μετανάστης.
Αυτός που δεν μπορούμε να κατατάξουμε ως μέλος της κοινωνίας ενώ είναι παρών.Και όπως οι αρχαίοι ότι δεν καταλαβαίνουμε το εξορίζουμε ως «τερατωδία»
Η εικαστική και πολιτική συγχρονία στην Πλ.Βικτωρίας είναι εντυπωσιακή.
Το βασιλόπουλο τα βάζει με τον Freak στο κέντρο της πλατείας ως αναπαράσταση ,και στην επιφάνεια της πλατείας οι σύγχρονοι Κενταυροι υφίστανται την επίθεση του συγχρονου βασιλόπουλου της «έννομης τάξης».
Οι μετανάστες στήνουν και ξεστήνουν σε χρόνο dt ,μια ολόκληρη αγορά,επιδεικνύοντας μια εντυπωσιακή «διάνοια σμήνους»,σε μια διαρκή διαμάχη με την αστυνομία.Η συλλογική ικανότητα που αναφαίνεται είναι εντυπωσιακή.Η συσκευασία,η τοποθέτηση,η χωροθέτηση,η πώληση των μικροαντικειμένων είναι επίτευγμα ταχύτητας ,αυτοοργάνωσης, συλλογικής ικανότητας.
Στην πολιτειολογία του A.Negri αναδεικνύεται και εξετάζεται η θετική συμβολή της κατηγορίας του «πτωχού» αλλά η πολιτική δημιουργική σημασία της «τερατογέννεσης»
Ο Negri διατυπώνει την θεωρία ότι ο παράνομος μετανάστης,ο οιοσδήποτε που ορίζει την ζωή του εκτός των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων,δεν εισβάλει στην κοινωνία ως στερούμενος αλλα ως θετικός παραγωγός ζωής,διάνοιας,γλώσσας,καινοφάνιας.Αν η στέρηση δημιουργεί δυσανεξία,ταυτόχρονα η καινοφανής ζωή που δημιουργείται απο το πλεόνασμα ζωτικότητας των μεταναστών «πτωχών» είναι δημιουργικότητα,επέκταση και πλούτος.
Κάτω από το άγαλμα του Θησέα,δημιουργείται καθημερινά μια νέα συλλογική δομή,με κανόνες,γλώσσες και ήθη που δεν χαρακτηρίζονται από στέρηση αλλά από πλούτο,διανοητικότητα ευρηματικότητα.
Στην πλατεία Βικτωρίας λοιπόν ο Κένταυρος ξαναζεί.
Τι οξύμωρο πεντακόσια μέτρα πιο πέρα,οι γνήσιοι απόγονοι του βασιλια Θησέα ,πλακώνονται στο ξύλο στο προαύλιο της Εμπορικής.
Οι Κενταυροι δημιουργούν καινοφανείς μορφές ζωής,και τα βασιλόπουλα της Αθήνας με τα ακόντια της Πασπ και της ΔΑΠ ,καταναλώνουν την ζωή.Λεπτομέρειες εδώ
Και επειδή το καινούργιο κερδίζει οι Κένταυροι μετανάστες, τα βιοπολιτικά τερατάκια θα κάνουν μια χαψιά τα χαζοχαρούμενα βασιλόπουλα.

Info:
A,Negri ,C.Casarino: In praise of the common 2008

Το τέλος της μαθητείας

Η καταστροφή ενός απο τους πιο δημιουργικούς θεσμούς της συγχρονης οικονομίας ,αυτού της μαθητείας είναι πλέον γεγονός.
Οι νεολιθικοί πολιτικάντηδες της ΝΔ ,βρήκαν ενα δυνητικά παραγωγικό σύστημα και το μετέτρεψαν σε ρουσφέτι,και οι επόμενοι εγκλωβισμένοι από τις πιέσεις το αποκλείουν απο το Δημόσιο.
Ταυτόχρονα η μετακύληση του και στον Ιδιωτικό τομέα γίνεται στην ίδια γενικευμένη δυσπιστία που προεξοφλεί την αποτυχία.
Συμπέρασμα η μαθητεία δεν υφίσταται γιατί δυνητικά μπορεί να γίνει ευέλικτη εργασία (δες αντιρρήσεις εδω) η δε αξιοκρατία τεκμαίρεται από διάφορα πτυχία.
Καλώς ήρθαμε στον τέταρτο κόσμο όπου επικρατούν οι εξής στερεοτυπικές νεάντερταλ αντίληψεις
1.- Η ταύτιση δεξιοτήτας -ικανότητας με τα πτυχία
2.-Η απουσία μαθητείας ως έλεγχος των γνώσεων
3.-Ο απόλυτος διαχωρισμός και εν τέλει η υπεροχή της πνευματικής στην χειρονακτική εργασία
Τελικά το ιεραρχικό σύστημα των κρατικών δομών με τις επετηριδικές εξελίξεις,τις κάθετες δομές,τις σαφείς αρμοδιότητες ,προκρίνεται ως μοντέλο ολόκληρης της οικονομίας απλώς γιατί δεν μπορούμε να οργανώσουμε την μαθητεία,και την οικονομία των δεξιοτήτων.
Στον μικρόκοσμο μας,ταυτίζεται η ακαδημαική επάρκεια με την επαγγελματική.
Κι ομως οι σύγχρονες οικονομίες της γνώσης δεν κτίζονται παρά μόνο με τις δεξιότητες που είναι συνήθως άρρητες,δύσκολα μεταβιβάσιμες και οχι με την αποθησαύριση πτυχίων.Ακόμη οι δεξιότητες είναι αφανείς εκτός οικονομίας.Είναι σύνολο ικανοτήτων χωρίς διαχωρισμό πνευματος σώματος,που αποτυπώνονται στις θαυμάσιες λέξεις του «τεχνίτη» ή «μάστορα».
Οι καινοτομίες που εφαρμόζονται προέρχονται ακριβώς εκεί που η ακαδημαική επάρκεια εκ των υστέρων επιβεβαιώνει τα ευρήματα ,αλλά σπάνια προηγείται.Αλλα και στον κόσμο των ιδεών αν προσέξουμε οι Νίτσε,Μαρξ,Φρουντ (αντιστοίχως οι δικοί μας Κονδύλης,Ελεφάντης) δεν έχουν σχέση με το ακαδημαικό κατεστημένο.
Επειδή είμαστε κρατικοφανής οικονομία,ο πλούσιος κόσμος της άρρητης γνώσης είναι σχεδόν άγνωστος.Κι’όμως κυκλοφορεί και δημιουργείται αενάως ένας τεράστιος πλούτος εργαζομένων που δεν μπορεί να αξιολογηθεί παρά μόνο εντός οικονομίας.
Η λεγόμενη αξιολόγηση με πτυχία ή και εξετάσεις έχει αξία εκεί που πραγματικά λειτουργεί δηλαδή στον ακαδημαικό πανεπιστημιακό χώρο,που αποτελεί παρά μια συνιστώσα της οικονομίας.
Ετσι λοιπόν κάποιος (δεξιός και αριστερός)αναρωτιέται .
-Μα είναι δυνατόν ο τάδε «μάστορας»να βγάζει 100,000 και ο επίκουρος 32,000;
Είναι και παρα είναι και επιβάλλεται.Γιατί η παραδοχή πως η διάνοια ως μοναδική έκφραση ικανοτήτων είναι υπέρτερη πρόκειται για αντιδραστική δοξασία,που ελκύει τους πάσης φύσεως συντηρητικούς.
Στο πλαίσιο αυτό γίνεται και το ολέθριο λάθος.Αφού δεν έχουμε σταθερούς θεσμούς και ελέγχους η μαθητεία δεν υφίσταται.Πάμε στο σχολείο και μαθαίνουμε την οποιαδήποτε δουλεία,και μετά βρίσκουμε μια πλήρη εργασία.
Ευτυχώς που στην κρατικολάγνα κοινωνία μας έχουν εισβάλει οι πιο δυναμικοί εργαζόμενοι.
Οι μετανάστες.
Αυτοί οι τρομεροί Αλβανοί που έρχονται με τα πόδια,μαθαίνουν τις δουλειές στο πόδι και μετά φιάχνουν μαγαζιά,γίνονται εργολάβοι,ασκώντας την διαρκή μαθητεία,αποκτώντας και αναπτύσσοντας δεξιότητες και ταλέντα.
Ευτυχώς που κάποιοι ρισκάρουν να πάρουν την δουλειά των 400 ευρώ,γνωρίζοντας οτι μαθαίνουν για να την κοπανήσουν στα 800 και μετά κάπου αλλού σκεφτομενοι τον πολλαπλασιαστή.
Στην πρόσφατη ιστορία των λιμενεργατών εξασκήθηκε η πιο τραγελαφική διαμάχη.Κάποιοι τους κατηγόρησαν για τις «κατοστάρες» και οι προστάτες τους ενοχοποιημένοι έτρεξαν να μας πουν πως δεν είναι πολλοί και πως είναι υπερωρίες και μάλιστα είναι πρόθυμοι να χάσουν τα μισά αν εγινόντο προσλήψεις.Υποκρισίες ενοχοποιημένων.....
Καλές αμοιβές που προέρχονται από δεξιότητες,ειδικά ταλέντα για την χρήση μηχανημάτων ,απο ικανότητες εμπειρίας ειναι κοινωνικός πλούτος ,και θεμιτή ευπρόσδεκτη πολυμορφία στην αγορά εργασίας.Μήπως όμως επρόκειτο για υπεραμοιβές ενος καρτέλ εξ’ου και η ενοχοποίηση;
Τέλος η μαθητεία λοιπόν στην συνείδηση της κοινωνίας,και είσοδος στον Οργουελικό κόσμο των αξιολογούμενων χαρτιών.Οχι τίποτα τα χαρτιά είναι και αντιοικολογικά.........

Γιατί μια Ελληνική ταινία με θέμα τον εγκλεισμό παίρνει βραβείο στις Κάννες;

Μια εκκεντρική ταινία παίζεται στους κινηματογράφους,ο Κυνόδοντας.
Αναπαριστάται μια οικογένεια που ζει σε συνθήκες ολικού εγκλεισμού,σε ένα κατασκευασμένο νοητικό ιδιοσυγκρασιακό σύμπαν.Ο πατέρας έχει επιβάλει μια ειδική γλώσσα ,ένα ιδιόμορφο κώδικα συμπεριφοράς τον οποίο ακολουθούν οι υπόλοιποι εκόντες άκοντες.
Ο «κόσμος» αυτός είναι τόσο εκκεντρικός,τόσο «δικός» τους αλλά ταυτόχρονα δεν είναι παρά μια διαστολή ,μια διόγκωση της κάθε κλειστής ομάδας,της κάθε περιοριστικής συλλογικότητας.
Ο Κυνόδοντας είναι μια κυνική ειρωνική ταινία που δημιουργεί το πιο ξυνόπικρο χαμόγελο για τον ανατροφοδοτούμενο εγκλεισμό ,για τον ναρκισευόμενο αυτοπεριορισμό .
Τα νοηματικά μικροσύμπαντα κατασκευάζονται αλλά στο τέλος προσκρούουν στην ίδια την φύση της ζωής που είναι πλεονασματική εκχειλιστική.Η ταινία είναι εκρηκτικά αισιόδοξη,γιατί η ανατροπή πυροδοτείται απο το ανεξέλεγκτο πλεόνασμα της ζωής.Βλέπεις κανείς δεν μπορει να οργανώσει την υπακοή στην εντέλεια.
Το ότι ένας Ελληνας σκηνοθέτης καταγράφει τόσο πετυχημένα τον ιδιόμορφο κόσμο των απομονωμένων ,δεν πρέπει να είναι τυχαίο.
Κάτι ξέρουμε ως ναρκισευόμενοι ιδιόμορφοι,ως «ανάδελφοι»
Εχουμε την δικιά μας ορολογία τις δικές μας συνήθειες που αναπαράγουν τον κόσμο μας,ως αυτοποιητική αμοιβάδα,και αυτό διασπείρεται ως κανόνας.Οι κοινωνικές ομάδες ζουν σε καθεστώς εγκλεισμού.

Εδω ο Γιανναράς ανακάλυψε την απόλυτη ομοιότητα Μεταξά ,Παπανδρέου και προβλέπει την «απόλυση» του Παπούλια.
Εδώ κάποιος ανακάλυψε συνομωσία κατά της Μακεδονίας και υπέρ των ναρκωτικών από το ίδιο κέντρο
Με κάποιο τρόπο ο Κυνόδοντας είναι μια δηκτική χιουμοριστική κριτική του συντεχνιασμού,της μικροομάδας ,που δεν είναι απαραίτητα μικρή.Το πλήθος των εγκλειομένων δεν παίζει ρόλο,αλλα η συνεκτική συμπεριφορά,η αυστηρή εσωτερική δέσμευση.


Κριτικές για την ταινία¨:Δανίκας , Κατσουνάκη , Κουτσογιαννόπουλος , Τερζής ,Μικελίδης

Αριστερά και Logistics:Η περίπτωση ΟΛΠ

Η απεργία στα λιμάνια αναδεικνύει ενα θεμελιώδες προβλήμα για την αριστερά
-Πως εννοεί το δημόσιο συμφέρον σε ένα τομέα που είναι στρατηγικός μόνο όσο είναι οργανικά συνδεδεμένος στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Για να το πούμε χοντρά αν μια οικονομική δραστηριότητα φέρνει πλούτο στην οικονομία,επειδή είναι εντός των «καπιταλιστικών» δικτύων,τότε αποδεχόμαστε την κατανομή εργασίας και αναδιανέμουμε τον πλούτο κάνοντας το «κορόιδο» η αδιαφορούμε με επίγνωση την μείωση που θα επέλθει.
Αυτό που γίνεται στον ΟΛΠ είναι ενδεικτικό της σύγχυσης
Θα αναλύσουμε μερικές παραμέτρους του προβλήματος περιδιαβάζοντας τρια βασικά κείμενα
Την έκθεση του ΙΝΑ ΓΣΕΕ για τα λιμάνια: Εδώ
Την έκθεση της Apha Bank για τα λιμάνια:Εδώ
Τους τελευταίους ισολογισμούς του ΟΛΠ:Εδω
Παρ’ότι η ΑΒ και η ΓΣΕΕ αφήνουν να εννοηθεί μια ριζική πολιτική επιλογή,(ναι στην ιδιωτικοποίηση του ΣΕΜΠΟ η ΑΒ,ΟΧΙ η ΓΣΕΕ) ,αν περιδιαβάσεις προσεκτικά τις εκθέσεις είναι φανερό πως «διαβάζουν» η κάθε μία το πρόβλημα από διαφορετική σκοπιά.
Η ΓΣΕΕ ασκεί μια συνολική κρτική στα λμενικά πλέγματα και την δομή όλης της εφοδιαστικής αλυσίδας,ενω η ΑΒ αναλύει την αποδοτικότητα του λιμανιού σχετικά με τους διεθνείς ανταγωνιστές.
Η ΓΣΕΕ και η σχετική κριτική εμπεριέχει καταστατικά ιδεολογικά την αμφισβήτηση της ιδιωτικοποίησης ,ως την αιχμή μιας γενικώτερης εντατικοποίησης ,και δεν προκύπτει από πουθενά ότι είναι είναι δυνατόν να αυξηθεί ο πλούτος του ΟΛΠ χωρίς περαιτέρω ενσωμάτωση του λιμανιού στο σημερινό υφιστάμενο καταμερισμό λιμανιών.
Το κρίσιμο σημείο είναι (όπως προκύπτει απο τους ισολογισμούς του ΟΛΠ) οτι η προοπτική είναι η διαχείριση της μεταφόρτωσης και όχι η εσωτερική αγορά.
Η οποιαδήποτε επένδυση ή στρατηγική που αναφέρεται σε αύξηση της αξίας του ΟΛΠ έχει νόημα μόνο και μόνο αν ο ΟΛΠ αυξάνει την ικανότητα του μεταφόρτωσης ,και είναι πολύ μικρά εως ελάχιστα τα περιθώρεια αύξησης προσδοκώντας στην εσωτερική αγορά.
Η ανάλυση της ΑΒ είναι επίσης σαφής.Προφανώς ο ΟΛΠ ειναι κερδοφόρος (αλοίμονο ενα φυσικό μονοπώλιο να μην είναι) αλλά χάνει διαρκώς και με έντονους ρυθμούς στον σχετικό καταμερισμό εργασίας.
Οποιος διακινεί την «αριστερή» ιδέα του σύγχρονου κερδοφόρου δημόσιου ΟΛΠ ,και την στηρίζει στην έκθεση της ΓΣΕΕ κάνει μια τεράστια παγαποντιά.
Οι σύντροφοι του ΚΚΕ είναι απόλυτα συνεπείς .Αρνούνται οχι μόνο τον εκσυγχρονισμό του ΟΛΠ αλλά και την ίδια την επιχειρησιακή εταιρική του δομή.Η προσδοκία ενός παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας με συγκεντρωτικό προγραμματισμό,από υπηρεσίες και όχι επιχειρήσεις υφίσταται κριτική αλλα είναι συνεκτική.Οποιος γουστάρει μια παγκόσμια ΕΣΣΔ ας σπεύσει.
Η υβριδιακή θέση των Πασοκ,Συν που διακινούν δημόσια την λογική του κερδοφόρου ΟΛΠ με διατήρηση του σημερινού καθεστώτος,και συνεχείς βελτιοποιήσεις είναι ψιλο απάτη και τελείως εκτός της λογικής της έκθεσης της ΓΣΕΕ.
Κερδοφόρος ΟΛΠ σημαίνει περισσότερες μεταφορτώσεις,μεγαλύτερη εμπλοκή με τον σημερινό καπιταλιστικό έως καπιταλιστικότατο καταμερισμό ,και άρα αναζήτηση εδω και τώρα μείωση του κόστους.
Παρατηρώντας τους ισολογισμούς του ΟΛΠ δεν χρειάζεσαι παρά στοιχειώδη μαθηματικά για να αναγνωρισεις πως με κόστος μισθοδοσίας και αποσβέσεων στο 70 % ,ο μόνος τρόπος να αυξήσεις την κερδοφορία είναι να κάνεις εδω και τώρα υπερπενδύσεις.Με ποιους πόρους ποιες προοπτικές αγνοώ,αλλα να με συγχωρουν οι σύντροφοι,αυτός είναι καπιταλισμός αλα Μαρξ,ή τέλος πάντων αλα Τενγκ Τσιαο Πινγκ.
Και αυτό ταυτόχρονα σημαίνει θετική αναγνωριση των παγκόσμιων ροων εμπορευμάτων ,κεφαλαίου κλπ
Υπάρχει ένα ζήτημα με τις αμοιβές των σημερινών εργαζομένων του ΟΛΠ.
Προφανώς όπως κάθε εργαζόμενος κοιτά τις απολαβές του,και δεν θέλει να τις δει μειούμενες.
Το πως αυτές οι αμοιβές έχουν διαμορφωθεί αποτελεί αντιιείμενο του ιστορικού εργατολόγου και αναλυτή.Και δεν έχω να σου τους προσάψω τίποτα.Αυξάνουν τις αμοιβές τους κινητοποιώντας ολους τους μηχανισμούς (πολιτικούς,νομικούς,ρουσφετολογικούς) που βρίσκουν διαθέσιμούς.Δηλαδή αυτά θα τα κάνει μόνο ο Βωβός;
Καλα κάνουν οι λιμενεργάτες αλλά το «φούμαρο» οτι το κάνουν για το δημόσιο συμφέρον είναι πολύ μπαγιάτικο για να το καπνίσουμε.Η επίκληση της αριστεράς και του δημοσίου σε ένα ζήτημα που εχει τόσο περιπλοκές,έχει μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα.
Στο κάτω κάτω ο κόσμος είναι πολύ μικρός,για να παραβλέπουμε πως ο εργοδότης της Κούνεβα,είναι μια φάτσα που διαφεντεύει το δημόσιο λιμάνι και απολαμβάνει μιας ιδιότυπης ασυλίας.Δεν είδα στον Πειραιά και το λιμάνι και πολλές διαμαρτυρίες γι’αυτό.

KOBLOPOULOS:Γιατί είμαι αριστερός

Με κλικ στον τίτλο απ΄ευθείας στην τελευταία τρομερή ανάρτηση του "Koblopoulos"

"Μικρά Κόμματα".Υπεραντιπροσωπευση -Υποαντιπροσωπευση

Δημοσιευθηκε η έρευνα της VPRC για την κοινωνική και δημογραφική ανάλυση της ψήφου.
Περιδιαβήκαμε τα στοιχεία και βρήκαμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν τους λεγόμενους «μικρούς».
Αναδιατάξαμε τα στοιχεία για να εντοπίσουμε την σχετική και όχι απόλυτη δύναμη των κομμάτων στις διάφορες δημογραφικές ομάδες.
Παραθέτουμε λοιπόν τους πίνακες έχοντας υπολογίσει την διαφορά μεταξύ εκλογικής δύναμης του κόμματος και επίδοσης στην σχετική δημογραφική ομάδα.Δηλαδή ο αριθμός που αναφέρεται δείχνει την σχετική δύναμη που έχει η κάθε δημογραφική ομάδα εντός του κόμματος .
Θετικοί αριθμοί δείχνουν υπεραντιπροσωπευση ,μηδενικοί ισορροπία,αρνητικοί υποαντιπροσωπευση.
ΚΚΕ
ΑΝΔΡΕΣ +0,5
ΓΥΝΑΙΚΕΣ -0,5
18-24 +0,5
25-34 +3,5
35-44 -0,5
45-44 +2,5
55-64 +0,5
>65 -1,5
ΚΑΤ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ -1,5
ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ -0,5
ΑΝ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ +2,5
ΕΡΔΟΔΟΤΕΣ -3,5
ΑΓΡΟΤΕΣ,ΑΛΙΕΙΕΣ,ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ -1,5
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ -0,5
ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ +0,5
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ -0,5
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ +3,5
ΑΝΕΡΓΟΙ +3,5
ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΣ -3,5
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΔΗΜ -3,5
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ +1,5
ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΦΑΝΤΑΡΟΙ +3,5

ΣΥΡΙΖΑ
ΑΝΔΡΕΣ +0,5
ΓΥΝΑΙΚΕΣ -0,5
18-24 +4,5
25-34 +1,5
35-44 +1,5
45-44 +1,5
55-64 -1,5
>65 -3,5
ΚΑΤ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ -3,5
ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ -0,5
ΑΝ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ +3,5
ΕΡΔΟΔΟΤΕΣ +1,5
ΑΓΡΟΤΕΣ,ΑΛΙΕΙΕΣ,ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ -1,5
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ +4,5
ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ -0,5
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ +2,5
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ +3,5
ΑΝΕΡΓΟΙ +0,5
ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΣ -2,5
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΔΗΜ -2,5
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ -2,5
ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΦΑΝΤΑΡΟΙ +6,5

ΛΑΟΣ
ΑΝΔΡΕΣ +1,0
ΓΥΝΑΙΚΕΣ -1,0
18-24 +2,0
25-34 +3,0
35-44 +3,0
45-44 0
55-64 -1,0
>65 -2,0
ΚΑΤ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ -2,0
ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ +1,0
ΑΝ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ +1,0
ΕΡΔΟΔΟΤΕΣ -1,0
ΑΓΡΟΤΕΣ,ΑΛΙΕΙΕΣ,ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ 0
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ +4,0
ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ +3,0
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ -2,0
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ +3,0
ΑΝΕΡΓΟΙ +2,0
ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΣ -2,0
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΔΗΜ -2,0
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ -2,0
ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΦΑΝΤΑΡΟΙ +1,0

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ
ΑΝΔΡΕΣ 0
ΓΥΝΑΙΚΕΣ 0
18-24 +2,0
25-34 +4,0
35-44 +2,0
45-44 +1,0
55-64 -2,0
>65 -3,0
ΚΑΤ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ -2,0
ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ 0
ΑΝ.ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ +1,0
ΕΡΔΟΔΟΤΕΣ +3,0
ΑΓΡΟΤΕΣ,ΑΛΙΕΙΕΣ,ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ -1,0
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ +2,0
ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ 0
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ +1,0
ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ +3,0
ΑΝΕΡΓΟΙ +3,0
ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΣ -1,0
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΔΗΜ -2,0
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ -2,0
ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΦΑΝΤΑΡΟΙ +2,0

Μερικά συμπεράσματα
-Το κόμμα με τα περισσότερα μηδενικά που αντιστοιχούν σε αρμονική αντιπροσώπευση είναι οι Οικολόγοι
-Η ανώτατη εκπαίδευση υπεραντιπροσωπεύεται σε ΟΛΑ τα μικρά κόμματα ανεξαιρέτως.Ο Σύριζα όμως είναι πρώτος
-Οι άνεργοι προτιμουν τα μικρά κόμματα.Ο βαθμός υπεραντιπροσωπευσης είναι μεγάλυτερος κατα σειρά σε ΚΚΕ,ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ,ΛΑΟΣ,ΣΥΡΙΖΑ
-Οι σπουδαστές ,φαντάροι προτιμουν τα μικρά κόμματα.Ο βαθμός υπεραντιπροσώπευσης είναι μεγάλυτερος κατα σειρά σε Συριζα,ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ,ΚΚΕ,ΛΑΟΣ
-Οι καθαρόαιμοι εργοδότες είναι παρόντες σε όλα τα κόμματα.Συριζα και Οικολόγοι τους υπεραντιπροσωπεύουν ενω ΚΚΕ ΛΑΟΣ τους υποαντιπροσωπευουν
-Οι μεγάλες ηλικίες και οι συνταξιούχοι δεν προτιμούν τα μικρά κόμματα,με εξαίρεση το ΚΚΕ στο υπεραντιπροωπεύονται οι ηλικίες 55-64 και οι συνταξιούχοι του Ιδ.τομέα
-Το ΛΑΟΣ δεν παρουσιάζει ούτε ένα δημογραφικό χαρακτηριστικό που να το διαχωρίζει από άλλα μικρά κόμματα.Η λαικιστική ακροδεξιά είναι «λαική» όσο και οι άλλοι.
-Ο Συριζα εμαφνίζει τις μεγαλύτερες αντιφάσεις (με τους μεγαλύτερους και μικρώτερους δείκτες) με πολύ ψηλές επιδόσεις σε φαντάρους σπουδαστές και 18-24 και πολυ χαμηλές σε κατώτερη μόρφωση και ηλικίες ανω των 65.
Εδω όλη η έρευνα της VPRC

Στον πρόναο του τριπλού ιερού της "Malacca"

Η πολη Malacca ευρισκεται σε ενα στρατηγικό σημειο της Απω ανατολης .Δεσπόζει στον δίαυλο ανάμεσα στην Ινδονησία και την χερσόνησο της Μαλαισίας ελέγχοντας τις θαλάσσιες οδούς της ευρύτερης περιοχής.
Οι Πορτογάλοι εξερευνητες ήταν οι πρώτοι που έδωσαν στην περιοχή ενα κοσμοπολίτικο χαρακτήρα.Σήμερα όμως είναι μια συνηθισμενη τουριστικη πολη.
Λόγω όμως της ιστορίας της σήμερα συμβολιζει την θετικη και ισορροπημένη πολυπολιτισμικοτητα αυτης της Μαλαισίας.
Μουσουλμάνοι,Ινδουστες,Βουδιστες και Καθολικοί συνυπαρχουν αρμονική στην κοινωνία και την κυβέρνηση.
Στην Malacca υπαρχει ο πιο ιδιορρυθμος ναος του κοσμου
Προκειται για ενα οικοδομημα που περιλαμβανει τρια διαφορετικα ιερα ( τεμενος, ινδουιστικό ναο , και καθολικη εκκλησια) αλλά με κοινό πρόναο.
Στην ουσια επιτρεπει στους πιστους να συμμεριζονται την ιδια τουλαχιστον πνευματικη προετοιμασια.Ο πρόναος καταλήγει σε τρεις διαφορετικές πύλες που παραμένουν ανοικτές συνεχώς.Αν βρεθεις στον πρόναο δεν καταλαβαίνεις την φύση του χώρου.Κάτι μεταξύ εθνικ μπαρ και μουσείου.
Το εντυπωσιακό ειναι οτι η πλειοψηφια των επισκεπτων ή προσκυνητών παραμενει στον προναο απολαμβανοντας και τις τρεις λειτουργιες αναλογως.
Ενα ιδιοτυπο φαινομενο διστακτικου θρησκευτικου συγκρητισμου.
Προφανως οι αυθεντικοι πιστοι σπανια πανε στον τριπλο ναο.Αυτος ειναι δημοφιλης αναμεσα στους πιο ψαγμενους και τους τουριστες.
Η απόλυτη θρησκευτική ένταξη έχει μια καθαρότητα,που δεν είναι και πολύ βολική σε ένα απροσδιόριστο πρόναο
Ο ΓΑΠ εχει μπει πανυγηρικά στον πρόναο.
Τα πει ολα και δεν εχει δεσμευτεί για τιποτα.Εχει απαγγείλει όλα τα τροπάρια όλων των θρησκειών.
Απολαμβανει την ιστορικη ιδιομορφια του διστακτικου συγκρητισμου,την ισορροπημένη ανεκτικοτητα.
Αργα η γρηγορα όμως θα πρεπει να μας δειξει σε πιο ναο θα εισέλθει και τότε αναγκαστικά κάποιοι θα ακούσουν μουσικές που δεν θα τους είναι γνώριμες.
Γιώργο η Malacca είναι ωραία πόλη,αλλά έχει άλλο νόημα στην τοπική διάλεκτο ........

Καλε κυρια Trier γιατι φορούσες ανάποδα τα μποτάκια του Lars;

Οτι ο Trier ειναι μια kινηματογραφικη ιδιοφυια δεν χωράει αμφιβολία.Στον «Aντιχριστο» όμως δημιουργει μια ιδιοφυη μπαλαφαρα ,ενα διανοητικο ανεκδοτο ,που ειναι τόσο αιωρουμενο τόοσο κωμικοτραγικο πολυ σκεφτεσαι οτι μαλλον ο τύπος σπαει πλακα.
Μιλαμε για χοντρη πλακα με ισχυρες δοσεις εκλεπτισμένου μισογυνισμου.
Οι υποτιθεμενες σκηνες βιας ειναι λιγες και μικρες ,και μαλλον προωθουνται για διαφημηση.
Το στορυ μπαζει απο την αρχη.
Γιαλαντζί ψυχαναλυτής σωζει την γυναικα του απο την φαρμακοθεραπεια,κανοντας της ψυχοθεραπεία.Μα καλά ψυχανάλυση απο κασέτα «ανευ διδασκάλου» είχε μάθει;Ουτε στην Θρασκιά δεν ακουστηκε ψυχαναλυση στην ερωμενη σου.
Ασε που ο βλακας δεν ηξερε πως η δικια του ειχε παρατησει την διατριβή της Τι στο καλο στο σπιτι μονο για λογαριασμούς ΕΥΔΑΠ μιλαγανε;
Τελος παντων αφου προσπερασουμε τα σεναριακα γιατι υποτιθεται η ταινια μπορει να ειναι και συμβολικη κοιταμε και τα βαθυτερα
Ολη η ταινια περιστρεφεται γυρω απο την γυναικα.
Η οποια ομως εχει το κακο της χαλι.
Αφηρημενη μαμα,παπουτσωνει αναποδα τον γιο της, τριπαρει με το θεμα της διατριβής της (που συμπτωματικά ονομαζεται γυναικοκτονία) , αφου τα παιρνει αναποδα, πακτωνει τον Γιαλαντζί ψυχαναλυτη για να σουρνεται,ριχνει και ενα αυτοακροτηριασμό για χώνεψη.
Το κόλπο είναι πως το ταργελαφικό στόρυ μας παρουσιάζεται μέσω της πιο εκλεπτισμένης και ιδιοφυούς κινηματογραφικής γλώσσας.
Δημιουργείται ένα κινηματογραφικό σύμπαν πολλαπλών συμβολισμών ,εικαστικών αριστουργημάτων,για να διακινίσει ενα προβληματισμό επιπέδου ψυχανάλυσης «Μανίνα»
Ας πούμε ότι παίρνεις το καλύτερο μάγειρα του κόσμου,και αυτός με τα καλύτερα υλικά φιάχνει μια σκέτη μακαρονάδα.Κρίμα τα υλικά,το εστιατόριο ,ο χώρος, η ατμόσφαιρα.Ο υπερμάγειρας ασχολείται με κοινοτοπίες.
Ο ταινία αφιερώνεται στον Ταρκόφσκι.
Καλά και εγω αφιερώνω την ανάρτηση στον Παπαδιαμάντη.Τι με αυτό;
Στον Ταρκόφσκι η αφηρημένη διαλυόμενη φύση,η μεταφυσική καταρράκωση αντιστοιχεί σε ενα πνευματικό προβληματισμό.Η φύση και η διάνοια συγχρονίζονται στην απαισιόδοξη μεταφυσική.
Ο Trier όμως δανείζεται το σύμπαν αυτό για να προβληματιστεί για την δαιμονική ταλαίπωρη γυναίκα που όμως είναι ενός άλλου κόσμου.
Η ηρωίδα του παραδέρνει εντός του κόσμου ,των συμβολισμών τύπου «Seven»,και ο Trier την τοποθετεί (προσπαθεί) στο σύμπαν της «Νοσταλγίας»
Και η κακομοίρα ταλαιπωρείται,ταλαιπωρεί και τον «σύζυξ» ,ταλαιπωρεί και τους κριτικούς.
Κάτι απο ανεξόφλήτους λογαριασμούς θυμίζει η σύλληψη της ταινίας.
Η μαμά πυροδοτεί τα πάντα και ο άβουλος μπαμπάς απλως αντιδρά,βυθιζόμενος στην μάνα «φύση».Η ένταση αρσενικού θηλυκού ανεπεξέργαστη,πρωτόγοννη,αταβιστική.Το θηλυκό ως φύση,δαιμονικότητα,απροσδιοριστία και το αρσενικό ως απλός παρατηρητής της δαιμονικής ακαταστασίας.Ο φουκαράς τι τουλαχε να πάθει τς τς....
Μώρε τέτοιος πρωτογονισμός μάλλον αποκαλύπτει οτι κάτι σοβαρό τρέχει με την μαμα Trier.
Ρε μήπως του φορούσε τα μποτάκια στραβά;

Ιδιορρυθμίες

Τα τελευταία αποτελέσματα για την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα παρουσιάζουν ένα αδιαμφισβήτο εύρημα.Οι κοινωνίες που παρουσιάζουν τον μεγαλύτερο βαθμό εγγυημένων εισοδημάτων και κοινωνικής μέριμνας διαθέτουν πολύ ανταγωνιστική οικονομία και μέγιστο καταγραφόμενο πλούτο.Οι λεπτομέρειες εδώ

Οι φτωχότερες χώρες έχουν τους χειρώτερους συντελεστές ανισότητας.Αν το ζήτημα των εγγυημένων ειδοδημάτων δεν είναι προεκλογικό τρίκ,τότε η διαχείριση του πρέπει να είναι πολύ δυναμική.Δηλαδή αναζητείται η μέγιστη κοινωνική εξισορρόπηση εντός μιας οικονομίας που αναπτύσσεται,αλλιώς στραβοκοιτάζουμε προς κοινωνίες μιας άλλης δυναμικής.

Τι γίνεται όμως αν ο πλούτος που εισρέει,και άρα έστω εμμέσως συμβάλει στην δυνατότητα διανομής,είναι άυλος δυναμικός και ταλαντευόμενος;

Μια οικονομία σαν την Ελληνική,πως θα συμπεριφερθεί προς τον «εαυτό» της οταν αυτός δεν είναι γειωμένος;

Ας δούμε μια νεοελληνική παραδοξότητα
Η μεγαλύτερη πηγή συναλλάγματος στην χώρα το 2008 ήταν το ναυτιλιακό συνάλλαγμα.Περίπου 18 δις ευρώ.

Ο χώρος της ναυτιλίας είναι όμως κυριολεκτικά αφορολόγητος .Σωστά ο Σύριζα επισημαίνει την ασυλία εφοπλιστικου κεφαλαίου (θεση 11).

