Φωτορεπορτάζ

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Η ΒΟΥΛΗ ΥΠΕΡΨΗΦΙΖΕΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ.ΑΙΤΙΑ "OI ΓΝΩΣΤΟΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ"

 ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Η ΒΟΥΛΗ ΚΑΤΑΨΗΦΙΖΕΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ   ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ .ΑΙΤΙΑ OI "ΓΝΩΣΤΟΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ"

ΑΠΟ ΓΝΩΣΤΟ ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΛΙΓΗ ΩΡΑ
Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Τεχνολογία,κοινωνία,εξέγερση.Ο Κλεαρχος η Μαρίνα και ο Κοντός

Στις ημέρες των εορτών το ζήτημα της νεανικής ανταρσίας ,παραμένει ζεστό.Μάλλον το κυριώτερο ζήτημα συζητήσεων.
Μάθαμε κάτι που μας έκανε εντύπωση.
Την εβδομάδα των επισοδείων, τα παιδιά των γυμνασίων των νησιών του Αιγάιου,ακόμα και τα πιο απομονομένα ,έκαναν πορείες,και αποχές.Η κινητήρια δύναμη ήταν μια σειρά από SMS που διαχύθηκαν αστραπιαία ανάμεσα στους 14χρονους.
Το μαθητικό SMS ήταν το τεχνολογιοκό υπόβαθρο μιας κοινωνικής στάσης,που έχει απρόβλεπτες συνέπειες.Δεν είναι όμως απλώς ένα εργαλείο,ένα όργανο ,ένας μοχλός ,ένα αντικείμενο που δρα από την βούληση ενός συλλογικού υποκειμένου,είναι ταυτόχρονα και ο συνδιαμορφωτής ο πλαστουργός της μορφής της εξέγερσης.
Η ταχύτητα,η πολυμορφία,η αυθορμησία,ο συγχρονισμός αποτελούν όχι μορφή αυτής της εκδήλωσης,δεν είναι ένα εξωτερικό χαρακτηριστικό ,αλλά μια «δρωσα» μορφή ενός κοινωνικού γεγονότος που γίνεται τέτοιο δια μέσου του φορμαλισμού του.
Χρονιάρες μέρες οι φιλοσοφίες περισεύουν,αλλα προφανώς εδω έχουμε μια κλασσική περίπτωση αλληλοσυμπλοκής τεχνολογίας και κοινωνικων γεγονότων.
Το θέμα είναι χιλιοειπωμένο αλλα αενάως επίκαιρο.
Η τεχνολογία είναι απότοκο μιας κοινωνικής οργάνωσης,αλλά ταυτόχρονα ο συνεχής συνδιαμορφωτής της.
Ο φαασισμός,ολοκληρωτισμός συμπίπτει με την εξάπλωση του ραδιοφώνου στην ευρώπη.
Ο Μάης του 68 γενιέται μετά το πρώτο κύμα εξάπλωσης των ΜΜΕ
Και οι πιτσιρικάδες των σύγχρονων Δεκεμβριανών είναι παιδιά του κινητού.
Κοινωνία και τεχνολογία αλληλορίζονται διαρκώς.
Θα καταδυθούμε και πάλι στο ασπρόμαυρο ελληνικό σινεμά,για να αποκαλύψουμε ότι το ζήτημα κοινωνίας τεχνολογίας έχει εμφανιστεί κριτικά εδω και πενήντα χρόνια.
Εμείς ως καθυστερημένοι τεχνολογικά,δεν ευτυχύσαμε να το δούμε μέσα από τα μάτια ενός Marcuse, ενός Adorno ,έχουμε όμως τους δικούς μας κριτικούς φιλόσοφους σαν τον Τσιφόρο.
Το ιστολόγιο βαυκαλίζεται με την ζιξεκιανή πεποίθηση ότι η ιδεολογία,η κριτική δεν εμφανίζεται ως υψηπετής διανοητική δράση,αλλά είναι ενσωματωμένη σιωπηλά,άρρητα στις αυτονόητες καθημερινές πρακτικές των απλών και ασήμαντων,όπως το λεγόμενο εμπορικό σινεμά.
Η γνώμη ότι καμία εικοσαριά ταινίες του ασπρόμαυρου σινεμά,στέκουν ως κλασσικές επειδή έχουν καλοστημένες ατάκες και φιγούρες,δεν αντέχει σε κριτική.Υπάρχουν ίσως χιλιάδες ατάκες από ένα πλήθος ταινιών που όμως δεν δημιουργούν κλασσικότητα.Αυτό που κάνει μερικές ταινίες μικρά αριστουργήματα είναι ότι οι φιγούρες και οι ατάκες εδράζονται,πατάνε σε τρομερά σενάρια και ευρήματα που εμπεριέχουν θεμελιώδεις κοινωνικές αντιθέσεις,βασικές ιδελογικές τροπές.Χωρίς αυτό το στέρεο υπόβαθρο,που είναι αποτελεσματικό επειδή είναι ασυνέιδητο ,δεν στέκεται καμία ατάκα.
Αναδείξαμε ήδη μερικές τέτοιες ταινίες ,στα θεμελιακά χαρακτηριστικά τους,και θα συμεχίσουμε με άλλες.
Σήμερα όμως θα ασχοληθούμε με μια μοναδική ελληνική διεισδυτική παρέμβαση για τα θέματα τεχνολογίας και κοινωνίας ,την αριστουργηματική Κλέαρχος Μαρίνα και ο Κοντός του Τσιφόρου.
Το στόρυ είναι απλό ,αλλά χρειάζεται να το υπενθυμήσουμε
Ο Κλέαρχος-Αυλωνίτης,είναι παντρεμένος με την Μαρίνα -Βασιλειάδου και έχει ως εσώγαμπρο και συνέταιρο τον Μάχο Ρίζο΄παντρεμένο με την κόρη Ελσα Ρίζου.Ολοι συζούν στην ίδια στέγη.
