Επί σχεδόν ένα χρόνο τώρα διαβάζουμε βλέπουμε ακούμε τις πιο απλοϊκές σχεδόν χονδροειδείς προτάσεις. Όλες αυτές αντανακλούν δύο βαθύτερες θέσεις
Α.- Υπάρχει μια απλή λύση, η οποία δεν εφαρμόζεται γιατί δεν υπάρχει ο κατάλληλος συσχετισμός
Β.-Όσα ανατρέπουν αυτόν το συσχετισμό συμποσούνται αθροιστικά. Είναι θέμα μιας σώρευσης δυνάμεων, μιας φόρας, ενός «μπούγιου»
Ας πούμε η φράση « Να φύγει η Τρόικα» αποσιωπά το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας που να υποστηρίζει την διακοπή της επικοινωνίας με τους δανειστές. Ακόμα και η αμφισβητήσιμη διαδικασία του «απεχθούς χρέους» περιλαμβάνει κάποιας μορφή διαπραγμάτευση με την Τρόικα. Επίσης είναι φανερό πως μινιμαλιστικά συνθήματα του τύπου «Έξω από το Ευρώ» παραγνωρίζουν τις θεμελιώδεις διαφορές που υποκρύπτονται .Θα ήταν ενδιαφέρον κάποιος να μας πει το κοινό σημείο των Ρουμπινί, Αυριανής ,Λαφαζάνη που εντάσσονται σε ένα τέτοιο ρεύμα.
Η οικονομική κρίση λοιπόν δεν αποκαλύπτει μόνο τις ανισότητες στην αντοχή της κρίσης, αλλά και την πολυπλοκότητα της συγκυρίας. Και ενώ με την ανισότητα τα βγάζει κανείς πέρα , με την πολυπλοκότητα είναι σχετικά δύσκολο.
Αυτό που γίνεται με το Σύνταγμα και τα κόμματα αντανακλά ακριβώς αυτήν την δυσκολία να διαχειριστούμε την συνθετότητα. Μια αμηχανία στο νέο και πολυδαίδαλο.
Η αρχική αφήγηση είναι περίπου ως εξής:
Υπάρχει ένα αντιμνημονιακό κίνημα, έκφραση του κινήματος είναι η ακομμάτιστη πλατεία. Ωστόσο η μη ύπαρξη διακριτών κομμάτων ευνοεί de facto τις «πατριωτικές» δυνάμεις του κινήματος, και θέτει σε αμφισβήτηση την ίδια την πολιτική διαμάχη. Πάνω στην αφήγηση αυτή στήνονται πόλοι διαφωνίας με διάφορα επίδικα πχ όλη η ιστορία με την ακομμάτιστη κινητοποίηση είναι αμφισβητήσιμη, η κινητοποίηση είναι καλή αλλά οι πρωτοπορίες καλό είναι να επέμβουν για να την επιδιορθώσουν, αργά ή γρήγορα θα υπάρξει ή ρήξη «Άνω» με «Κάτω» κλπ. Υπόστρωμα της αφήγησης είναι το συνεχές και αδιαμφισβήτητο του αντιμνημονιακού κινήματος , το οποίο γραμμικά οδηγεί στην πλατεία , η οποία οφείλει να ολοκληρωθεί ως δράση με μια πολιτική επιτυχία πχ την ακύρωση του μεσοπρόθεσμου.
Υποστηρίζω πως η «ακομμάτιστη» πλατεία είναι το απροσδόκητο αποτέλεσμα μιας απλοϊκής και αναποτελεσματικής αντιπολίτευσης του «αντιμνομονίου» , είναι η ποινή που θα πληρώσουν όλοι όσοι «έπαιξαν» με τις βεβαιότητες της συγκυρίας, αλλά και ότι η πλατεία τελικά υπερβαίνει και τους περιορισμούς που επιβάλλονται και τελικά ωφελούν το «Άνω Σύνταγμα».
Με άλλα λόγια , η «αγανάκτηση» είναι το ανάγωγο παιδί της «ευκολίας» το οποίο τώρα δεν αρέσει και στους γονείς του, ένα ιδιαίτερα κακότροπο παιδί που ευνοείται όμως από το χάρισμα της νιότης του.
Και με μαθηματικούς όρους εμπνευσμένους από το απόσπασμα, η πλατεία δεν είναι το άθροισμα των συμμετοχών της, με τους εσωτερικούς συσχετισμούς, και τις εσωτερικές διελκυστίνδες. Η πλατεία δεν καταξιώνεται ως μηχανική σώρευση αγανάκτησης, ως ποσότητα θύμου , ως υδραυλικό σύστημα, ως μοχλός που τα ισοζύγια δυνάμεων θα ορίσουν την φορά. Η πλατεία είναι το άπειρο σύνολο, των πολλαπλών οντοτήτων άλλοτε ατόμων, άλλοτε ομάδων, είναι μη μετρήσιμη με αριθμούς, μη υπολογίσιμη στατικά. Τα υποσύνολα της πλατείας είναι άπειρα και σύμφωνα με τις μαθηματικές αναγνώσεις του Badiou, ξέρουμε ότι αυτά είναι περισσότερα από τα μέλη της πλατείας. Αυτή η δυναμική μορφή όπου τα υποσύνολα είναι περισσότερα από τα μέλη, αυτή η εκκεντρική δυνατότητα των συνόλων , είναι ο παράγοντας που περιορίζει τους κάθε φύσεως συντηρητικούς να επικεντρώνονται στα μέλη, στα στοιχεία της πλατείας, παραγνωρίζοντας την μορφή της ως απειροσύνολο.(Για την χρήση της Θεωρίας Συνόλων ως θεμέλιο πολιτειολογίας εδώ)
Τι αστείο , αυτοί που αντιμετωπίζουν την κοινωνία με αφελή διδακτισμό, αυτοί που έχουν τα πάντα ως ασπρόμαυρα διλλήματα δυσανασχετούν με ένα καθεστώς μινιμαλισμού, που δεν οφείλεται σε υπεροχή της «πατρίδας» αλλά σε έντιμη δυστοκία εύρεσης μιας εφαρμόσιμης λύσης. Αν η «πατρίδα» ωφεληθεί δεν θα οφείλεται σε απαγορεύσεις αλλά ότι αυτή εκφράζει την ελάχιστη μορφή , το minimum σε μια αλυσίδα σκέψης εθισμένης σε ευκολίες, «αντιμνημόνια» και «αντιτρόικες».
Posts