Ταυτόχρονα είναι ένας κλάδος με οριακή συνεισφορά στην απασχόληση.Μόλις 36,000 (αλήθεια με συνεχείς αυξήσεις) δηλαδή περίπου το 0,8 % του συνολικού εργατικού.Λεπτομέρειες στην εκθεση ΙΝΑ ΓΣΕΕ (σελίδες 351-361)

Δηλαδή ένας κλάδος που συμμετέχει κατά 0,8 % στην απασχόληση,δεν φορολογείται συμβάλει στο 35 % του συναλλάγματος ,και περίπου στο 5 % του συνολικού ΑΕΠ.

Για να το πούμε λίγο ωμά, αν διανοηθούμε την οικονομία ως «όλο» τότε η κατάσταση μας δεν είναι και τόσο απλή .Μέρος του πλούτου που εισρέει προέρχεται από μια απόλυτα διεθνοποιημένη δραστηριότητα,εκτός οιουδήποτε φορολογικού ελέγχου ,με μικρή συμβολή στην απασχόληση,και παρα ταύτα στηρίζει τοι καχεκτικό ισοζύγιο.

Ο οποιοσδήποτε νουνεχής πολίτης αυτής της χώρας προφανώς δεν θα ήθελε καμιά δεκαπενταρία δις ευρώ να εξαφανίζονται από την οικονομία.Απο την άλλη ο όρος ύπαρξης και ανάπτυξης αυτού του πλούτου είναι ακριβώς η αποκόλληση του από οποιονδήποτε κρατικό εθνικό έλεγχο.

Αυτό είναι και το παράδοξο ιδιόρρυθμο της ελληνικής οικονομίας.

Είναι αρκετά αναπτυγμένη και διεθνοποιημένη έτσι που συμφέρει (για το συμφέρον των εργαζομένων) να παραμένει εντός των ροών του παγκόσμιου καπιταλισμού,αλλα δεν έχει κανενός είδους θεσμική προετοιμασία για να ορίσει αυτήν την ιδιαιτερότητα.

Βρισκόμαστε πραγματικά αμήχανοι,και αυτό φαίνεται στην αφασία των κομμάτων εξουσίας ,και όλων όσοι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Και όχι τίποτα ψηφίζουμε σε τρεις μέρες......

Rousfeting or Lobbying.

Selâm verdim rüşvet değildir deyü almadılar:
Του είπα καλημέρα,αλλά δεν δέκτηκε γιατί δεν ήταν δωροδοκία.

O Μοχαμεντ Σουλευμάν είναι ένας από τους πιο σπουδαίους ποιητές της οθωμανικής περιόδου, που παρέμεινε γνωστός με το ψευδώνυμο Fuduli.

O στίχος αυτός είναι τόσο ονομαστός ώστε παρέμεινε ως τουρκική παροιμία.

Η λέξη κλειδί είναι προφανώς το rüşvet που μεταφράζεται ως δωροδοκία,αλλά έφτασε σε μας παρεφθαρμένο ανάποδα ως δωροαποδοχή.

Στην οθωμανική περίοδο ,ρουσφέτι κάνω εγω για να εξαγοράσω τον ισχυρό,ενω στην Ελλάδα του 2009 ,ρουσφέτι κάνει ο ισχυρός για να εξαγοράσει τον αδύνατο.

Η υποκρισία με την δωροδοκία εμφανίζεται στο γλωσσολογικό επίπεδο.

Η συναλλαγή με τον πολιτικό αν γίνεται από τα κατώτερα οικονομικά στρώματα αγκυρώνεται σε μια οθωμανική γλωσσική κληρονομιά,ενω όταν γίνεται απο τους οικονομικά ισχυρούς πηγάζει από την Αγγλοσαξωνική κληρονομιά του Lobbying.

Lobby είκαι κυριολεκτικά οι ευρύχωροι διάδρομοι χώροι που οδηγούν στους εσωτερικούς χώρους, και όσοι συνωστίζονται στους διαδρόμους της πολιτικής για να επιρεάσουν τους πολιτικούς δεν κάνουν τίποτα κακό ,αλλα απλώς ασκούνται στο «διαδρομείν» στο Lobbying.

Οι αδύνατοι συναλλάσονται με υπανάπτυκτους οθωμανικόυς τρόπους,και οι ισχυροί με το καθως πρέπει αγγλοσαξωνικό Savoir Vivre.

O φουκαράς των Stage διαλέγεται με το ρουσφέτι,και ο Χριστοφοράκος κάνει “ανάπλαση επιχειρηματικού τοπίου».

Η γλώσσα στην υπηρεσία της ταξικής διαφοράς.

Espresso Politics

Οι τελευταίες ευρωεκλογές κατέγραψαν μια αξιοπρόσεκτη άνοδο των λαικιστικων ακροδεξιών δυνάμεων.
Στην Μ.Βρεττανία η άνοδος ήταν εντυπωσιακή.Ιδίως το ξενοφοβικό British National Party δημιύργησε μια μεγάλη δυναμική.
Μια πρόχειρη μελέτη ανάδειξε μια απόλυτη συσχέτιση μεταξύ Tabloid και Νέα Δεξιάς.Η θεματολογία,οι προτεραιότητες ,και ο λόγος αλληλοσυμπληρώνονται.
Οι ακροδεξιές λαικιστικές δυνάμεις αρδεύονται από τον χώρο της δημοσιότητας που κωδικά θα ονομάζαμε κουτσομπολιό και life style.
Βλέποντας την πρόσφατη Κυκλοφορία της Εσπρέσσο και την Τηλεθέαση των life style εκπομπών,είναι φανερό ότι τελικά η απολίτικη φιλολογία για τους πρόσκαιρους σταρ της δημοσιότητας και η γενικώ τερη ηδονοβλεπτική απόλαυση είναι πολυ ισχυρή.
Ταυτόχρονα οι διάφοροι Ψωμιάδηδες,Αδώνιδες,Πλεύρηδες έχουν κατασκηνώσει εντός του Λούνα Πάρκ της χαλαρής αμπελοφιλοσοφίας.Δηλαδή η αιχμηρή οξεία πολιτική επιπλέει στο πιο ασαφές πολιτιστικό περιβάλλον,σε μια ιδιόμορφη συνύπαρξη.
Η νεά λαικιστική δεξιά, είναι επιθετική για τους ξένους ,αμείλικτη με τους διαφωνούντες ,καταγγελιτική για τους πάντες,αλλά αρέσκεται στον πολιτισμό της χαλάρωσης και της αερολογίας.Λες και επιδιώκεται μια ισορροπία έντασης.Η πολιτική αγριότητα λειένεται με τα αφρόλουτρα της κουτσομπολικής σαπουνάδας.
Ο G.Agaben στο βιβλίο του «Η Κοινωνία που έρχεται» έχει διατυπώσει την άποψη πως τελικά κινούμαστε προς μια κοινωνία με μία μόνο τάξη,την μικροαστική η οποία όμως παρουσιάζει μια ιδιομορφία.
Η παγκόσμια μικροαστική τάξη στερείται οιασδήποτε εσωτερικής ζωής,και απλώς επιπλέει σε μια δηφημιστική ζώνη.
«Η εσωτερική ένδεια της μικρο μπουρζουαζίας διακρίνεται στο γεγονός οτι οι άνθρωποι ψαχνουν στο διαφημιστικό σποτ για το εξαφανισθέν προιόν για το οποίο νιώθουν πως εξαπατήθηκαν ,αναζητώντας απελπισμένα,ενάντια σε κάθε πιθανότητα ,να ιδιοποιηθούν μιας ταυτότητας η οποία έχει καταλήξει να είναι για εκείνους απόλυτα ανάρμοστη και ασήμαντη.Κατα συνέπεια η ντροπή και η αλαζονεία ,ο κονφορμισμός και η ακρότητα παραμένουν οι δύο πόλοι της μεταξύ των οποίων εκφράζονται όλα τα συναισθήματα τους» σελ 109 .
Δηλαδή το παθητικό κοινό των κουτσομπολάδικο,ή καλύτερα η παθητικότητα στην οποία πέφτουμε όλοι όταν τα βλέπουμε (σσς... όλοι τα βλέπουμε κατα λάθος....) δεν είναι και τόσο παθητική.Είναι ακριβώς στην ίδια περιοχή με την αλαζονεία και την ακρότητα.Η θέαση της σαπουνοσαχλαμάρας είναι οξεία,ακραία γιατί αλλιώς δεν λειτουργεί ο μηχανισμός απόκτησης της ταυτότητας,αυτής της κενής ταυτότητας.
Ετσι ο ακροδεξιός λαικιστής «παίζει εντός έδρας» οταν μιλάει στην Λόη και την Λαμπίρη,δεν χαλαρώνει ,δεν κάνει διάλειμα.
Η κριτική ,αντίθετα γενιέται νοηματικά σε ένα περιβάλλον αντιθέσεων,ταξινομήσεων ,επινοήσεων.Γι αυτό και εμπεριέχει το στοιχείο της θετικής εγρήγορσης,μιας πνευματικής επίθεσης.
Οπως έχει γράψει ο Zizek ο λαικισμός είναι μια αρνητική στάση,που αρνείται να ταξινομήσει να διχάσει σε βάθος,και αρκείται στο πρωτόγονο εμείς – εσείς,που παραπέμπει απ’ευθείας στον αταβισμό της φυλής.
Προφανώς δεν τίθεται θέμα προληπτικής λογοκρισίας,απλώς αναδεικνύουμε το φαινόμενο,και με όσα βλέπουμε στην τηλεόραση,η «εδρα» της ακροδεξιάς αυξάνει αλματωδώς
Info
G.Agamben «Η Κοινωνία που έρχεται» 2007 Εκδόσεις Ινδικτος
S.Zizek “In Defence of lost Causes-Why populism is good enough in practice” 2007

Η κυβέρνηση Σημικαρανδρέου συνεχίζει

Η έκθεση του INE - ΓΣΕΕ εχει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.Εξετάζει τις εξελίξεις στην απασχόληση για την περίοδο 2000-2008.Δηλαδή ακριβώς τις δύο τετραετίες Σημίτη και Καραμανλή.
Παρατηρώντας προσεκτικά όλα τα διαγράμματα αλλαγής της απασχόλησης,αυτά παρουσιάζουν μια συνεπή συνεκτκότητα.Οι τάσεις (αρνητικές ή θετικές) είναι απαράλλακτες στις δύο τετραετίες.Δηλαδή η απασχόληση φαίνεται να μην επιρεάζεται από τον εκλογικό κύκλο.
Το τμήμα 7 της έκθεσης είναι πολύ αποκαλυπτικό.
Η απασχόληση μειώνεται ή αυξάνεται ανά κλάδο,σε μια ομοιογενή ροπή κατά την οκταετία.
Πρόκειται για ιδεολογικοπολιτική συγγένεια ή κάτι άλλο;
Τα πράγματα είναι λίγο περίπλοκα
Δύο οικονομολόγοι οι Allen Drazen και Ari Brenderh έχουν την εξής ιδέα.Παίρνουν 68 χώρες με δημοκρατική εναλλαγή και μελετούν τις δημόσιες δαπάνες σε 12 κατηγορίες ,στην περίοδο 1972-2003.Και να το ενδιαφέρον αποτέλεσμα
Ανεξάρτητα από διακυρήξεις,ιδεολογικές εκκινήσεις,προεκλογικές δεσμεύσεις,οι δημόσιες δαπάνες δεν αλλάζουν σε διάστημα δύο ετών,και αν υπάρχουν αλλαγές αυτές είναι μικρές και μπορούν να γίνουν μόνο μετά από την περίοδο τεσσάρων ετών.
Από ότι λένε οι κύριοι Drazen Brendrech ,οι κυβερνήσεις επιρεάζονται από τον λεγόμενο μέσο ψηφοφόρο ,αλλά είναι και σχετικά αδύναμες στις κυβερνητικές γραφειοκρατίες.Και να θέλουν να κάνουν αλλαγές αυτές θέλουν χρόνο.
Οχι επειδή το Liberal μοστράρει στον τίτλο μας,αλλά είναι φανερό ότι μέσα στις σύγχρονές δημοκρατίες η πιο σκληρή δομή η πιο δύσκολη να αλλάξει είναι η κρατική.Από ότι φαίνεται η κρατική δυσκαμψία είναι εγκλειστική,δηλαδή δεν γέρνει ουτε αριστερά ούτε δεξιά.Γουστάρει το Status, δουλεύει με το σύστημα Don’t Touch.
Ο εκσυγχρονισμός του κυρ Σημίτη,η ανοικοδόμηση του Καραμαν Αλή,και η χαρούμενη επιστροφή του Giorgio,θα ξεσηκώσουν τον κόσμο με τις φωνές αλλά θα βαλτώσουν εκεί που βαλτώνουν σε 68 δημοκρατίες τα τελευταία 30 χρόνια οι αλλαγές που συναρτώνται με αλλαγές στην κατανομή των δημόσιων πόρων.Στις κρατικές αδράνειες

Με την Ψυχή στο στόμα η με την Χαρτοπαίκτρα

Στην ταινια του "Η ψυχη στο στόμα" ο Γ.Οικονομιδης μας παραδιδει ενα αρχετυπικό ηρωα της Ελλαδας του 2009.
Ο μισθωτος της βιοτεχνιας που στεναζει απο τα χρεη,την οικογενειακή διαλυση,και τον ασφυκτικο κοινωνικο περιγυρο που αποτελειται απο τους εργοδοτες και δανειστες του.Η αριστουργηματικότητα της ταινιας εγκειται στο φοβερο καρτερικο βλεμμα του ηρωα που σιωπηλα ανεχεται τα παντα μεχρι την τελικη σκηνη.Ο Λιτσης ενσαρκωνει τον θυμο,την αυθεντικη φορτιση που εκφραζεται απο την τεραστια σιωπη.
Πενηντα χρονια πριν ο Ψαθάς φτιαχνει Χαρτοπαιχτρα Βλαχοπουλου.Το στορυ ειναι γνωστο αλλά το σημαντικο της ταινιας ειναι ενας διαχυτος μικροαστικός εκνευρισμός.Στην χαρτοπαικτρα ολοι εχουν υστερικα νευρα.Ειναι γενικως μανουριασμενοι τσαντίσμενοι με την παρτη τους και με τους αλλους.
Ο θυμος εχει παντα σιωπη ενω τα νευρα ειναι πολυβουα.
Την διαφορα μεταξυ του θυμωμενου εργατη βιοτεχνιας και της εκνευρισμενης χαρτοπαικτρας βλεπουμε στις τηλεορασεις
Ολοι εχουν τα νευρα τους.Don't touch.
Η γενικευμένη μικροαστοποίηση της κοινωνιας εκφραζεται πλεον συναισθηματικα και αισθητικα
Το πιο αυθεντικο λαικο κομμα ,το ΚΚΕ, διαλεγει ως προνομιακό εταιρο την πιο υστερικη τηλεπερσονα (ιδανικη για το Talent Show της Πανια),ο Αλαβανος παρουσιαζει, μεσα σε 3 μηνες κυκλοθυμικοτητα Βλαχοπουλου και τα παραθυρα της τηλεορασης φιλοξενουν αποκλειστικα καβγαδες επιπεδου για την τελευταια θεση παρκιν στο VIP Skyladiko της Συγγρού.
Ο σιωπηλος αυθεντικος λαικος θυμος απουσιαζει εκκωφαντικα
Σωστα επισημαινει ο Ρηγος στην Εποχή τηs κυριακης,Ο εγκλειστικος εγωιστικος μικροαστισμος ειναι η κυριαρχη πολιτικη συμπεριφορα σε όλο το πολιτικό φάσμα.Ο μικροαστος δεν θυμωνει αλλα εκνευριζεται,δεν σωρευει συναισθηματα αλλα εκφορτιζει τσαντηλα οπου βρει.
Το κοινωνικό υπόστρωμα αυτών των συμπεριφορών αναδεικνύεται από δύο πρόσφατες δημοσιεύσεις
Η προσφατη αναφορά για την παγκόσμια Ανταγωνιστικότητα και η έκθεση της ΓΣΕΕ (που δημοσιεύονται με διαφορά εβδομάδας) μας αποκαλυπουν την ιδιομορφη δομη της ελληνικης κοινωνιας
Αν μπορουσαμε να το συνοψισουμε θα λεγαμε τα εξης
Ειμαστε μια αναπτυγμενη Οικονομια.(25 στην παγκόσμια καταταξη)
Το μελλον μας δεν ειναι φθηνο εργατικο δυναμικο ουτε οι φθηνές πρώτες ύλες αλλα η τεχνολογια , και η επιχειρηματική συνθετότητα οπως αναφερεται κωδικα.
Στην σελιδα 12 στο γενικο κειμενο αναφερουμαστε ως χωρα stage 3 , δηλαδη της πιο προωθημενης ανάπτυξης,και στον σχετικό δείκτη αναπτυξιακού δυναμικού είμαστε στο 38
Ταυτοχρονα ομως ολη η κοινωνια ολες οι ιδιωτικες και κρατικες δομες κινούνται μερικά σταδια πριν, ως κοινωνια που ασθμαινει να εκσυγχρονιστεί.
Είμαστε στην Super League αλλά μονίμως στην τελευταία θέση,και ταυτόχρονα δεν ξέρουμε τι να κάνουμε για να καθιερωθούμε.
Τα θύματα οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα
Η τελευταία της έκθεση ΓΣΕΕ τα λέει όλα.Οι μισοί μισθωτοί έχουν καθαρους μίσθους κάτω από 1000 ευρώ.Ταυτόχρονα ο δείκτης ανισότητας (δηλαδή ο λόγος εισοδημάτων του 20 % των πιο εύπορων προς το 20 % των πιο αδυνάτων) είναι από τους χειρώτερους.
Ενα από τα αντιφατικά ευρήματα της αξιολόγησης της ανατγωνιστικότητας είναι οι πολύ υψηλές βαθμολογίες που έχουμε στην παιδεία και την υγεία.Εντός της παγκόσμιας εικοσάδας!!!(εδωl)
Ταυτόχρονα και η έκθεση της ΓΣΕΕ αποκαλύπτει οτι η παιδεία και η υγεία είναι από τους λίγους κλάδους που αυξάνεται η απασχόληση στο διάστημα 2000-08 (σελίδες 258-260) .
Δεν πρέπει να είναι συμπτωματικό.
Ουτε είναι συμπτωματικό οτι ο ιδιωτικός τομέας καταγράφει σκορ 101 σε ηθική και στο ποσοστό R&D,ενω ο δημόσιος καταγράφει 107 σε ποσοστα δαπανων για την παιδεία και αποτελεσματικότητα δαπανών.Το επιχειρείν είναι συνώνυμο του πλιάτσικου,και το δημόσιο η χαβούζα των φόρων.
Και την πληρώνουν οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα,καθώς στην αντιστοίχιση μισθων παραγωγικότητας είμαστε στο 120!!!
Στο περιβάλλον αυτό άλλοι κάνουν υπομονή,και άλλοι εκνευρίζονται.
Είναι σαφές ότι αυτοί που έχουν εκνευριστεί δεν είναι οι πιο αδικημένοι.Οι αδικημένοι είναι σιωπηλοί σαν τον ήρωα του Οικονομίδη,και οσοι δεν έχουν δει την ταινία,σας λέω το τέλος είναι πολύ ενδιαφέρον.


Παγκόσμια Ανταγωνιστικότητα εδω
Εκθεση ΙΝΕ ΓΣΕΕ εδω

Οι έλλογες μη συμπλεγματικές κοινωνίες αναλύουν πλεονεκτήματα μειονεκτήματα και δρουν αναλόγως.World Economic Forum Data

Δημοσιευθηκαν στοιχεία του οργανισμού World Economic Forum σχετικά με την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας.

Τα τελικά αποτελέσματα είναι τελέιως απογοητευτικά.Είμαστε στην στην 71 πρώτη θέση ασθμαίνοντας.

Δεν έχω ποτέ απόλυτη εμπιστοσύνη σε τέτοιες αναφορές ,αλλά πάντα νομίζω ότι κρύβουν αλήθειες και εκπλήξεις .Ιδίως αν ψάξεις λίγο πιο αναλυτικά τα στοιχεία.

Με λίγη υπομονή ψάξαμε τα στοιχεία όπως αυτά καταγράφονται στον ιστότοπο του οργανισμού και όντως οι αλήθειες οι θετικές και οι αρνητικές εκπλήξεις είναι εδώ.

Εισαγωγικά τονίζω πως η κακομοιρολατρεία ο αυτοοικτιρμός και η αυτοταπείνωση είναι στοιχεία μιας αντιδραστικής ιδεολογίας.Κυρίως όταν αναφέρονται σε συλλογικότητες.Η υστερική δαιμονολογία είναι πολιτική επιλογή της πάσης φύσεως αντιδραστικών.Οι έλλογες μη συμπλεγματικές κοικωνίες αναλύουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και δρουν αναλόγως

Πήραμε τα στοιχεία ανταγωνιστικότητας και τα κατατάξαμε ανα βαθμολογία αρχίζοντας από τους τομείς που έχουμε επιτυχίες,δηλαδή είμαστε ανταγωνιστικοί,καικατεβήκαμε προς τα κάτω.

Προκύπτει ένα ιδεολογικό πρόβλημα.

Ανταγωνιστική οικονομία συνεπάγεται κοινωνικά οφέλη για τους εργαζόμενους;

Αυτομάτως και μονοδιάστατα OXI!!!

Πάντως μη ανταγωνιστική οικονομία συνεπάγεται φτώχεια,και χώρες σαν την Δανία την Ελβετία την Φιλανδία,την Ολανδία φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις

Υπενθυμίζουμε οτι είμαστε στην παγκόσμια καταταξη 71

Παρά ταύτα έχουμε τρεις σοβαρούς δείκτες ανταγωνιστικότητας εντος της παγκόσμιας πεντάδας,πέντε στην πρώτη δεκάδα,και εξι στην παγκόσμια εικοσάδα!!!Επίσης είναι φανερό ότι τόσο το κράτος,οσο και η ιδιωτική επιχειρηματικότητα όσο και η κοινωνία εμφανίζουν θηριώδεις σχεδόν σχιζοφρενικές αντιφάσεις με μεγάλες επιτυχίες και ταπεινωτικές αποτυχίες.

Περισσοτερος σχολιασμός σε προσεχή ανάρτηση

Για την ανάγνωση του πίνακαΠροσοχή!!!

Ο αριθμός αντιστοιχεί σε θέση στην παγκόσμια κατάταξη .

Οσο πιο μικρός τόσο πιο ανταγωνιστικό το πλεονέκτημα,στον «πάτο» ευρίσκονται τα μειονεκτήματα μας

3 --Ποσοσταία προσέλευση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
5--Προσέλευση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση
5--Δασμολογικές επιβαρύνσεις εισαγωγων
12--Επίδραση της φυματιώσης στην οικονομία
13--Τηλεφωνικές γραμμές
15--Προσδόκιμο ζωής
15--Παιδική θνησιμότητα
19— Ποσοστιαία προσέλευση για την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
20--Διαθεσιμότητα επιστημόνων μηχανικών
22--Χρήση κινητών τηλεφώνων
25-- Ολικό μέγεθος της οικονομίας μας ,δηλαδή είμαστε μια μεγάλη σχετικά οικονομία
28--Επίδραση του HIV στην οικονομία
28--Πληθωρισμός
32--Συνολικο μέγεθος οικονομίας με βάση το ΑΕΠ
33 –Ποιότητα των οδικων υπηρεσιων
33--Ισχύς των ατυπων ελεγκτικών μηχανισμών και αναφορών (auditing)
35--Διασπορά ευρυζωνικότητας
37--Συχνότητα κατάθεσης πατεντών
38--Διαφορά επιτοκίων δανεισμού καταθέσεων
38--Συχνότητα φυματίωσης
39 --Φύση του αναπτυξιακού δυναμικού εξαρτώμενοι από τεχνολογία και όχι πρωτες ύλες,
39 –Ποιότητα των αεροπορικων υπηρεσιών
40--Κόστος απολύσεων (δηλαδή σχετικά μικρό)
42--Πνευματικά δικαιώματα
47--Ιδιοκτησιακά δικαιώματα
47--Περιορισμοί χρηματηστηριακών ροών 47 (σχετικά μικροί περιορισμοί)
47--Ποιότητα επιστημικής επαρκειας σε μαθηματικά και τεχνικές επιστήμες
50--Επάρκεια διαδικασιων αγορων από ιδιωτικές εταιρείες
50--Σταθερότητα τραπεζικου συστήματος
52--Διασπορά χρήσης ιντερνετ
52-- Ολικό μέγεθος των εξαγωγών προιόντων και υπηρεσιών μας
52--Πρόσβαση εταιρειών στο χρηματιστήριο
55--Πρόσθετο κόστος για αντιμετώπιση οργανωμένου εγκλήματος
56 --Επιρροή των εξαγωγικών εταιρειών μας στην παγκόσμια διακίνηση εμπορευμάτων
58--Χρήση εργαλείων Marketing
58--Χρόνος έναρξης νέας επιχείρησης
58--Συνθετότητα προσφερομένων χρηματοοικονομικών υπηρεσιών
58--Δανεισμός χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις
59--Αποτελεσματικότητα αντιμονοπωλειακων πολιτικών
61 --Ποιότητα των προμηθειών εντός της χώρας
61--Επάρκεια και αποτελεσματικότητα τελωνειακών αρχών 6
61--Ισχύς των μονοπωλίων στις αγορές (οι υπαναπτυκτες χώρες έχουν μεγάλη μονοπω λιακή δομή)
63 --Παραγωγική συνθετότητα των εταιρειών
63--Διασπορά χρήσης προσωπικών υπολογιστών
64--Διαθεσιμότητα νέων τεχνολογιών
65--Ποιότητα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης
66--Επάρκεια λιμανιων
68—Ποιότητα παροχής ηλεκτρικου ρεύματος
68--Ανταγωνισμός στις αγορές
68 --Ολική συνθετότητα (business sophistication) των ιδιωτικών εταιρειών
68--Πρόσθετο κόστος λόγω γενικής εγκληματικότητας
71—ΜΕΣΟΣ ΒΑΘΜΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
73--Πρόσβαση των σχολείων στο ιντερνετ
75--Ανεξαρτησία δικαιοσύνης
75--Χρήση του μηχανισμού Venture Capital
76--Πελατοκεντρικότητα ιδιωτικών εταιρειών
77--Ποιότητα ερευνητικών ιδρυμάτων
78--Ανασταλτική επίδραση της φορολογίας στην επιχειρηματικότητα
78--Συχνότητα ξένης ιδιοκτησίας
78--Εμπιστοσύνη στην ηθική των πολιτικών
78--Νομική διευθέτηση χρήσης νέων τεχνολογιών πχ ηλεκτρονικες υπογραφές
80--Συμμετοχή γυναικών στην εργασία (χαμηλή συμμετοχή)
80--Ποιότητα διοίκησης εκπαιδευτικού συστήματος
80--Εμπιστοσύνη στην αστυνομία
80--Ελκτικότητα ταλέντων στις επιχειρήσεις
81-- Δυνατότητα ανάπτυξης μέσω συντονισμού (Cluster deepness)
81--Συνολική φορολογική επιβάρυνση στην οικονομία 81 (η Γερμανία ειναι στο 90)
84--Δυνατότητα νομότυπης προσβολής κρατικών αποφάσεων 84
84--Διαθεσιμότητα υψηλής ποιότητας εξειδικευμένης επιμόρφωσης
86--Διαφυγή δημόσιου χρήματος λόγω διαφθοράς
87--Πρόσθετο κόστος λόγω κινδύνου τρομοκρατίας
90--Νομική επάρκεια δια διευθέτιση επιχειρηματικών διαφορών
90--Ποιότητα τριτοβαθμιου εκπαιδευτικού συστήματος για την ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας
91--Κρατικές προμήθειες που ενισχύουν την τεχνολογία
93--Κυβερνητική ευνοιοκρατία
95--Διαφάνεια κρατικών πολιτικών
98--Ελλειμα κεντρικής κυβέρνησης
98--Νομική διαύγεια και προστασία δανιστων δανειζομένων 98
98--Ικανότητα επιχειρήσεων να απορροφήσουν νεες τεχνολογίες 98
101--Επιμόρφωση εργαζομέων απο τις εταιρείες
101--Η συμβολή των άμεσων ξένων επενδύσεων στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό
101--Πρωτότυπη Τεχνολογική επιχειρηματική καινοτομία οχι μιμητισμός
101--Ηθική ιδιωτικών επιχειρήσεων
101--Ποσοστό R&D στις ιδωτικές εταρείες 101
101--Συνεργασία εταιρειών πανεπιστημίων 101
102 --Εισαγωγές ως ποσοστό του ΑΕΠ (μεγάλη εξάρτηση από εισαγωγές)
107--Ποσοστό δημοσίων δαπανων για παιδεία
108--Αποτελεσματικότητα δημοσίων δαπανων
111--Νομική ενθάρρυνση ξένων επενδύσεων
111--Ανελαστική απασχόληση (εχουμε ανελαστική απασχόληση)
112--Ευκολία προσληψεων απολύσεων (έχουμε δυσκολία προσλήψεων απολύσεων )
115-Προστασία επενδυτών (χαμηλή προστασία)
115-- Εξαγωγές ως ποσοστό του ΑΕΠ (μικρή εξάρτηση απο εξαγωγές)
120--Σχέσεις εργοδοτων εργαζομένων
120--Δυσκολία γραφειοκρατίας έναρξης επιχειρήσεων 120 (πολύ δύσκολο)
120--Αντιστοίχιση μισθου παραγωγικότητας (πολύ χαμηλή αντιστοιχιση)
120--Επαγγελματική διοίκηση χωρις οικογενειακή συσχέτιση (μεγάλη οικογενειοκρατία)
128--Αποταμιεύσεις
128--Δημόσιο χρέος
128--Εύρος και ένταση κρατικών ρυθμίσεων στην οικονομία
128--Κεντρική ρύθμιση μισθών (σε αντίθεση προς ατομικές συμφωνίες) (δηλαδή έχουμε πολλές ατομικές συμφωνίες)

Οι προσεχείς πελάτες του Λόττο

Οι εκλογές της τετάρτης Οκτωβρίου συμβολικά ανοίγουν μια νέα περίοδο.Η Ελληνική οικονομία και κοινωνία αποδέχεται την σκληρή πραγματικότητα και επίσημα .
Είμαστε σε ύφεση και είναι άγνωστο πόσο θα μείνουμε
Η οικονομική δραστηριότητα,ο τζίρος,τα εισοδήματα μειώνονται ,και το αναγνωρίζουν όλοι ακόμη και οι υπεύθυνοι για το πρόβλήμα
Τι σημαίνει όμως ιδεολογικά να μεγαλώνεις σε μια υφεσιακή οικονομία;Ποιες είναι οι συνέπειες στις συμπεριφορές και τις αξίες για όσους είναι ας πούμε 18-25 σήμερα;
Στο γνωστό stumbling and mumbling δημοσιεύεται μια πολύ πρόσφατη ακαδημαική έρευνα (2009) που προσπαθεί να δεί την συσχέτιση οικονομικού περιβάλλοντος και συμπεριφοράς στους νέους.
Αν και η έρευνες έχουν ένα ισχυρό συντελεστή τοπικότητας (αναφέρεται στις ΗΠΑ) αξίζει να σημειωθούν τα αποτελέσματα.
Λοιπόν όσοι νέοι πρόκειται να διαμορφώσουν αξίες και συμπεριφορές εντός περιβάλλοντος ανοικτής ύφεσης,τότε
Α.-Συνδέουν την επιτυχία με την τύχη και όχι την προσπάθεια
Β.-Επαφίονται και αναζητούν την κρατική προστασία
Γ.-Παρα ταύτα δυσπιστούν περισσότερο στους Δημόσιους Θεσμούς
Δηλαδή ο αυτοματισμός της ύφεσης δρά ανασταλτικά για τις συμπεριφορές που θα είναι κυρίαρχες μετά από 25 ή 30 χρόνια.Αλλωστε δεν είναι πολλοί που συνδέουν την πάγια αντιπληθωριστική πολιτική της Ευρώπης στον εφιάλτη του υπερπληθωρισμού της Γερμανίας που οδήγησε στον Χίτλερ ,και στοίχειωσε στα μυαλά όσων το 90 έφιαξαν την συνθήκη του Μααστριχ.
Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την προσπάθεια των G700
Μάλλον κινούνται εκτός της στατιστικής πρόβλεψης.Αναζητούν την διαγενεακή δικαιοσύνη ,ανησυχούν ορθολογικά για το μέλλον.
Προφανώς επιβεβαιώνουν ως εξαίρεση τον κανόνα.
Δηλαδή Πασχάλη ,John ,Dennis σε 25 χρόνια θα παίζουμε λόττο μετα μανίας;

Με λένε Στέλιο

Με λένε Στέλιο
Γεννήθηκα το 1957 σε ένα χωρίο της Πελοπονήσσου.
Οι γονείς μου αγρότες ,μετακόμησαν στην Αθήνα.
Σπούδασα σε μια μέση τεχνική σχολή ,και έγινα ηλεκτρολόγος.
Αμέσως μετά τον στρατό νωρίς βρήκα δουλειά μόνος μου,στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά,και οργανώθηκα στο σωματείο.
Απο το σωματείο εργαζομένων ,συνδέθηκα με το Πασόκ ,και οργανώθηκα.
Ταυτόχρονα αρχίζει η κατάρρευση του Ναυπηγείου.
Απεργίες ,αγώνες αλλά το μέλλον δύσκολο
Με την παρέμβαση βουλευτή του Πασόκ βρέθηκα στην ΕΥΔΑΠ.
Σήμερα στα πενηνταδύο μου έχω εξελιχθεί στη ιεραρχία,και έχω ένα μισθό διπλάσιο από τον μπατζανάκη μου καθηγητή στο λύκειο.Μάλιστα του κάνω πλάκα.Αλλά και οι ώρες δουλείας είναι καλές.Οταν δεν έχω βάρδια είμαι στο σπίτι στις 2.
Με τα ένσημα μου μπορώ να βγω στην σύνταξη σε ένα χρόνο ,αλλά κάθομαι γιατι κτίζω το σπίτι μου στο χωριό και έχω ανάγκη
Με λένε Στέλιο
Γεννήθηκα το 1957 σε ένα χωριό της Α.Μακεδονίας
Οι γονείς μου νοικοκυραίοι αγρότες που έμειναν στο χωρίο
Μετά το γυμνάσιο και τον στρατό ,ασφυκτιούσα στο χωριό και έφυγα για Αθήνα
Βρήκα γρήγορα δουλειά ως πωλήτης Τροφίμων ,και δούλεψα 10 χρόνια με καλές αμοιβές.
Αυτοκίνητο της εταιρείας,ελευθερία κινήσεων ,καλά μπόνους
Στην δεκαετία η εταιρεία αναδιαρθρώθηκε και ο καινούργιος διευθυντής πωλήσεων,δεν με πήγαινε καθόλου.Παρότι έφερνα τους τζίρους όλο γκρίνιαζε.
Τσαντίστηκα και με εμπιστοσύνη στον εαυτό μου άλλαξα εταιρεία.
Λάθος
Ποτέ δεν ξαναβρήκα τις ίδιες συνθήκες δουλειάς
Μέσα σε δέκα χρόνια άλλαξα πέντε δουλειές.Η ένταση μου προκαλούσε περισσότερα νεύρα,και δεν ξέρω γιατί τα πράγματα χαλάσαν
Απο την μανούρα απέκτησα καρδιολογικά προβλήματα.
Πριν δυο χρόνια κόντεψα να πεθάνω.
Επαθα μια ανεπανόρθωτη αρτηριακή βλάβη,που με καθιστά σχεδόν ανάπηρο.Προσπαθώ να βγάλω μια αναπηρική σύνταξη.
Σκατά!!!!
Μα τι διάλο λάθος έκανα;
Η μάλλον τι δεν έκανα;
Με τον Στέλιο που παίζουμε πρέφα το απόγευμα,ξεκινήσαμε σχεδόν μαζί.