Ο Κλεαρχος φλερτάρει με την ζωντοχήρα Ηρώ –Ποπη Λάζου,η οποία μπαινοβγαίνει στο σπίτι.Ο Κλεαρχος για να παει διακοπές με την Ηρω χρησιμοποιεί ως πρόσχημα το υπαρκτό πρόβλημα υγείας του Μαχου-Ρίζου και μετα από μια κωμική παλινωδία ,καταλήγουν στα Καμμένα Βούρλα.Οι πεθερός γαμπρός συνένοχοι εξωκοιλουν και διασκεδάζουν με ,μέχρι την στιγμή που η Μαρίνα καταθφάνει και πιάνει στα πράσσα τον Μάχο Ρίζο.
Ο γάμος βαδίζει σε διάλυση ,αλλά αποκαλύπτεται ότι ο Μαχος είναι κληρονόμος μεγάλης περιουσίας,και η οικογένεια ξανασμίγει.
Με κλικ στον τίτλο υπάρχει ολόκληρο το βίντεο της ταινίας,και καλό είναι να το ξαναδούμε.
Κοιτώντας πολύ προσεκτικά θα δούμε πως όλη η ταινία,κινείται διαρκώς από μία συσκευή τηλεφώνου.Δεν είναι μόνο το δραματουργικό στοιχείο πλοκής ( Η Λάζου χρησιμοποιεί το τηλέφωνο,και γύρω από αυτό γίνεται η αρχική παρεξήγηση,ο Αυλωνίτης εξασφαλίζει την παρανομία του τηλεφωνόντας από το ξενοδοχείο,η Γεωργιάδου αιφνιδιάζει τον Αυλωνίτη σε μια μοναδική σκηνή στην ρεσεπτιόν, ο Αυλωνίτης εξασφαλίζει την ιατρική γνωμάτευση για τον Ρίζο μέσω τηλεφώνου κλπ) ,αλλά όποιος προσέξει καλά όλες οι σκηνές εκτός της παρεκτροπής του Ρίζου στην παραλία έχουν στο ντεκόρ μια τηλεφωνική συσκευή.
Αυτή δεσπόζει στο σπίτι ,στο γραφείο,στο ξενοδοχείο.
Η ταινία περιστρέφεται γύρω από το τηλέφωνο.
Τι είναι ένα τηλέφωνο το 60 στην Ελλάδα;Η απόλυτη νέα τεχνολογία.
Δεν έχουμε αντίστοιχο τεχνολογικό βήμα σήμερα.Καμία τεχνολογία δεν είναι σε σπάνιδα έτσι ώστε να πάμε στον γείτονα να την ζητήσουμε.
Ο Τσιφόρος διαπραγματεύεται στην ουσία ,την τηλεφωνική τεχνολογία και τις εμπλοκές της σε όλο το πλέγμα των σχέσεων και λειτουργιών.
Προφανώς δεν το κάνει συνειδητά.Αλλά γι’αυτό η τέχνη του είναι μεγάλη,κλασσική.
Ας δούμε όμως και την καταπληκτική τοιχογραφία των σχέσεων που συστρέφεται γύρω από την νέα για την εποχή τεχνολογία.
Η συντηρητική ιεραρχική νεοελληνική οικογένεια όπου ο φτωχός Μάχος,εντάσσεται για να λύσει το πρόβλημα του,αποδεχόμενος πολλαπλούς ρόλους υποταγής. υποταγής.Κουβαλάει τόσα λάδια στο μαγαζί,που παθαίνει τενοντίτιδα,τρώει όλες τις προσβολές στο σπίτι χωρίς διαμαρτυρία.
Πάνω απο τον Μάχο,κυκλοφορούν ο μπερμπαντης πεθερός,η μέγαιρα πεθερά και η ζωντοχήρα Ηρώ.
Η Ηρώ έχει ένα κομβικό ρόλο.
Στην αρχή της ταινίας,μιλάει με πολιτικούς επιδιώκοντας ρουσφέτια διορισμών μέσω τηλεφώνου!!!! (πενήντα χρόνια και ο χαβάς συνεχίζεται)
Ταυτόχρονα ακροβατεί σε μια γραμμή μιας ηθικής ελευθεριότητας (είναι δυο φορές ζωντοχήρα το 60!!) ,κυνικού προσπορισμού (αρμέγει τον Αυλωνίτη κανονικά) και ενός καταναλωτικού ηδονισμού της εποχής της (είναι ανεπάγγελτη,γυρίζει στα λουτρά κλπ,κλπ).
Το αισθητικοηθικό κοκταίηλ,καταναλωτικής ελευθεριότητας και προυπολογισμένων συναναστροφών για την εξάσφαλιση μιας εύκολης ζωής,πριν κατακλύσει το ιδεολογικό σύμπαν μερικών κοριτσιών του modelling, εχει προσωποιηθεί με ένα αρχετυπικό αριστουργηματικό τρόπο από την Λάζου.Μπορούμε να γελάμε γόνιμα σήμερα με την σχέση Ηρως-Κλέαρχου γιατί οι συντεταγμένες της έχουν ορισθεί από τον Τσιφόρο με χειρουργική ακρίβεια.Χωρίς τον κριτικό Τσιφόρο,δεν στέκεται τίποτα.
Η καταναλωτική ευδαιμονία,η στρεβλη σχέση χρήματος ερωτικής απόλαυσης διαμεσολαβείται από την high tech της εποχής ένα τηλέφωνο.(Οσοι ζουν στην Ελλάδα του 09,και δεν έχουν εθελοντική λοβοτομή ας αναλογισθουν....)
Ενα τηλέφωνο λοιπόν,
Αυτό διαμορφώνει και επιλύει την παρεξήγηση,αυτό έρχεται με την εποχή,αυτό δημιουργει συντονισμούς,αυτό συμβιώνει με τα νέα στυλ του 60.
Είναι υπερβολικά όλα αυτά.
Ισως ναι,ίσως όμως και όχι.
Υπάρχει μια τρομερή ,σκηνή στην ταινία,γυρισμένη στο γραφείο του Κλεαρχου.
Ο Αυλωνίτης ζητάει (τηλεφωνικά και πάλι!!!!) από τον γιατρό μια ιατρική γνωμάτευση για να οδηγήσει τον Ρίζο στα Καμμένα Βούρλα ,και στην παραδρομή της γλώσσας ζητάει ένα «πιστοποιητικό φρονημάτων».
Ο Τσιφόρος παίζει με τα νεύρα της εποχής του.
Αυτό που βλέπουν οι πολλοί σαν μπαλαφάρα,του δίνει την ευκαρία να αναφερθεί στο ταμπού του 60.Τα πολιτικά δικαίωματα της αριστεράς.
Ησυχα ιστοφίλοι μου
Μην τρομάζετε,αν πατίσετε κλικ στον τίτλο θα ξαναπολαυσετε ένα κωμικο αριστούργημα.
Καλές Γιορτές!!!!!!!