Ε mail απο τον Αμπντέλ Αζίζ

Ελα ρε συ φίλε
Γύρισα σπίτι νωρίς ,λόγω του μειωμένου ωράριου του Ραμαζανιού,και αφού φάγαμε το «πρωινό» μας,ανοιξα τον υπολογιστή,και είδα ότι έχετε εκλογές.
Πω πω σε σκέφτηκα ρε φίλε
Πόσες φορές δεν συζητήσαμε για το ίδιο συναίσθημα ασφυξίας που έχουμε ταυτόχρονα σε Ραμάλα και Αθήνα.Πόσο μοιάζουμε ρε συ.
Εμεις στην Ραμάλα έχουμε τους Ισραηλινούς στο κεφάλι μας ,δίπλα μας τους εκσυγχρονιστές της Φατάχ που είναι βουτηγμένοι στην διαφθορά ,και τους έντιμους αγωνιστές της Χαμάς που είναι ιδεοληπτικοί.Για μένα που καταλαβαίνω πως κινείται ο σύγχρονος κόσμος το δίλημμα είναι οδυνηρό.Οι εκσυγχρονιστές φλερτάρουν με το ταμείο και οι αγωνιστές δεν βλέπουν πέρα από την μύτη τους.
Οπως μου έχεις πει κάπως και έτσι είναι τα πράγματα στην Αθήνα.
Ενα ρεύμα ευρωπαικού εκσυγχρονισμού που εκπροσωπείται δε διάφορα κόμματα έχει ανακατευτεί με κάθε λογής λαμόγιο,ενω η λαική δυσφορία εξαντλείται σε δοξασίες.Οι πληροφορημένοι κοιτάνε το πορτοφόλι τους και οι απληροφόρητοι ναρκισεύονται την άγνοια τους
Και μεις τι κάνουμε ρε φίλε;
Στο μεταξύ κοιτάμε τις οικονομίες μας,και μάλλον ταχουμε κάνει «μούτι»
Εμείς ζούμε απο τα εμβάσματα της ΕΕ,που καταγγέλουμε οτι δεν μας βοηθά,δεν έχουμε κανένα μηχανισμό φορολογίας,όλοι δυσφορούμε αλλά κοιτάμε να βολευτούμε σε καμιά δουλειά της Αρχής,και να μην πληρώνουμε τίποτα.
Από ότι κατάλαβα τα ίδια συμβαίνουν και σε σας.
Ενα στους δύο μισθωτούς μισθοδοτείται από τα δάνεια της χώρας,κανένας δεν πληρώνει φόρους,και δεν έχετε και καμιά οικονομία της προκοπής.
Συνάλλαγμα παίρνετε από τον τουρισμό,την ναυτιλία,τις εξαγωγές αλλά τα νούμερα σας είναι δράμα.Με συνολικές εξαγωγές 12 δις Ευρώ τον χρόνο,μιλάμε για οικονομία Μίκυ Μάους ( Η Τουρκία εξάγει περίπου 70 δις ,και μία μόνο εταιρεία στην Δανία κάνει μόνο της 6 δις).Μου τα έχεις πει ρε φίλε
Όλοι οι μικρομεσαίοι στην Ελλάδα ,κλαίγονται για τις κακές υπηρεσίες του κράτους,αλλά κανείς δεν πληρώνει φόρους.Μου είπες την άλλη φορά,ότι μόνο 150,000 δηλώνουν πάνω από 60,000 Ευρώ τον χρόνο,δηλαδή μόνο οι μισθωτοί.
Η ελπίδα μας πάντα είναι η αριστερά
Τι να πω για τους δικούς μου
Μαντάρα τάκανε στο τέλος ο Αραφάτ.Το ταμείο έγινε σουρωτήρι.
Αλλά και οι δικοί σου είναι κολημμένοι.Οι πιο πολλοί ονειρεύονται Κρεμλίνο με παρελάσεις ,οι πιο ψαγμένοι οταν κατεβαίνουν μόνοι τους παίρνουν 2 % και δεν προτείνουν τίποτα,και οι αριστεριστές, που πραγματικά πιστεύουν όσα λένε δεν «παίζονται».
Αστα να πάνε ρε φίλε ,σε καταλαβαίνω,πάλι με βαριά καρδιά θα ψηφίσεις τίποτα «ψαγμένους».
Σε αφήνω τώρα και σου θυμίζω την Αραβική παροιμία
«Η καλή καμήλα ξέρει μόνη της τον δρόμο,αλλά παριστάνει ότι ακολουθεί το καραβάνι»
Χαιρετώ
Αμπντέλ Αζίζ

Μια λύση για το ταλαίπωρο ΕΣΥ......

Το διαβάσαμε και το παραφράζουμε από το Stumbling and Mumbling

Η θρησκεία κάνει καλό στην υγεία μας. Αυτό είναι το πόρισμα της πιο πρόσφατης ερευνας στο πανεπιστήμιο Princeton (2009)

Για όποιον έχει όρεξη εδώ

Κατά μέσο όρο, σε όλες τις χώρες, σταθμισμένες κατά εισόδημα εισοδήματος, όσοι δηλώνουν «πιστοί» παρουσιάζουν καλύτερους δείκτες υγείας ,πάνω από τον μέσο όρο.

Μάλιστα η διαφορά είναι εμφανέστερη στις φτωχότερες χώρες.

Χρησιμοποιώντας τεχνικές δημοσκόπησης, σε ένα πληθυσμό 350.000 άτομα σε 144 χώρες, και σταθμίζοντας παράγοντες όπως όπως η ηλικία και η εκπαίδευση , οι πιστοί άνδρες εχουν 1,7 ποσοστιαίες μονάδες λιγότερες πιθανότητες να έχουν εκδηλώσει οιποιοδήποτε πόνο την προηγούμενης ημέρα.

Οι «πιστοί» εχουν 4,2 ποσοστιαίες μονάδες περισσότερες πιθανότητες να δηλώσουν φρέσκοι ενεργητικοί, και 3,2 ποσοστιαίες μονάδες περισσότερες πιθανότητες να δηλώνουν ότι είναι ικανοποιημένοι με την υγεία τους.

Εκτός όμως απο το Princeton εχει βρεθεί θετική συσχέτιση μεταξύ θρησκείας και της υγείας και από άλλους ερευνητές. Όπως οι ερευνητές του Stanford.Λατρες των paper για δέστε εδω

Στους υγιείς, υπάρχει μια ισχυρή, συνεπής, συσχέτηση που αφορά την μείωση θνησιμότητας με την συμμετοχή σε θρησκευτικές εκδηλώσεις. Και ο Mike McCullough από το Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι συγκέντρωσε άλλα στοιχεία,εδω

Αυτό είναι απίθανο να είναι, επειδή ο Θεός φροντίζει το δικό του. Αντ 'αυτού, είναι μάλλον επειδή είναι θρησκευτική άσκηση συνδέεται με συνήθεις που είναι καλό για μας.

Για παράδειγμα, στο δείγμα του Deaton, οι «πιστοί» άνδρες είναι λιγότερο πιθανό να καπνίζουν, περισσότερες πιθανότητες να αισθάνονται ότι γίνονται σεβαστοί από τους άλλους, περισσότερες πιθανότητες να παντρευτούν , και αυτά τα υποτίθεται είναι καλά για την υγεία του ατόμου. Αυτές οι συσχετίσεις είναι ασθενέστερες για τις γυναίκες, και προφανώς φαίνεται ότι η θρησκεία δεν βελτιώνει την αντίστοιχα την υγεία των γυναικών.

Η πίστη στο Θεό φαίνεται να μας δίνει αιώνια ζωή στον επόμενο κόσμο, αλλά φαίνεται να προσφέρει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής σε αυτό.

Σχόλιο LLS :Κύριε Ελέησον,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Χρυσή Ευκαιρία.Πωλήσεις Οικοπέδων.Γραμματικό.Πεμπτη 27/8/09

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ Αγία Μαρίνα, κτήμα 4,5 στρ., περιφραγμένο, νερό, αποχέτευση, τουαλέτα, κήπος, αμπέλι, ελιές, δένδρα, στάβλος, τιμή 120.000 ευρώ περισσότεραΤελ. έκδοση: 26/8/2009 Τελ. online ενημέρωση: 24/8/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική
120.000,00 €


ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ αγρόκτημα 23 στρ., με ελαιόδενδρα, πλησίον κεντρικού δρόμου περισσότεραΤελ. έκδοση: 5/8/2009 Τελ. online ενημέρωση: 28/7/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική



ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ αγροτεμάχιο 3.620 τ.μ., άρτιο, οικοδομήσιμο, φως, νερό, τιμή 100.000 ευρώ περισσότεραΤελ. έκδοση: 26/7/2009 Τελ. online ενημέρωση: 2/7/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική
100.000,00 €


ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ αγροτεμάχιο 6,5 στρ., εφαπτόμενο σε επαρχιακούς δρόμους, ανατολικό, θέα, όχι μεσίτες, μόνο σοβαρές προτάσεις, τιμή 300.000 ευρώ περισσότεραΤελ. έκδοση: 26/8/2009 Τελ. online ενημέρωση: 24/8/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική
300.000,00 €


αγγελίες τελευταίων 7 ημερών
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ αγροτεμάχιο 6.300 τ.μ., εντός ζώνης, φως, σε δρόμο άσφαλτο περισσότεραΤελ. έκδοση: 26/8/2009 Τελ. online ενημέρωση: 18/8/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική



ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ Ανω Σουλάκι, αγροτεμάχιο 4,9 στρ., εκτός σχεδίου, πρόσοψη 34 μ., οικοδομήσιμο, ήσυχη περιοχή, αμφιθεατρικό, για κατοικία, τιμή 150.000 ευρώ περισσότεραΤελ. έκδοση: 1/7/2009 Τελ. online ενημέρωση: 22/6/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική
150.000,00 €


ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ Ανω Σουλάκι, κτήμα 1,8 στρ., κατάλληλο για περιβόλι, τιμή 35.000 ευρώ περισσότεραΤελ. έκδοση: 19/8/2009 Τελ. online ενημέρωση: 8/8/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική
35.000,00 €


ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ Ανω Σουλάκι, Φουσκάζα, κτήμα 3,5 στρ., εκτός σχεδίου, για κάθε χρήση περισσότεραΤελ. έκδοση: 5/8/2009 Τελ. online ενημέρωση: 27/7/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική



ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ Ανω Σούλι, κτήμα 5 στρ., με συρματόπλεγμα, φως, νερό, τιμή 60.000 ευρώ/στρ. περισσότεραΤελ. έκδοση: 8/7/2009 Τελ. online ενημέρωση: 30/6/2009Περιοχή: Υπόλοιπη Αττική



ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ θέση καλύβα Λέκκα, αγροτεμάχιο 6308 τ.μ., οικοδομήσιμο, πωλείται περισσότεραΤελ. έκδοση: 19/7/2009 Τελ. online ενημέρωση: 9/7/2009

Αριστερά και Θεολογία.Μερος Πρώτο.A Negri

Το 2002 διεξαγεται στο Πανεπιστημιο της Virginia μια διημεριδα με τον προσχηματικό τιτλο,"οντολογιες στην πραξη".
Μια σειρα απο διαπρεπείς αμερικανους και αγγλους Θεολογους,διαλεγεται για δυο ημερες με τους συγχρονους διανοουμενους της αριστερας Terry Eagleton,Tony Negri,Slavoj Zizek ,και αλλους.
Λιγα χρονια μετα τα πρακτικα της διημεριδας κυκλοφορουν (1) και μας προσφερουν μια σειρα απο ενδιαφερουσες παρατηρησεις

Η διημεριδα δεν αφορα καμια οντολογια και καμια πραξη.

Αφορα την σχεση Aριστερας Θεολογιας ειδωμενη στις συγχρονες συνθηκες,στις συγχρονες θεωρητικες αναζητησεις

Οι θεολογοι (προερχόμενοι κυρίως απο το ρεύμα Radical Orthodoxy ) δεν ασχολουνται με την γραφικη ανατροπη της δαρβινικης θεωριας της εξελιξης ,αλλα "παιζοντας" στα δακτυλα τους Marx, Althusser ,Lacan , Badiou, κλπ βγαινουν απο τα "αριστερα",διατυπωνοντας ενα διπλο εγχειρημα.
Απο την μια πλευρα αναπτύσσουν μια ριζικη κριτικη του καπιταλισμού, ως συστηματος που εκπτωχευει την πνευματικοτητα,απομειώνοντας τον ανθρωπο ως καταναλωτη,απο την αλλη (και ισως το πιο ενδιαφερον) αναδεικνύουν στην συγχρονη αριστερα , μια διογκουμενη θεολογια.

Θα προσπαθησουμε να ταξινομησουμε την σχετικη συζητηση,αναφερομενοι σε τρεις πόλους

Απο στην μια πλευρα την εργασια του Τ.Negri για τον Spinoza και απο την άλλη την, ενασχόληση του Badiou με τον Απ.Παύλο, και την θεολογική θεμελίωση της έννοιας του Συμβάντος και τέλος την συνεχή ενασχόληση του Zizek με τον Χριστιανισμό.

Ο Τ.Negri σπουδασε σε Καθολικο γυμνασιο.
Η θεωρητικη και πολιτικη εμπλοκη με την αριστερα αρχικα ειχε βαση την διερευνηση του ημιτελους εργου-σημειωσεις του Marx Groundisse και την δραστηρια εμπλοκη του στο κίνημα της εργατικης Αυτονομιας.Κατω απο ιστορικα αδιευκρινηστες συνθηκες ευρισκεται κατηγορουμενος για συμμετοχη στις Ερυθρες Ταξιαρχιες.Ο Negri δεν αποδεχεται καν στην διαδικασια φυγοδικεί στην Γαλλία και τελικα εκτιει μια ελαστικη ποινη φυλακισης την οποια αξιοποιει γραφοντας.
Στην φυλακη κανει μια τομη και από τον Μαρξ ασχολείται με την Θεολογικο Πολιτικη αναλυση του Σπινοζα.
Κατα πολλους το σχετικό του εργο Savage Anomaly ειναι το κορυφαιο του.
Εκει επεξεργαζονται οι πρώτες εννοιες που αργοτερα εξελισσονται στο διπλο τομο Αυτοκρατορια και Multitude.
Για να μπορέσουμε συνοπτικά να δουμε την λεπτη γραμμη που ενωνει την Θεολογια και την Πολιτειολογια του Negri , βασιζομαστε σε ενα δικο του προσφατο κειμενο που παρουσίασε στην διημερίδα.

Στον Spinoza αναπτυσσεται μια ανθρωπoλογια μιας υπερχειλιζουσας επιθυμιας.
Ο ανθρωπος ζει και αναπτυσσεται πλεονασματικα, oι επιθυμιες του εκβαλλουν θετικα, δεν οριζονται απο στερηση.Παραλληλα Ο Θεος εννοειται ως παρουσια παντου στην φυση και στην κοινωνια Η ηθικη ενυπαρχει στην φυση ως Θεικη ισορροπια ,δεν υπαγεται δεοντολογικα σε μια εκ των ανω υπερβατικη αρχη.
Μια ιδανικη θεικη κοινωνια λοιπον αρθρωνεται ως ισορροπια θετικων επιθυμιων ,δουμειται στις πλεονασματικς μοναδικοτητες που συναντωνται ως πληθος.Η ελευθερια προκυπτει ως μετατροπη μιας φυσικης εμμενειας σε προσωπικη επιθυμια που συναρμολογει στην Αγαπη.Ο Σπινόζα προκρίνει την Δημοκρατία ως άριστο πολίτευμα αρθρώνοντας μια θεολογική
Αυτο το Σπινοζικο συμπαν ,ειναι η βαση πανω στην οποια Ο Negri θεμελειωνει στην πολιτειολογια του ,την οποια εμπλουτιζεται με το oικονομικο του θεωρημα για την αρση του νομου της αξιας στην συγχρονη αυλη οικονομια.
Πολυ χοντρικα ο Negri θεωρει πως καθως η συγχρονη παραγωγη στηριζεται στην πνευματικη εργασια,που προφανως ειναι αδιακοπη (η πνευματικη αναπαραγωγικοτητα δεν σταματα ουτε και αν κοιμωμαστε),τοτε δεν μπορουμε να ορισουμε την υπεραξια ουτε καν ως σχεση.Παραγουμε υπεραξια και μονο που ζουμε.
Επομενως η εννοια της εκμεταλευσης ειναι τοσο διευρημμενη πολυ η κλασσικη δομη της τάξης δεν μπορει να διαχειριστει.
Το Σπινοζικο συμπαν με τις πλεονασματικες εννοιες Conatus (παθος) ,Amor(Αγάπη) ,Cupitas (επιθυμία) την απολυτη ταυτιση φύσης ζωης ειναι καταλληλο για να διανοηθει ο Negri μια επανασταση του πληθους των ζωντων εκμεταλευoμενων και οχι των εργατων του 8ωρου η των ανέργων.

Αυτη ειναι περιπου η συγχρονη Πολιτικη Θεολογια του Negri

Στα τελευταία κείμενα του Negri οι αναφορές απο την θεολογία και την εκκλησιαστική ιστορία πολλαπλασιάζονται

Στο Good by mr.Socialism p 81 γράφει

«Η διαμάχη για την φτώχεια ξεκιίνησε στην Δύση στον δεκατοτρίτο αιώνα ,αλλά απο εκείνη την στιγμή η έννοια της φτώχειας ακυρώθηκε.Ειδικά στην εκκλησιαστική ιστορία,ήταν ο Πάπας Ιωάννης ο εικοστός δεύτερος που ανακύρηξε αίρεση ακόμα και την απλή αναφορά για φτώχεια.Ισως δεν είναι μόνο τύχη που ένας ανισορρόπος όπως αυτός,είχε την πρωτοβουλία να εισάγει,μέσω του Βατικανού, την θεωρητική έννοια της φτώχειας στον εκκλησιαστικό διάλογο.Ηταν ενας άνθρωπος υψηλου μορφωτικου επιπέδου που ήθελε να ανανεώσει την ιστορία της εκκλησίας,εκσυγχρονίζοντας την διδασκαλία της απο την στιγμή που η έννοια της φτώχειας ακυρώθηκε.
Σχετικά με την έννοια της αγάπης ,περιορίζεται ή υποκαθίσταται απο δύο θεμελιώδεις εμπειρίες:την μυστική εμπειρία στην οποία η αγάπη δεν απευθύνεται σε άλλο άνθρωπο αλλά στον θεό,την ρομαντική αγάπη που οδηγεί σε ερωτισμό.Καμία από αυτές τις εμπειρίες δεν πρέπει να υποτιμηθεί,αλλά εγω εργάζομαι στην υπόθεση ότι η αγάπη είναι οντολογική δύναμη.Οπως στον Σπινόζα ,η διανοητική αγάπη συγκροτεί τον κόσμο ,και έτσι η κοινότητα συγκροτείται στον κόσμο.Τώρα πίσω από την ανάδυση της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης ευρίσκονται ακριβώς οι έννοιες της φτώχειας και της αγάπης ως οντολογικές πραγματικότητες,έτσι όπως οι πραγματικότητες ευρίσκονται πίσω από τις προσπάθειες των Ζαπατίστας,άλλων αυθεντικών αντιστάσεων,των Μαύρων Πανθήρων,της Περουβιανής μυθολογίας κλπ »

Στο “In praise of the Common”p 83 γράφει

«Κοινό είναι οτι εμπλουτίζει την παραγωγικότητα των μοναδικοτήτων (singularities).Κοινό είναι το γεγονός οτι πολλές ιδέες γενιώνται όταν εμείς οι δύο συνομιλούμε.Κοινό είναι το γεγονός ότι σε αγαπώ και επινοούμε κάτι κάτι μαζί».

Στο Multitude p 327 γράφει

«Η έννοια της Βυζαντινής εξουσίας,ευρίσκεται κατά κάποιον τρόπο στις ημέρες μας.Οι συγχρονες πολιτικές θεωρείες προσέρχονατι με βυζαντινή αγριότητα.Στον σημερινό κοσμο είναι ζωντανές οι ιδέες μιας ηθικής εξουσίας που νομιμοποιείται από την συμβίωση του ιερού dotium και του imperium ,σε αντίθεση με τα λαικές και διαφωτιστικές ιδέες της Αυτοκρατορίας.
Ηδη στον εικοστό αιώνα οι πολιτικές του Ζντανοφισμού και Μακαρθισμού, επανέλαβαν ότι η ιερότητα του ιδεολογικου δόγματος, και το της καθεστωτικής τάξης δεν μπορούν να διαχωρισθούν,και τα ίδια ακούμε σήμερα από τους θεωρητικούς του «γρήγορου πολέμου» του «προληπτικού πολέμου» εναντίον αιωνίων,άγνωστων εχθρων καθώς απο την ρητορία της «ασφάλειας» και της «μηδενικής βίας» του μητροπολιτικου πλήθους. Και ακόμα περισσότερο ,αρχίζουμε να ακούμε ηγέτες να προτείνουν μια έννοια της κυριαρχίας η οποία προσποιείται να υπηρετεί την σχέση μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων ,αναγεννώντας την αυτόνομη και απόλυτη εξουσία.
Είναι οι νέοι εικονοκλάστες!!!
Αλλα η κατάσταση είναι ακόμα πιο περίπλοκη ,καθώς οι σημερινοί εικονοκλάστες έχουν σφετεριστεί με παράδοξο τρόπο την θέση των εικονολατρών.Η νέα καθεστωτική δύναμη προσπαθεί να υπηρετήσει την σχέση κυρίαρχων κυριαρχούμενων ,κυρίως με την χρήση της εικόνας ,του θεάματος ,με τον έλεγχο των πληροφοριών.Το στοιχείο της ελπίδας και απελευθέρωσης που το Βυζαντινό πλήθος βρήκε στις εικόνες ,απουσιάζει στα σημερινά θεάματα.
Εναντίον αυτών των νέων Βυζαντινών κυρίαρχων πρεπει να αντιτάξουμε την κραυγή κάποιου σαν τον Ιωάννη Δαμασκηνό του οποίου το έργο «Περί Εικόνων» συνέβαλε όσο κανένας άλλος στον αγώνα κατα της εικονομαχίας. Η Βυζαντινή εικονομαχία νοείται σήμερα σαν διαμάχη μεταξύ πρωτότυπου και αντίγραφου,φέρνοντας κοντα την Πλατωνική φιλοσοφία και τα Πατερικά κείμενα. Ο Ιωάννης ο Δαμσκηνός εστιάζει στην ενσάρκωση του θείου,και την υλική σύνδεση που έχει το Θέιο με την σάρκα,και η οποία προφανώς μπορεί να αναπαρασταθεί.Η διαμάχη γίνεται προφανώς με θεολογικούς όρους ,αλλά το διακύβευμα είναι πολιτικό και αφορά την μορφή της εξουσίας.
Γράφει ο Ιωάννης Δαμασκηνός ,δεν δέχομαι να σφεταιρίζεται την ιεροσύνη για λογαριασμό ενός τυραννικού κράτους.Συνεχίζει ,η ιεροσύνη ,η οποία μπορούμε να πούμε είναι η ισχύς της κοινωνικής επινόησης ,της νομιμοποίησης των αξιών και της ελεύθερης ύπαρξης,ανήκει στο πλήθος.Καμία εξουσία δεν μπορεί αποσύρει τις εικόνες που ανοίγουν την φαντασία στην αγάπη της ελευθερίας»

1.Τα πρακτικά του συνδρίου στον τόμο «Theology and the Political.The new debate”C.Davis.S.Zizek.J.Milbank 2005
2.Ibid p 231

Περικλέους Ευκαιρία

Ολα τα ειχε ο Συριζα ,ο Περικλης τους ελλειπε.

Καθως η διαχειριση του εκλογικου αποτελεσματος γινεται μεσω ενος εκπτωχευμενου ιδεολογικα διαλογου,οπου κανεις δεν μπορει να ορισει ενα επιδικο ιδεολογικο διακυβευμα για ταξινομησει την συζητηση,ερχεται και ο Κοροβεσης για να τα κανει άνω κάτω.
Μια αυθεντικη ιδεαλιστικη μορφη του αντιδιδακτορικου αγωνα,διατυπωνει υπαινιγμούς που παραπεμπουν σε διαδρομές Τσουκατου. Αστα να πάνε ,κόλαση

Κι ομως κατα βαθος η παρεμβαση Κοροβεση ειναι μια καταπληκτική ευκαιρια για την αριστερα να στοχαστει για την εγγενη κρατικιστικη κεντρικο προγραμματικη ροπη της.
Απο τις παλινωδιες του Περικλη αναδυεται το πραγματικο ιδεολογικό πρόβλημα

Σε ποιες ιδεολογικες σταθερες κινηθηκε η αριστερα για να συναινεσει στην απ’ευθειας ανάθεση στην Siemens-ιντρακομ ;

Αυτο ειναι το ζητημα και οχι αν το ειδος Tsoucatus Pasocus βρισκει οικότοπο για να ευδοκιμήσει εντος αριστερας

Ας δουμε το θεμα στα θεμελιωδη του.

Ενω η αριστερα εχει μια σαφή και κρυστάλλινη στοχευση δίκαιης κατανομης του πλουτου στους παραγωγους του,του,εχει μια θολη και παραλυτικη ιδεα για τον μηχανισμο υλοποιησης αυτής της κατανομής

Παραμενει δεσμια μιας αντιληψης που πηγαζει απο μια εκλεκτικη αναγνωση των κλασσικων της, και η οποια εμπλουτιζεται απο τις καθυστερημενες δομες νεο ελληνικης κοινωνιας,και αφορα την σαγήνη του κεντρικου πυραμιδωτου κρατους.

Ειτε ως ΚΚΕ,με την απ ευθειας υπερασπιση του σκληρου κρατικου προγραμματισμου (και οχι του Σταλινισμου οπως υποβολιμιαια υποκριτικα το κατηγορουν οι αντίπαλοι του) ειτε ως αριστερη σοσιαλδημοκρατια ή ριζοσπαστικη αριστερα με την εμμεση προκριση του ισχυρου κεντρικου σχεδιασμου,,η αριστερα δεν εχει διερευνησει μια θετικη "αριστερη" οριοθετηση της αγορας.Αποτελεσμα όλη η πολιτικη της μπανταρει μονοπατα.

Ενδεικτικος ο αντικρατισμος που διαχεεται σε όλο το προσφατο προγραμμα του Συν ,μενει αιωρουμενος καθως τα υποκειμενα που θα υλοποιησηςουν μια εκτος κερδους οικονομικη αναπτυξη,καλουνται να κινηθουν εντος μιας γενικευμενης αγοραφοβιας.

Το 89 λοιπον η Αριστερα δεν κανει παρα το ιδεολογικα αυτονοητο.Προκρινει τον εθνικο προμηθευτη που εξασφαλιζει θεσεις εργασιας, κινειται εντος μιας εθνικης τεχνολογικης ελπιδας,και στο τελος προερχεται απο μια τυπικη αστικο κομμουνιστικη κοσμοποπολιτικη οικογενεια.Με ενα σμπαρο τρια τριγώνια.

Ο εθνικος κρατικός προγραμματισμος στην πιο αυθεντική συναινετικη μορφη του,και ταυτοχρονα στην πιο διαστροφικη του νεοπλασία.Οι εθνικοί προμηθευτές κινουμενοι εντος μιας μιας γενικευμένης συναίνεσης,λαδώνουν τους παντες και τα πάντα.

Στο ιστολόγιο εχουμε διατυπώσει με σαφήνεια οτι η αριστερά μόνο χάνει αν δεν δει εμπλουτιστικά πλευρές του οικονομικου φιλελευθερισμού,και την γόνιμη δυσπιστία του προς το πυραμιδωτό κράτος,αλλιώς θα κινείται εντός μιας ενοχικής αποδοχής της αγορας ως αναγκαίο κακό,και μιας ατελέσφορης μυθολογίας του κεντρικου υπολογιστή που θα αναστείλει την καπιταλιστική αναρχία.

Αλλο πράγμα η κατανομή του πλούτου ως ηθικο πολιτικό προταγμα και αξία,αλλό πράγμα ο μηχανισμός υλοποίησης.

Οταν οι φιλελευθεροι διατυπώνουν δυσπιστία είτε στην δυνατότητα γνώσης που απαιτεί ο κεντρικός προγραμματισμός (Hayek) είτε στον αενάως μεταβαλόμενο μέσο όρο (Nozick) σε συνθήκες πλήρων πολιτικων ελευθεριών,καλό είναι να δούμε έντιμα την ισχύ των αντιρρήσεων τους.Η συμπλεγματική απόδραση μέσω της καταγγελίας ενός υποτιθέμενου συμπαγούς Χαγιεκισμού που υλοποιείται ως «νεοφιλελευθερισμός» είναι αγχολυτική,αλλά μεταφέρει το πρόβλημα από την πίσω πόρτα.
Ευτυχώς η σύγχρονη αναζήτηση δεν σταματά

-Σε προηγούμενη ανάρτηση,αναδείξαμε τον τόμο Socialism after Hayek όπου προσπαθείται να διευρευνηθεί η συμβατότητα του αριστερού προτάγματος,εντός της Χαγιεκιανής αντίρρησης των γνωσιακών προυποθέσεων του κεντρικου προγραμματισμού.Ο τόμος συμπυκνώνει τις επεξεργασίες μια σειράς θεωρητικών της αριστεράς που διερευνούν την δυνατότητα χρήσης της αγοράς ως μηχανισμό αναδιανομής.(αναρτηση μας εδω )

-Οι αμερικάνοι Μαρξιστές S.A. Resnick και R.D. Wolf έχουν επεξεργαστεί μια συνεκτική θεωρία όπου αποδεικνύουν οτι ο κεντρικος προγραμματισμός δεν αποτελεί ουτε ικανή ούτε αναγκαία συνθήκη μεταφοράς των πλεονοσμάτων της οικονομίας στους παραγωγούς, μάλιστα ο R.Wolf σε δημόσια παρέμβαση του για την οικονομική κρίση ,προκρίνει την αυτοδιαχείριση εντός αγοράς ως αντίδοτο στην κρίση.(σχετικές αναρτήσεις μας εδω )

-Ο ιταλός θεωρητικός Paolo Virno μέλος του ρεύματος της «εργατικής αυτονομίας» έχει αναδιατυπώσει την Σουμπερτιανή θεωρία για την αυτονομία του φαινομένου της καινοτόμας επιχειρηματικότητας ως διαρκή ανασύνθεση των διαθέσιμων πόρων. (σχετική ανάρτηση μας εδω)

-Ετσι για να γίνουμε απόλυτα επίκαιροι μόλις διαβάσαμε το άρθρο του γνωστου θεωρητικου της ανανεωτικής αριστεράς Θ.Βακαλιού στην Αυγή της 18/8/09,όπου διατυπώνεται η γόνιμη κριτική προς τον Συνασπισμό ότι προγραμματικά διατυπώνει την οικονομία των αναγκών χωρίς να διερευνα την υλοποίηση της, εντός αγοράς.

Δηλαδή το ζήτημα μιας αριστεράς εκτός πενταετών πλάνων,είναι ζωντανό και σύγχρονο.

Ενω λοιπόν σωστά η αριστερά διατυπώνει την κριτική οτι η αγορά δεν αποτελεί «φυσικό» φαινόμενο,παραμένει παραλυτική στην θετική διαμόρφωση και αξιοποίηση των δυνατοτήτων της ,και κινείται εντός μιας ατμόσφαιρας αναγκαίου κακού.

Η πιο διαστροφική πλευρά αυτης παραλυτικής δυστροπίας,συμπυκνώνεται στην θέση για τις μικρές επιχειρήσεις.Για όποιον δεν κατέβηκε από UFO στην ελληνική πραγματικότητα,ξέρουμε που ευρίσκεται η συστηματική εισφοροδιαφυγή,η η φοροδιαφυγή η μισθωτή εργασία των 500 ευρώ,η σεξουαλική παρενόχληση.Κι’ομως η αριστερά κοιτώντας μονοδιάστατα μόνο το κοινωνιολογικό προφίλ του μικρου επιχειρηματία , τον μετατρέπει ως πρότυπο μιας αριστερής επιχειρηματικότητας,ως τον προνομιακό λήπτη της ενεργητικής πολιτικής υποστήριξης.

Ακόμη αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ η αριστερά είναι πού είναι πολύ ισχυρή σε κλάδους υψηλου μορφωτικού επιπέδου (μια ματια στα αποτελέσματα των Ποσδεπ,ΤΕΕ,Ολμε κλπ) ,τα πραγματωμένα εγχειρήματα αριστερής αυτοδιαχειριστικής συνεταιριστικής επιχειρηματικότητας είναι απελπιστικά λίγα.Ολο το πνευματικό κεφάλαιο εξαντλείται σε μια συστηματική διεκδίκηση πόρων από το κράτος,σύμπτωμα μιας αγοραφοβικής πολιτικής κουλτούρας.

Προφανώς τα ζητήματα αυτά είναι ανοικτά,και οι λύσεις προς εύρεση,αλλά έχει σημασία προς την κατεύθυνση που αναζητούνται οι λύσεις.Αλλωστε ο κεντρικός προγραμματισμός μέσω του αδιαφανους κράτους δεν είναι προνόμιο της αριστεράς.Είναι η άρρητη υποδομή όλου του πολιτικου συστήματος.

Ο Κοροβέσης με ένα άτσαλο τρόπο,αναδεικνύει ότι με την Ιντρακόμ Siemens ο ενιαίος Συν υλοποίησε το στερεοτυπικό αυτονόητο μιας αγοραφοβικής ρουτίνας,δεν έκανε «λάθος».

Α.Ζενάκος.Φιλελεύθεροι και Αριστεροί

Με την αδεια του Α.Ζενάκου δημοσιεύουμε την ανάρτηση του με θέμα την Αριστερά και τον Φιλελευθερισμό

Εμβόλιμα (φιλελεύθεροι και αριστεροί)

Δύο συζητήσεις – ή μάλλον η ίδια συζήτηση σε δύο δόσεις, με αφορμή αυτή και αυτή την ανάρτηση –, από αυτές που είναι γοητευτικές επειδή εκτείνονται σε πλείστα όσα περιφερειακά και παρελκόμενα, γυρίζουν στο μυαλό μου τις τελευταίες ημέρες.

Στη συνέχεια διάβασα την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη του Πάσχου Μανδραβέλη, στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής. Προβληματίστηκα ευχάριστα και εκτίμησα τους συλλογισμούς του. Και έπειτα αναλογίστηκα μια συγκεκριμένη κατηγορία αντιδράσεων σε κείμενα που έχω γράψει τα τελευταία χρόνια για τη διαχείριση και την οικονομία της τέχνης – τις αντιδράσεις εκείνες που θα συνοψίζονταν υπό την επικεφαλίδα «αριστερό μένος».

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι κάθε χώρος απαιτεί ενός είδους πιστοποιητικό φρονημάτων. Το «ή είσαι με μας ή με τους άλλους» δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός και, για να πούμε την αλήθεια, η αριστερά το έχει εφαρμόσει με περισσή δεξιοτεχνία σε διάφορες στιγμές της ιστορίας της, διασπώντας και κατακερματίζοντας τις τάξεις και τα μέτωπά της.

Όμως, κάτι που συχνά δεν γίνεται κατανοητό, είναι ότι αυτός ακριβώς ο κατακερματισμός προσφέρει κι ένα εργαλείο ερμηνείας του πλούτου και της προσφοράς της, το οποίο συχνά αγνοούν οι από εικοσαετίας θριαμβολογούντες.

Θα επανέλθω σε αυτό, πρώτα από όλα όμως ας ξεκαθαρίσουμε το εξής: Οι συζητήσεις που αντιπαραθέτουν τον φιλελευθερισμό με την αριστερά (και έχω παρακολουθήσει πολλές, γίνει αντικείμενο ορισμένων, και συμμετάσχει σε κάποιες, ιδιαιτέρως στην ελληνική διαδικτυακή κοινότητα) δεν διακρίνονται ακριβώς για τη θεωρητική τους ακρίβεια.

Θα μπορούσε να περάσει κανείς ώρα υπενθυμίζοντας περιπλοκότητες, όπως, για να αναφέρω μία από τις ελαφρότερες, το ότι σε μια ξεκάθαρα «φιλελεύθερη» στιγμή – τουλάχιστον για την κατασκευή της μετέπειτα φιλελεύθερης ταυτότητας –, τη Γαλλική Επανάσταση, γεννήθηκε ο όρος «αριστερά» (για εκείνους που κάθονταν, θα θυμάστε, στα αριστερά).

Κανένας λοιπόν σε αυτές τις συζητήσεις δεν ορίζει με ιδιαίτερη ευστοχία σε ποιον φιλελευθερισμό ακριβώς πιστεύει – να θυμίσω ότι ο φιλελευθερισμός είναι ένα πλέγμα ιδεών που αντλεί, με μια εκ των υστέρων εκλογίκευση και επιλεκτική αναθεώρηση, τα βασικά του προτάγματα από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό αλλά διαφοροποιείται έντονα διαμέσου των αιώνων και των γεωγραφικών περιοχών, στο βαθμό που σήμερα μπορεί να περιλάβει με ίση συνέπεια τους αμερικανούς κοινωνικούς φιλελεύθερους και τους ευρωπαίους ελευθεριακούς, όσο και αν οι δεύτεροι θεωρούν τους πρώτους ακραιφνείς κρατιστές, ή ακόμη και τους νεοσυντηρητικούς, που μπορεί να κάνουν τους ευρωπαίους φιλελεύθερους να ανατριχιάζουν, δεν ανήκουν όμως καθόλου σε άλλο πολιτικό χώρο.

Και κανένας δεν ορίζει με ιδιαίτερη ευστοχία ακριβώς σε ποια αριστερά πιστεύει – να θυμίσω και εδώ ότι η «αριστερά» περιλαμβάνει στοχαστικούς «αναθεωρητές» διανοούμενους αλλά και τους νοσταλγούς του πάλαι ποτέ αντάρτικου πόλεων, τους αναρχικούς που διοργανώνουν πάρτι αλλά και τα κοινοβουλευτικά ΚΚ, τους πιο οξείς φιλοσόφους/ανατόμους του σύγχρονου κόσμου αλλά και τους λαϊκιστές/οπορτουνιστές της οικονομικής κρίσης, και κάμποσες ακόμη φυλές που, σύμφωνα με την παλαιά και δοκιμασμένη αριστερή παράδοση, εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο ακόμη λιγότερο από ό,τι εμπιστεύονται τους υπόλοιπους.

Και να μην παραλείψω φυσικά να υπενθυμίσω ότι τέτοιοι προσδιορισμοί στερημένοι από την ιστορικότητά τους είναι επισφαλείς: ο Thomas Jefferson, για να καταφύγω σε άλλο ένα ελαφρό παράδειγμα, δεν χρησιμοποίησε κανένα σχήμα λόγου όταν έγραψε «all men are created equal» - εννοούσε τους άνδρες.

Έτσι λοιπόν θα πρότεινα ότι στις συχνές συγκρούσεις – και είναι χαρακτηριστικό ότι τις συναντούμε στα πλέον δραστήρια fora αλλά όχι στα κυρίαρχα, τις βλέπουμε δηλαδή κυρίως στα blogs του διαδικτύου και όχι στις μεγάλες εφημερίδες ή στην τηλεόραση – αποτελεί στόχο η άλλη «παράταξη» μόνο και μόνο επειδή κανένας άλλος δεν ακούει, όχι επειδή συνιστά στ’ αλήθεια το αντίπαλον δέος. (Ίσως εκεί βρίσκεται και μέρος της εξήγησης για την απουσία θεωρητικής ακρίβειας: είναι τόσο παρεξηγημένοι οι δύο χώροι, ο ένας από τον άλλον, που μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο να εκλεπτυνθεί το οτιδήποτε.)

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, ο στόχος τόσο για τους «φιλελεύθερους» όσο και τους «αριστερούς» είναι οι «άλλοι φιλελεύθεροι» και οι «άλλοι αριστεροί», αυτοί δηλαδή που βρίσκονται εκεί έξω και δεν είναι καθόλου φιλελεύθεροι και καθόλου αριστεροί.

Ας αφήσουμε κατά μέρος αυτό καθαυτό το προφανές ότι κανένας από τους δύο χώρους δεν εκπροσωπείται έστω και κατ’ όνομα με αξιοπρεπές ποσοστό στην κεντρική πολιτική σκηνή (η μόνη μοίρα που ξεπερνά σε αθλιότητα αυτή των αριστερών κομμάτων είναι αυτή των φιλελευθέρων, που κάθε φορά διατρανώνουν όσα θα έπρεπε να είναι πλέον προφανή και αυτονόητα περί δικαιωμάτων κτλ και τα παίρνουν ανελλιπώς μαζί τους την επομένη στα εκλογικά τάρταρα) και, χρησιμοποιώντας κι εγώ τους όρους με τον νεφελώδη τρόπο που συνηθίζουμε να τους χρησιμοποιούμε, ας ρωτήσω:

-Ποιος φιλελεύθερος πιστεύει ότι τα ιδεώδη του εκπροσωπούνται στο κυρίαρχο ρεύμα της πολιτικής ζωής – σε μια χώρα όπου το σύνταγμα, η δικαιοσύνη, η εκκλησία, ο στρατός, κτλ, είναι αυτά που είναι –, ώστε να αισθάνεται ταυτισμένος με τον κεντρικό πολιτικό θίασο και να του απομένει ως κύριος αντίπαλος η αριστερά;

-Και ποιος αριστερός αναγνωρίζει στην κρατικοδίαιτη μονοπωλιακή πλουτοκρατία μας τόσες δόσεις φιλελευθερισμού ώστε να θεωρεί ότι στόχος του θα πρέπει να είναι οι φιλελεύθεροι και όχι οι κατέχοντες τα πλούτη;

Τίποτε, νομίζω, δεν αγαπούν περισσότερο οι δύο αυτοί χώροι από το να παρεξηγούν ο ένας τον άλλον. Μέρος της εξήγησης είναι φυσικά οι απλουστεύσεις, η πλημμελής αίσθηση της ιστορίας και ο οπαδισμός που δηλώνεται στην άρνηση αμφοτέρων να παραδεχτούν ότι ο άλλος είναι πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που του αναγνωρίζουν.

Ο φιλελεύθερος που συνοψίζει τον πολιτικό αντίκτυπο της αριστεράς στο εγχείρημα του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τον αριστερό που συνοψίζει τον φιλελευθερισμό στον ατομισμό μιας ασύδοτης ελεύθερης αγοράς.Δεν είναι ούτε έτσι ούτε αλλιώς.

Θα χρειαζόταν μια ανασκόπηση αιώνων για να δείξει κανείς τις ιστορικές συνθέσεις που ίσχυσαν στην πραγματικότητα, για τώρα ωστόσο, ας αρκεστούμε στο εξής: μεγάλο μέρος των κατακτήσεων των δυτικών κοινωνιών μπορούν να συνοψισθούν σε φιλελεύθερα προτάγματα – αν και, όπως είπαμε, μόνο εκ των υστέρων και με μια καλή επιλεκτική αναθεώρηση.

Πράγματι, ο εκ των υστέρων ονομαζόμενος φιλελευθερισμός των βασικών δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης αποτελεί μεγάλο μέρος του πολιτικού πολιτισμού που είναι ίσως ο ανθρωπινότερος που γνωρίσαμε ποτέ.*
Αλλά δεν αποτελεί το όλον.

Η αριστερά δεν είναι το εγχείρημα του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Η αριστερά είναι κι αυτή ένα πλέγμα ιδεών που επέδρασε επίσης – ίσως ακόμη και κυρίως – στην καρδιά του καπιταλισμού, εκεί όπου, πιθανώς, οι ιδέες αυτές ήταν και πιο απαραίτητες και βρήκαν πιο αποτελεσματικά τον στόχο.

Όποιος ξεχνά ότι η ιστορία της δυτικής νεοτερικότητας δεν συνδυάζει ούτε εξαρχής ούτε προγραμματικά τον καπιταλισμό με τον πολιτικό φιλελευθερισμό αλλά με κοινωνικές απολυταρχίες και με μονοπώλια προστατευμένα από κεντρικές εξουσίες, διαπράττει ιστορικό σφάλμα.

Η σταδιακή εξισορρόπηση προς τις σημερινές δημοκρατίες είναι αδιανόητη δίχως ένα στοιχείο που ο φιλελευθερισμός σήμερα δεν αποσαφηνίζει όσο θα άρμοζε στη θεώρησή του: τη διεκδίκηση.**

Όχι την ατομική διεκδίκηση στο πλαίσιο των μηχανισμών που προσφέρει η δημοκρατία.
Αλλά τη συλλογική διεκδίκηση με την ταξική έννοια, και σήμερα με την ευρύτερα ταυτοτική έννοια - ακόμη περισσότερο, τη διεκδίκηση ως έκφραση κοινότητας, τη διεκδίκηση ως πολιτική κουλτούρα.

Εκείνη τη διεκδίκηση που προηγείται της δημοκρατίας, όχι χρονικά αλλά εννοιακά, που σηματοδοτεί, λόγου χάριν, τη διαφορά ανάμεσα στη γαλλική ή στην αμερικανική δημοκρατία και στη ρωσική, και που καταδεικνύει γιατί η όποια «εξαγωγή» δημοκρατίας είναι πράξη, εκτός από όλα τα άλλα, ατελέσφορη.

Και η διεκδίκηση ως έκφραση κοινότητας δεν θα έπρεπε να είναι καθόλου ξένη στον σύγχρονο φιλελευθερισμό, στον βαθμό που αυτοπροσδιορίζεται ως εκείνο το μόρφωμα ιδεών που έλκει την καταγωγή του από τον διαφωτισμό: δεν είναι άλλη από εκείνο το «people» στην αποστροφή

«…whenever any form of government becomes destructive to these ends, it is the right of the people to alter or to abolish it, and to institute new government, laying its foundation on such principles and organizing its powers in such form, as to them shall seem most likely to effect their safety and happiness.»

Δεν κρύβω λοιπόν τη χαρά μου με τις διαπιστώσεις του κ. Μανδραβέλη, μολονότι οι θέσεις του υπάγονται στην απαραίτητη «στενότητα» που επιβάλλει μια ελληνική εφημερίδα, στο κείμενό του που ανέφερα στην αρχή, ιδιαίτερα με διατυπώσεις όπως ότι «στη χώρα μας, εκφραστής του πολιτικού φιλελευθερισμού ήταν η ευρύτερη Αριστερά».

Εκεί όπου πλέον άρχισα να γελάω στη σκέψη όλων των φιλελευθέρων και όλων των αριστερών που θα αρχίσουν να αφρίζουν ήταν όταν άκουσα τον, αγαπημένο μου τούτο τον καιρό, Slavoj Žižek να λέει κάτι πολύ παρόμοιο, αν και ευρύτερο και λίγο πιο τολμηρό: «Our lesson to Liberals should be: are you aware that without our radical leftist help, you will not be able even to protect what little we have of democracy? Liberals should be aware that they need our brotherly help to save their own ideas. Only we can save them!»

* Σε μία εκ των προηγούμενων συζητήσεων παρατέθηκε το State of the Future Index. Για όσους καταστροφολογούν αστόχως.

** Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον Θεόφιλο Τραμπούλη για τη συζήτησή μας περί διεκδίκησης.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (22/07/2009): Διαβάστε τη φιλελεύθερη ερωτική επιστολή, εμπνευσμένη από την ως άνω ανάρτηση: «Γράμμα από την Αθήνα» - Φιλελευθερισμός και Αριστερά

Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου (LLS)

Indymedia ,MRB,VPRC,etc

Με την ακατανοητη συμφωνια των Συν,ΚΚΕ ο Παυλοπουλος περναει τροπολογια οπου οι Δημοσκοπησεις δεν ειναι δημοσιοποιησιμες 15 ημερες πριν τις εκλογες.Προσοχή δεν απαγορευεται η Δημοσκοπηση αλλα η δημοσιοποιηση.

Δηλαδη o καθε Μαυρής,Παναγόπυλος θα ξερει μονοπωλιακα τι γινεται ,με τις διαθεσεις και τις υποτιθεμενες διαθέσεις του κοσμου,ενω διαφορα διαδρομικα blogs θα πουλανε τρελλα,και ολα αυτα με στην συναινεση της αριστερας!!!!

Ταυτοχρονα ενα portal ενος αντιφατικου μιγματος αυθεντικού αντικονφορμισμου και παλιμπαιδικου αρχαικου Αντικαπιταλισμου , τιθεται σε τεχνικη αβεβαιοτητα γιατι φιλοξενείται διαδυκτικα απο το ΕΜΠ.

Και στις δυο περιπτωσεις μια υπερτατη αρχη , διαφορετικη σε καθε περιπτωση, επιχειρεί ενα περιορισμο των πληροφοριων.

Λες και δεν καταλαβαινουμε απο χειραγωγημενες δημοσκοπησεις και καποιοι αλλοι θα παψουν να αντιμετωπιζουν την κοινωνια ως PC Game.

Συμπτωματα μιας συντηρητικής αναδίπλωσης

Η συντηρηση δεν ειναι η προσκοληση σε δομες και μορφες του παρελθοντος,αλλωστε αυτες διεισδυουν απρόσκλητες και στις πιο καινοφανεις εκδηλωσεις.

Συντηρηση ειναι η αντιληψη μιας κοινωνιας σε ληθαργο,την οποια καποιοι λιγοι σε εγρηγορση αναλαμβάνουν να προστατεψουν.Ο Παυλόπουλος επιβλέπει τον εκμαυλισμό μας,και ο ΟΤΕ την ησυχία μας.

Σε μια ταινια των Monty Paython ο κατα λάθος προφήτης Brian ,προσπαθει να ξυπνησει τον λαο,καλωντας τον απο τον Σταυρο ,να ειναι ο καθενας διαφορετικος.Ο λαος επαναλαμβανει υπνωτισμενος «θα ειμαι διαφορετικός» ,εκτος απο ενα τύπο που μονος του αρνειται να ειναι διαφορετικός.Η πιο κυνική αποσαρθρωση της ιδεολογιας των φωτισμενων.

Στο σημειο αυτο θα ηταν ενδιαφερουσα να αντιδιαστελουμε και την ενδιαφέρουσα ιστορια της Κοινοτητας Αιρεσης των Σοσινιανιστων

Τον 16 αιωνα στην Τοσκανη αναπτυσσεται μια συντεχνια μεταλουργων του μπρουτζου που τεχνολογικα υπερτερει απεναντι σε ολες τις αντιστοιχες.Η Τεχνολογικη τους υπεροχη τους καθιστα κοσμοπολιτες,περιζητητους.
Απο την Τοσκανη μεταφερονται διαδοχικα στην Πραγα,την Πολωνια,την Αγγλια και φτανουν στην Αμερικη.

Ο συνδιασμος της τεχνολογιας και των πολλαπλων παραστασεων,ταυτοχρονα με την καλλιτεχνικη ενοραση του κοσμου που τους δινει η Τεχνη τους,τους οδηγει σε μια ριζοσπαστικη πολιτικη θεση,που στην εποχη τους παιρνει την,μορφη της Αιρεσης.

Οι καλιτεχνες του μπρουτζου διατυπωνουν μια Θεολογια αρνησης της θεικης τριαδικοτητας και αναγνωριζουν το μονο το πρωτειο της ευσπλαχνειας.

Διατυπωνουν την αποψη μιας λογικης αντιφασης στην ιδεα του τριαδικου Θεου.
Η ουσια του Θεολογικου ζητηματος ειναι δευτερευσα.Σημασια εχει η εκρηκτικη συνευρεση Τεχνικης,πληροφορησης ,και καλιτεχνειας που δημιουργει ενα ρευμα αμφισβητησης διαφωτισμου απο τα κατω.

Αν αυτα συμβαινουν στον 16 αιωνα στην Ιταλια,στον 21 στην Ελλαδα κινουμαστε ακομα στην σφαιρα της πατριαρχικης επιτηρησης.

Το επιδικο διακυβευμα ειναι η πληροφορηση,και καποιοι αποφασιζουν την διανομη της, με το προσχημα των υπερβολων.

Η αναπτυξη ,η καινοτομια (τεχνικη ,πολιτικη,ιδεολογικη) δεν προγραμματιζεται,αλλα αναδυεται,εκλυεται μεσα απο την πλαστικοτητα της συγκυριας,του ενδεχομενου του δυνατου.
Οι οπαδοι του Μπράιαν δεν μπορουσαν ποτε να δημιουργησουν κατι γιατι ηταν εγκλωβισμενοι στην στην αντιφαση μιας πατερναλιστικης διαφωτισης.

Αντιθετως οι Χαλκιαδες της Τοσκανης,οι πλανωδιοι καλιτεχνες του κοσμου,ευτηχησαν να αναδυσουν μεσα απο την πυκνη ιστορικη συγκυρια,τα σπερματα μιας ζωντανης αμφισβητησης και δημιουργιας

Με τα συναινετικα εμπαργκο στην πληροφορηση, δεν μας βλεπω ουτε καν φαρσοκωμωδία Monty Paython.


Monty Paython Life of Brian εδω:
http://en.wikipedia.org/wiki/Monty_Python


Socinianism εδω:
http://www.newadvent.org/cathen/14113a.htm


Για την κοινωνικό υπόβαθρο του Σοσινιανισμού
Cesare Casarino & Antonio Negri “In praise of the common”
P 80-81

Ανέστιος:Για το περιεχόμενο μιας ζητούμενης πολιτικής......Δημιουργικότητα

Με την άδεια του Ανέστιου αναδημοσιεύουμε το ακόλουθο κείμενο.Εμπλουτίζει την προβληματική που ψηλαφούμε και στο LLS.

Έχουμε αφήσει στη μέση μια κουβέντα από το προηγούμενο σημείωμα. Για το περιεχόμενο μιας ζητούμενης πολιτικής γιατην Προοδευτική Αριστερά.Ομολογώ ότι πολλές φορές άρχισα και έσβησα το κείμενο που ξεκινούσα να γράψω, γι αυτό εξάλλου πέρασαν αρκετές ημέρες πριν το κείμενο τούτο αναρτηθεί.

Ο βασικός προβληματισμός ήταν φυσικά, τι να πει κανείς σήμερα για το περιεχόμενο μιας πολιτικής της Αριστεράς. Από που να αρχίσει και που να τελειώσει. Τι να θεωρήσει δεδομένο και τι ζητούμενο. Κινδυνεύει το κείμενο να μοιάσει με τις παραδοσιακές «θέσεις» των αριστερών κομμάτων για τα συνέδριά τους που κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, παρά μόνο οι περί την κομματική φιλολογία λεπτολογούντες και την τρίχα τριχοτομούντες.Δεν κρίνω εαυτόν κατάλληλο, αλλά και δεν επιθυμώ να εμπλακώ σε τέτοια συζήτηση.

Θαυμάσια το κείμενο αυτό λοιπόν μπορεί να σταματήσει εδώ, δείγμα τρανό αδυναμίας, παραδοχή ανυπαρξίας περιεχομένου .

Ας το πιάσουμε λοιπόν αλλιώς.Ας διατυπώσουμε μόνο μερικές αδρές γραμμές, τι θα συνιστούσε πρόοδο για την ελληνική κοινωνία στην σημερινή κατάσταση. Ξέρω, ίσως απογοητεύω κάποιους που θα περίμεναν μεγάλα οράματα, στρατηγικές για το «ξερίζωμα του καπιταλισμού» , την άρνηση της αγοράς σαν μεθόδου παραγωγής και διανομής κοινωνικού πλούτου και άλλα τινά.

Ας μιλήσουμε καθαρά. Ακόμα και σχηματικά αν χρειαστεί, αλλά καθαρά.

Δεν έχει τεθεί στην ημερήσια διάταξη της ανθρωπότητας η υπέρβαση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και της συνακόλουθης μορφής κοινωνικής οργάνωσης. Δεν έχουμε κατά νου κάποιον καλύτερο τρόπο αποδοτικής οργάνωσης της παραγωγής και διανομής πλούτου από την αγορά , με τα όποια προβλήματα η ίδια δημιουργεί (ανισότητες, εκμετάλλευση, κ.λ.π). Προφανώς υπάρχει ακόμα περιθώριο ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων υπό τον συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής.

Η Αριστερά, και το μαρτυρεί αυτό η ιστορία της, περιέχεται μέσα σε αυτόν τον κοινωνικό σχηματισμό . Η άρνησή του ως ιστορικά τελεσίδικου από την μεριά της, σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται και άρνηση συμμετοχής σε αυτόν. Επιδιώκει ακόμα και την ανάληψη πολιτικής διεύθυνσής του , εν γνώσει των ορίων. Τέτοια άρνηση ισοδυναμεί με άρνηση της ύπαρξής της σαν προωθητική δύναμη. Την τοποθετεί είτε σε θέση ενός μεγάλου και ιδιότυπου «συνδικάτου» ,είτε σε θέση θρησκευτικής σέχτας που αναμένει την Δευτέρα παρουσία φροντίζοντας στο μεταξύ να προετοιμαστεί γι αυτήν τη «μεγάλη ώρα» (όπως άλλοι ετοιμάζουν τις ψυχές τους για μια αντίστοιχη ώρα.)

Για να μην αναφερθούμε στην αντίληψη (που ανήκει σε προ μαρξιστικές φάσεις της) περί λειτουργίας της ως «άμμου που χαλάει τα γρανάζια του συστήματος», αντίληψη βαθιά συντηρητική.Η Αριστερά , αν θέλει να είναι Προοδευτική και ζώσα , οφείλει να ασκεί προωθητική πολιτική εκφράζοντας τα τμήματα της κοινωνίας των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από αυτήν την εξέλιξη.

Ανήκει, ή μάλλον οφείλει να ανήκει, στην ροή του ποταμού της εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών και μάλιστα στα πιο δυναμικά ρεύματα αυτού του ποταμού. Οφείλει να πρωτοπορεί στην βελτίωση των όρων ζωής των ανθρώπων και μάλιστα ιδιαίτερα εκείνων που βρίσκονται σε μεγαλύτερη δυσχέρεια και σε κατάσταση περιορισμένων ευκαιριών και δικαιωμάτων. Οφείλει συνεπώς να νοιάζεται και να συμμετέχει στην εξέλιξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, και από πρωτοποριακή θέση μάλιστα , να οδηγεί ή υποστηρίζει την εξέλιξη αυτή.

Αν έπρεπε να συνοψίσω σε μία φράση όλα αυτά που οφείλει να κάνει μια σύγχρονη προοδευτική Αριστερά, θα έλεγα με ίσως αξιωματικό τρόπο ,να είναι δημιουργική και να υποστηρίζει πολιτικές που κάνουν τους ανθρώπους δημιουργικούς.

Γνωρίζω ότι δεν ακούγεται ιδιαίτερα «επαναστατικό» με παραδοσιακούς όρους. Μπορεί να θεωρηθεί ότι φτωχαίνω το περιεχόμενο και τους στόχους μιας Αριστερής πολιτικής.Αλλά ας το ξανασκεφτούμε.

Τι πιο προοδευτικό ΣΉΜΕΡΑ από αυτό σε μια κοινωνία σαν την ελληνική ( και όχι μόνο) , που καθυστερεί, υποβαθμίζεται οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά. Που διακρίνεται για την φοβικότητά της σε κάθε μορφής αλλαγή. Που καταναλώνει χωρίς να παράγει. Που απαξιώνει καθημερινά την παιδεία, τις δεξιότητες και τα ταλέντα των μελών της και ιδιαίτερα των νιάτων της. Που επιβραβεύει το βόλεμα, την ιδρυματοποίηση των πολιτών της στις αγκάλες ενός άθλιου κράτους (και που θεωρεί ακόμα χειρότερα προοδευτική την ιδρυματοποίηση αυτή). Που προμοτάρει σαν δήθεν «επιτυχημένους» σε κάθε τομέα, τους πιο τυχάρπαστους και διεφθαρμένους αεριτζήδες . Που ακόμα και η ιθύνουσα τάξη της, φροντίζει για την αναπαραγωγή της όχι μέσα από το επιχειρείν αλλά κυρίως απομυζώντας τους πόρους του κράτους με τον πιο αντιπαραγωγικό τρόπο.

Μήπως τελικά ότι πιο προοδευτικό σήμερα στην Ελλάδα θα είναι μια έξαρση δημιουργικότητας:

Φωτογραφια απο το αρχειο του Εθνικου Θεάτρου

Να φύγει το κεφάλαιο να έρθει ο ΛΑΟΣ.Η ρουτίνα της ακρότητας και η απουσία βεβήλωσης

Ενας ακομη παρεμβατισμός εσκασε μυτη,o πατριωτκός.Μαλιστα με απευθειας συνομιλια με την αριστερη ρητορια.
Οι φλογεροί αντικαπιταλιστες του Λαος ,ξεσπαθωσαν και αναμενονται οσονούπω στις διαφορες ακτιβιστικες δρασεις.

Προφανως δεν προκειται για μια μουφα ιδεολογια ,δηλαδη οτι ο Καρατζαφερης παριστάνει τον Τσαβες ,αλλα οι ψηφοφοροι και τα στρωμματα που εκφραζονται ετσι ,εχουν μια αυθεντικη αντιπλουτοκρατικη τοποθετηση με ιδιοσυγκρασιακα χαρακτηρηστικα

Ο δεξιος αντικαπιταλισμος με μια εννοια αποδεικνυει πως η κοινωνικη πολωση ,νουμενη ως γραμμικη ανισοτητα , στις συγχρονες κοινωνιες δεν παραγει στρατοπεδα ,στο σχημα του 20 αιωνα, αλλα φυλες αγελες στην τοπολογια των διαδυκτιακων παιχνιδιων.
Ο Αντικαπιταλισμος μπορει να ειναι κλασικος αριστερος, δεξιός, θρησκευτικος,κλπ κλπ.

Μια μικρη περιηγηση και μονο στο ευρωπαικο Κοινοβουλιο δειχνει πως παραγουμε ιδεολογικες συσπειρωσεις με γεωμετρικη προοδο.Η εννοια των 2 η 3 κοσμων εχει υποκατασταθει απο τα απειρα συμπαντα που αναδυονται.

Οι αναπαντεχνες παραλληλιες δεν ειναι εκπληξεις πια.Και δεν μπορουν να αντιμετωπιζονται ηθικολογικα.
Οταν τον Δεκεμβρη εγινε χαμος,ηταν ενδεικτική μια φαινομενη συμπτωση μεταξυ ΚΚΕ ,Λαος που προφανως δεν μπορει να αξιολογηθεί γραμμικα.Η υστερική εκκληση της ταξεως ,απεχει παρασαγγας απο την ευθυνη για το μελλον των κοινωνικων δρασεων πεζοδρομιου.

Δυστυχώς ευτυχως για την τοποθετηση ενος στιγματος στον πολιτικο χαρτη , χρειαζομαστε πλεον τρισδιαστατα μοντελα ,και εργαλεια αντιστοιχης απεικονισης.

Ο πατριωτικος παρεμβατισμός του Λαος δεν ειναι ουτε ψευδοπατριωτικος ουτε ψευδοπαρεμβατισμος.Τον αντιμετωπιζεις στην ονομαστικη του αξια και μπλεκεις με δυσεπιλυτες περιπλοκες,η τον καταγγείλεις ως κλασσικη ακροδεξιά και χαλαρωνεις μεχρι την επομενη αναμετρηση που σε αναμενουν εκπληξεις.

Τα βασικα στοιχεια Του ΠΠ περιγραφονται εδω

Πατριωτικός Παρεμβατισμός
Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, αναφερόμενος στο πρόγραμμα του κόμματος, είπε ότι φέρνει μια νέα πολιτική θεωρία, αυτή του Πατριωτικού Παρεμβατισμού, που είναι, όπως τόνισε, η απάντηση στο νεοφιλελευθερισμό και το σοσιαλισμό έχοντας ως προτεραιότητα τον πολίτη.
Στον Πατριωτικό Παρεμβατισμό, είπε, τον έλεγχο θα έχουν οι πολίτες και στόχος θα είναι η καταπολέμηση της φτώχειας. Είπε ότι στην Ελλάδα δεν θα υπάρχει κανένας άνεργος, καθώς όσοι δεν θα έχουν δουλειά, θα κατατάσσονται σε ένα στρατιωτικού τύπου σώμα (όπως η παλιά ΜΟΜΑ), για πέντε χρόνια, με πλήρεις μισθολογικές και ασφαλιστικές παροχές.
Είπε ακόμη ότι το κράτος πρόνοιας θα είναι για όλους, με δωρεάν τα πρώτα κυβικά μέτρα νερού και τις πρώτες εκατό κιλοβατώρες.
Τέλος, ο κ. Καρατζαφέρης κάλεσε όλα τα στελέχη του ΛΑΟΣ να βρίσκονται σε αγωνιστική επαγρύπνηση, ώστε τα ποσοστά του κόμματος να ανέβουν ακόμη περισσότερο στις επόμενες εθνικές εκλογές (πηγη In.gr)

Στο οικονομικο πεδιο,δεν διαφερει σχεδον σε τιποτα απο τις κρατικιστικες νοσταλγιες απο τις οποιες διαπνέονται τα συμπαντα της δημοσιοτητας.
Οπως σωστα επισημανθηκε το νεο στοιχεια των συντηρητικων πολιτικων που επιβραβευθηκαν στις ευρωεκλογες ειναι η αυτοματη υιοθετηση πολιτικων κρατικης παρεμβασης ,που υποτιθεται εχουν αριστερη προοδευτικη προελευση.

Με μια εννοια απο την πολιτικη κουζίνα της αριστερας ολες οι συνταγιες και τα υλικα,εχουν γινει κοινο κτημα ολων.Πριν μερικους μηνες ο Τσιπρας διεκδικουσε 100000 διορισμούς.
Σιγα τα ωά. Με το συστημα ΜΟΜΑ ο καναλαρχης προεδρας θα λυσει καθολικά το προβλημα της ανεργιας.Δεδομενου οτι ειναι και υπερ της καθαριοτας στον Αγ.Παντελεημωνα ,δεν ειναι τυχαίο που πολλοι συνδιαζουν εργασια και λατρα σε συσκευασια Βοριδη.

Αυτο ειναι το πιο νεο στοιχειο της τρεχουσας πολιτικης.

Θεματολογιες,σμπεριφορες,θεωρησεις,αποψεις , που πριν 30 χρονια ταξινομουνταν με ευκρινια,σημερα διασπειρονται σε ολο το φασμα.

Καρατζαφεριοι αντικαπιταλιστες,Αριστεροι Πατριωτες του Καραμπελια,νοικοκυραιοι της Παπαρηγα,εκνευρισμενοι εκπαιδευτικοι του Αλαβανου ,οικολογοι του Καφετζοπουλου,παρουσιαζονται διπλα μας σε εναλασσομενο ρεπερτοριο, με ταχυτητα και ποικιλια μπουλουκιου του 1950.

Βλασφημία αντι ακρότητας

Ο G.Agamben που στοχαζεται στο μεταίχμιο θεολογίας και κριτικης και διατυπωνει το ακολουθο σχημα

Αν θεωρουμε οτι οι συγχρονες κοινωνίες κινουνται σε μια μια διαδικασια διάσπασης νοηματων,λειτουργιων,τοτε αρχεγονικη πρωτολεια διασπαση δημιουργειται με την εννοια του ιερου.Το ιερο εγκαθιστα ενα ρηγμα στην ζωη,αναδυοντας το ανιερο.Με μια εννοια η θεμελιωδης κατατμηση ειναι η αναδυση του ζευγους ιερου ανιερου.Η ανιερη βλασφημία η βεβηλωση λοιπον δεν προσβαλει την ιεροτητα, αλλα αυτή καθεαυτη την διχαστικη ταξινομικη λειτουργία του ζευγους ιερο ανιερο.Η βλασφημια ειναι ενοτητα σε ενα κόσμο διαχωρισμών.

Προκρινει μια αριστερά της βεβηλωσης και οχι μια αριστερα της «εκκοσμικευμένης» ακρότητας.

Η ακροτητα ειναι μια αισθητική του κατεστημένου.

Οι μικρονοίκοί της τρομοκρατίας ,των βανδαλισμων η της ρητορικης οξυτητας,δεν εχουν δει πως το ακραιο ειναι ηδη εγκατεστημένο εντος της mainstream λογικης.Λιγο περιεργος να εισαι ,βρισκεις ολες τις ακροτητες στο πιατο σου.

Το χολυγουντ ζει απο τα σπλατερ,ταριχευμενα ξεκοιλιασμένα πτωματα γινονται επιτυχια επιπεδου Βουγιουκλάκη στην Αθηνα του 2009, και καποιος νομιζει οτι με το να σκοτωνει αστυνομικους ,η να σπαει βιτρινες, η να ουρλιαζει ,σοκαρει την κοινωνία.

Φιλε μου το ακραιο ειναι κονφορμισμος που μπροστα του ο Χριστοδουλος μοιαζει με τρανσεξουαλ αριστεριστη.

Στο ρητορικό επιπεδο λοιπόν ,και ο Καρατζαφύρερ, σου κατεβαζει τους αντινεοφιλευθερισμους με ευκολια που η εκφωνητρια της προεκλογικης συγκεντρωσης της Ανταρσυα, θα ζηλευε.Ο εκνευρισμός,η κοντόθωρη τσαντήλα,η πολιτικολογία της μανούρας, ακόμα και όταν σημαίνονται με τις πόζες του ακραίου,δεν αμφισβητούν κανένα κατεστημένο.Η δημοσιότητα ζει και αναπνέει απο το καθημερινό «σοκ».Μερικές δόσεις παραπάνω δεν προσφέρουν και τίποτα.

Ερχεται λοιπον ο πρόεδρας κάνει ενα συνέδριο νεολαίας,αντικαπιταλισμού,υψηλών τόνων και μηδενικής ανεργίας.Προχωρεί ενα βήμα την ρητορική ακρότητα που άλλοι υιοθέτησαν,κινούμενος με ασφάλεια στον κονφορμισμό του ακραίου.

Ο βλάσφημος λοιπον λειπει ,απο τις ρουτινιαρικες ακροτητες δόξα τω θεώ μπουχτησαμε.

Για την πολιτειολογία της βεβήλωσης
G.Agamben
Βεβηλώσεις (Αγρα 2000)
What is an apparatus (2009)

"Πατριωτικός Παρεμβατισμός.Να φύγει το κεφάλαιο να έρθει ο ΛΑΟΣ".Είναι το σύνθημα που ακούστηκε στο πρόσφατο συνέδριο του ΛΑΟΣ

Φωτογραφία από το αρχείο του Εθνικου Θεάτρου

Ξεροκέφαλα γεγονότα

Στην πολιτειολογια του A.Negri χρησιμοποιει δυο διαφορετικες εννοιες του Δημοσιου και του Κοινου.Ως δημοσιο οριζει ολες τις λειτουργιες που τυπικα ειναι δημοσιες ,αλλα συναρθρωνονται με την λοιπη οικονομια,και ως Κοινο ολες τις συλλογικες λειτουργιες που δυνητικα αναδυονται εκτος καπιταλιστικής οικονομιας.πχ οι Δεκο, οι Δημοι ειναι δημοσιο,ενω ενα αυτοδιαχειριζομενο εργοστασιο ειναι κοινο.

Στην τρεχουσα δημοσιοτητα οι δυο εννοιες ειναι αδιασπαστες.Η νοηματική αυτη εκπτωχευση ,προκαλει στρεβλωσεις.Η αριστερα στην προσπαθεια να υπερασπιστεί το συλλογικού υπερασπιζεται συλληβδην το κρατικο και δημοσιο και καλλιεργει ελαχιστα την αναδυση του Κοινου.Ετσι στην πολυσυνθετη κοινωνια με τις καθετες και οριζοντιες κατατμησεις,δημιουργει αναπαντεχνες παραλληλιες.Πασης φυσεως κρατικοδιαιτοι καπιταλιστες χρησιμοποιουν με ανεση ακτιβιστη ολο το ιδεολογικο πλεγμα της αριστερης ρητοριας περι δημοσιου.

Η δε επικληση του δημοσιου για ιδιοτελείς λογους ,παιρνει τοσο οξειες λαικιστικες μορφες,που στο τελος καταρρέει.Τα παραδείγματα άπειρα.

Το μεγαλυτερο προβλημα ειναι οτι ,στην σχετικη διαμαχη περισευουν τα επιχειρηματα και απουσιαζουν τα παραδειγματα.Ο Virtual ρητορικος αντικαπιταλισμος,εχει επικρατησει εναντι οποιασδηποτε επικρατησης των εμπειριων.Ο μεσσιανισμος διασχιζει ολη την αριστερα πολιτικη ως αρρητο υποστρωμα.

Σταρατες κουβεντες .Υστεριες για νεοφιλελευθερες επελασεις που κατατροπωνουν υποτιθέμενες δημοσιες λειτουργιες,δεν μας παραπεμπουν απευθειας και μονοσήμαντα σε αγνες προθεσεις.