Η γοητεία της αυτοκταστροφής ως πολιτική δύναμη.Ο Δράκος

Οι καταλήψεις σε σχολεία,πανεπιστήμια συνεχίζονται.
Προφανώς η πολιτική ανάλυση έχει να επιλύσει το αδιανόητο πρόβλημα.
Πως κάποιοι συμμετέχουν σε μια πολιτική διαδικασία,που εν τέλει στρέφεται εναντίον τους.
Οι απαντήσεις ποικίλουν.
Οι οπτικές είναι τριών ειδών και είναι παραλλαγές μιας συντηρητικής οπτικής.
Η πρώτη ας την ονομάσουμε της οφθαλμαπάτης.
Οι καταληψίες δεν ξέρουν τι κάνουν,δεν καταλαβαίνουν ότι τελικά όλα είναι εις βάρος τους.Και επειδή δεν ξέρουν τι κάνουν ή θα τους συνετίσουμε δια της πειθούς ,της σύνεσης αλλά γιατί όχι της ανεκτής βίας.
Η δεύτερη είναι της συνομωσίας
Εστω και αν υπάρχουν απειροι λόγοι εξέγερσης θα τους αποκακύψουμε ότι πισω απο όλα αυτά κρύβονται αυθεντικές αντιδραστικές δυνάμεις,που υπερτερούν.
Η τρίτη ας την ονομάσουμε της θετικότητας
Οι καταληψίες ξέρουν τι κάνουν και στο ισοζύγιο τους τα θετικά είναι περισσότερα. Χάνουν μαθήματα αλλά κερδίζουν συλλογικότητα εμπειρίες,πολιτικοποίηση
Οι τηλεοράσεις,και ο τύπος παίζουν με την πρώτη
Το ΚΚΕ με την δεύτερη
Ο Σύριζα ,αλλά και η Ελευθεροτυπία οι γενικώς οι προοδευτικοί με την τρίτη.
Θα αναλύσουμε την άποψη ότι οι καταλήψεις εκφράζουν ένα αυθεντικώτερο ιδεολογικό και αισθητικοπολιτικό ρεύμα που είναι αυτό μιας θετικής αποτίμησης του αρνητικού ισοζυγίου.Ενός ορθολογικού φλερτ με την αυτοκαταστροφή.
Οι καταληψίες,διαδηλωτές,οι εξεγερμένοι είναι οι γνώστες του αρνητικού,του αδιεξόδου,της απώλειας,που όμως έχει ένα θετικό πρόσημο.Σαν τα κβαντικά μοντέλα των μαύρων τρυπών με την υπερχειλίζουσα ενέργεια.
Δεν αποδέχονται την συντηρητική σύνεση,την συντηρητική αποκάλυψη της συνωμοσίας,την ψευδοπροοδευτική αποκάλυψη του θετικού ισοζυγίου.
Κατ’αρχάς ας δούμε ποιοι είναι οι σημερινοί 15 plus που κυκλοφορούν στις καταληψεις
Ας δούμε τον τόπο καταγωγή τους
Η μητροπολιτική Αθήνα της πολεοδομικής ασφυξίας.Των ελάχιστων χώρων ,του τσιμέντου.
Ας δούμε τον κόσμο των εικόνων τους
Video games,θρίλλερ και πορνογραφία (όσοι ξέρουν από εφήβους ξέρουν,οι υπόλειποι παρακαλω υπάρχουν και μεσημεριανάδικα για αυθυποβολή)
Αυτό το σύμπαν τόπων και ιδεών δεν διογκώνεται συμμετρικά μεταξύ καλού και κακού,διαστέλλεται μονοδιάστατα προς το απόλυτο κακό που ελκύει χωρίς να αφομοιώνει.
Σαν τα video games,που σκοτώνεσαι από την πιο σκληρή βία,αλλα είσαι ζωντανός,σαν τα θρίλλερ που βλέπει η πιτσιρικαρία και γελάει,σαν τα porno που διακινούν ως Μίκυ Μάους ως γκροτέσκο κόμικ όπου το πορνογραφημένο σώμα είναι παράλογο.
Στο σύμπαν αυτό το καλό δεν υπάρχει ως αντίβαρο,ως άλλος πόλος.Υπάρχει η διαρκής σαγήνη του ερέβους,που όμως είναι τελικά ακίνδυνο.
Ο 15 plus θα κλείσει το κομπιούτερ,θα βγει από το θρίλλερ,θα κρύψει το πορνό,δεν θα δει ένα άλλο video,δεν θα δει μια άλλη ταινία.Στο σύμπαν αυτό είσαι και μετα είσαι στο μη σύμπαν.Είσαι στο συμβατικό πουθενά.
Καταλαμβάνει το σχολείο,σπάει θρανία,χάνει ώρες,ρισκάρει με τις μολώτοφ,ξέροντας τα πάντα,για να παίξει με την άρνηση.
Τα ξέρει όλα,και ξέρει ότι πιθανόν να χάσει.
Δεν είναι καινούργια όλα αυτά.Η διαδρομή προς τον όλεθρο χωρίς ωραιοποιήσεις μας είναι γνωστή.
Ξαναγυρίζουμε στον μαυρόασπρο ελληνικό σινεμά.
Ο Ηλιόπουλος Δράκος μας προσέφερε μια ανεπανάληπτη φιγούρα,του ηδονικού φλερτ με το απόλυτο κακό.
Εμπλέκεται στην ιστορική παρεξήγηση (αυτός ,ένας υπάλληλος εκλαμβάνεται ως ο απόλυτος κακοποιός από μια μικροσυμμορία,και τελικά χάνει την ζωή του στην ληστεία που συμμετέχει έκων άκων) ,και από την πρώτη στιγμή την απολαμβάνει την πορεία του προς την καταστροφή.
Ποιας εποχής είναι παράγωγο ο Δράκος
Των video games,του αμερικάνικου σινεμά με τους ήρωες της μαφίας
Των θρίλλερ της Αγκαθα Κριστι,του Σιμενόν,του Μαρή
Ο Δράκος μπαίνει στην συμμορία,αφού η συμμορία υπάρχει ήδη στον σύμπαν των ιδεών του μετεμφυλίου.
Ο Δράκος συμμετέχει στην αρχαιοκαπηλία,αδιαφορόντας για την «ιερότητα»
Ο Δράκος πεθαίνει ,ωσαν να ξέρει από την αρχή την μοίρα του.
Με ποιον είναι ο Κούνδουρος που στήνει όλο το θέμα του Δράκου;
Μα όλοι είναι κακοί,όλοι κινούνται εντός του κακού,το καλό δεν υπάρχει παρα μόνο αν βγούμε από την αίθουσα.
Το μονοδιάστατο σύμπαν της αυτοκταστροφής των καταληψιών προυπάρχει ,πενήντα χρόνια πριν.
Αδιαφορεί για την ιερότητα,όπως ο Δράκος για τα αρχαία.
Οι δεκαπενταρηδες μας κοιτάνε πολλές φορές με ένα διφορούμενο μελαγχολικό βλέμμα.
Για κοιτάχτε το βλέμμα του Δράκου προσεκτικά.
Οταν πρωτοβγήκε ο Δράκος ήταν η απόλυτη αποτυχία.Ισως η αυτοκαταστροφή ήταν αδύνατο να γίνει αποδεχτή σε μια κοινωνία που ήδη υποφέρει.Χρειάστηκαν 25 χρόνια.
Ελπίζουμε να μην χρειαστούμε αλλα τόσα για να αφομοιώσουμε την γόνιμη αρνητικότητα του σήμερα

Η εκθεση του Coroner

To 1194 στην Αγγλία δημοσιεύεται ένα κρατικο κείμενο με την ονομασία «ο κώδικας του Eyre» που ορίζει τις υποχρεώσεις και αρμοδιότητες μιας νέας δημόσιας λειτουργίας.

Η λειτουργία αφορά τα δικαιώματα του θρόνου στις περιπτώσεις όπου από απροσδόκητο θανατο ,κυρίως δολοφονία,υπάρχουν αμφισβητούμενα περιουσιακά στοιχεία,για τα οποία πιθανόν ο θρόνος να είχε αξιώσεις.

Στο διάταγμα γραμμενο στα λατινικά, ο ρόλος αναφέρεται ως
custos placitorum coronas,που σε ελευθερη μεταφραση είναι ο εγγυητής των δικαιωμάτων του στέματος.Από την παραφθορά της λατινικής,ο αξιωματουχος ονομάστηκε coroner,και ετσι ονομάζεται μέχρι σήμερα.

Ποιος είναι ,μα ο ιατροδικαστής.

Αυτή η πολιτειακή θεσμική καταγωγή του ιατροδικαστή ,εξηγεί τον παράξενο,υβριδιακό και αιωρούμενο χαρακτήρα αυτής της δημόσιας λειτουργίας.