Το συλλογικο,δημοσιο,κοινο μπορει να επικρατησει μονο αν επικρατησει εμπειρικα χθες, το αργοτερο σήμερα,και να το δουμε με τα ματακια μας.Αλλιως σε οικονομιες με 50 % του Αεπ δημοσιο,και το 35 % των μισθωτων εμμεσα αμεσα στα κρατικα μισθολογια,η πολιτικη υπερασπιση του δημοσιου εχει περιπλοκες που η βιβλιογραφία της Δημοσιας Επιλογης εχει εξαντλησει.

Τουτων δοθεντων,θα καταθεσουμε με χαρα την συγκριση δυο εκφανσεων του ιδιωτικου και δημοσιου,οπου η συγκριση (υπερ του Δημοσιου) ειναι αποιδεολογικποιημενη,εμπειρικη απτη.Αυτην την υπεροχή θελουμε, την υπεροχη που προκυπτει απο ανταγωνισμο, και οχι την υπεροχη της μεταμορφωμενης συντεχνιας που πουλα «δημοσιο» για να εξασφαλισει μερος του κρατικου ταμειου.

Το International Baccalaureate ειναι το πιο εγκριτο ιδιωτικο μη κρατικο συστημα αξιολογησης υποψηφιων φοιτητών.Προερχεται ιστορικα απο την ανάγκη των παιδιων των διπλωματων ,που δυνητικα εφταναν στην υποψηφιοτητα διασχιζοντας ενα εως τρια διαφορετικα συστηματα δευτεροβαθμιας εθνικης εκπαιδευσης.Ετσι λοιπον φιαχτηκε ενα διεθνες συστημα επιλογής που αποδεχονται τα μεγαλυτερα πανεπιστημια.

Ειναι ενα συστημα ,που απευθυνεται σε κατεχοντες.Ενα συστημα λειτουργικό εγκυρο αποτελεσματικό ,γι αυτο και πανακριβο.

Το συστημα αυτο αποδεικνυεται διαβλητό.Εχει ,οχι μονο ενα τουλαχιατον απατεώνωνα διαχειριστη αλλα και αρκετους μεγαλοαπατωνες πελατες,που ειναι προθυμοι εναντι 10,000 να αγορασουν ενα πιστοποιητικό διαρκείας για την διαπιστωμένη ανεπαρκεια του βλασταριου τους.Μαλιστα εξασφαλιζοντας την πιο ανηθικη εισοδο στην ακαδημαικη ζωη απο την κερκοπορτα της διαφθοράς.

Αυτο ειναι ενα εμπειρικο αδιαμφισβήτητο γεγονος.

Λιγες μερες πριν δημοσιευεται μια δημοσκοπηση για το ανθρωπινο δυναμικο της δημοσιας παιδειας.

Σε αντιθεση με τις μιζερες διακυρηξεις των συνδικαλιστικων φορεων,αλλα και πολιτικους υπερασπιστες ,η ερευνα αναδεικνυει ενα συγχρονο ανθρωπινο δυναμικό που αποζητά την αξιολογηση ,με θετικες και αρνητικες αμεσες συνεπειες..

Ενα ανθρωπινο δυναμικο αυτοπεποιθησης ,γονιμης ανταγωνιστικοτητας , εργατικοτητας στον αντιποδα της κλισε εικονας του βαριεστημενου δημοσιου υπαλληλου γκρινιαρη εκπαιδευτικού που εναγωνιως αναζητα διακοπες για να δραπετευσει απο τις κοπιωδεις 15 ωρες διδασκαλιας την εβδομαδα.

Η ερευνα ειναι εξαιρετικα αισιοδοξη ,γιατι αναδυει μια υπογεια δυναμικη ικανη να ανατρεψει τα δεδομενα.Το δημοσιο σχολειο μπορει να εξελιχθεί μονο αν διεκδικησει το μεγιστο το ποιοτικο για τον χωρο του αξιοποιωντας το υψηλου επιπεδου δυναμικο του, και οχι οταν αναζητα την ασφαλεια του μονοπωλείου (οπως τελειως προσχηματικα πρωχοπροδρομικα γίνεται με τα ΑΕΙ)

Οσοι υποτιθεται αγωνιζονται για μια αυθεντικη αλλαγη προς οφελος των εργαζομενων, δεν μπορει παρα να αντζητουν την εμπρακτη εφαρμογη των αξιων τους.αλλα και την διαψευση των αντιθετων τους.Το ιδιωτικο η Κοινο δεν μπορει να κριθει ως δικανικο η ρητορικο διακυβευμα,αλλα ως αποτελεσμα μιας εμπρακτης επιβεβαιωσης.

Δημοσιες λειτουργιες που διαθετουν αυτο το εκρηκτικο ανθρωπινο δυναμικού,αποκτουν τον σεβασμο.

Αντιθετως ιδιωτικες λειτουργιες που ειναι αποτελεσματικες οσο η εγκυροτητα του διαγωνισμού IB και η εντιμοτητα των πελατων Ζηριδη ειναι απωθητικες οσο και οι λουμπεν αξεστοι υποκλοπεις θεμάτων και εξαθλιωμενοι πελατες τους.

Η επικρατηση των αξιων ειναι παντα ζήτημα πραξης.Αν η αριστερα εχει μελλον τοτε αυτο
ευρισκεται στην εμπρακτη υπεροχη των ιδεων της οταν αυτες επικρατήσουν σε συνθηκες ανταγωνισμού.Αρκει να θελήσει να αξιοποιήσει τα ξεροκέφαλα γεγονότα και να μην ναρκισσεύεται με τις κολακείες των συντεχνιών

Η υπόθεση ΙΒ εδω
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100025_07/07/2009_321283

Η ερευνα για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικων εδωhttp://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100059_04/07/2009_320997

(Φωτογραφια απο το αρχειο του Εθνικου Θεάτρου)

Αντιρατσιστικό Φεστιβαλ 3-5 Ιουλίου

Για 14η χρονιά τo Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του. Έλληνες και ξένοι, ελληνίδες και ξένες μαζί θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί ο ρατσισμός δεν πλήττει μόνο όσους τον υφίστανται, θίγει εξίσου και όσους τον ανέχονται. Το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων δεν βελτιώνει τη ζωή των ντόπιων, αντίθετα προετοιμάζει την αφαίρεση των δικαιωμάτων όλων μας, αποκτηνώνει τις κοινωνίες και οπλίζει τη ρατσιστική Ακροδεξιά.

Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα.

Πάνω τους οι κυρίαρχοι μεταθέτουν τα βάρη της δικής τους κρίσης, όπως κάνουν με τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, εξαπολύοντας αστυνομίες και στρατούς ενάντια στα θύματα της δικής τους πολιτικής. Μαζί, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο δρόμο της ενότητας ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ανέργων, στο δρόμο της αλληλεγγύης, της ζωής και της αξιοπρέπειας.


Στο χώρο του Φεστιβάλ θα διεξαχθούν κεντρικές συζητήσεις για την ανεργία, την κρίση και το ρατσισμό, για το πολιτικό άσυλο και τα σύνορα, για το no border camp της Λέσβου, για τον αγώνα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και την καταπίεση των μεταναστριών.

Παράλληλα θα εξελίσσονται εργαστήρια με θεματικές, από τα δικαιώματα και τη βία ως το σεξισμό και την ομοφοβία. Από τους αγώνες των φυλακισμένων ως τα κινήματα για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων της πόλης. Από την άρνηση στράτευσης ως τους αγώνες στο Μεξικό και την Παλαιστίνη.

Για άλλη μια χρονιά, στις δύο μουσικές σκηνές του Φεστιβάλ θα εμφανιστούν έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες. Οι Last Drive, oι Sancturia, o Big Fat Lips, οι Pink Tank Project, οι Melody Vice, η Dorretta Carter, οι Bilbomatiks, καθώς και μεταναστευτικά συγκροτήματα από διάφορες χώρες. Η δεύτερη γενιά μεταναστών συμμετέχει με τους Black Jack (hiphop), Renovatio (hiphop), Άκης (hiphop), Te ver8et , Neoyorubapeople, Minus one και Whos Next. Τέλος η Μάρθα Φριντζήλα, ο Φοίβος Δεληβοριάς, η Ματούλα και άλλοι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες θα περιηγηθούν, με πλοηγό την ενορχήστρωση του Παναγιώτη Τσεβά, σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι.

Από το Φεστιβάλ δε θα λείψουν και φέτος, το θέατρο, ο χορός, το κουκλοθέατρο, το διαδραστικό παιχνίδι, οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο χώρο, οι θεματικές εκθέσεις φωτογραφίας και ένα εργαστήρι μουσικής για μικρούς και μεγάλους. Στο χώρο θα λειτουργούν παιδότοπος και πολυεθνικές κουζίνες. Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ επισκεφτείτε το http://www.antiracistfestival.gr/.

Στο χώρο φτάνουν τα λεωφορεία Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21.

Επίσης, θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά από το σταθμό μετρό του Ελαιώνα στο χώρο του φεστιβάλ (λεπτομέρειες και χάρτες στην ενότητα Πρόσβαση).

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ Η ΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ,

ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Συντονιστικό Μεταναστευτικών, Προσφυγικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων
Τηλ .επικοινωνίας: 210 3813928 (17:00-21:00) και 210 3478 558
Είσοδος για κάθε μέρα: 6€. Για το τριήμερο: 15€

e-mail: contact@antiracistfestival.gr

http://www.antiracistfestival.gr/

Η κριση στην χώρα της Δραχμής

Οποιος ασκειται στον αυθεντικο τουρισμο ,αυτον που οργανωνεις μονος σου,ακριβως για να απολαυσεις εκ των υστερων ολες τις αρρυθμιες που ονομαζεις εξερευνηση,καλο να επισκεπτεται οπου βρει τα νομισματικα μουσεια.Υπαρχουν σχεδον παντου ,ειναι παραμελημενα,χωρις τα πολυβουα σμηνη των ομαδικων υπακουων τουριστων ,και αποκαλυπτουν πολλα.

Η Τεχερανη ειναι μια πολεοδομικη απλοτητα.Προκειται για μια γιγαντιαια πολη κτισμενη ενα επικληνη γεωγραφικο σχηματισμό σε μορφη τραπεζοειδη με μια απλη ρυθμιση.Τα μικρωτερα ορεινα ειναι η καλη παλια πολη,τα μεσα ολο το πολιτικο κυβερνητικο κεντρο ,και οσο κατηφοριζουμε συναντουμε την λαικη πληβειακη Τεχερανη.

Μια κατηφορα ειναι η Τεχερανη,οπου η ταξικοτητα αντιστοιχεί με το υψομετρικο επιπεδο.
Το νομισματικο μουσειο της Τεχερανης ειναι ενα μικρο ισογειο 1000 μετρα απο το ξενοδοχειο με το φοβερο ονομα Χωμα στα ορεινα της πολης ,αλλα εκτος απο τους δυο φυλακες του ζητημα ειναι αν το επισκεπτόνται αλλοι δεκα ημερησιως.Οι τουριστες συνωστιζονται χαμηλωτερα στο αρχαιολογικο που προσφερεται για βολτα και στο διπλανο παζαρι.

Η μεγαλυτερη εκπληξη στο νομισματικο μουσειο ειναι οτι το νομισμα της Περσιας ονομαζοταν για περιπου 1000 !!! χρονια Δραχμη.Γυριζεις τις προθηκες και βλεπεις καποια εικοσαριά τυπους Δραχμες.

Δεν ειναι δυσκολο να τις φανταστουμε τις ιστορικες συσχετήσεις ,αλλα οι μακρινοι μας γειτονες χρησιμοποιησαν τον ορο δραχμη 10 αιωνες την στιγμη που η Ελλαδα μονο 3 (ενα κλασσικό και τους δυο τελευταιους ) και μάλιστα ο όρος ειναι αυτούσιος Drachma!!Για τους λατρες των εκπλήξεων ,τις ιδιες δραχμες θα δει στις προθήκες του αρχαιολογικου χώρου Ζαρκα ,εκατονταδες χιλιομετρα ανατολικά στα νότια του Πεσαβαρ (γνωστου σημερα απο τους Ταλιμπαν)

Περσια ,η χωρα της Δραχμης

Σ αυτην την χωρα γινεται χαμος.Αν μπορουσε καποιος να την κωδικοποιησει την πολωση θα την ονομαζε ισλαμικη G700 εναντιον Ισλαμιστη Χριστοδουλου.
Ενα μετωπο με αστικη προελευση με μια αυθεντικη αντιληψη χαμενης γεννιας εναντιον ενος συντηρητικού κατεστημενου που εκτος της βιας νομιμοποιείται απο μια αγροτικη πολυδαιδαλη πληβειακη ταξη.

Τα ενθετα ολων των εφημεριδων εχουν αναλυσει το φαινομενο

Εκεινο που εντυπωσιαζει τον επισκεπτη στην Τεχερανη ειναι η δυναμικη παρουσια των νεων γυναικων.Ειναι το 60% των φοιτητων,το 35 % των εργαζομένων ,και η κοινωνικη τους παρουσια δεν εχει καμμία σχεση με το στερεοτυπο της Αφγανης η της Σαουδαραβιδας.
Φορα την μαντηλα στη μεση του κεφαλιού,εχει προσεγμενο μακιγιαζ ,και παραβιαζει βλασφημα το Dress Code με καλιτεχνικα ρεβερ στα μπλου τζην,μποτες,κοσμηματα,και ελαφριά σακιδια πλατης.

Οι νεες Ιρανες εχουν γλωσσα σωματος εργαζομενης Ευρωπαιας,κινουνται γρηγορα ανάλαφρα συχναζουν σε διαφορα καφε της ανω πολης,και στον ιδιωτικο χορο σου αραδιαζουν τα σοκιν ανεκδοτα με συχνοτητα και ικανοτητα Λαζοπουλου.
Αυτη η δυναμικη νεολαια της Τεχερανης,πρωταγωνιστει.Ενα πολυ μικρο μερος της βρισκεται εκτος Ιραν και διαπρεπει παντού.

Η Παρισα Μ (κατ’ευθείαν απο την γνωστη Παρισάτιδα του Δαρείου) ειναι τυπικη εκπρποσωπος της εξεγερσης.Ο πατερας της Αλι Μ καθηγητης Πανεπιστημιου δημοκρατικων πεποιθησεων ειχε δυσκολιες με τουν Σαχη,και εφυγε στην Γερμανια.Εκει Γνωριζει την γυναικα του ,με στην οποια εχει την φαεινη ιδεα,να γυρισουν στην Τεχερανη μετα τον Χομεινι.Οπλισμενος με τις σπουδες του γινεται κοσμητορας στο Πανεπιστημιο αλλα στην περιοδο του Πολεμου με το Ιρακ ,αρχιζει η περιπλοκη.Ο γιος του γεννημενος στην Γερμανια,παιρνει αναβολη στρατευσης για να συνεχισει τις σπουδες του και δεν παρουσιαζεται στον στρατο.Η νομοτυπη αναβολη γινεται αφορμη για να παρει να περιπεσει ο Αλι σε δυσμενεια.Ο αντιρρησιας του Σαχη ,μετατρεπεται σε αντιπαλο της επαναστασης.
Σε λιγα χρονια ο Αλι χανει την θεση του στο Πανεπιστημιο,ο γιος του χανει την υπηκοοτητα,και η μικρη Παρισσα εκτοτε πελαγοδρομεί.Με ενα απατρι αδελφο,ενα πατερα σε ιδιοτυπο περιορισμο και ενα τεραστιο θυμο.Στην τελευταια επικοινωνια μας μου περιεγραψε ενα νεο βουβο θυμο που θα εκφραστει αργοτερα με μεγαλυτερη ορμη πολυ συντομα.

Αυτο ειναι ενα ενδεικτικό βιογραφικό μιας οικογενείας που ζει την αμηχανια της προσφατης κρισης.Ενα αιτημα εκσυγχρονισμού δυτικου τυπου,που τροφοδοτειται απο οσους εχουν τις σχετικές παραστασεις (σχετικα λιγους) σε μια κοινωνια που ξεχειλιζει απο ζωη,και περιοριζεται απο ενα κλειστο πολιτικο συστημα.

Η μια χωρα της Δραχμης βραζει ,αλλα με διαφορετικο παφλασμό απο την δικια μας ετερη χωρα της Δραχμης.

Σε αυτους ο εγκλεισμός επιβαλλεται και περιοριζει μια νεολαια που γιγαντωνεται,σε μας ο εγκλεισμός ειναι η δημοκρατικη κυριαρχη επιλογή ενος εθνους μεσηλικων που μεγαλώνουν ναρικισευόμενοι.

Η χωρα με την πιο μακροχρονη χρηση της Δραχμης εχει περισσοτερες ελπιδες.............

Ποια Δεξιά ;Ποια Αριστερά;

Πριν μερικούς μηνες το ΚΚΕ ,διατυπωνει τις θεσεις του για την περιπετεια του υπαρκτού.
Η δημοσιοτητα του αποδιδει την ετικετα του σταλινισμου.Το υποτιθεμενο σταλινικο κόμμα παιρνει 8,5% διπλασιο απο την υποτιθεμενη αντισταλινικη αριστερά και διάφοροι σχολιαστές το θεωρουν νεοελληνικη ιδιορρυθμία που ζει στον κοσμο του.Μαλλον ιδιορρυθμοι και αυτοεγκλειστοι ειναι οι σχολιαστές.

Αυτα ειναι τα αποτελεσματα της τσαπατσουλικης ετικετολογιας που σε πολλές περιπτωσεις εχουμε αναλυσει.

Οι γενικότητες του σταλινισμου του νεοφιλελευθερισμού ειναι καταλληλες για ποδοσφαιρικοκαβγαδες αλλά ακαταληλες για αναλυση των συγχρονων περιπλοκων.Τα ζητήματα αυτα εχουμε αναλυσει εδω

Δεν ειναι δυνατη η αποτιμηση των εκλογικων αναμετρησεων με τις κλασσικες εννοιες μιας γραμμικής αναλυσης δεξια αριστερα.Οι έννοιες αυτές εχουν διευρύνει από καιρό το περιεχόμενο τους και τέλος πάντων δεν σηματοδοτούν μια κάθετη ιδεολογική πόλωση.

Εχει ενδιαφέρον τι συμβαίνει στον Συριζα.Ενα μη τραγικό αποτελεσμα (με δεδομενο τις επιδοσεις του χωρου) τροφοδοτει μια ιδιομορφη εκπτωχευμενη συζητηση χωρις ιδεολογικες ταξινομησεις και διλληματα,και παραπεμπει σε μια τεχνικη αξιολογηση πολιτικου management.

O trainee Τσιπρας αξιολογειται απο τον Αλαβανο ως πρωτος υποψηφιος μαθητης στο προσεχες training course για “Leadership for Success” οπου παραδιδονται απο πολιτικους επιστημονες στο LSE.Μια ανούσια φιλολογία περι χειρισμων,τακτικων κακων υπολογισμών σταθμήσεων που παραπέμπουν περισσότερο σε Marketing Game.Μήνες πριν ο Συν παρουσιάζει ενα ενδιαφέρον πρόγραμμα με σοβαρές αντικρατικιστικές νύξεις και μια ιδεολογικη συνεκτικότητα.

Ο υποτιθεμενος σταλινισμός του ΚΚΕ και οι ιδεολογικές περιπλανήσεις του Συν δεν αφορουν κανένα.

Οι τελευταιες εκλογες απλως αποκάλυψαν μια διαδικασια ιδεολογικοποιησης της πολιτικής τεχνικης ,που πλέον είναι αυτή γίνεται το νεο επιδικο διακυβευμα,και την εκπτωση των ιδεολογικων αξονων του 20 αιωνα ως παραπομπη με αστερίσκο.

Το ΚΚΕ δεν ειναι σταλινικό γιατι ο Στάλιν δεν αφορά κανένα ,και ο Συριζα «στραβωθηκε» να παρουσιάσει ενα ντοκουμέντο που δεν το διάβασαν ουτε οι ίδιοι.

Ενας απο τους πιο σημαντικους ( ζοφερά πεσιμιστής και μεταφυσικά επαναστατικός) φιλοσοφους της εποχης μας ο G.Agamben γραφει στο τελεταιο μικρο βιβλιο του What is an apparatus (2009)

Οι συγχρονες Κοινωνιες λοιπον παρουσιαζονται ως αδρανη σωματα που υφιστανται μαζικες διαδικασιες διαλυσης των υποκειμένων .Ετσι η εκλειψη (ελληνικα στο κειμενο) της πολιτικης η οποια προυποθετει την υπαρξη υποκειμενων και πραγματικες ταυτοτητες (πχ τα κινηματα της εργατικης ταξης,η αστικη ταξη) και ο θριαμβος της οικονομιας (ελληνικα στο κειμενο) δηλαδη μιας καθαρης δραστηριοτητας της κυβερνησης που αποσκοπεί παρα μονο στην αναπαραγωγή της.Η δεξιά και η αριστερα που σημερα εναλλασονται στην διακυβερνηση της εξουσιας ,εχουν για αυτο τον λογο μικρη σχεση με την πολιτικη σφαιρα απο οπου προερχονται.Εινα απλα τα ονοματα δυο πολων -το πρωτο υποδηλωνει την χωρις τυψεις την απουποκειμενοποιηση το δευτερο θελωντας να την κρυψει πισω απο την υποκριτική μασκα του καλου δημοκρατη πολιτη-της ιδιας κυβερνητικης μηχανης.

Αυτα, πανω απο ολα, ειναι η πηγη της ιδιομορφης ανησυχιας της εξουσιας σε μια περιοδο οπου αντιμετωπιζει το πιο υπακουο και δειλο μαζικο κοινωνικο σωμα που υπηρξε ποτε στην ανθρωπινη ιστορια.Ειναι λοιπον παραδοξο οταν ο ακακος πολιτης της μεταβιομηχανικης δημοκρατιας (ο Bloom οπως ευστοχα εχει συστηθεί να τον αποκαλουμε), κανει προθυμα οτι του ζητηθεί, στο μετρο που αφηνει την καθημερινοτητα, την υγεια ,την διασκεδαση ,την διαιτα , τις επιθυμιες του να διατάσσονται ακομη και στις πιο μικρες λεπτομερειες απο μηχανισμους εξουσίας (dispositif) να θεωρειται απο την εξουσια (ακριβως γι αυτο) ως πιθανος τρομοκρατης.

Οταν η νεα Ευρωπαικη νομοθεσια επιβαλει βιομετρικές διαδικασιες σε ολους τους πολιτες της αναπτυσσοντας και τελειοποιοντας ανθρωπομετρικες τεχνικες που εφευρηθηκαν τον 19 αιωνα για να ταυτοποιησουν τους εγκληματιες που υποτροπιαζουν (πχ αποτυπωματα ) η επιτηρηση μεσω των βιντεο καμερων μετατρεπει την δημοσια σφαιρα σε μια διαρκη και απεραντη φυλακη.Στα ματια της εξουσιας -ισως σωστα- τιποτα περισσοτερο δεν μοιαζει με τρομοκρατη οσο ο Κανονικος ανθρωπος.(μτφ LLS)

Στο πλαίσιο αυτό ,της αποστειρωμένης πολιτικης διεικπεραίωσης,μπορουμε να ξαναδούμε τις ευρωεκλογές.

Καθώς οι πολιτικές συντεταγμένες έχουν εκκενωθεί από το ιδεολογικό τους περιεχόμενο, η λογιστικη αποτύπωση μιας ενισχυμένης δεξιάς και αδύναμης αριστεράς ειναι εικονικη.
Οταν ο Καρατζαφέρης κάνει καριέρα κραδαίνοντας τις δηλώσεις Λαφονταίν,τότε ποια ακριβως δεξια ανεβαίνει και ποια αριστερά χάνει είναι τελείως αμφίσημο.

Ποιος Blogger εκλεισε πρωτος τον ΕΤ;

Η αποφαση να κλεισει ο «Τυπος» και το “City” καλοκαιριάτικα και ξαφνικά ηταν σοκαριστικη.Τετρακοσιες θεσεις ειδικευμενης εργασίας χανονται εν μια νυκτί.
Παρακαλουθούσαμε δικτυακα τον ΕΤ και το City και μπορουμε να πουμε οτι προσπαθησαν να δώσουν ενα αέρα αξιοπιστίας,και ψυχραμίας.Ιδιαίτερα ο City το προσπαθησε με αρκετές δόσεις «εναλακτικής» ραδιοφωνίας (Πανούσης,Ρουμελιώτης) και το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό.Σε αντιθεση με τον ΕΤ που κατρακυλούσε ο City ανέβαινε συνεχώς.
Κρίμα
Με την ανακοίνωση αμέσως κινητοποίηθηκαν οι πάντες.Ιστολόγια η ΕΣΗΑ και λοιποί.Η κινητοποίηση αυτή και οι αντιδράσεις δείχνουν ομως και την αντιφατικότητα την περιπλοκή που ζούμε ως κοινωνία.
Τα Blogs αναδεικνύουν το θέμα,διαμαρτυρώμενα για την απόφαση «σπαζοντας» de facto την απεργία της ΕΣΗΕΑ,ενω καθημερινά και πολλαπλασιαστικά ροκανίζουν θέσεις εργασίας από τους δημοσιογράφους
Κάποιος απο εμάς εδωσε την χαριστική βολή στον ΕΤ.
Η μιντιακή επανάσταση,εχει δώσει την χαρηστική βολή στην δημοσιοφγραφία.Πριν 20 χρόνια για να βρείς δημόσιο βήμα,έστελνες μια επιστολή στην εφημερίδα και δημοσιευόταν στο αμα λάχει.
Σήμερα στο διλεπτο στήνεις την σελιδούλα σου,και τα άλλα ακολουθουν.
Πρέπει να δεχθούμε την σκληρή αλήθεια.
Οσα γράφονται στα ιστολόγια,αφού τα περάσεις από μια πρωτη διαλογή ,δεν εχουν να ζηλέψουν τίποτα μα τίποτα από τις εφημερίδες.Ο καλός δημοσιογράφος συναγωνίζεται το καλύτερο blogger ,και επειδή ο τελευταίος το κάνει από χόμπυ είναι καλύτερος.
Τα ιστολόγια καταπίνουν τις εφημερίδες,και οι τελευταίες για να επιζήσουν γίνονται ιστολόγια
Η κατάσταση στον Ελληνικό τύπο ειναι δραματική από καιρό.Οι μεγάλοι στηρίζονται στις προσφορές και οι μικροί στην κρατικη διαφημηση.Ψάχνοντας καλύτερα ανακαλύπτεις πως η φοβερή εφημερίδα Χώρα εισπράττει 2 εκατομμυριάκια ετησίως ζεστό ολόζεστο χρηματάκι του έλληνα φορολογούμενου.
Παρακολουθώντας τον City δεν μπορούσα να αποκωδικωποιήσω διάφορες δηλητηριώδεις αναφορές του Προβή για το Μαξίμου,αλλα τώρα όλα είναι φανερά.Ο ΕΤ ζητούσε παραπάνω κρατικη διαφημηση που δεν έπαιρνε.
Αυτό όμως είναι η λογιστική αποτύπωση του δράματος.
Η πραγματική διάσταση του είναι τώρα,που κάποιος στο περιθώρειο του χρόνου του γράφει και κάποιος θα διαβάσει.Δεν φτάνει που είμαστε απεργοσπάστες της ενημέρωσης,είμαστε και μαυραγορίτες .Χωρίς καμία ευθύνη κλέβουμε νόμιμες εργατώρες.Η νέα τεχνολογική συνθήκη διαβρώνει παραδοσιακά επαγγέλματα,και παραδοσιακά μαγαζιά.
Ενα απο αυτά έκλεισε,και όσο συνεχίζουμε,εκούσια ακούσια, θα κλείσουμε και άλλα.

La Citta dell’ Altra Economia

Για οσους πιστευουν οτι η Δευτερα Παρουσία ανήκει στην αυστηρη δικαιοδοσία του Jeronymo,και οτι εφικτοι κόσμοι ειναι και λίγο παρόντες,η Ηθικη Τραπεζα στην Ιταλία χρηματοδότησε την Πόλη της Αλλης Οικονομίας στην Ρώμη.

Το αντί-Mall της Ρώμης21 Ιουνίου, 2009 Καλώς ήρθατε στην «Πόλη της άλλης οικονομίας» (La Citta dell’ Altra Economia), μια πόλη μέσα στην πόλη, στο κέντρο της Ρώμης όπου τα πάντα είναι εναλλακτικά.Σε μια έκταση 3.500 τετραγωνικών μέτρων στεγάζεται μια ζωντανή μαρτυρία ενός άλλου κόσμου πράγματι εφικτού, όχι μόνον ως ευχή ή ως προσδοκία. Βρίσκεται στο Testaccio, τα παλιά σφαγεία της Ρώμης που επί δημαρχίας της κεντροαριστεράς με τον Βελτρόνι, εντάχθηκε σε ένα πρόγραμμα αναβάθμισης.Είναι ένα πολυκατάστημα με τη διαφορά ότι, αντί να στοχεύει στην αύξηση της κατανάλωσης, προσπαθεί να την μειώσει. Δηλαδή όχι ένα Mall αλλά ένα αντί Mall.

Γιορτή Ανοικτου Σχολείου Μεταναστων Πειραιά

Κόντρα στο ξενοφοβικό κλίμα των ημερών, το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά διοργανώνει μια μεγάλη γιορτή για το τέλος της φετινής σχολικής χρονιάς αύριο στις 6 μ.μ. στην αυλή του 14ου Γυμνασίου Νίκαιας, του σχολείου που το φιλοξενεί (Κω και Αγ. Αναργύρων, Π. Κοκκινιά).

Οι μαθητές του σχολείου ετοίμασαν θεατρική παράσταση (αποσπάσματα από το έργο "Ένας στους δέκα" που γράφτηκε από τον Λαέρτη Βασιλείου και την ομάδα των ηθοποιών που έπαιξαν στην παράσταση του Θ. του Νέου Κόσμου), παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς και τραγούδια, χορούς και τραγούδια από τις πατρίδες τους και πολλά άλλα. Θα είναι επίσης ανοιχτή η έκθεση "Γιάννης Ρίτσος, 100 χρόνια από τη γέννησή του" του ΕΚΕΒΙ που έφερε το Σχολείο για τους μαθητές του, τους μαθητές του Γυμνασίου και τη γειτονιά ολόκληρη.

Κατά τη διάρκεια της γιορτής θα δοθούν οι βεβαιώσεις σπουδών στους μαθητές του ΑΣΜΠ που παρακολούθησαν τα φετινά μαθήματα. Πολλή μουσική, χορός και άφθονο φαγητό από διδάσκοντες και μαθητές και αναψυκτικά θα ολοκληρώσουν την εκδήλωση

Η Μετανάστευση αυξάνει το εισόδημα,και δημιουργεί ευκαιρίες για όλους

Περα απο την μυθολογια και τα στερεοτυπα οι ψυχροι αριθμοι ειναι αμιληκτοι

Η μεταναστευση δεν εχει καμιά αρνητικη συσχετιση με το εισοδημα του κρατους οικοδεσποτη,τουναντίον αυξάνει το εισόδημα σε ολες τις περιπτωσεις

Ακολουθουν δυο πρόσφατες μελετες που ειναι συντριπτικές

http://www.econ.ucdavis.edu/faculty/gperi/Papers/ortega_peri_april_2009.pdf

http://research.asb.dk/fbspretrieve/3854/wp_08-23

Και μια κατατοπιστικη αναλυση στο αγαπημενο μας ιστολογιο Stumbling and Mumbling

http://stumblingandmumbling.typepad.com/stumbling_and_mumbling/2009/05/immigration-gdp.html

Στην φωτογραφια στοιβαγμενων μεταναστων του 1920 ισως ειναι καποιος συγγενης μας

Off Broadway

Τα αποτελεσματα των Ευροεκλογων δεν αφηνουν καμια αμφιβολία

Μια πανσπερμια συμπεριφορων,αποψεων,δημιουργει ενα ιδιοτυπο φυγοκεντρικό δυναμικό,και αμφισβητει υπο τυπο μπλοφας την Ευρωπαική πραγματικότητα.
Οι Ευρωσκεπτικιστες ,δεξιοι και αριστεροί,δυναμωνουν ως αναιδης αντιρρηση αλλα οχι ως αντιπρόταση.Ολοι διατυπωνουν τις πιο ριζικες αμφισβητήσεις ,ακριβως επειδη είναι εκκεντρικές και μη πραγματοποιήσιμες.

Ειναι πανευκολο να λες να φυγουμε απο την ΕΕ,ακριβως γιατί είναι ισοτιμο να λες να φυγουμε απο τον ΟΗΕ (αν λαβεις υπ’οψιν σου τις θεσμικες περιπλοκες) ,και συνειδητα το συγχεεις με την ενδυναμωση της δυνατοτητας να έχεις αυτην την αντιρρηση.Υπερασπιζομαι την διευρυνση της δυνατοτητας ο πολιτης να θελει να φυγουμε απο την ΕΕ,και το ΚΚΕ κανει καλα να το διεκδικει,αλλα ειμαι σιγουρος οτι ουτε καν η Παπαρηγα το πιστευει.

Ετσι λοιπον στην καρδια της ιστορικης Φεντεραλιστικής Ευρώπης και στην υπερανεπτυγμενη Σκανδιναβια ,Ολλανδοι ακροδεξιοι αντιισλαμιστες ,Αγγλοι ρατσιστες ακροδεξιοί ,Δανοι ευρωφοβοι λαμβανουν απο 20 % εκαστος.

Υποστηριζω οτι είναι αστοχο να ειδωθουν οι επιλογες αυτές ως πολιτικα ακραίες,ταξινομημένες στον κλασσικό αξονα της πολιτικης γεωγραφίας του μεσοπολεμου.
Ολες ειναι επιλογες εντος ενος πλαισιου που μοιαζει περισσοτερο με windows ,ή τηλεοραση οθονης πολλαπλων προγραμματων.Ειναι πολιτικες επιλογες απενοχοποιημένης ρευστοτητας,ενος light πολιτικου προβληματισμού που εμπλουτιζεται απο την ισορροπη και ισοδυναμη αποχή.

Τα πολυσελλεκτικα κομματα δίνουν την θεση τους στον πολυσυλλεκτικο πολίτη.
Ο μεσος ψηφοφορος γουσταρει κοινωνικό κράτος αλα Πασοκ του 80,με πολιτιστικη ανεκτικοτητα Συριζα,εθνοκεντρισμό Λαος,ιδεοληπτική συνεπεια ΚΚΕ, ηγετη Κωστάκη,και καταναλωτικο προτυπο Τρεμοπουλο.
Πολιτικες επιλογες decafeine,με λίγα λιπαρά,μαγειρεμένες στον ατμό,και μπολικά βιολογικά ζαρζαβατικά.

Ο ζηλωτικός πολιτικός φανατισμός κυκλοφορεί ως εκκεντρικη φιγουρα σε ρεαλιτυ αλλα και ως σωματικη βια στις παρυφες της πόλης και της πολιτικης.Η κυρια πολιτικη παραμενει αφορητα κονφορμιστικη

Το τραυματικο ανυποφορο «πραγματικο» της πολιτικης ,η συγκρουση, φουντωνει στον Αγιο Παντελεημωνα,στις καθημερινες συναλλαγες σκλαβοπαζαρου με τους outsiders.Ολοι οι υπόλοιποι διαχειριζονται ρυθμισμενες δόσεις ιδεολογιας και ρεαλισμου,και ας ορυονται ως Μαιναδες.Οσο κομμουνιστρια ειναι η Κανελη αλλο τοσο φασιστας ειναι ο Βοριδης.Ειναι και οι δυο demeκ.

Στο περιθωρειο ομως ολες οι real επιλογες νικηθηκαν κατα κρατος.Οι αυθεντικοι αντικαπιταλιστες της Ανταρσυα,οι χολερικοι Χρυσαυγητες και οι Φιλελευθεροι της Συμμαχιας συναγωνιστηκαν Λεβεντη και τον Κατμαν και εχασαν πανυγηρικα.Με καποιον τροπο η αναποδραστη ιδεολογικοπολιτική συγκρουση εξοβελιστηκε από την κεντρικη σκηνη του θεατρου,για να ανεβει ως περιθωρειακη παρασταση δρόμου Οff Βroadway.