Εχουμε αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση ότι η θεσμική συγκρότηση των σύγχρονων κοινωνιών ,διολισθαίνει αενάως σε ασάφειες ,γκρίζες ζώνες,απροσδιοριστίες που παραπέμπουν συνεχώς όχι στον πολίτη με πλήρη ορισμένα και σταθερά δικαιώματα αλλά στον Homo Sacer.(αναρτηση μας 10/12/08)

Παράγουμε ως πολιτεία Homo Sacer,δηλαδή βιοπολιτικές οντότηες εκτός δικαίου (αιχμαλώτοι Γκουαντανάμο,προσφυγες χωρίς χαρτιά,παιδια μεταναστατών στην Ελλάδα χωρίς υπηκοότητα,θύματα γραφειοκρατίας κλπ) ,και χρησιμοποιούμε και πιο συχνά δημόσιες λειτουργίες αντίστοιχης αιώρησης.

Οσο οξύνονται οι συνθήκες της κοινωνίας τόσο προστρέχουμε στην βιοπολιτική καινοτομία.

Στην Ελλάδα του 2008 η δολοφονική βία πολλαπλασιάζεται ,και προσέρχεται στο προσκήνιο συνεχώς.Ετσι ο ιατροδικαστής γίνεται ένα δημόσιο πρόσωπο υψηλής εμβέλειας,και καθοριστικής σημασίας.

Θα δούμε γιατί τελικά αυτή η τεχνικά ουδέτερη φιγούρα,που εμφανίζεται συνεχώς μπροστά από τις τηλεοράσεις δεν είναι και τόσο αθώα (θεσμικά,πολιτικά) και τι σημαίνει βαθύτερα η συνεχής ανάγκη στις υπηρεσίες της.

Κατ’αρχάς ο τίτλος είναι παραπειστικός.

Δεν έχουμε ιατρό,δεν έχουμε ένα επιστήμονα λειτουργό που «ιαίνει»,αντιθέτως έχουμε ένα επιστήμονα που πιστιποιεί θάνατο και αιτίες θανάτου.Με ένα παράξενο τρόπο,ο λειτουργός αντιστρέφει τον μεταφυσικό του ρόλο (που εκκίνησε ως μάγος,ως ιερέας,ως Ασκληπιός) και αρχίζει την εργασία του μετά το τέλος της ιατρικής ,αν όχι μετα την αποτυχία της ιατρικής.Κανένας δεν καλεί ενα ιατροδικαστή για να θεραπευθει από μια ίωση.

Δεν έχουμε επίσης δικαστή,με την έννοια ότι δεν θα απονείμει δικαιοσύνη με όρους δικαίου με βάση τους νόμους και την ηθική,αλλά ένα λειτουργό που εν γνώσει των δικαστικών συνεπειών της εργασίας του,υποχρεούται να είναι ακριβής και ουδέτερος γιατί θα αποδώσει δικαιοσύνη με νόμους που προέρχονται από άλλη περιοχή.Η εμπλοκή του με την δικαιοσύνη είναι παράλληλη,είναι επικουρική.Δεν δικάζει δημόσια,αλλά απομονωμένος ανατέμνει τον νεκρό,με την υποχρέωση να μας αποκαλύψει όχι την αιτία αλλά τον μηχανισμό του θανάτου.Ενας δικαστής που είναι αστυνομικός ντεντεκτιβ του νεκρού σώματος.

-Γιατί άραγε τον αποκαλούμε ιατροδικαστή;
-Ποιο γλωσσικό παιχνίδι παίζεται και πιο βαθύτερο βιοπολιτικό διακύβευμα μασκαρεύεται πίσω από την καταχρηστική ορολογία;

Για να καταλάβουμε τι γίνεται ας σκεφτούμε τον ιστορικό χρόνο που έρχεται ο ιατροδικαστής.Στον ιστορικό αυτό χρόνο ο νεκρός ανήκει στο κράτος,δεν ανήκει πουθενά αλλού.Χωρίς τον ιατροδικαστή ο νεκρός δεν μπορεί ούτε να ταφεί.Είναι αδύνατο.

Εχουμε λοιπόν έναν που έρχεται μετά την αποτυχία της ιατρικής,υποχρεούται να μας παραδώσει ένα αξιόπιστο μηχανισμό εξήγησης του θανάτου,και να απελευθερώσει ένα σώμα από την κρατική επικυριαρχία.Τέλος είναι υποχρεωμένος να γράψει,να σταθεροποιήσει νοηματικά την τεχνική του σύλληψη.

Ο ιατροδικαστής λοιπόν είναι ουσιαστικά ο coranor του Eyre.Ο κρατικός λειτουργός με την ισχυρή θεσμική θέση που αντιπροσωπεύει άμεσα,αδιαμεσολάβητα τα συμφέροντα της κορώνας,του συμβόλου της εξουσίας.

Δεν είναι ούτε ιατρός ούτε δικαστής ουτε ανατόμος,ουτε συγγραφέας .Είναι κάτι εντός όλων αυτών ,χωρίς την διάκριση τους.Εκφράζει την απόλυτη ,πραγματική,μη συμβολική εξουσία.Κινείται εντός του τραυματικού λακανικού τραυματικού,γι’αυτό η εξουσία του δεν συμβολοποιείται από την ιατρική μπλούζα,την δικαστική τήβενο,αλλά ασκείται αδιαμεσολάβητα από την προφορική και γραπτή του απόφαση.


Το οξύμωρο είναι ότι αυτή η δύναμη δεν πηγάζει από την ζωή αλλα από την απώλεια της,και κρυσταλώνει την ισχύ της στην ζωή που ακοκουθεί τον θάνατο,μέσω των νομικών συνεπειών.Σαν ημίθεος που μπαινοβγαίνει στους κόσμους της ζωής και του θανάτου,αλώβητος διαμεσολαβόντας μηνύματα ζωντανων και νεκρών.Αντλεί από τους νεκρούς το σώμα ως σκευος προς ανάλυση,για να μεταμορφώσει την εκτίμηση του σε δικαιική βιοπολιτική ισχύ για τους ζωντανούς.

Οι αρχαίες τραγωδίες ,είναι γεμάτες νεκρά δολοφονημένα σώματα,που όμως μεταμορφώνονται σε ηθικά προτάγματα από μόνα τους,χωρίς την διαμεσολάβηση κανενός.Ο Πολυνείκης ο δεν νοείνται ως αντικείμενο ανάλυσης αλλά ως σώμα θα εμπλέξει την Αντιγόνη στην πολιτική προσταγή.Το νεκρό σώμα κείται εκτός πόλης,ως απόβλητο,αλλα είναι ενιαίο ,συμπαγές πολιτικό σώμα ,ως θύμα μιας ανυπακοής.Η πολιτική εξουσία του Κρέοντα,δεν το αποδομεί,δεν το αναλύει το αποβάλει ως τέτοιο,ως φορέα της υπέρτατης πολιτικής διαφωνίας.Η βιοπολιτική διαχείριση είναι καθαρή έντιμη και σαφής.

Στις μέρες μας το νεκρό δολοφονημένο σώμα,περιπέφτει στην εποπτία του κράτους γίνεται αντικείμενο περιγραφής,ιατροδικαστικής έκθεσης,από μια δύναμη που επιφυλάσει για τον εαυτό της την μεταμόρφωση του νεκρού σε νόημα,της δύμαμης της θεσμισμένης ιατροδικαστικής.


Πολύ λίγες δημόσιες λειτουργίες έχουν τόση σωρευτική δύναμη.Στην ιστορία υπήρξαν περιπτώσεις που ένας ιατροδικαστής καθόρισε αποφασιστικά και τελεσίδικα μεγάλες υποθέσεις.Καψασκης Γιαμαρέλος ενεπλάκησαν σε υποθέσεις ως οι τελικοι διαμορφωτές δικαστικών αποφάσεων,και όλα αυτά καλυμμένοι από μια μυστηριώδη θεσμική δύναμη,αυτής της «τεχνικής ουδετερότητας»

Ερχονταi λοιπόν οι ιατροδικαστές,και στο θέατρο της δημοσιότητες κάνουν το απόλυτο δραματουργικό αιφνιδιασμό,και παίζοντας στην σκηνή το τρίτο ρόλο,μέσα από την βιοπολιτική τους πυκνότητα,κλεβουν την παράσταση.
Στις προηγούμενες εκλογές ,γνωστός ιατροδικαστής κατέβηκε στις εκλογές,με όπλο την δημοσιότητα της μιας ατάκας και δεν τα πήγε άσχημα.

Σκέφτομαι τον Αλέξη,που αλώβητος μέχρι τώρα, ως ταχταρισμένο δεκαπενταχρονο σωματάκι νοηματοδοτεί τις εξεγέρσεις,αντιστάσεις, αναρχίες (διαλέγεις τον όρο).Βλέπεις οι ιατροδικαστικές εκθέσεις δεν προλαβαν να δουν την δημοσιότητα.Κι’οταν αυτό θα γίνει τότε θα καταλάβουμε πως τα νοήματα παραλλάσονται,μεταλλάσονται από μια απλη έκθεση.
Την έκθεση του Coroner.

Ουτε Γατα Ουτε Ζημιά.Ο σταθεροποιητικός ρόλος της συνενοχής

Η αφοιμοίωση της πραγματικότητας αυτής,η αποκωδικοποίηση των νοημάτων της συνεχίζει να μας βραχυκυκλώνει.Θα προσπαθήσουμε να την δούμε και πάλι μεσα από την ανάλυση μιας κωμωδίας του 50.

Αυτό που μας βραχυκυκλώνει είναι η τυφλή ,βανδαλική βία,που ενώ εκκινεί από μαι απόλυτη ηθική προσταγή,την υπεράσπιση της ζωής του Αλέξανδρου,διολισθαίνει σε μια «μαυρη» ανευ νοήματος έκρηξη.Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι παρατήρησαν ότι αυτήν την βδομάδα έλλειψε ένα κωδικό σήμα ,ένα τραγούδι, που θα πολλαπλασίαζε την συλλογική επιθυμία,ως θετική καταφατική προσταγή ενός άλματος.

Και παρατηρήσαμε όλοι την α νοηματική βία,με μια αίσθηση συνενοχής.

Είμασταν όλοι κάπου και σε κάποιον βαθμό εμπλεκόμενοι ,σιωπηλοί συνένοχοι ,παρόντες και κυρίαρχοι ΜΟΝΟ από τον άρρητος δεσμό της συνενοχής.
Παίζουμε όλοι το δίλλημα του φυλακισμένου,και ξέρουμε ότι η βελτιστη λύση είναι η σιωπή,και μέσω αυτής θα διασωθούμε.

Δεν έχουμε όλοι την ίδια ή της ιδιας ποιότητας ευθύνη.Την κουτσουλία μας όμως κάπου την αφήσαμε.

Οι κυβερνολάγνοι και κυβερνολόγοι,παριστάνουν τον ανήξερο για τον εγγενή κρυφτοφασισμό των σωμάτων ασφαλείας
Οι αντιπολιτευόμενοι ή συστημικά διαμαρτυρώμενοι σφυρίζουν αδιάφορα όταν όλα τους τα αιτήματα ένουν κατά βάθος ένα μηχανισμό επίλυσης.Κρατικά χρήματα σε όλους και για όλα.
Ο κατάλογος μπορεί να πάει πολύ μακρυά.
Υποστηρίζω πως η άρρητη συνενοχή μας κρατάει μαζί,έτσι που κανένας δεν έχει το ηθικό ανάστημα να τα βάλει με όλους.Ολοι μιλούν με προυποθέσεις,αιρέσες, κλπ.