Οποιος νομιζει οτι ο Καρατζαφερης ειναι ακροδεξια,το Πασοκ σοσιαλιστικο,το ΚΚΕ σταλινικο,και ο Συριζα ριζοσπαστες,και η ΝΔ οι μονοι συντηρητικοι δεν εχει συλλαβει τον ενδογεννως αυθεντικο μικροαστικο μικροιδιοκτησιακο κρατικοδιαιτο χαρακτηρα της Ελληνικης κοινωνιας.Δηλαδη μιας κοινωνιας με ρητορικες εξαλοσυνες αλλα ισχυροτατες υπορρητες ροπες κονφορμιστικων συμβιβασμων.Δεν εχεις παρα να αλλαξεις λιγο την κλιμακα παρατηρησης του κομματικου φαινομενου,για να αποκαλυφθουν οι κινητηριες δυναμεις του νεοελληνικου τραγελαφου.

Αυτο δεν σημαίνει οτι ο συγκρουσιακός ,ανταγωνιστικος,πολωτικος χαρακτηρας της κοινωνιας εξαφανιστηκε ,σημαινει πως γλυστρησε στην ακρη του χαλιού.

Προφανως και οι κυριαρχες πολιτικες δυναμεις θα συμβολοποιησουν και θα εκφρασουν τις πιο αυθεντικες επιθυμιες.Αυτο ομως γινεται τοσο διαμεσολαβημενα ,με τοσα φιλτρα,και τοσες μετωνυμιες αναγκαστικα καταφευγουμε στον κοινωνικο Λακανιστη που αναλαμβανει τον ρολο της αναλυσης του μηνύματος των εκλογων.

Επειδη οι εκλογες γινονται εντος μιας συνθηκης αεναων διαμεσολαβησεων ,γι αυτο και εχουμε αναγκης επεξηγησεων,στατιστικων σταθμησεων,τεχνικοποιησεων.Γι αυτο και οι δημοσκοποι ,δημοσιογραφοι ,αναλυτες εχουν τον πιο ρυθμιστικο ρόλο.Η απολυτη συγκρουσιακη διαδικασια μεταβαλεται σε μια ασκηση θεσμισμενης ψυχαναλυσης ,που ως γνωστον δεν τελειωνει ποτε.

Απαραιτητα της Παναρχιας.Μ.Rozeff

O εργατικος φιλος μας Dennis V συνεχιζει την μεταφραστικη του δουλεια με την αγαπημενη του θεματολογια της Παναρχιας.
Αυτη τη φορα καταθετει το κειμενο του M.S.Rozeff.

Ο παναρχισμός είναι μια νέα πολιτική φιλοσοφία που έχει ως βάση και επεκτείνει την πυρηνική έννοια της συναίνεσης των κυβερνώντων, που ανατρέχει βασικά στον John Locke. Η συναίνεση των κυβερνώντων είναι μια έννοια που διαπότισε την επαναστατημένη Αμερική. Εμφανίζεται στο Άρθρο 6 του Προγράμματος Δικαιωμάτων της Βιρτζίνια. Εμφανίζεται στο Δημοψήφισμα του Έσσεξ. Ο Benjamin Franklin έγραψε «στις ελεύθερες κυβερνήσεις οι ηγέτες είναι οι υπηρέτες και ο λαός ο ανώτερος τους και κυρίαρχος τους». Η Διακύρηξη της ανεξαρτησίας ισχυρίζεται ότι οι «Κυβερνήσεις θεσμοθετούνται μεταξύ των ανθρώπων, αντλώντας τις δίκαιες δυνάμεις τους από την συναίνεση των κυβερνώντων».


Ο παναρχισμός προτείνει μια περιεκτική επέκταση της ελευθερίας στην εθελοντική επιλογή κυβέρνησης, στην μορφή και το περιεχόμενο. Προτείνει κυβέρνηση από συναίνεση για οποιαδήποτε άτομα που οργανώνουν μια τέτοια κυβέρνηση για τον εαυτό τους. Αντίστροφα, προτείνει μια κυβέρνηση δεν έχει καμία εξουσία πάνω σε οποιονδήποτε άνθρωπο, που δεν δίνει την συναίνεση του.


Η παναρχία είναι μια κατάσταση στις ανθρώπινες σχέσεις που το κάθε άτομο έχει την ελευθερία να διαλέξει την δική του κοινωνική και πολιτική διοίκηση χωρίς να καταπιέζεται. Η Παναρχία σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να μπουν και να βγουν από κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις ελεύθερα. Σημαίνει ότι η κυβέρνηση υπάρχει μόνο με την συναίνεση και από την συναίνεση των κυβερνώντων.


Ο παναρχισμός έχει μια νέα αντίληψη του τι υπήκοοι, κυβέρνηση και συναίνεση σημαίνουν. Αυτά δίνουν σάρκα και οστά σε μια νέα έννοια του μη-εδαφικού κράτους και αναθεωρημένες ιδέες για την κυριαρχία και την εξουσία. Κατανοώντας την κυβέρνηση σαν μη-εδαφική, ο παναρχισμός αναπροσανατολίζει το κίνημα για την ελευθερία μακριά από το την καταστροφή των κυβερνήσεων που άλλοι ίσως προτιμούν και προς την απόκτηση των κυβερνήσεων που ο καθένας από εμάς προτιμά.


Οι ελεύθεροι άνθρωποι σε μια ελεύθερη κοινωνία ήδη εφαρμόζουν έναν βαθμό παναρχίας. Μέσω της ατομικής συναίνεσης, συνεταιρίζονται με αυτούς που επιθυμούν να συνεταιρίζονται (και που θέλουν να συνεταιριστούν μαζί τους), και δεν συνεταιρίζονται με άλλους. Από επιλογή, οι συναναστροφές τους ποικίλουν στον χρόνο, τον τόπο, την διάρκεια, και άλλες διαστάσεις. Διαλέγουν συντρόφους, μέρη για να ζουν, χώρους εργασίας, λέσχες και εκκλησιές στην βάση της ατομικής συναίνεσης που λαμβάνει χώρο σε μη-καταπιεστικό κοινωνικό πλαίσιο. Οι ελεύθεροι άνθρωποι σχηματίζουν συναινετικές οργανώσεις, οργανώσεις και ομάδες. Σχηματίζουν τους εαυτούς τους σε υπο-κοινωνίες και «λαούς», που είναι ομάδες ανθρώπων που, μέσω ατομικής συναίνεσης, πρόθυμα αθροίζονται σε διαφορές βάσεις και συμφέροντα. Δρώντας με αυτόν τον τρόπο, δημιουργούν πολλαπλές συνυπάρχουσες μορφές κυβέρνησης η βάση των οποίων δεν είναι το έδαφος (παρόλο που προαιρετικά μπορεί να είναι) αλλά οι ανθρώπινες σχέσεις.


Ο παναρχισμός προτείνει η παναρχία να επεκταθεί στην κυβέρνηση (ή τομείς της κυβέρνησης με τον ίδιο τρόπο που είναι ήδη παρούσα στην κοινωνία. Αφήστε τους ανθρώπους να είναι ελεύθεροι να σχηματίσουν λαούς και να διαλέξουν τις δικές τους μορφές κυβέρνησης.


Γιατί; Επειδή η συναίνεση τον καιρό μας είναι υπερβολικά περιορισμένη για να επιτρέψει μια ουσιαστική λαϊκή κυριαρχία. Επειδή οι ηγέτες έχουν γίνει οι κυρίαρχοι και οι λαός ο υπηρέτης τους. Επειδή περίπλοκα συστήματα ψηφοφορίας και τα κόμματα έχουν αραιώσει την συναίνεση σε απειροελάχιστο σημείο. Επειδή οι θα-ήταν-λαοί εμποδίζεται να σχηματιστούν. Η ελευθερία δεν σημαίνει ψήφος για ένα από τα δύο κόμματα που διαχειρίζονται μια μοναδική μονοπωλιακή κυβέρνηση. Σημαίνει ενεργή συναίνεση πάνω στην ίδια την μορφή, καθώς και το περιεχόμενο των κυβερνητικών σχέσεων.

Γιατί παναρχισμός; Επειδή στις σημερινές κυβερνητικές σχέσεις, βρίσκουμε τον εαυτό μας να ζει κάτω από απόμακρα κράτη και κυβερνήσεις των οποίων η δομή δεν είναι στην επιλογή μας. Επειδή ο πλανήτης είναι σκεπασμένος με Κράτη και κυβερνήσεις που υπερβολικά συχνά αποφέρουν αδικία, ανασφάλεια, διαταραχή, σπατάλη, δυστυχία, θάνατο και καταστροφή, όπως τα κράτη και οι κυβερνήσεις επικεντρώνονται και ενισχύουν την δύναμη, χρησιμοποιώντας την για λόγους που πολλοί από εμάς δεν πιστεύουμε. Και επειδή οι κυβερνήσεις σήμερα νομιμοποιούν και ενθαρρύνουν φιλόνικους αγώνες για κυριαρχία οπού τα οφέλη μιας ομάδας είναι η ζημία της άλλης ομάδας, και που ο αγώνας απορρόφα περισσότερες και περισσότερες προμήθειες και αποσπούν την ενέργεια από τις παραγωγικές σε μη-παραγωγικές χρήσεις.


Η ελευθερία που είναι βασική στην παναρχία υπόσχεται έναν καλύτερο τρόπο ζωής, εκτείνοντας στον καθένα μας την δυνατότητα να εμπλακεί σε πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις της επιλογής μας σε συμφωνία με τα πιστεύω μας. Εφόσον οι πολίτες δεν δίνουν ελευθέρα την συναίνεση τους σε κυβερνήσεις των οποίων οι αποφάσεις τους αφήνουν, με τους δικούς τους υπολογισμούς, χειρότερα, η ελεύθερη επιλογή της κυβέρνησης θα προμηθεύσει το είδος των περιορισμών σε κυβερνητικές αποτυχίες και αδικήματα που είναι ένα κρίσιμο απόν στοιχείο στις σημερινά πολιτικά συστήματα. .


Η Παναρχία οραματίζεται πολλές πιθανές κοινωνίες και υπο-κοινωνίες σε μια χώρα, περιφέρεια ή επαρχεία. Δεν είναι ανάγκη να είναι μια μοναδική ανωτάτη εξουσία που επιβάλει νόμο σε όλους, εκτός αν τυγχάνει να το κάνει με την συναίνεση όλων. Στην παναρχία, πολλαπλές και ποίκιλλες πηγές αυτό-διαλεγμένης κυριαρχίας συνυπάρχουν πλάι-πλάι, καθεμία ψάχνοντας της πηγή νομιμότητας της από την συναίνεση αυτών πού είναι πρόθυμοι να θέσουν τους εαυτούς τους σε ένα συγκεκριμένο πλέγμα κυβερνητικών σχέσεων, εν αντίθεση με το να βρίσκουν τους εαυτούς τους εκχωρημένους σε μια γεωγραφική βάση.


Οι Αμερικάνοι επαναστάτες χάραξαν ένα μονοπάτι προς την μη-εδαφική κυβέρνηση όταν κάλεσαν για συναίνεση των κυβερνώντων, αλλά ταυτόχρονα άλλαξαν κατεύθυνση από αυτόν τον δρόμο. Όπως περιέτρεξαν την ερώτηση της σκλαβιάς, περιέτρεξαν το θέμα τι αποτελεί λαό, μια νόμιμη κυβέρνηση, συναίνεση και απόσχιση. Το άρθρο 14 της Διακύρηξης Δικαιωμάτων της Βιρτζίνια είχε ως στόχο «να διατηρήσει την κυριαρχία της Βιρτζίνια υπεράνω των ανήσυχων, μακρινών δυτικών χωρών». Διακήρυξε «Ότι ο λαός έχει ένα δικαίωμα σε ενιαία κυβέρνηση¨ και, εκ τούτου, καμία κυβέρνηση χωρισμένη από, ή ανεξάρτητη από την κυβέρνηση της Βιρτζίνια θα στηθεί ή ιδρυθεί μέσα στα όρια της».Αυτή η συγκεκριμένη εδαφική ιδέα της κυβέρνησης δικαιολογήθηκε από μια ψεύτικη επίκληση σε ένα μυθικό δικαίωμα σε ενιαία κυβέρνηση, ώστε να αποφευχθεί ο σχηματισμός της Δυτικής Βιρτζίνια. Κάπου 85 χρόνια μετά, η Δυτική Βιρτζίνια, που για δεκαετίες είχε πολλούς σοβαρούς λόγους να μην κυβερνάται από το Richmond, τελικά αποσχίστηκε από την Βιρτζίνια.


Λίγα έχουν αλλάξει. Πάρα τα εκατοντάδες αποσχιστικά κινήματα παντού, η εδαφική αντίληψη της κυβέρνησης δεν έχει αλλάξει. Όντως, πολλά τέτοια κινήματα τα ίδια θεωρούν την κυβέρνηση εδαφική. Ο αμερικάνικος φεντεραλισμός έχει γίνει εθνικισμός. Οι κυβερνήσεις του σήμερα αλλάζουν τις κοινωνίες, βασισμένες σε αξιώσεις νόμιμης εξουσίας που είναι λιγότερο ριζωμένες στην συναίνεση πάρα σε εδαφικούς ισχυρισμούς διοίκησης.


Η ιδέα της κυβέρνησης χρειάζεται να αποκοπεί από την ιδέα του εδαφικού Κράτους και από την αντίληψη ότι η κυβέρνηση ενός τέτοιου Κράτους είναι το παν που μια κυβέρνηση είναι ή μπορεί να είναι. Καθώς το Κράτος είναι μοναδικό, εδαφικό και καταπιεστικό, μια τέτοια ιδέα δείχνει την κυβέρνηση σαν μοναδική, εδαφική και καταπιεστική. Η εδαφική ιδέα υποστηρίζει Κράτη στο έδαφος. Αδειάζει την συναίνεση από όλο το πραγματικό νόημα της και την αντικαθιστά με τους μηχανισμούς των άσκοπων ψήφων, κομματικών πολιτικών, ομάδων πίεσης, αναδιανομής, δύναμης, και ροής χρήματος για εκστρατείες. Η εδαφική ιδέα της κυβέρνησης χωρίς συναίνεση καταδικάζει το ανθρώπινο γένος να ζει χωρίς μια από τις πιο βασικές ελευθερίες, αυτή η ελευθερία να διαλέξεις κυβέρνηση.


Είναι λάθος να ταυτίζουμε την κυβέρνηση σαν τα εκτελεστικά και διαχειριστικά μέσα του μονοπωλιακού Κράτους. Όταν αυτοί που είναι υπέρ του Κράτους το κάνουν, αφήνει ελάχιστο ή καθόλου χώρο για αυτούς που δεν συναινούν και επιθυμούν να ζήσουν με τις δίκες τους μορφές διακυβέρνησης. Όταν αυτοί που είναι αντι-κρατικοί, γίνονται αντικυβερνητικοί, μια θέση που δεν επιτρέπει σε αυτούς που θέλουν διαφορές μορφές των δικών τους κυβερνήσεων για να εξασκήσουν τις επιλογές τους.


Η κυβέρνηση είναι ο κοινωνικός συντονισμός των ανθρώπινων προσωπικών αλληλεπιδράσεων. Στο σημείο που τα ανθρωπινά όντα αλληλεπιδρούν το ένα με το άλλο, η κυβέρνηση είναι λοιπόν αναπόφευκτη. Οι υποστηρικτές της μη-κυβέρνησης, έκτος αν αποφύγουν όλη την κοινωνική αλληλεπίδραση, δεν μπορούν να ζήσουν περισσότερο χωρίς κυβέρνηση από ότι μπορούν οι κράτιστες. Αλλά η ανάγκη της κυβέρνησης δεν υπονοεί ότι η κυβέρνηση πρέπει να είναι μη-συναινετική και εδαφική. Έχουμε μια εναλλακτική λύση στο να ζούμε κάτω από ένα μόνο εδαφικό κράτος που αποφασίζει και επιβάλλει όλα τα είδη κανόνων, για όλους από εμάς, για πάντα. Η παναρχία είναι αυτό το εναλλακτικό.


Εμείς οι ίδιοι κυβερνούμε μια τεράστια ποικιλία ανθρώπινων δραστηριοτήτων με συναίνεση, μη-εδαφικά, και χωρίς το Κράτος. Αυτό ήταν ιστορικά και είναι σήμερα η περίπτωση. Τα άτομα σε ανθρώπινες κοινωνίες δημιουργούν κυβέρνηση από ποίκιλλες και πολλαπλές πηγές που περιλαμβάνουν ηθικούς κώδικες, έθιμα, σώματα από νομούς ανακαλυφθέντες από δικαστές, κανόνες, αξίες, τρόπους, θρησκεία, συμφώνα, συμφωνίες, αντιλήψεις, και συμβόλαια, καθώς και μέσω μιας ποικιλίας οργάνων, θεσμών, και οργανώσεων που περιλαμβάνουν την οικογένεια, οργανώσεις, εκκλησιές, σχολεία, σωματεία, και επιχειρηματικές φίρμες. Η κοινωνία, με αυτήν την έννοια, που είναι στην πραγματικότητα πολλές διακρατικές και ποικιλόμορφες κοινωνίες ήδη αντανακλά μεγάλο ποσοστό παναρχίας. Οι κοινωνίες παντού ήδη χρησιμοποιούν την παναρχία σαν μια ευεργετική αξία της κοινωνικής οργάνωσης και τάξης.


Ο Παναρχισμός προτείνει την επέκταση της παναρχίας ευρύτερα. Πολέμα για έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι ζουν με τις κυβερνητικές σχέσεις της επιλογής τους καθώς σέβονται τις αποφάσεις των γειτόνων τους να ζήσουν με τις δικές τους. Μια κοινωνία με τέτοια ελευθερία θα παραμείνει ενωμένη με τον ίδιο τρόπο που οι κοινωνίες έχουν παραμείνει πάντα ενωμένες: με ένα περίπλοκο πλέγμα κοινών αξίων, πίστεων, εθίμων, γλώσσας και άλλων κοινών στοιχείων που τίθενται σε εργασία μέσω του ατομικού συμφέροντος που εκφράζεται σε ατομικές, εταιρικές και συνεργατικές προσπάθειες. Θα παραμείνει πιο σταθερή από τις σημερινές κοινωνίες επειδή η μη-συναινετική κυβέρνηση που γονιμοποιεί τις σημερινές συνέχεις πολιτικές και οικονομικές μάχες, επαναστάσεις και εμφύλιους πολέμους θα έχει αποδυναμωθεί.


Διαφορετικοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ελευθερία με διαφορετικούς τρόπους, και ακόμη όταν συμφωνούν, βάζουν διαφορετικές αξίες στην ελευθερία. Μια γυναίκα ίσως διαλέξει να εργαστεί για κάποιον άλλο για μισθό, καθώς μια άλλη ίσως αντιλαμβάνεται την μισθωτή εργασία ως δουλεία. Αυτές οι διαφορετικές ιδέες της καλής και κακής διακυβέρνησης μπορούν να συνυπάρξουν στην παναρχία. Η ελευθερία και η κυβέρνηση δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενοι πόλοι. Η κατάργηση της κυβέρνησης και η αντικατάσταση της με το προσωπικό όραμα της ελευθερίας δεν φέρνει ελευθερία για όλους. Η ελευθερία για όλους συνεπάγεται την δυνατότητα για όλους να διαλέξουν τις κυβέρνηση τους. Στην παναρχία, οι άνδρες και οι γυναίκες είναι ελεύθεροι και ελεύθερες να είναι ανελεύθερες (στα μάτια των άλλων) σε οιονδήποτε επιθυμούμενο βαθμό. Μπορούν να μπουν σε πολλά διαφορετικά είδη κυβερνητικών σχέσεων. Αυτό θέτει την παναρχία μακριά από άλλες πολιτικές αντιλήψεις που τους αρνούνται την επιλογή Κράτους και κυβέρνησης. Οι παναρχικοί δεν αποπειρώνται να διαλύσουν τις κυβερνήσεις που άλλοι θέλουν. Δεν αρνούνται σε κανέναν το δικαίωμα να είναι ανελεύθερος. Παρόλα αυτά αρνούνται στους άλλους (και τα Κράτη τους και τις κυβερνήσεις τους) την ελευθερία να τους αφαιρέσουν την ελευθερία.

Κάθε φορά που ανοίγουμε τις σκέψεις μας στην ερώτηση του τι είναι η κυβέρνηση, μπορούμε να αποφύγουμε την ιδέα «μιας κυβέρνησης» και «της κυβέρνησης». Η κυβέρνηση είναι ένα σύνολο λειτουργιών που μπορούν να αναγνωριστούν. Η αλλαγή δεν είναι μια ερώτηση μιας σημερινής κυβέρνησης ή καμίας. Υπάρχουν όλα τα είδη των ενδιάμεσων πιθανοτήτων.


Οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν απορροφήσει μείζονες λειτουργίες όπως η συνταξιοδότηση, η βοήθεια στον άπορο και η παροχή υγείας από την κοινωνία των πολιτών και την τοπική κυβέρνηση. Έχουν πράξει έτσι μέσω περίπλοκων πλειονοτικών κανόνων και διαδικασιών ψηφοφορίας που καταστρατήγησαν την συναίνεση των κυβερνώντων. Οι κυβερνήσεις γύρω στον κόσμο συχνά καταπιέζουν μειονότητες πολλών ειδών. Η επιβολή πανεθνικών κανόνων διακρίνει κατά και καταπιέζει όλους όσους δεν συναινούν και δεν θέλουν τις κυβερνήσεις τους να διαχειρίζονται ορισμένα κρίσιμα ζητήματα. Η κρατική παροχή υγείας, για παράδειγμα, περιλαμβάνει μια αρπάγη και μεταφορά πλούτου. Αυτό το είδος προγράμματος θα μπορούσε να γίνει μη-εδαφικό και συναινετικό. Ο κυρ. Κ μπορεί να εγγραφεί στο σχέδιο και να ανήκει σε μια κυβέρνηση που αφαιρεί από τους μισθούς του, ενώ ο κυρ. Ξ δεν υποχρεούται. Μπορούν να είναι γείτονες και να το κάνουν.


Πολλές από τις σημερινές κυβερνητικές λειτουργίες μπορούν να παραμείνουν στην θέση τους για αυτούς που δεν τιε θέλουν καθώς τις κάνουν εθελοντικές για αυτούς που δεν θέλουν. Η ιδέα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι το τέλος της κυβέρνησης αλλά να την κάνει συναινετική. Τεράστια μεγέθη ρύθμισης των εργατικών σχέσεων, της ενέργειας, της εκπαίδευσης, της υγείας, και της κοινωνικής πρόνοιας είναι τέτοιες που ένας γείτονας μπορεί να ζήσει χωρίς ορισμένους κανόνες ακόμη και αν ο γείτονας του τους θέλει. Αντί να αποπειραθεί να καταργήσει την κρατική παροχή υγείας ή να αποπειράται να πείσει ψηφοφόρους να το ψηφίσουν αυτό, που παίζει το παιχνίδι της αποδοχής του μονοπωλίου και της εδαφικής κυβέρνησης, ο παναρχισμός προσεγγίζει το πρόβλημα έλλειψης συναίνεσης και των αδικών δυνάμεων της κυβέρνησης με διαφορετικό τρόπο. Άστε αυτούς που θέλουν την κρατική παροχή υγείας να την έχουν¨ αστέ αυτούς που δεν θέλουν να αποχωρήσουν. Ο παναρχισμός απόκτα το ηθικό υψίπεδο. Γιατί αυτοί που επιθυμούν την κρατική παροχή υγείας να τους επιβάλλεται από αυτούς που δεν θέλουν; Δεν είναι αυτό παρόμοιο με το να αναγκάζεις τον καθένα να ανήκει στην ίδια εκκλησιά; Πως μπορεί να υπάρχει συναίνεση των κυβερνώμενων όταν μαζευόμαστε σαν κοπάδια, είτε το θέλουμε είτε όχι, σε προγράμματα που επηρεάζουν την ζωή μας με μείζονες τρόπους.


Τα προβλήματα συντονισμού που περιλαμβάνουν ανθρώπινη αλληλεπίδραση δεν πρόκειται να εξαφανιστούν. Η μεταρρύθμιση της κυβέρνησης ακόμη και εκεί που ζητήματα συντονισμού δεν είναι ζήτημα ίσως είναι δύσκολο. Ο παναρχισμός δεν αρνείται αυτές τις δυσκολίες. Δείχνει έναν δίκαιο και ειρηνικό προορισμό που μπορεί να πραγματοποιηθεί ειρηνικά, που είναι ένα μέλλον στο οποίο το κράτος εγκαταλείπει τις εδαφικές του αξιώσεις. Ίσως συμβεί σιγά σιγά. Ίσως γίνει με διαβάθμιση. Ίσως συμβεί μερικά και σταδιακά, ή ίσως συμβεί με άλματα. Η συναινετική και η μη-συναινετική κυβέρνηση πιθανόν να συνεχίσουν να υπάρχουν στην ίδια μεριά για κάμποσο καιρό. Οι μεταρρυθμίσεις, μικρές και μεγάλες, είναι απρόβλεπτες. Είναι εργασία των ίδιων τους ανθρώπων να τις προωθήσουν και να τις καταφέρουν. Κάθε βήμα που οι άνθρωποι κάνουν, ειρηνικό και μη-επιθετικό, προς την επινόηση και την ζωή με την δική τους κυβέρνηση είναι ένα βήμα προς πιο πλήρη παναρχία και μεγαλύτερη ελευθερία.


Περαιτέρω ιδέες στην παναρχία μπορούν να βρεθούν εδώ:
http://www.google.com/url?sa=D&q=http://www.panarchy.org/&usg=AFQjCNFAHdU-rLATZ_LHR2b6qGQKllZQgA

Ψηφιζω Βαβελ καταψηφιζω Εδεμ

Ενα κοινοβουλιο 27 χωρων χωρις νομοθετικες εξουσιες παρα μονο ελεγκτικες και αυτες εκ των υστερων.
Ωστοσο ενα κοινοβουλιο απλης αναλογικης που επιτρεπει ολα τα λουλουδια να ανθισουν.
Η Γιαννακου και ο Παπακωνσταντινου εχουν το προνομιο να συναγελαζονται με μιζαδορους
Η Τζαβελα ασκειται στον light ρατσισμο που οπως τα ολα τα light,στις μεγαλες δοσεις ειναι πιο επικινδυνα απο τα κανονικα
Ο Παφιλης που φαντασιωνεται την Ελλαδα εκτος ΕΕ ως Νορβηγια χωρις πετρελαια και νοσταλγια DDR.
Ο Χουντης προσπαθει να μας πεισει για το ποσο συνεπες Ευρωπαικο ειναι το Κομμα Ευρωπαικης αριστερας που διαλεγεται ιδεολογικα χασκογελώντας με το ΚΚΚ εντος της πιο εκκωφαντικης και ενοχικης σιωπης.
Ο Τρεμοπουλος απολαμβανει την αισθητικη υπεροχη της σιωπης εναντι του θορυβου,μεχρι και αυτος να γινει βαρετη τηλεφιγουρα.
Ο αναμαρτητος ευτυχως απουσιαζει,και αρα η πιθανοτητα να φαμε την πετρα στο κεφαλι εχει μηδενιστει
Ειναι προφανες οτι οι εκλογες διεξαγονται σε ενα κλιμα συνυπαρξης πολλαπλων διλημματων
Κανεις δεν μπορει να ορισει ενα σαφες διακυβευμα.
Ανεργια,περιβαλλον, Siemens ,Ευρωπη,μεταναστες,κλπ ολα ανακατα ολα παιζουν.
Μεταξυ μας ευτυχως!
Η απουσια κεντρικου προταγματος,και η πανσπερμια προτασεων,ειναι υγεια,γιατι αντιστοιχει σε μια πολυδαιδαλη πολυμορφη κοινωνια.Μια ποικιλια κοινωνικων δομων, συμπεριφορων ,συμφεροντων ,προοπτικων δεν μπορει πλεον να εκφραστει μεσω ενος πολιτικου λογισμικου που δομειται σε ζευγη.
Ευτυχως η ψηφος περιορισμενης αναθεσης και υψηλης δυσπιστιας ,διογκωνεται προς ολα τα κομματα
Αυτο που τα κλισε αναφερουν ως κριση αποτελει την λυτρωτικη διεξοδο.
Ενω η κοινωνια αναπνει το 2009,η πολιτικη εχει καθηλωθει το 1930.
Νοσταλγει μεγαλειωδεις γενικευμενες αφηγησεις,με μοναδικο διακυβευμα το Κρατος.
Αμ πως θα σας την σκασουμε!!!
Το μεγαλο ενιαιο παραμυθι,ειναι αγχολυτικο,λυτρωτικο ,αλλα ειναι βαρετο για πολλους απο μας.
Η Ελληνικη κοινωνια απεχει πολυ απο το να χαρακτηριστει ανοικτη.Η δυνατοτητα να πλησιασει κανεις τα ονειρα του,ειναι περιορισμενη και τραυματικη.Οι περιορισμοι ,τα εμποδια ειναι τεραστια.
Ενα καρτελ κρατικοδιαιτων επιχειρηματιων,εχει επιβαλει την οικονομικη ηγεμονια του,μεσω διαφορων ρυθμισεων και την ιδεολογικη του μεσω της αναδειξης του κρατους ως μοναδικου διακυβευματος.Ασε που υποτιθεμενοι αριστεροι φαντασιωνονται και την διογκωση του,χωρις καν τον παραλληλ στοιχειωδη ορθολογισμο.
Και επειδη η κατασταση εχει φτασει στο απροχωρητο,οι πολιτες δυσανασχετουν και προς τους μεν και τους δε.
Δεν ειμαστε ανοικτη κοινωνια,αλλα η πανσπερμια συμπεριφορων ειναι δειγμα αναδυσης ενος προταγματος για την αναζητηση της.
Στις εκλογες αυτες αρνουμαι τα λεγομενα ιστορικα διλημματα
Αυτα τα εφευρισκει ο καθε τεχνοκρατης της πολιτικης για να μαντρωσει δικους του.
Οταν Χριστοδουλος δεν ηθελε τις ταυτοτητες μετετρεψε το ζητημα σε εθνικο. Η πιο συγχρονη τεχνικη πολιτικου marκeting στην υπηρεσια του σκοταδισμου.Η υπερδιογκωση του δευτερευοντος ως καρδιναλιο διλημμα.
Η πανσπερμια ψηφοδελτιων δεν ειναι διασπαση,ειναι πολιτικη δυναμικη του 21 αιωνα.Οι μεγαλες πολυσυλλεκτικες παραταξεις ειναι αναχρονισμος.Το πολιτικο μαγαζακι ,η σεκτα,η ιδιοτροπη πολιτικη εκφραση ειναι το μελλον της πολιτικης.
Μα αυτο ειναι Βαβελ!!Ακατανοητοι μονολογοι.
Μα η Βαβελ ειναι θαυμασια,γιατι ηταν ενα ανθρωπινο τεχνουργημα,ε νας πυργος φιαγμενος απο συλλογικοτητες ατομων,και οχι απο συλλογικοτητες δουλων.
Ενα προιον επινοησης,θετικης επεμβασης ,επεκτασης ,δημιουργιας.Ακομη στην Βαβελ σημειωνεται η θεμελιακη πρωτοφανης εννοια της συγκροτησης της γλωσσας.Η γλωσσα οχι ως φυσικη εμμενεια,αλλα ως προιον ανθρωπινης τεχνικης.
Μπορει οι συλλογικοτητες της Βαβελ να εχασαν την κοινη επικοινωνια,αλλα ξεχασαμε οτι κρατησαν την γλωσσικη κοινοτητα τους.
Αντι της επινοημενης Βαβελ η πολιτικη εξαντλειται στην νοσταλγια της Εδεμ.Του παραδεισιου κηπου της αρμονιας,που διαταρασσεται απο την αμαρτωλη βουλημια.
Το περιεργο ειναι προς την λυτρωτικη νοσταλγια της Εδεμ ρεπουν και ριζοσπαστικες δυναμεις.
Στις εκλογες χωρις ενοχη θα ψηφισουμε ιδιομορφες ιδιοτροπες φωνες ,που δεν νοσταλγουν παραδεισους,αλλα διασωζουν τις υπολειπομενες γλωσσες της Βαβελ και επινοουν νεες.Θα διασωσουμε την υπο δημιουργια γλωσσα του Αριστερου Φιλελευθερισμου.

Για την πολιτικη σημασια της Βαβελ J.Derrida Acts of Religion 2002

Μιχαλης Παπαγιαννακης (1941-2009)

Μια πρωτοποριακη αυθεντικη φωνη της αριστερας του 21 αιωνα σιωπησε.
Η διερευνηση μιας αριστερας του 21 αιωνα,γινεται πολυ πιο δυσκολη
Χωρις τον Παπαγιαννακη η υποθεση της Ευρωπαικης Ολοκληρωσης,της Αποκεντρωσης,της κοινωνικης επιχειρηματικοτητας θα ηταν προνομιο των συντηρητικων δυναμεων.


Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης (γεννήθηκε στην Καλαμάτα και σπούδασε Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες σε Αθήνα, Μονπελιέ και Παρίσι. Εργάστηκε ως καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί και στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελλιέ. Έκανε έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την Κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα και άλλες, για λογαριασμό της ΕΟΚ, της ΓΚΑΤΤ και του ΟΗΕ, από το 1967 ως το 1987. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο και έχει συνεργαστεί και αρθρογραφήσει στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή και τον Πολίτη. Μιλά Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Ιταλικά.

[Επεξεργασία] Πολιτική
Ως το 1963 ήταν μέλος της ΕΔΑ. Κατά τη στρατιωτική χούντα (1967-1973) εντάχθηκε στη Δημοκρατική 'Aμυνα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Εθνικής Γραμμματείας της. Όταν το κόμμα του εντάχθηκε στο Συνασπισμό, ο Παπαγιαννάκης έγινε μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και εν συνεχεία της Πολιτικής Γραμματείας του, υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογία και Ποιότητα της Ζωής. Το 1993 ήταν υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, όμως ηττήθηκε στην πρώτη ψηφοφορία και στήριξε το Νίκο Κωνσταντόπουλο που τελικά εξελέγη.
Ο Παπαγιαννάκης είχε εκλεγεί ευρωβουλευτής με το ΣΥΝ στις ευρωεκλογές του 1989, του 1994 και του 1999. Το 2004 δεν είχε διεκδικήσει επανεκλογή στο ευρωκοινοβούλιο, επιθυμώντας να δραστηριοποιηθεί στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Στο 4ο Συνέδριο του Συνασπισμού (Δεκέμβριος 2004) ήταν ξανά υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, αλλά ηττήθηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο. Στις εθνικές εκλογές του 2007 εκλέχθηκε βουλευτής στη Β' Αθηνών, τρίτος σε σταυρούς μέσα στο κόμμα του.
Ανήκε στην τάση Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού.
Πέθανε στις 26 Μαΐου 2009 σε ηλικία 68 ετών.

Τηλεοπτικός Κυνισμός,Δικαιώματα και Πολιτική Ορθότητα

Ενα τηλεοπτικο προγραμμα ειδικευμενο σε ιστοριες και προσωπα της δυσανεκτικης οριακοτητας ,παρεμβαινει στην πολιτικη προωθωντας μια ιδιομορφη προσωπικοτητα ως Ευροβουλευτη.

Η πρωτη αναγνωση στα πλαισια μιας αποστηρωμενης πολιτικης ορθοτητας,θα μπορουσε να την αξιολογησει ως ξεχαρβαλωμα της δημοκρατικης διαδικασιας.

Ωστοσο η σατιρικη υποψηφιοτητα δημιουργει και μια παραλληλη συζητηση για την υφη των δικαιωματων

Πως ο συμπολιτης μας με την ιδιοσυγκρασιακη συμπεριφορα,ασκει ολα τα δικαιωματα του;

Μηπως τελικα ο χαβαλες επισκειαζει μια αναδυομενη κατακτηση:Την μετατοπιση απο την ανεκτικοτητα στην στην ευρυθμη ανοικτοτητα.

Η ανεκτικοτητα ειναι μια αντιδραστικη συντηρητικη εννοια

Προυποθετει μια λανθανουσα ασυμμετρια.Καποιος ανεχεται εναν αλλο.Ο ανεχων ασκει την ανοχη προς ενα αναχομενο.

Ειναι βολικο να ανεχεσαι,αλλα σκεψου την τραγωδια να σε ανεχονται.Ουσιαστικα η ανοχη αναστελλει την συγκρουση ,διατηρωντας την ανισορροπια.