Η ταινία που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως η συλλογική συνενοχή σώζει είναι το «Ουτε Γάτα Ουτε Ζημιά»

Ο Λαλάκης Μακρυκώστας, (Λογοθετίδης) διευθύνων σύμβουλος σε μια μεγάλη εταιρία, επικαλείται τη θέση του για να πάει στη Θεσσαλονίκη για έναν έλεγχο στο εκεί υποκατάστημα, αφήνει μόνη στο σπίτι τη γυναίκα του Πόπη (Λυβικού) και παίρνει μαζί του στο τρένο την ερωμένη του Λόλοτα. Υποψιασμένη η γυναίκα του ότι την απατά, αποφασίζει να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. Δέχεται την πρόταση του γοητευτικού Νίκου Κουτρουμπά (Κωνσταντάρα) να περάσουν μαζί ένα Σαββατοκύριακο στη Θυμαριά, φιλοξενούμενοι του σταθμάρχη Στελιου Μολφέτα

Οι απαραίτητες εξωφρενικές συμπτώσεις φέρνουν τα ζεύγη να συγκατοικήσουν ,για ένα βράδυ ,και τότε αναπτύσσεται ένα μεγαλιώδες παιχνίδι συνενοχών,λεπτων μυνημάτων ανάμεσα στον Λαλακη Λογοθετίδη και την Ποπη Λυβικού.

Η σκηνοθεσία,δηλαδή το μάτι του θεατή ,εμείς,αενάως παίζει με την υπόθεση ότι η Ποπη δεν είναι η Πόπη,και μέχρι το τέλος της ταινίας αυτό είναι σχεδόν αιωρούμενο

Ας ξεκινήσουμε όμως με μερικά άλλα στοιχεία της ταινίας.

Για δες τε τα μαγικά ονόματα των κυρίων υπευθύνων της φάρσας .Ο Λαλάκης και η Λολότα .Αν μου βρήτε κανένα διευθύνοντα σύμβουλο που να διανοείται το πενήντα να αυτοαποκαλείται Λαλάκης,και καμία δεσποινιδούλα που νε φλερτάρει με τον Κοκότα παραλάσσοντας ένα γράμμα, τότε ας δούμε και το 08 κανένα CEO ως Μπούλη και την γραμματέα του ως Βιζιτίτσα.

Η επιλογή των ονομάτων ,απ’ευθείας απομαγεύει τους κυρίους υπευθύνους της παρεκτροπής.

Η κορύφωση όμως και το κρυμμένο δράμα,είναι άλλο.Η αιρούμενη φιγούρα της Πόπης Λυβικού,που μας ξεγλυστράει ως παρουσία ,συνεχώς ,ανασκαλεύοντας το ερώτημα ,μα τελικά είναι αυτή;Βλέπουμε λοιπόν ότι οι μεταμοντέρνες αμφισημίες ,οι ντερινατικές «διαφωρές» δεν είναι για PHD φιλοσοφίας.Είναι δίπλα μας μέσα μας,μέσα στο σπίτι μας.Είναι οι Πόπες που ο Σακελάριος υπονοεί πως μπορεί και να μην είναι.

Σιγα σιγά όμως εμείς οι θεατές,γινόμαστε συνένοχοι στην μικροαστική απάτη.Τα συναισθήματα μας γίνονται μεστά γόνιμα μόνο με την προυπόθεση ότι το ζέυγος ενω ξέρει τα πάντα,θα υποδυθεί πως δεν ξέρει,θα συναινέσει στην αμοιβαία απάτη,αλλοιώς το στόρυ δεν δένει.Αν η Πόπη δεν είναι η Πόπη,τότε η ταινία είναι άνοστη μπαλαφάρα.

Η μαστοριά του Σακελάριου είναι ότι μας σέρνει στο φοβερό πάρτυ Μασκέ,όπου άπαντες φορούν τις μάσκες του εαυτού τους για να γλυτώσουν,και ποτέ δεν θα καταλάβουμε τι αακριβώς παίζεται με τις μάσκες,γιατί αυτές είναι ο όρος σταθεροποίησης της μικροαστικής συντήρησης της οικογένειας του πενήντα (μόνο????) .Είναι γνωστό πως υπουργός της Αργεντινής βλέπει διαδήλωση στο υπουργείο του,όπου οι διαδηλωτές θέλουν να τον λυντσάρουν φορωντας αποκριάτικες μάσκες με το πρόσωπο του,και τελικά γλυτώνει γιατί φοράει την μάσκα του εαυτού του.

Αυτό γίνεται στην ταινία,και γι’ αυτό η ταινία στέκεται σχεδόν πενήντα χρόνια.Απόδραση από το άβολο Σαβατοκύριακο δια της συνενοχής και επιστυροφή στην τεχνική γαλήνη δια της σιωπής.

Αυτό θα γίνει και τώρα.Παρα τις κραυγές ,θα συναινέσουμε όλοι στην νεοελληνική συντηρητικούρα,με τους Λογοθετίδηδες να ταιριάζουνε με τις Λυβικές και κανένας στο τέλος μα κατάλαβε αν τα είχαν πραγματικά.

Ουτε Γάτα Ούτε Ζημιά.