Ολα τα προταγματα δημοκρατιας,ισοτητας δικαιωματων ποτε δεν βασιστηκαν στην διεκδικιση της ανοχης.Κανενας δεν διεκδικησε να του παρεξουν μια φιλανθρωπικη ανοχη,ως παραχωρηση.

Οι κοινωνιες η παρεχουν ισοτιμα πληρη δικαιωματα,και εντος του πλεγματος δικαιωματων επιτρεπουν την συγκρουση και αντιμαχια,η αποδεχονται την ανισοτητα δικαιωματων την οποια θεραπευουν με το μελοδραμα της ανοχης.

Η συντηρητικη Ελλαδα ασκειται στην φιλανθρωπικη ανοχη γιατι ακριβως αρνειται την συγκρουση των ισοτιμων.Η δυσανεξια μας ειναι διπολικη και συγχρονικη.Οχι στην συγκρουση για να μην αποκαλυφθει η ανισοτιμια.

Στην ιδια υποκριτικη ροη διαμορφωνεται και το επικοινωνιακο πλαισιο ενος στειρου politically correct.

Η πολιτικη ορθοτητα ειναι η ενδειξη της βαθυτερης ανισοτιμιας

Δεν σε κραζω για να διατηρησω την αρρητη υπεροχη μου στο πλαισιο ενος επινενοημενου πολιτισμου.

Αν ο αδελφος σου εχει συνδρομο Dawn ,του λες και μα χαζος εισαι,αν ο κολλητος σου παραμιλα απο καμμια ψυχωση του λες να σου εξηγησει τι εννοει,αν υπαρχει κωφαλαλος στο σπιτι του λες μα καλα δεν ακους;.Η αδολη αγαπη ειναι συνωνυμη με την ισοτιμη και οξεια δεικτικοτητα.Η πολιτικη ορθοτητα λειτουργει μονο ως κατοχυρωση της ανισοτιμης αποστασης.

Ο Κατμαν παει για Ευροβουλευτης

Θαυμα......

Προφανως δεν εχει αναγκη την ανοχη μας,εχει αναγκη μιας ισοτιμης μεταχειρισης ,που μπορει να περιλαμβανει ολη την γκαμα συμπεριφορων μεταξυ ισοδυναμων.

Πριν μερικα χρονια ο Λ.Βογιατζης ανεβαζει στο θεατρο του μια παρασταση με ηθοποιους συμπολιτες με συνδρομο Dawn.Το εγχειρημα εχει μια αισθητικη αναζητηση,που εκκινει απο την ουσια της θεατρικης πραξης,δηλαδη την αναζητηση της ανθρωπινης εκφραστικοτητας.Το εγχειρημα του Βογιατζη περασε ως αισθητικη ανζητηση.Μαλιστα το κυρος του εμπνευστη λειτουργησε ως ασπιδα για τους ηθοποιους,κατ αρχας και στην συνεχεια ως επικυρωση του θεατρολογικου πειραματισμου.

Στην ιδια γραμμη νομιμοποιειται η υποψηφιοτητα Κατμαν

Στην γραμμη επεκτασης ,διερευνησης του αυτονοητα κανονικου.Σαν εμπρακτη κατοχυρωση του διαφορετικου και στην εκλογικη αντζεντα.

Ο Κατμαν ως φιγουρα,ως σωματικοπολιτικη εκφραση ,διευρυνει το ρεπερτοριο της πολιτικολογιας.

Οι κινδυνοι της τηλεβιομηχανικης διαπομπευσης του φυσικου προσωπου Κατελη ελλοχευουν.

Η τηλεοραση ειναι βαρβαρικη υπερδυναμη.

Απο την αλλη πλευρα ομως ,το κλειστο υπερσυστημα ειναι μυθος.Η πιθανοτητα η ανθρωπινη δαιμονικοτητα να υπερχειλισει το υπερθεαμα υπαρχει στατιστικα.

Ακομη ο βαθυτερος κονφορμισμος της νεοελληνικης φοβικοτητας του αλλου ευκολα μεταβαλλεται σε πληθος του Κολοσαιου.Και ο λαος δεν θελει παρα μικροερεθισματα για να μεταβληθει σε σαδιστικο βασανιστη.

Η θετικη αποτιμηση μιας διευρυνσης της Ανθρωπολογιας της πολιτικης σε περιβαλλον τηλεοπτικης (δες πιεσης για τηλεθεαση) ισχυος και γενικευμενης ανθρωποφαγιας ειναι αντικειμενικα αμφισβητισιμη και προβληματικη

Η ισοτιμη γελαστικη διαχειριση του σουρεαλισμου μιας αιωρουμενης υποψηφιοτητας,παροτι ειναι πλησιον μιας καφρολογικης επιθετικοτητας,ειναι ο μονος αυθεντικος δρομος ισοτιμης αντιμετωπισης.

Ο Sui Generis οριακος τυπος αποτελει πλουτο στην θεσμισμενη ομαλοτητα,δηλαδη αφορητη επαναληπτικοτητα της κοινωνιας.

Οι καρμποναρισμες copy paste συμπεριφορες των διαφορων φυλων της ρουτινας εχουν επικρατησει.Την μηχανολογια αυτου του κοινωνικου φωτοτυπικου εχουν αναλυσει πολυ αρμοδιωτεροι ημων

Ωστοσο εδω θελουμε να καταθεσουμε την θετικη σχεδον επαναστατικη θεση που επιφυλασσουν στην διαφορετικοτητα,αλλα και ακομη περαιτερω στην αναγκη επινοησης κατασκευης των νεων ατομικοτητων.

Οταν οι Deleze Guattari κατεθεσαν τον Αντιοιδιποδα,οχι μονο αποιατροποιησαν την σχιζοφρενεια,αλλα σε ενα βημα παραπερα τοποθετησαν την υπερχειλιζουσα αποδιοργανωτικη επιθυμια ως παραγοντα αλλαγης.Στην ιδια πορεια ο Negri διατυπωνει με αντιουμανιστικη επινοητικοτητα την επαναστατικη επιθυμια για ενα νεο βιοπολιτικο σωμα.

Αν δεν αντιλαμβανομαστε την διαφορετικοτητα ως φοβο η φιλανθρωπια,αλλα ως δυναμη εμπλουτισμου,απλα χαμογελαμε περιπεκτικα και με τον Κατμαν και ευχομαστε Καλη Επιτυχια.

Καθήλωση,αποκεφαλισμός,στέρηση

Δεν υπαρχει,αμφιβολια οτι η τηλεοραση παιζει σημερα τον καθοριστικο ρολο στην τελικη διαμόρφωση της κοινης γνωμης.Η ποσοτικοποιηση αυτης της επιρροης ειναι μαλλον,δυσκολη.

Υπαρχουν ομως και ορισμενες διαδικασιες που ειναι ριζωμενες σε πιο αρχεγονικες λειτουργίες,,και επιρρεαζουν τις πολιτικες επιλογες.

Η καθηλωση,ο δυνητικος αποκεφαλισμος, ναρκωτικη στερηση ειναι πρωτογονα , αρχεγονικα τραυματα.

O Προμηθεας τιμωρειται με καθηλωση,οι ορθοδοξες εκκλησιες ειναι γεματες με την αλα Dali εικονα ενος αποκεφαλισμενου αγιου που ανεπαφος περιφερει στο πιατο το κεφαλι του, και ολοι οι Πυθιες χανουν την δυναμη τους χωρις τα αλκαλοειδή φυλαρακια τους.

Στην εποχη της τηλετεχνολογιας οι αρχεγονικες φοβιες ασκουν την πυρηνική λειτουργια τους.Η τεχνολογια ειναι υπερσυγχρονη ως μηχανικη εξελιξη,αλλα βαθυτατα μυστικιστικη στην κοινωνικη της δυναμικη.Μια κατ’εξοχήν Φαντασιακη σημασια στην κατα Καστοριαδη ταξινόμηση.

Οι σημερινοι ,λοιπόν,διαχειριστες αυτων των πυρηνικών φοβιών ,συνυπαρχουν με τους υποτιθεμενους High Tech εργολαβους των ΜΜΕ,στην μυστικιστικη συνυπαρξη της μετανεωτερικης συνθηκης.

Μα καλα ποιος μας απειλει με καθηλωση,η αποκεφαλισμο,η στερηση σημερα,και πως διαχειριζεται την βιοπολιτικη εξουσια του;

Κι ομως

Οι πρωτογονοι διαμετακομιστες του φοβου ,εξοπλισμενοι με την αταβιστικη δυναμη τους, ασκουν συνεχως την μεταφυσικη μικροεξουσία.

Ειναι πομποι και αναδιανομεις πολιτικων μυνηματων.Αυτο γινεται εκτος της επισημης πολιτικης τελετουργιας,αλλα εντος του πυρηνα της βιοπολιτικης συνθηκης της καθημερινοτητας.

Η τεχνολογια των ΜΜΕ, σε βομβαρδιζει αλλα οι διακομεταμιστες σου μιλανε.
Θεμελιώδης η διαφορα βομβαρδισμου συνομιλίας .
Μαλιστα αυτοι οι τελέυταίοι σου απευθυνονται στο πρωτο προσωπο,εντος της εκτακτης συνθηκης που μας συνδεει.

Εσυ με τον φοβο της απραγματοποιητης συναντησης,του αποκεφαλισμου,της στερησης,και αυτος με μια ιδιορρυθμη δυναμη ενος λογου,της ασυμετρης συνομιλιας μεταξυ ανισοτιμων διαλεγομενων.

Προφανως αναφερομαστε στην υπερχειλιζουσα πολιτικολογια που αναδυεται σε τρεις χωρους της καθημερινης ασημαντοτητας.Στο ταξι στο κουρειο στο ψιλικατζιΙδικο αναπτυσσεται μια πολιτικη επικοινωνια που λογω της ταπεινης αισθητικης της περναει απαρατήρητη.

Υποστηριζουμε πως οι Ανθρωπολογικες συντατεγμενες αυτης της πολιτικολογιας ειναι δυσαναλογα σημαντικες Και γι αυτο τα αποτελεσματα πολυ διεισδυτικα

Ας συμφωνησουμε στα πραγματολογικα αυτονοητα.

Ο ταξιτζης ο κουρεας -κομμωτρα και ο ψιλικατνζης ,δεν ειναι ενα τυχαιος φλυαρος που σχολιαζει.

Σχολιαζει εντος μιας ιδιοσυγκρασιακης επικοινωνιακης συμβασης οπου εσυ εισαι ο αδυνατος.Δεν σε παει εκει που θες,κραδαινει μια ψαλιδαρα σε αποσταση εκατοστων απο την καρωτιδα σου,και μπορει να σου καθυστερησει την ελαχιστη δοση νικοτινης που αποζητα ο στερουμενος εγκεφαλος.

Προφανως μιλαμε για συμβαντα της μικροκλιμακας,σε επαφη με την απαρατήρητη ρουτίνα,αλλα ευτυχως που οι Διαφορου Foucault μας εμαθαν να κοιταμε προσεκτικα αυτες τις ύποδονησεις του καθημερινου εκξελαδου.

Νομιζεις οτι τα δεκαδες εκατομμυρια που ξοδευονται ειναι το κυριο στο επικοινωνιακό project. Ειναι αλλα,αν τα μυνηματα αυτα δεν διεαεσολαβηθουν απο τους διανουμενους της μικροκλιμακας ειναι αιωρουμενες νεφελωδεις εικονες εντος των ηλεκτρονικών κυματισμων.

Ο ταξιντζης ανακυκλωνει σεξιστικες κορωνες για την μηχανοβια που τον προσπερναει, την ωρα που βιαζεσαι,ο κουρεας μου τα βαζει με τους κωλοπακιστανους που ξεσηκωθηκαν με μια λεπιδα 2 εκατοστα απο το αυτι σου ,και η ψιλικατζου εκθειαζει τον Καρατζαφυρερ οταν η νικοτινοεξαρτηση κτυπάει κοκιννο.

Σε μια παρέα μπορείς να διαλεχθείς με ένα ταξιντζη ,αλλα με το ταξιντζη που σε πάει στη δουλειά σου,υπάρχει ενα millisecond πριν σκεφτεις να αρχίσεις την αντίρρηση.Και ο τύπος συνεχίζει όλη την ημέρα τον ίδιο φιλιππικό

Σε τριαντα κουρσες ο τύπος θα εχει,διαλεχθεί με τριάντα ανθρώπους ,όσους ενας βουλευτής θέλει μια καλα οργανωμένη προεκλογική συγκεντρωση στον ξαδελοφο του.Και όλα αυτά «εντός έδρας¨».

Καθηλωση,αποκεφαλισμός,στερηση.

Τρεις συνθήκες πολιτικής ρητορίας της καθημερινότητας,που εξελλίσουν και αναδιαμορφωνουν τα μυνήματα της τηλεόρασης.Τρεις συνθήκες αναμόχλευσης και αγκύρωσης των αυτονόητων της διαφανούς ρουτίνας.

Δεν είναι τυχαίο που ο Χιτσκοκ μας παραδίδει στον αριστουργηματικό «Σιωπηλό Μάρτυρα» ,τον Στιούαρτ ,εγκλωβισμένο στην ίδια τριπλή συνθήκη.
Ο πακτωμένος στην πολυθρόνα,αδυνατεί για τα στοιχειώδη εξαρτωμενος από την Κελλυ,και ο δολοφόνος τον περιτριγυρίζει ως απειλή.

Η τριπλή συνθηκη της καθημερινής πολιτικολογίας ,ως υποστρωμμα ενος αριστουργήματος

Ελπίζω σε ενα παρόμοιο Happy End.

Ενα περίεργο εκατομμύριο

Οι εργαζόμενοι του Ικα παρέδωσαν αλλη μία εφιαλτική εικόνα για την κατασταση του οργανισμού

Με απλά λόγια το ΙΚΑ έχει ένα σταθερό υπόλειμμα εσόδων,που δεν προκειται να αναστραφεί.Με μαθηματικά α δημοτικού το ζοφερό μέλλον ειναι προδιαγεγραμμένο.
Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει είναι ο αριθμός των εργοδοτών.Σύμφωνα με τα στοιχεία έχουμε περίπου ένα εκατομμύριο (!!) νομικών προσώπων που δυνητικά απασχολούν εργαζόμενους,και άρα υπάγονται στον έλεγχο του ΙΚΑ.

Μια ενδεικτική εξέταση για την Κρήτη και απλή αναγωγή των στοιχείων η κάθε επιχείρηση απασχολεί 2,2 εργαζόμενους και κάθε 2 επιχειρήσεις ένας εργαζόμενος είναι ανασφάλιστος.
Με τέτοιο μέγεθος επιχειρήσεων και οτι υπάρχει το ΙΚΑ αποτελεί άθλο.

Οσον αφορά τους επωφελούμενους από τις ρυθμίσεις,οι γνωρίζοντες είναι σαφείς.Είναι κυρίως οι συναλλασσόμενοι με το Δημόσιο ,που για να συνεχίσουν θέλουν εργοδοτική ενημερότητα.

Η τρεκλίζουσα αρρυθμια του ΙΚΑ είναι γεγονός.

Μπορεί να αντιμετωπισθεί ιδεολογικά ως απόδειξη καταρράκωσης της μισθωτής εργασίας,αλλά έχει σημασία να δούμε με ποιον μηχανισμό μόχλευσης το σύστημα καταρρέει

Τα γιγαντιαία δημοσιονομικά προβλήματα πάσχουν απο μεθοδολογικές ακρότητες
Αν τα εξετάσεις στην μεγάλη κλίμακα τότε μπορείς να αποδείξεις ότι θέλεις για τον οποιοδήποτε.πχ.Για την δημοσιονομική κατασταση φταίει ο παγκόσμιος καπιταλισμός,γενικως το πολιτικό σύστημα,η δομική ανισορροπία κλπ.Δηλαδή η ευθύνη απονέμεται σε αόριστες οντότητες

Αν τα εξετάσεις στην μικρή κλίμακα τότε όλοι έχουν δίκιο.Ο οικοδόμος που μετά από δεπέντε χρόνια σκληρή δουλειά ,επιτέλους γίνεται μικροεργολάβος για να προσλάβει τον μπατζανάκη του και τον γείτονα του,επιβιώνει μόνο αν όλοι μαζί συναινετικά πληρώσουν τα λιγώτερα στο ΙΚΑ.Ολοι προσπαθούν να εξασφαλίσουν τις ελάχιστες συντάξεις και παροχές από το ΙΚΑ,και απο εκεί αξιοποιούν τα όποια περιθώρεια εισφοροδιαφυγής.

Πέρσυ στην ανακατοσούρα του ασφαλιστικού είχαμε διαπιστωσει μια ενδιαφερους ομοιότητα.Η Φιλελευθερη Συμμαχία η Ανανεωτική πτερυγα του συνασπισμού είχαν σχεδόν ταυτόσημη θέση,που είναι περίπου οι ιδέες Γιαννίτση (οπως διατυπώνονται στο βιβλίο του «Η Ελλαδα και το Μέλλον») Συνοπτικά μικτό ανταποδοτικό και αναδιανεμητικό σύστημα ,ακριβώς για να σπάσει ο συναινετικός χαρακτήρας της εισφοροδιαφυγής στην επιχειρηματικότητα οριακής παραγωγικότητας.Η βασική ιδέα πίσω από τα μικτα συστήματα είναι πως το αναδιανεμητικό σύστημα τελικά ωθεί τους πάντες να αποζητούν την ελάχιστη σύνταξη.Το καταβαλλόμενο κόστος για να υπερπηδήσει κάποιος από την κατώτατη στην ανώτερη σύνταξη είναι πολλαπλάσιο του τελικού οφέλους.

Η οικονομία είναι αμίληκτη.

Η δαπάνη του ΙΚΑ , αξιολογείται από αυτούς που την πληρώνουν (εργοδότες,εργαζόμενοι) με βάση τα οφέλη που αυτοί προσδοκούν και όχι στην καταστατική της αρχή.

Με την δομή των συντάξεων , υπάρχουν δεκάδες περιπτώσεις που βολεύει κάποιον να σωρεύσει τα ελάχιστα ένσημα για την σύνταξη και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,και στην υπόλειπη εργασία να εργάζεται ημιπαράνομα.Και σε μια οικονομία χαμηλής παραγωγικότητας ,και υπερπροσφοράς ανειδίκευτης εργασίας οι παραβάτες εργοδότες είναι η μεγάλη πλειοψηφία.

Η μεγάλη αντίφαση που έχει να αντιμετωπίσει ο κόσμος της εργασίας είναι η εξής

Το ασφαλιστικό σύστημα βάλλεται κυρίως από δύο ομάδες εργοδοτών που τα κλισέ φέρουν πλησιέστερα στους μισθωτούς.Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και η επιχειρηματικότητα υποστήριξης των δημοσίων δαπανών,δηλαδή όλοι αυτοί που παρεισφρύουν στα προγραμματα της αριστεράς,ως συμπαθητικοί συμπαραστάτες.

Ας δουμε τα πράγματα ξεκάθαρα

Μια μεγάλη επιχείρηση τεχνολογίας,που κινείται ανταγωνιστικά στο διεθνές περιβάλλον δεν έχει ανάγκη να καταφύγει στην εισφοροδιαφυγή.Αν λειτουργεί στην Β.Ευρώπη δεν έχει ανάγκη ουτε την φοροδιαφυγή.Δημιουργεί πλεονάσματα από την παραγωγικότητα και μόνο.
Οι όψιμοι αναγνωστες του Μαρξ,δεν έχουν καταλάβει πως η αλα Μαρξ ανάλυση της καπιταλιστικής εκμετάλευσης δεν αφορά την κλοπή εισφορών,αλλα την ίδια την φύση της μισθωτής εργασίας.

Ωστόσο η ο συρμός στην νεοελληνική μιζέρια βασίζεται ,δηλαδη κολακεύει ,την οριακή επιχειρηματικότητα και τις δημόσιες δαπάνες.Μάλιστα αυτό γίνεται εν’ονόματι ενός νεάντερταλ αντικαπιταλισμού.

Η φαινομενολογία της οριακής επιχειρηματικότητας

Με ένα εκατομμύριο δηλωμένους επιχειρηματίες,ένας στους 4 εργαζόμενους είναι δυνητικά εργοδότης.

Εγω ,εσύ ή ο γείτονας σου,ο ξάδελφος σου ,η κουμπάρα, τέλος πάντων οχι κάποιος από το υπερπέραν ,είναι «επιχειρηματίας»

Τι σημαίνει αυτο στην Ελλάδα;

Εξήντα ώρες δουλειά την εβδομάδα,ελάχιστα week end,νοηματική συμφυση προσωπικής επαγγελματικής ζωής παραπάνω και από τον Dali,ενα ή δύο συγγενείς εντός εργασίας,κυνηγητό μετρητών επιταγών ,και καλή γνώση όλων των χαπιών υπέρτασης.

Πως φτάνεις εκεί;

Αποτυχημένες απόπειρες αράγματος εντός δημοσίου, εμπειρία ως ιδιωτικός υπάλληλος συγκρίσιμη με βασανιστήρια Ιεράς Εξέτασης,αλλα και ανάγκη αυτοδυναμίας χρόνου και κινήσεων.

Ωστόσο η φιγούρα μας είναι απόλυτα γνωστή.

Αυτή η εγγύτητα προς την φιγούρα,δημιουργεί μέσω των ασυνείδητων συνειρμών ,μια γενικευμένη ιδεολογικοπολιτική κάλυψη.Η νομιμοποίηση της οριακής επιχειρηματικότητας είναι ευθέως ανάλογη και ίσως πολλαπλάσια της ταλαιπωρίας που υφίσταται.Απο εκεί και πέρα όλα συγχωρούνται.Η αγχωδης επιβίωση όταν είναι ορατή ,επιτρέπει και καθυστερήσεις στο ΙΚΑ,και part time χωρίς ένσημα,και διερχόμενους πρόσφυγες που είναι ευχαριστημένοι μόνο και που βρήκαν δουλειά

Απο την εικόνα αυτή απουσιάζει εκκωφαντικά η έννοια της παραγωγικότητας.Ο απλός υπολογισμός της πιθανότητας η ταλαιπωρία να είναι τελικά σπατάλη,αστοχευτη διοχέτευση ενέργειας χρόνου χρημάτος για μια δραστηριότητα που δεν παράγει ακριβώς ότι νομίζουμε.

Η οριακή επιχειρηματικότητα είναι ισοδύναμη της πλαδαρής λειτουργίας του δημοσίου,όσον αφορά την παραγωγικότητα.Είναι πολύ χαμηλή μόνο που στην πρωτη περίπτωση τα αποτελέσματα είναι ορατά ως ανάγκη περισσότερης εργασίας,ενω στην δεύτερη ειναι κυριολεκτικά και μεταφορικά αόρατα.

Παραγωγικότητα αυτή η άγνωστη

Στην Β.Ευρωπη επιχειρήσεις πληρώνουν 40 % φόρους,καλύπτουν σοβαρές εργοδοτικές εισφορές,σε πολλές περιπτώσεις επιπροσθετες ιδιωτικές καλύψεις,και κερδίζουν πολλαπλάσια και σταθερά.

Προφανώς αυτό δεν γίνεται με εξορκισμό

Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας σύνθετης διαδικασίας που μετράται εμπειρικά με ένα μέγεθος .Την παραγωγικότητα.

Η βέλτιστη χρήση όλων των πόρων για την απόδοση του μέγιστου αποτελέσματος,δημιουργεί αυτά τα εσωτερικά πλεονάσματα τα οποία χρηματοδοτουν με άνεση τις εισφορές.

Δεν μπορούμε να δουμε ηθικά το ζήτημα της εισφοροδιαφυγής.Ο εισφοροφυγάς κινείται εντός μιας οικονομίας η οποία ,καθως δεν δημιουργεί εσωτερικά πλεονάσματα, ωθεί τους παίκτες στην αναζήτηση του κέρδους εις βάρος των στοιχειωδών υποχρεώσεων.Η τήρηση των υποχρεώσεων (φόροι,εισφορές) δυνητικά σημαίνει την σταδιακή εξαφάνιση πολλών επιχειρήσεων.

Η κατάσταση στο ΙΚΑ είναι σύμπτωμα μιας οικονομίας χαμηλής οριακής παραγωγικότητας.Πιθανόν να υπάρχουν και ζητήματα διαχείρισης ,οργάνωσης,αλλά είναι μάλλον δευτερεύοντα.

Η θεωρία συνομωσίας των διαβολικών δυνάμεων που υποσκάπτουν το μεγαλύτερο ταμείο μισθωτών ,εχει μικρές πιθανότητες.

Απο τον φίλο στον πλησίον

Χρειάστηκε να ξαναπεράσω απο μια παλιά γειτονιά της Αθήνας ,δίπλα σε σταθμό του Ηλεκτρικού.Είχα να παω πολλά χρόνια,πανω από δεκαετία.Οποτε πήγαινα ,θαύμαζα ενα μικρό δρόμο με δέντρα στις δύο πλευρές,και μερικές μονοκατοικίες κατάλοιπα παλιών εξοχικών.Ο δρομος έχει ενα απόηχο «καλής γειτονιάς» του 60.

Σε μια διαδρομή 400 μέτρων παρατήρησα με έκπληξη οτι σχεδόν κάθε πενήντα μέτρα ,η γειτονιά φιλοξενεί «σπίτια».Αλλα χωρίς αίσθηση γκετο,σε μια ιδιόρρυθμη ισορροπία με την υπόλειπη γειτονιά

Ταυτόχρονα οι συνδιαβάτες δίπλα μου ήταν σε ποσοστό 70 % ξένοι.Η ακούσια λαθροακρόαση με τους διασταυρούμενους διαβάτες προσφέρει κάτι από Βαβέλ.Οι επιγραφές στα μαγαζάκια,τουλάχιστον σε πεντε απολύτως διαφορετικές γραμματοσειρές.Το κυριλλικό αλφαβητο,αντικρύζει το ινδικό,που αντιμάχεται σε καλιγραφική δύναμη το αραβικό,που κάνει παρέα με την λατινική λιτότητα.Μια πολυεθνικότητα χωρίς προηγούμενο για την πόλη.

Και πολυκοσμία ,δεκάδες άνθρωποι στους δρόμους ,περιφερόμενοι λες και είναι Κυριακή.
Νέες μικρές πολυκατοικίες,παραδίπλα σχολεία,μια μικρή παιδική χαράΜια καινοφανής κοινωνία δημιουργείται σε διάφορους πόλους στην Αθήνα.Μια ποικιλία ανθρωπων λειτουργιών,εργασιών διασταυρώσεων αναδύεται ,εκλύεται ως πλεόνασμα από την ηφαστειώδη πραγματικότητα.

Τετοια κοκταίηλ δεν τα έχει ξαναδοκιμάσει αυτή η πόλη.

Οι οπτικές πολλές

Αν μένεις πολλά χρόνια στην γειτονία μαλλον θα πεις
Η γειτονιά «υποβαθμίστηκε» έπεσε κατηγορία.Οι παλιοί κάτοικοι ,οταν μπορούν φεύγουν ,και οι καινούργιοι,έρχονται μαζί με την αγωνία τους.Και η αγωνία δεν είναι καλός φίλος.

Αν περνάς κάθε δέκα χρόνια μπορείς να σκεφτείς
Μια ιστορική μεταβολή συμβαίνει δίπλα μας.Η αναστάτωση εχει χαρακτήρα υπόσχεσης.Τα νέα ανθρωπινα μάγματα ανακατεύονται τώρα και θα σχηματίσουν πρωτοφανείς λάβες.
Οι πόλεις είναι ολοζώντανες.O Wittgestein είχε πει πως γλώσσες και πόλεις αναπτύσσονται όμοια.Νέα στοιχεία εισέρχονται βρίσκουν λειτουργική θέση,και δημιουργούν δυναμικές εκκίνησης νεων ρευμάτων.

Πριν το ερώτημα αν οι αλλαγές είναι αρεστές οι όχι,προυπάρχει το ερώτημα
Μπορουμε να αφομοιόσουμε τέτοιες γρήγορες αλλαγές;
Δεκαπέντε χρόνια για να μεταβληθεί μια συμπαθητική γειτονιά της Αθήνας,από τόπο ενδοαστικής βόλτας σε ακατανόητο υβρίδιο συγκατοίκισης μεταναστών ,είναι ιλλιγγιώδης μικροχρόνος.Είναι πολεοδομικό dt.

Απο ότι φαίνεται τα καταφέρνουμε με δυσκολία.
Αλλα η ανεξέλγκτη παρέκλιση από την συμβίωση δεν είναι απίθανη.
Τα γεγονότα στην Ομόνοια,και η έρπουσα δηλητηριώδης ξενοφοβία,δείχνουν ότι οι αντοχές στην αφομοίωση του καινούργιου περιορίζονται.

Αν κάτι έχει μείνει καλό στην Αθήνα είναι η σχετική διαταξικότητα της.Με λίγες εξαιρέσεις, οι συνοικίες της Αθήνας σωρεύουν μια σχετική αντιπροσωπεύση του γενικού πληθυσμού.
Μεχρι ποτε όμως;
Η δημογραφική πίεση στην Αθήνα είναι τρομερή.Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά .Μπορούμε να υποθέσουμε οτι και εκατό χιλιάδες προσφυγες συρρέουν στην Αθήνα καθε έτος.
Οπως πάντα το ζήτημα θα διαχυθεί,χωρις διαχείριση.Οτι ήθελε προκύψει.Ο σώσων εαυτό σωθήτω.

Οι μετανάστες αφου υπερχειλίσουν την Ομόνοια,που μεταβάλλεται σε αστικό στρατόπεδο τύπου Darfur,θα μετακομίσουν όπου βρουν.
Πολεοδομικά,διαχειριστικά και ιδεολογικά προβλήματα θα αναμειχθούν στο ίδιο μιξερ.Και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε.

Ο χαοτικός τρόπος με τον οποίο η Ελληνική πολιτεία καταπιάνεται με τα προβλήματα,εφαρμόζεται στο κατ’εξοχήν πολύπλοκο.

Την εισροή προσφύγων.

Η ανθρωπιστική και ιδεολογική στάση υπεράσπισης όλων των δικαιωμάτων των προσφύγων ,θα περάσει ως ιδεολοψία αν δεν συνοδευτεί με μέτρα θετικής διαχείρισης.Αλλιώς η τραυματική πραγματικότητα θα τροφοδοτήσει δυο αντίρροπες δράσεις
-Την ανευ προηγουμένου πασης φύσεως εκμετάλευση των προσφύγων
-Την χονδροειδή απόρριψη τους ως φορέων πολεοδομικής υποβάθμισης,διασποράς ασθενειών.

Απο τον φίλο στον πλησίον

Η πολιτική θεολογία μας έχει κληρονομήσει δύο θεμελιώδεις έννοιες διαχείρισης του ξένου.
Τον φίλο και τον πλησίον
Ο φίλος προέρχεται από την διεύρυνση της φυλής,μια διάχειση της συγγένειας αίματος.Οι φιλίες της αρχαίας Ελλάδος εμπλέκονται σε μεγαλειώδεις ιστορίες αυτοθυσίας και αλτρουισμού.
Ωστόσο οι φιλία προυποθέτει την εναντίωση εναντίον του εχθρού .Ο φίλος κουβαλάει τον εχθρό.Ο Πάτροκλος βοηθά τον Αχιλλέα εναντίον του Εκτορα.
Ωστόσο ο πλησίον ,ο γείτονας δεν προυποθέτει κανένα τρίτο.Ο γείτονας έρχεται μόνος και απρουπόθετος ,εγκαθίσταται απρόσκλητος στον χώρο,δημιουργώντας από μόνος του τον «πλησίον».
Δεν υπάρχει εγγύτητα με το τίποτα,Η εγγύτητα δημιουργείται μόνο από τον άλλο τον ξένο τον γείτονα.
Η υπόθεση με τους μετανάστες δεν είναι υπόθεση φιλίας, προτίμησης ,επιλογής.Είναι υπόθεση αυτοαναφορικής εγγύτητας.Ο πλησίον είναι γείτονας γιατί απλώς υπάρχει.
Τους φίλους εκάστοτε τους χάνεις,η τους μετατρεπεις σε εχθρούς
Τους πλησίον δεν τους απομακρύνεις ποτέ,παραμένουν δίπλα σου.O πλησίον ο γείτονας με την παρουσία του δημιουργεί γετνείαση γειτονιά εγγύτητα.

Οι προσφυγες δεν είναι «φίλοι» είναι πλησίον

Οι ακροδεξιοί ,συντηρητικοί κύκλοι,λειτουργούν εντός του ρατσιστσικού σχήματος γιατί πριν από αυτό λειτουργουν εντός του απόλυτου εμείς-εσεις διαχωρισμού.
Ο ρατσισμός και η ξενοφοβεία προκύπτει απο την πολιτική θεολογία της «φιλίας».Απο την ανθρωπολογία του κρατικού διαχωρισμού.Ο προσφυγας είναι εκτός αφου δεν είναι εντός.
Η λύση των πραγματικων προβλημάτων όμως θα έρθει απο της διαπραγματευση της εγγύτητας.
Η προσφυγες ήρθαν και δημιουργούν χωρους,γειτονιές είτε το θέλουμε είτε οχι.
Η ροπή της πολης θα εξαρτηθεί από την δική μας οπτική

Info
Για την πολιτική ανάλυση της φιλίας
J.Derrida :The politics of friendship (2006)
Για την πολιτειολογία του πλησίον
S.Zizek :Neighbor (2006)

Ποδηλατοπορίες διαμαρτυρίας σε 33 πόλεις

Ποδηλατοπορίες διαμαρτυρίας σε 33 πόλεις

Τριάντα τρεις έγιναν αισίως οι πόλεις της Ελλάδας στις οποίες οι ποδηλάτες ετοιμάζουν ταυτοχρόνως πορείες διαμαρτυρίας αύριο Κυριακή στις 12 το μεσημέρι.

Πρόκειται για τη δεύτερη πανελλαδική ποδηλατοπορία, μέσω της οποίας οι ποδηλάτες ζητούν μέτρα για τη διευκόλυνση της χρήσης του πλέον οικολογικού μέσου μεταφοράς (ποδηλατόδρομοι, κ.λπ.), για την ασφαλέστερη χρήση του, αλλαγές στον ΚΟΚ και δυνατότητα εισόδου στα μέσα μαζικής μεταφοράς (Μετρό κ.λπ.). Τα σημεία απ' όπου θα ξεκινήσουν οι πορείες είναι:

* Αθήνα: Πεδίον του Αρεως.
* Αντίπαρος: Λιμάνι. * Αργος: Πλατεία Λαϊκής Αγοράς. * Βέροια: Πλατεία Δημαρχείου.
* Γιάννενα: Πλατεία Πάργης.
* Δράμα: Πλατεία Ελευθερίας.
* Ελευσίνα: Πλατεία Ηρώων.
* Ηράκλειο: Λιοντάρια. * Θεσσαλονίκη: Αγαλμα Βενιζέλου (πλ. Αριστοτέλους). * Καλαμάτα: Πλατεία 23ης Μαρτίου. * Καμένα Βούρλα: Τουριστικό Περίπτερο. * Καρδίτσα: Πλατεία Πλαστήρα. * Καρπενήσι: Σταθμός ΚΤΕΛ. * Καστοριά: Νομαρχία. * Κέρκυρα: Πλατεία Γεωργάκη. * Κοζάνη: Κεντρική Πλατεία. * Κομοτηνή: Κεντρική Πλατεία. * Κόρινθος: Πλατεία Περιβολάκια. * Κυπαρισσία: Κεντρική Πλατεία. * Μεσολόγγι: Κεντρική Πλατεία (Μπότσαρη). * Μυτιλήνη: Πλατεία Σαπφούς. * Ναύπλιο: Πλατεία Φιλελλήνων.* Νέα Μάκρη: Λιμανάκι. * Ξάνθη: Πλατεία Ελευθερίας. * Πάτρα: Πλατεία Ολγας. * Πρέβεζα: Δημαρχείο. * Ρέθυμνο: Δημοτικός Κήπος. * Σπάρτη: Κεντρική Πλατεία. * Τρίκαλα: Κεντρική Πλατεία/Πολυτεχνείου. * Φλώρινα: Κανόνια. * Χαλκίδα: Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου. * Χανιά: Πλατεία Δημοτικής Αγοράς. * Χίος: Δημαρχείο. Πληροφορίες στο www.podilates.gr.

Μαλιακος SOS!!

Μαλιακός sos! όχι άλλη ρύπανση!
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ!

http://www.gopetition.com/online/27261.html

(ζητάμε την κατανόησή σας, αν το έχετε ξαναλάβει...)

Ο Μαλιακός Κόλπος απειλείται άμεσα. Όλοι εμείς, ψαράδες, αγρότες, επαγγελματίες, ερασιτέχνες ψαράδες, μόνιμοι κάτοικοι και παραθεριστές της περιοχής, αγωνιούμε γιατί η κλειστή αυτή θάλασσα, που δέχεται εδώ και χρόνια σοβαρές πιέσεις, αντιμετωπίζει σήμερα νέες κρίσιμες απειλές.

Κοινή είναι η διαπίστωση ότι η κατάσταση είναι εκρηκτική.

Ο Μαλιακός αργοπεθαίνει και τα νεκρά ψάρια είναι ένα από τα δείγματα. Όλοι ξέρουν την αιτία. Είναι η χρόνια ρύπανση από τις γνωστές «πηγές». Είναι τα λύματα των εργοστασίων, των ελαιοτριβείων, τα αστικά λύματα με την έλλειψη βιολογικών καθαρισμών και την μη σωστή λειτουργία των βιολογικών της Λαμίας και των Καμένων Βούρλων, τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα, τα λύματα των κτηνοτροφικών μονάδων, τα σκουπίδια και οι παράνομες χωματερές κατά μήκος της κοίτης του Σπερχειού και κατά μήκος της ακτής με την παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων οικοδομών.

Είναι η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών πρόληψης από μέρους των αρμοδίων φορέων και υπηρεσιών Η εκτίμησή μας είναι ότι έχουμε μια απόλυτη ασυδοσία σε συνδυασμό με την μη εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και των ευρωπαϊκών οδηγιών.

Κατά τα άλλα ο Μαλιακός, το Δέλτα και η Κοιλάδα του Σπερχειού είναι προστατευόμενη περιοχή στο Δίκτυο NATURA 2000.

Σας παρακαλούμε να υπογράψετε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, και να προωθήσετε το κείμενο συγκέντρωσης υπογραφών, που είναι στη διεύθυνση :

http://www.gopetition.com/online/27261.html

και λέμε

Ο Μαλιακός Κόλπος θα ζήσει. Είναι το σπίτι μας!

Προωθήστε το στις δικές σας λίστες e-mail.

Είναι ανάγκη να συγκεντρωθούν πολλές υπογραφές

με εκτίμηση

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ «ΜΑΛΙΑΚΟΣ SOS”http://maliakos-sos.blogspot.com/

Το νομικο πολιτικο κύκλωμα των Ναρκωτικών επιβάλει την Σιωπή

Χωρίς υπεράσπιση του ειδικού φρουρού συνεχίζεται η δίκη των Ζωνιανών

Της ΑΝΤΩΝΙΑΣ ΞΥΝΟΥ

Χωρίς να εκπροσωπείται το σημαντικότερο θύμα της υπόθεσης, ο ειδικός φρουρός που εξακολουθεί να νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση ύστερα από σωρεία πυροβολισμών που είχε δεχτεί μαζί με συναδέλφους του το 2007 στην Κρήτη, ξεκίνησε τελικά η δίκη των Ζωνιανών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά, με την εξέταση του πρώτου μάρτυρα κατηγορητηρίου.

Αν και την περασμένη Τρίτη -πρώτη μέρα της δίκης- είχε δηλωθεί η παράσταση πολιτικής αγωγής του ειδικού φρουρού Στ. Λαζαρίδη, χθες, λίγα λεπτά μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, η σύζυγός του και νόμιμη διάδικος δήλωσε ότι παραιτείται από το δικαίωμα πολιτικής αγωγής, χωρίς να αιτιολογήσει την απόφασή της. «Το μόνο που επιθυμώ είναι να γίνει καλά ο σύζυγός μου. Πιστεύω στη Δικαιοσύνη και είμαι σίγουρη ότι δεν αποδυναμώνω τη διαδικασία. Δεν είναι ότι φοβάμαι, είναι... πολλά», υποστήριξε κατά την έξοδό της από την αίθουσα, αφήνοντας ασχολίαστη την απόφασή της να παρίσταται στη δίκη μόνο ως μάρτυρας.

Μετά την απόφαση του δικαστηρίου να αποδεχτεί το αίτημα συνηγόρων για συνένωση των έξι από τις οκτώ δικογραφίες, λόγω συνάφειας, και τη συνεκδίκαση όλων των υποθέσεων με τους συνολικά 42 κατηγορούμενους για αδικήματα όπως απόπειρα ανθρωποκτονίας, αγοραπωλησία ναρκωτικών ουσιών, διακεκριμένες ληστείες και κλοπές, σύσταση και συμμορία κατ' επάγγελμα και κατ' εξακολούθηση και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες συναλλαγές, ξεκίνησε η αποδεικτική διαδικασία.

Πρώτος μάρτυρας, ο Ιωσ. Καμπανάκης, αστυνομικός διευθυντής του Τμήματος Ανάλυσης Εγκληματικότητας και επικεφαλής της ομάδας που επεξεργάστηκε τα δεδομένα που προέκυψαν από την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου. Οπως ανέφερε, τον Οκτώβριο του 2007 κλήθηκε μαζί με την ομάδα του στο Ηράκλειο να επεξεργαστούν δεδομένα συγκεκριμένων τηλεφωνικών επικοινωνιών, που έγιναν πριν και μετά από ληστείες σε ΑΤΜ.
«Με αφετηρία την πρώτη ληστεία που σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 2006, ελέγξαμε τόσο τις κλήσεις όσο και το πότε και από πού έγιναν αυτές. Από το σύνολο των στοιχείων, εντοπίσαμε επτά τηλεφωνικούς αριθμούς, ορισμένους από τους οποίους συναντήσαμε και στις επόμενες ληστείες. Ουσιαστικά φαινόταν ότι μια ομάδα ανθρώπων ξεκίνησε από ένα μέρος, πήγε στην περιοχή όπου σημειώθηκε η ληστεία και στη συνέχεια επέστρεψε. Ηταν η μόνη ομάδα που κινήθηκε έτσι λίγες ώρες πριν και μετά τη ληστεία», κατέθεσε ο μάρτυρας.

Με την ίδια λογική, ο κ. Καμπανάκης αναφέρθηκε και στις υπόλοιπες πέντε ληστείες που σημειώθηκαν το επίμαχο χρονικό διάστημα, επισημαίνοντας ότι στην τελευταία -τον Αύγουστο του 2007- φάνηκε ότι χρησιμοποιήθηκε και τηλεφωνική συσκευή, η οποία είχε κλαπεί κατά τη διάρκεια προηγούμενης ληστείας.

Η εξέταση του μάρτυρα συνεχίζεται σήμερα.

Ελευθεροτυπια 5/5/09

Πολιτική Θεολογία

Πολιτική θεολογία
Ο γερμανός συνταγματολόγος Καρλ Σμιτ δημοσίευσε το 1922 ένα μικρό δοκίμιο με τίτλο Πολιτική Θεολογία.Σε αυτό ο συντηρητικός αυτός καθηγητής διατυπώνει την θέση οτι όλες οι έννοιες της συγχρονης πολιτικής επιστήμης για το κράτος προέρχονται από την θεολογία.Προσοχή δεν αναφέρεται στην θρησκεία αλλα στην θεολογία ,στην διανοητική διερεύνιση των περι τον θεό.

Παραδείγματα η έννοια της κρατικής κυριαρχίας προέρχεται από την σύλληψη του παντοδύναμου θεού,η έννοια του κράτους εκτάτου ανάγκης από την έννοια του θαύματος κλπΟ Κ.Σμιτ μαζί με αλλους υπερσυντηριτικούς διανοούμενους έχει μια ειδική μεταχείριση.Η οξύνοια τους υπερτερεί του πολιτικού προσανατολισμού τους και πολλές θεωρίες τους γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας από την αριστερά.Η ριζική κριτική του Σμιτ για την φιλελευθερη δημοκρατία (ό ίδιος υπηρξε μέλος των Ναζι) τον καθιστουν επίκαιρο (βλ.C.Mouffe On the political),η δε θεωρία του για την έννοια φίλου – εχθρου επεκτάθηκε από τον Π.Κονδύλη σε μια γενικευμένη ανθρωπολογία.

Η ανάλυση της πολιτικής θεολογίας ,γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη.Δεν είναι αλλωστε τυχαία η θεμελιακή σχεδόν ιστορική διείσδυση του A.Negri στον Spinoza,ο οποίος θεμελιώνει μια θεολογία της παρουσίας ,της διαχυμένης θεότητας εντός της φύσης.Η θεολογία του Σπινόζα παραπέμπει απ’ευθείας στην κοινωνική αυτοδιαχείριση ,στην πολιτική αυτονόμηση ,στην ρευστή ελευθεριακότητα.

Περιδιαβάζοντας μερικές ρουτίνες της δημοσιότητας δεν μπορεί παρα να σκεφτεί κανείς πως η Ορθόδοξη θεολογία ,έχει εξ’ίσου διαμορφώσει τις πολιτικές έννοιες της δημοσιότητας στην νεοελληνική κοινωνία.

Η θεολογία της ανατολής

Εισαγωγικά ξεκαθαρίζουμε πως άλλο είναι η θρησκεία και άλλο η θεολογία.Το ότι η Νεοελληνική Εκκλησία λειτουργώντας εντός του κράτους αποτελεί θεσμό και μηχανισμό κοινωνικής οπισθοδρόμησης το θεωρούμε αυταπόδεικτο

Ωστόσο η θεολογία της ανατολής αποτελεί ένα εξαιρετικό πνευματικό επίτευγμα που συνεχίζει να εξελίσσεται.Η κρατική προσκόλληση ανάμεσα στα άλλα δεινά,λειτούργησε ως αναστολή μιας δημιουργικής κατανόησης της θεολογίας,που ταυτίζεται με τις θρησκευτικές διαστροφές τύπου Βατοπεδίου,μεταφοράς διαφόρων φλογών κλπ κλπ.Ακόμη η υστερική παρουσία διαφόρων Παπαθεμελήδων,Ζουράρηδων και η μανιακή δημοσιολογία του Γιανναρά,λειτουργούν προσδίδουν στην ορθοδοξία ,χαρακτηριστικά γραφικότητας.
Ωστόσο η διερεύνιση της θεολογίας,ως υπόστρωμμα μιας πολιτικής αναδιατύπωσης,είναι γόνιμη και γίνεται απο την αριστερά

Αναφέραμε την εργασία του Negri για τον Σπινόζα,το απόσπασμα απο το Multitude που μεταφράσαμε ,για την σχέση εικονολατρίας φαντασιακής οργάνωσης της εξέγερσης (η μετάφραση εδω).Ακόμη και η ενασχόληση του Ζιζεκ με τον χριστιανισμό και τον συμβολικό κόσμο του,του Deridda με τον Ιουδαισμό,ως διερεύνιση ενός πολικτικού στοχασμού,δείχνουν τον δρόμο μιας γόνιμης διείσδυσης στην θεολογία.

Η αποφατικότητα ως πολιτική μεθοδολογία

Μια από τις θεμελιώδεις διαφορές της ανατολικής απο την δυτική θεολογία ,είναι η αποφατικότητα.Πρόκειται για τον ορισμό του θεού ,μέσα από αρνητικές αποφάνσεις,καθως στην ορθόδοξη θεολογία ο θεός δεν ορίζεται ως οντότητα που συλλαμβάνεται ορθολογικά,αλλά ως υπερνοητικό «Είναι».Στην ανατολική παράδωση ορίζεται με μια γνωσιακή διαδικασία που δεν είναι ανορθολογική ,ουτε ατομικός μυστικισμός.Δεν είναι εντός των δυνατοτήτων μας να εκλαικέυσουμε την αποφατική θεολογία,που δημιουργεί ένα ολόκληρο πλέγμα ιδεών και εννοιών.

Βασικό κείμενο είναι η Μυστική Θεολογία του Διονυσίου του Αεροπαγίτη όπου σε ένα ακρως ποιητικό κείμενο ο θεός ορίζεται με την βοήθεια περίπου εκατό αρνήσεων.Προσπαθούμε να συλλάβουμε τι δεν είναι ο Θεός.

Στην ίδια νοηματική σειρά του αποφατισμού ανήκει η εννοια του ακτίστου φωτός,που είναι η φιλοσοφική βάση της ορθοδοξης εικονογραφίας που μας έχει δώσει αριστουργήματα που απολαμβάνουμε όλοι.

Οποιος νομίζει οτι αυτες οι ακροβασίες είναι για θεωρία κάνει λάθος.Οσο και αν δεν το καταλαβαίνουμε σκεφτόμαστε με βάση κώδικες που έχουν εχγαραχθεί από την συμβίωση μας με την ορθοδοξία.

Η αποφατική θεολογία,παρεισφρύει στην καθημερινότητα ,χωρίς να το καταλάβουμε.Μόνο που αυτό βεβαίως παίρνει τραγελαφικές διαστάσεις καθώς η αποφατικότητα είναι μέγιστη θεολογική άσκηση,αλλά είναι εξαιρετικά επικύνδυνη για την πολιτική.

Η αποφατικότητα για τον Σταλινισμό και τον Νεοφιλευθερισμό

Δύο κλασσικά παραδείγματα αποφατικής θεολογίας είναι ο Σταλινισμός και ο Νεοφιλελευθερισμός

Και οι δύο όροι είναι κατ’απονομή.Ουδείς ουδέποτε διατύπωσε υπερασπίστηκε και εφάρμοσε με ένα θετικό ,στοχευμένο τρόπο ένα σύνολο ιδεών αρχών που να τα ονόμασε κάπως έτσι.
Ορίζουμε κάτι με μια σειρά αρνήσεων έτσι ώστε αρνητικά να θεμελιώσουμε μια θέση.

Οποιος νομίζει ότι αυτό είναι ασήμαντο κάνει λάθος

Ολη η πολιτική συμβίωση στηρίζεται σε θετικά ενιαία προτάγματα.Μπορεί να μη μας αρέσουν αλλα έτσι ορίζονται από όσους τα προβάλλουν ,και έτσι αποκτουν ιδεολογική νομιμοποίηση.

Σοσιαλιστές,εθνικοσοσιαλιστές,φασίστες,παιδόφιλοι,αρνητές ολοκαυτόματος,σοσιαλδημοκράτες ,εθνικιστές,κομμουνιστές,ισλαμιστές,ακραίοι εβραίοι,οικολόγοι,βγαίνουν φόρα παρτίδα ,και οχι μόνο προωθουν την πλατφόρμα τους,αλλα και την διερευνούν αενάως.

Οποιος δεν γουστάρει τον εθνικισμό,οχι μόνο θα βρεί μια τεράστια ιδεολογική κατάσταση δημοσιοποιημένη που είναι υπηρήφανη για της ιδέες της,αλλα αν είναι περίεργος θα βρεί και φυσικά προσωπα που την διακινούν.Το τι θα κάνει με τις ιδέες ή και τα φυσικά πρόσωπα είναι της επιλογής του.Η φαντασία μας μπορεί να οργιάσει.

Με τον Σταλινισμό και τον Νεοφιλελευθερισμό συμβαίνει το εξής ενδιαφέρον

Οι όροι αποδίδονται κατ’απονομή.Ο Σταλινισμός αποδίδεται στο ΚΚΕ,ο δε Νεοφιλελευθερισμός σε όσους νομίζουμε ότι έχει ευθύνη για τις σημερινές βαρβαρότητες του πλανήτη.

Η ιδεολογική μας συνάφεια με το ΚΚΕ είναι όση της ρεγγας με την σφυρίδα.

Σε ανύποπτο χρόνο όμως έχουμε δημόσια διατυπώσει και τεκμηριώσει πως το ιδεολόγημα περί Σταλινισμού είναι έωλο,υποκριτικό και προσπαθεί να αφοπλίσει οχι το ΚΚΕ ,(το οποίο δεν είναι σταλινικό αφού δεν υπάρχει σταλινισμός) αλλά αυτους που διακινούν το ιδεολόγημα. (πλήρης ανάλυση στο LLS 17/11/08)

Αυτό γίνεται γιατί με την απλοική συμπίεση όλων των πολυπλοκοτήτων που προέκυψαν στην ΕΣΣΔ ,σε μια υποτιθέμενη θετική πρόθεση ενός διακυρηγμένου πολιτικού πλαισίου που αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιο.

Με μια διαφημιστικού τύπου επίκληση ενός μπάρμπα με μουστάκια στον οποίο ατομικά αποδίδονται τα πάντα,οι διακινητές της μπαρούφας του σταλινισμού,δραπετεύουν απο την πίσω πόρτα και μπορούν να συνεχίσουν τεμπέλικα στην διερεύνηση ενός σοσιαλισμού του κεντρικού προγραμματισμού χωρίς Στάλιν.Την νύφη τελικα πληρώνει το ΚΚΕ ,που μάλλον είναι πιο έντιμο προς τις αφετηρίες του.

Σταλινισμός που κανένας δεν διατύπωσε θετικά και υπερασπίστηκε εκ των προτέρων,δεν υπάρχει sorry.Φασισμός υπάρχει,εθνοφυλετισμός υπάρχει,δικαίωμα στην παιδοφιλία υπάρχει.Σταλινισμός είναι κατ’απονομή και αποτελεί το λιγώτερο αποτέλεσμα πνευματικής οκνηρίας.

Τα ίδια ισχύουν και για τον νεοφιλελευθερισμό

Ο όρος είναι ταυτολογικός και χαζός.Ονομάζεται νεοφιλελευθερισμός η βαρβαρότητα του σήμερα,την οποία μάλιστα θεωρούμε ότι εχει γενετική σχέση με τον φιλελευθερισμό.....

Δηλαδή οι διάφοροι υπερκαπιταλιστές,κλεπτοκράτες,ισχυροί,συντηρητικοί,που όρισαν τις τύχες του κόσμου την τελευταία εικοσαετία,δεν μπορούσαν να έχουν μια θετική συνεκτική θεωρία για το σήμερα,να τα σκάσουν σε δέκα ακαδημαικόυς ρε φίλε (σιγά τα ωά,εδω οι νομπελίστες τα παίρνουνε),και επέβαλλαν τον νεοφιλελευθερισμό ως δια μαγείας.Οι μόνοι που το πήραν είδηση είναι μερικοί διανοούμενοι.

Ψαχνω στο Amazon που διακινεί μερικά εκατομμύρια τίτλους τον χρόνο,να βρω κανένα Handbook for neoliberalism , In support of neoliberalism ,Neoliberal economics,Do it yourself neoliberalism αλλα τζίφος.Εχει χαλάσει το παγκόσμιο software.

Εκείνο που με τσαντίζει είναι οτι η παγκόσμια ορολογία έχει μερικούς θαυμάσιους και σαφείς όρους.Ρε φίλε είσαι κατά των εμπορευματικών σχεσεων βαλτα με τον καπιταλισμό.τι σου φταίει ο φιλελευθερισμός;Δεν σου αρέσει η παγκοσμιοποίηση ,το ανοιγμα συνόρων για ανθρωπους προιόντα κεφάλαια,βαλτα με την παγκοσμιοποίηση.Τι τα βάζεις με κάτι που κανένας δεν αυτοορίζεται έτσι.

Τι φοβάσαι το political correct;

Μήπως κατα βάθος δεν γουστάρουμε ουτε καν τον φιλελευθερισμό,ή καλυτερα βαριόμαστε να λύσουμε το puzzle οτι σοσιαλισμός είναι εξ’ορισμου φιλελευθερος,και από την βαρεμάρα μας πεταμε μια επτασύλλαβη λέξη για να γεμίσει το στόμα μας.

Ειδικά στον νεοφιλελευθερισμό ισχύει μάλλον η οκνηρία.

Γιατί αναζητάται για τις βαρβαρότητες του σήμερα μια κεντρική συνεκτική υλοποιημένη θεωρία,που αν κάποιοι είχαν θετικά προβάλει,τα προβλήματα μας θα λυθούν αυτομάτως.Τα βάζουμε μαζύ τους και ξεμπερδεύουμε

Αν τωρα για τις κραυγαλέες ανισότητες τις ανεργίες,τους άστεγους,τους outsiders ,φταίνει ενα πολύπλοκο πλέγμα δράσεων ,απόψεων,συμφερόντων ,αντιθέσεων το οποίο ίσως έχει ρίζα και σε αδικαιολόγητες απορρυθμίσεις,και αδικαιολόγητες υπερρυθμίσεις,τότε τα πράγματα είναι πολύ πιο επίπονα,πιο βασανιστικά και πιο χρονοβόρα.

Αλλά είπαμε στην Ελλάδα της Ορθοδοξίας η πολιτική θεολογία είναι αποφατική.Δεν μπορεί να ορίσει θετικά τίποτα απολύτως.

Α ρε Μαξιμε Ομολογητή που να ήξερες οτι χωρίς να σε διάβασε κανείς ,σε αφομοιώσαμε όλοι τόσο εύκολα.

Info

Για την αποφατική θεολογία
Χ.Γιανναρα :Χαιντεγγερ και Αεροπαγίτης.Δομός 1988
Σ.Ραμφος :Μαρτυρια και Γραμμα.Αρμός 2002
Νεα Αριστερά και θεολογία
A.Negri :The Savage Anomaly 1991
A.Kotsko :Zizek and Theology 2008
S.Zizek :The puppet and the Dwarf:The perverse Core of Christianity
Πολιτική Θεολογία
Carl Schmitt :Political theology 1985

Αόρατο χέρι εναντίον Αυτορρύθμισης

Το ιστολόγιο έχει καταθέσει δημόσια και μάλιστα στο τίτλο του, τη ιδέα ότι η Αριστερά έχει μέλλον και μεταρρυθμιστική πνοή μόνο αν οικειοποιηθεί και διευρύνει τις έννοιες της αγοράς και του επιχειρειν.

Δυστυχέστατα,κάτω από απο το ασφυκτικό βάρος μιας καρτικοδίαιτης οικονομικής δομής που επιβάλλεται όχι μονο οικονομικά ,με την τερατώδη δημοσιονομική αποτυχία της,αλλά και ιδεολογικά.Η κυρίαρχη Αριστερά στην δημόσια κατάθεση της είτε νοσταλγει τα υπερκρατη τυπου ΕΣΣΔ (ΚΚΕ),είτε προωθεί μονομερώς οτιδηποτε διογκωνει το κράτος(Συν/Συριζα).

Η εννοιακή συντηξη κρατους δημοσίου συμφέροντος,και η δαιμονολογία περί αγοράς,στριμώχνουν το πρόταγμα μιας ισορροπης,δίκαιης κοινωνίας,να συμβαδίζει με το ιδεολοικό οπλοστασιο στο πλευρό της κάθε κρατικοδίαιτης κλεφτοκρατίας.

Η έννοια μιας «αριστερής» αγοράς,ενός «αριστερου» επιεχιρείν ανήκει στην επιστημονική φαντασία.

Παρα ταύτα,επειδή τα προβλήματα είναι τεράστια,και οι αναζητήσεις πολλαπλασιάζονται.
Δημοσιεύουμε το κείμενο του Μ.Αγγελίδη,αυτούσιο απο την Αυγή της Κυριακής.Εχει πολύ ενδιαφέρον καθώς ο ίδιος συγγραφέας έχει καταθέσει από το 1993 μια ριζική κριτική κριτική για τον Φιλελευθερισμό. «Φιλελευθερισμός Κλασσικός και Νέος» 1993.

Στο κείμενο που ακολουθεί με αφοπλιστική καθαρότητα,προχωρεί σε μια σαφή οριοθέτηση μεταξύ «αόρατης χειρός» και αυτορρύθμισης της αγοράς,προσδίδοντας στην πρώτη χαρακτηριστικά μιας ηθικής προσταγής για την διατηρηση της κοινωνίας και της ισότητας.Χοντρικά A.Smith vs F.Hayek

Οταν το ιστολόγιο προκρίνει την ανάγκη ιδεολογικού εμπλουτισμού της αριστεράς,από τις αντικρατικιστικές θεωρήσεις που προέρχονται και από τον σύγχρονο φιλελευθερισμό (Nozick,Hayek) ,φαίνεται λίγο σαν ιδεολογικό τερατούργημα διαστροφικής επινόησης γενετικής μηχανικής.

Οταν όμως στην Αυγή και σε μια συγκυρία χοντροκομμένου Μαρξισμού του κρατικού προγραμματισμού,κάποιος ακαδημαικός,ανοίγει την πόρτα προς μια θετική αναγνωση του A.Smith,τότε μάλλον αισθανομαστε καλύτερα.Σε μερικά χρόνια θα ανακαλυφθουν και τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά είναι διάσπαρτα στον Hayek και πολύ περισσότερο στον Nozick.

Οι υπογραμμίσεις είναι του ιστολογίου

Για λόγους επιβεβαιωσης και το λινκ του αρθρου εδώ


2/5/2009

Αυτορρύθμιση και «αόρατο χέρι»

Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση επιβάλλει να θυμηθούμε τις συζητήσεις για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, όπως τις καθόρισαν η αποσύνθεση του πλέγματος των κοινωνικών πολιτικών και η κατάρρευση του καθεστώτος του υπαρκού σο¬σιαλισμού

ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΑΓΓΕΛΙΔΗ

Οι ενθουσιώδεις οπαδοί της αυτορρύθμισης χαιρέτησαν αυτή τη διπλή κατάρρευση ως την έναρξη μια νέας εποχής, απηλλαγμένης από την ιστορία, η οποία πλησιάζε στο τέλος της. Θεωρήθηκε ότι, στον ορίζοντα αυτής της νέας εποχής, οι όροι της ελεύθερης κοινωνικότητας θα αναδύονταν αυτόματα μέσα από την άμεση θεραπεία των ανεπαρκειών που χαρακτήριζαν τα αποσυντεθέντα συστήματα.

Με την ολοκλήρωση αυτή της θεραπείας θεωρήθηκε, επίσης, ότι θα έμπαιναν σε κίνηση οι διαδικασίες για την αποκατάσταση των όρων του ελεύθερου ανταγωνισμού, που παραβίασαν τα αναφερθέντα συστήματα, με αποτέλεσμα την επιδείνωση των μακρο-οικο¬νο¬μι¬κών τους μεγεθών. Έτσι, φάνηκε να αναβιώνει το ιδεώδες της αυτορρύθμισης, προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες της παγκόσμιας οικονομίας. Η παγίωση των συνθηκών αυτορρύθμισης θα παρέσυρε κάθε παρεμβατικό και προστατευτικό εμπόδιο και θα παρέδιδε τα αναβαπτισμένα στη νέα πίστη υποκείμενα στο βασίλειο της ελεύθερης πρωτοβουλίας και της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων.

Φάνηκε έτσι να επιβεβαιώνεται η νεοφίλευθερη σύλληψη της κοινωνίας ως πεδίου επιμέρους ατομικών αλληλοδράσεων, μέσα στο οποίο η κοινωνικότητα περιορίζεται αποκλειστικά στην αγορά. Πρόκειται για μιαν έννοια αγοράς, η οποία κατασκευάζεται ως μηχανισμός γένεσης κανόνων κατά την περίσταση, η επικύρωση των οποίων είναι αποτέλεσμα της επιτυχίας τους ως κανόνων λόγω της μακροχρόνιας εφαρμογής τους (Hayek).

Με τη σημερινή ωστόσο κρίση φαίνεται να αναβιώνουν απειλητικά, μαζί με την αυτορρύθμιση, και οι κοινωνικο-ιστορικές συνέπειές της: υψηλή ανεργία, ένδεια, καταστροφή πλεγμάτων προστασίας της κοινωνικής εργασίας, αποχή από τη διάθεση πόρων για τη χρηματοδότηση κοινωνικών πολιτικών, ταχύτατη απαξίωση παγιωμένων παραγωγικών δομών, προϊούσα απορρύθμιση του κοινωνικού πεδίου χάριν της «ευελιξίας» των παραγωγικών δυνάμεων και αναγωγή των πάντων στην αρχή του ανταγωνισμού.
Χαρακτηριστικό αυτής της νέας κατάστασης είναι η παλινδρόμησή της ανάμεσα σε ένα παρόν με υψηλό βαθμό αβεβαιότητας και διακινδύνευσης και σε ένα εκ νέου επίκαιρο παρελθόν, που είχε απωθηθεί στην προϊστορία της αστικής κοινωνίας, καθώς αναδύονται κοινωνικές συνθήκες ανάλογες με εκείνες της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ανατρέξουμε στις θεμελιωτικές ιδέες της θεωρίας του φιλελευθερισμού, προκειμένου να διεκρινιστούν ο χαρακτήρας και τα όρια της περιώνυμης αυτορρύθμισης, που προέβαλαν οι όψιμοι οπαδοί της.

Ο Adam Smith, στη Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων (IV Μέρoς, Κεφά-λαιo I), πραγματεύεται την έννoια της ωφελιμότητας ως μια από τις πρωταρχικές πηγές τoυ ωραίoυ, συνδέοντας –με τον τρόπο του φίλου του Hume– την ομορφιά ενός αντικει¬μενου με την ευχαρίστηση που προκαλεί. Από αυτή τη σύνδεση παράγεται ένα είδος εξαπάτησης των ανθρώπων, η οποία κινητοποιεί τις εργώδεις προσπάθειες τους, από-τελεσμα των οποίων είναι η καλλιέργεια του εδάφους, η κατασκευή κατοικιών, η ίδρυση πόλεων και πολιτειών, η επινόηση και η βελτίωση των επιστημών και των τεχνών.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Smith μεταβαίνει στην προβληματική της πολιτικής οικονομίας και θεματοποιεί το ζήτημα της διανoμής των πρoϊόντων της εργασίας. Δε¬δομένης της κινητοποίησης των ανθρώπινων δυνάμεων, που συμβάλλουν στην αύξηση της γονι¬μότητας του εδάφους και στη συντήρηση μεγάλου πλήθους κατοίκων, δεν έχει καμιά απολύτως σημασία η μερική σκοπιά του εγωιστικού συμφέροντος, με την έννοια ότι δεν μπορεί, όσο και να θέλει, να βάλει εμπόδια προς την κατεύθυνση της γενικής ευη¬μερίας.

Προκειμένου ο Smith να μελετήσει τη σκοπιά του εγωιστικού συμφέροντος, εισάγει το παράδειγμα του «επηρμένου και αναίσθητου γαιοκτήμονα», ο οποίος δεν είναι σε θέση, λόγω ακριβώς του εγωισμού του, να λάβει υπόψη του τις ανάγκες των καλλιεργητών τoυ. Ας παρακολουθήσουμε το παράδειγμα του Smith με τα ίδια, σχεδόν, τα λόγια του. Ο Smith υποστηρίζει ότι είναι εντελώς ανώφελo πoυ ο γαιοκτήμονας κατοπτεύει τα τεράστια κτήματά τoυ και καταναλώνει με τη φαντασία τoυ όλη τη σoδειά πoυ φυτρώνει πάνω τoυς, χωρίς να αφιερώνει ούτε μια σκέψη στις ανάγκες των αδελφών τoυ.

Αυτό φαίνεται να είναι προφανές, καθώς η χωρητικότητα τoυ στoμαχιoύ τoυ είναι δυσανάλογη προς την αδηφάγo επιθυμία τoυ και δεν χωράει, ασφαλώς, περισσότερα από όσα χωρούν στo στoμάχι τoυ πιo λιτoδίαιτoυ αγρότη. Ό,τι περισσεύει είναι υπoχρεωμένoς να το διανείμει μεταξύ εκείνων πoυ παράγoυν με τoν πιo περίτεχνo τρόπo εκείνα τα ελάχιστα πoυ o ίδιoς χρησιμoπoιεί. Οι άμεσοι παραγωγοί, συνεχίζει το παράδειγμα, λαμβάνoυν από την πoλυτέλεια και την ιδιοτροπία τoυ γαιοκτήμονα εκείνo τo μερίδιo των αναγκαίων της ζωής, πoυ μάταια θα πρoσδoκoύσαν από τoν ανθρωπισμό τoυ ή τη δικαιoσύνη τoυ. Αυτό φαίνεται να προκύπτει από την αρχή ότι τo πρoϊόν της γης πάντoτε συντηρεί όλoυς σχεδόν τoυ κατoίκoυς πoυ μπoρεί να συντηρήσει. Σε αυτό το πλαίσιο, οι πλoύσιoι δεν διαλέγoυν από τo σωρό παρά μόνo ότι είναι πιo ακριβό και ευχάριστo.


Δεν καταναλώνoυν παρά λίγo περισσότερo από τoυς φτωχoύς. Επιπλέον, παρά τoν φυσικό εγωϊσμό και την απληστία τoυς, παρά το ότι υπoλoγίζoυν μόνo τη δική τoυς άνεση, παρά το ότι o μoναδικός σκoπός που απασχo¬λoύν τoυς χιλιάδες εργάτες πoυ έχoυν είναι η ικανoπoίηση των δικών τoυς μάταιων και ακόρε¬στων επιθυμιών, είναι υποχρεω¬μένοι να μoιράζoνται με τoυς φτωχούς τo πρoϊόν των βελτιώσεών τoυς.

Φαίνεται σαν να οδηγoύνται, μας λέει ο Smith, από ένα αόρατo χέρι να πρoβoύν στην ίδια σχεδόν διανoμή των αναγκαίων της ζωής, η oπoία θα γινόταν εάν η γη είχε διαιρεθεί σε ίσα τμήματα μεταξύ των κατoίκων της. Έτσι, χωρίς να έχoυν την πρόθεση αυτή, χωρίς καν να τo γνωρίζoυν, πρoάγoυν τo συμφέρoν της κoινωνίας και πρoσφέρoυν τα μέσα για τoν πoλλαπλασιασμό τoυ είδoυς.

Αυτή η αυτοεξαπάτηση των εγωιστών ανατρέχει σε μια ιδέα αρχικής Πρόνoιας, η οποία, με ένα είδος πανουργίας, όταν μoίρασε τη γη ανάμεσα στoυς λίγoυς κυρίoυς, δεν φαίνεται να λησμόνησε ούτε να εγκατέλειψε εκείνoυς πoυ φάνηκαν να μένoυν έξω από τη μoιρασιά, καθώς και αυτoί επίσης απoλαμβάνoυν τo μερίδιo τoυς σε όσα αυτή παράγει με την εργασία τους. Από τη σκοπιά της πραγματικής ευδαιμoνίας της ανθρώπινης ζωής, που είναι ταυτόχρονα και η σκοπιά του θεωρητικού, όσοι έμειναν εκτός της μοιρασιάς δεν μπορεί να υποτεθεί ότι είναι, κατά κανένα τρόπo, υπoδεέστερoι από εκείνoυς πoυ φαίνεται ότι είναι κατά πoλύ ανώτερoί τoυς, λόγω της ιδιοκτησίας τους. Από τη σκοπιά των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών, που δεν είναι άλλες από την ανάπαυση τoυ σώματoς και την ηρεμία τoυ πνεύματoς, όλες oι διάφoρες βαθμίδες του βίου βρίσκoνται σχεδόν σε ένα επίπεδo, και o ζητιάνoς πoυ λιάζεται στην άκρη τoυ δρόμoυ διαθέτει την ίδια ασφάλεια για την oπoία μάχoνται oι βασιλείς.

Είναι φανερό ότι το περιώνυμο αόρατο χέρι δεν είναι συνώνυμο με την αυτορρύθμιση της αγοράς – πολύ δε περισσότερο μιας αγοράς, η οποία κατασκευάζεται ως ένα «παίγνιο» εναλλακτικών δυνατοτήτων μεταξύ των ατόμων, άλλα εκ των οποίων κερδίζουν και άλλα χάνουν.

Για όσα δε χάνουν, η αποκλειστική ευθύνη επιρρίπτεται στα ίδια, καθώς θεωρείται ότι δεν τήρησαν τους κανόνες του παιχνιδιού, ή, εν πάση περιπτώσει, δεν μπήκαν στο παιχνίδι με τις ίδιες προϋποθέσεις με τους τυχερούς.

Αντίθετα, η λογική του αόρατου χεριού προσανατολίζεται σε μια ιδέα δι