Ηλιας του 16ου.Παραβατικότητα,μικρομεσαιοι,αστυνομικοί

Ολη η Ελλάδα έχει δει τον Ηλία του 16ου καμιά δεκαρία φορές, στην αριστουργηματική πρώτη έκδοση.
Θα αναλύσουμε γιατί η ταινία αυτή,ενω σε μια πρώτη ανάγνωση είναι μια τρομερή φαρσοκωμωδία ,ανεπανάληπτων πρωταγωνιστών ,αν την κοιτάξουμε πιο προσεκτικά ,θα δούμε μια ριζική ,οξεία ματία πάνω στα φαινόμενα που μας απασχολούν
Πως αναπτύσεται η παραβατικότητα;
Τι είναι οι εκάστοτε μεσαίοι;
Τι ρόλο παίζει η καταστολή;
Το στόρυ σε όλους γνωστό
Η φτώχεια της μετεμφυλιακής Ελλάδας,του Καραμανή του 60,οδηγεί δυο πεινασμένους (κυριολεκτικά) στην κλοπή κοσμημάτων που φυλάσσονται στην μπότα ενός τοκογλύφου.Τα κοσμήματα είναι το ενέχυρο μιας χαρτοπαικτικής συναλλαγής.
Ο Χατζηχρήστος μεταμφιεσμένος ως αστυνομικός,καλείται να διαλευκάνει μια υποτιθέμενη κλοπή,για την οποία ξέρει τους πραγματικούς ενόχους,και μέσα από τις συμπτώσεις ,απελευθερώνει τον συνένοχο του Βεγγο του απο την σίγουρη καταδίκη.
Ας ξεχάσουμε την πηγαία κωμική διάσταση και ας δούμε τους αρχετυπικούς χαρακτήρες
Οι πεινασμένοι άνεργοι Χατζηχρήστος Βέγγος
Ο συνένοχος καφετζής Ξενίδης
Ο τοκογλύφος Παπαγιαννόπουλος
Ο μικροκλέφτης Τζανετάκος
Οι μεσοαστοί που δεν πληρώνουν την υπηρέτρια Γεωργούλη,και την κατηγορούν άδικα.
Και ο αστυνομικός που εποπτεύει την τελική διελεύκανση.
Η οξεία ριζική οπτική της ταινίας έγκειται στην καταπληκτική ενάργεια που διαπλέκονται οι θεμελιώδεις κοινωνικές σχέσεις.Με ένα απροσδόκητο τρόπο,οι σύγχρονες τάξεις,το κράτος,οι μηχανισμοί,οι ιδεολογικές αναφορές αναδύονται με ένα σύγχρονο τρόπο.Η σκηνοθετική ματιά είναι αποκαλυπτική
Στα μάτια μας οι ποινικοί παραβάτες είναι δικαιολογημένοι,συμπαθητικοί,δικοί μας.Η πείνα τους αφοπλιστική ,δίχως μελό,γίνεται κινητήρια δύναμη μιας κλοπής για την οποία δεν έχουμε καν ενστάσεις είμαστε συνένοχοι θεατές.
Το ποιον θα κλέψουν είναι κλειδί.
Τον τοκογλύφο, τον μίζερο αλλά και διαπλεκόμενο με την αστυνομία.Μήπως πενήντα χρόνια μετά ο τύπος αυτός είναι οι τράπεζες;
Από την άλλη οι χαρτοπαίκτες αστοί.Ας μην ξαχναμε η ταινία είναι του 60.Ποιοι παίζουν χαρτιά τότε ;Ουτέ καν οι μεσοαστοί.
Κι’όμως οι χαρτοπαίκτες ,δεν διστάζουν να κατηγορήσουν άδικα την μοναδική παραγωγικά εργαζόμενη,την ηπηρέτρια Γεργούλη.Η ιδεατή απεικόνηση της παραγωγικής μισθωτής εργασίας,που όχι χάνει τα μεροκάματα της,αλλά υφίσταται και την άδικη κατηγορία..
Σε ένα αναπανάληπτο φλερτ,ο μικροπαραβάτης Χατζηχρήστος, καλοκοιτάζει την εργαζόμενη Γεωργούλη η οποία τον επιδοκιμάζει.Η μικροπαραβατικότητα στην αέναη συμφιλίωση της με την κακοπληρωμένη εργασία.
Η αστυνομία το κράτος εμφανιζονται με πολλαπλούς τρόπους.
Κατ’αρχας το αστυνομικό τμήμα είναι ο τόπος της λύσης της παρεξήγησης.Οι φωτογραφίες των συμβόλων της εξουσίας ,των βασιλέων της εποχής δεσπόζουν στο κινηματογραφικό κάδρο.Η αστυνομική εξουσία όμως έχει μια διττή οξύμωρη παρουσία.Ως πραγματικός αστυνομικός διευθυντής ,αλλά και ως συμβολικός αστυνόμος Χατζηχρήστος Ηλίας ,με μόνο στοιχείο παρουσίας την στολή του.
Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα η αστυνομία είναι το παν.Είναι παντού.Αρα η σκηνοθετικη επιλογή,δεν είναι αυθαίρετη,λύνει το δράμα εκεί που το πραγματικό δράμα διεξάγεται,στην αστυνομία.
Οι δε χαρτοπαίκτες,αντιπαθείς,άχρωμοι,με αμφίβολη ακεραιότητα,σε συναλλαγή με την τοκογλυφία.
Τι παραπάνω διαμοιβευεται στην σημερινή συγκυριά;
Οχι και πιο πολλά.
Μια παραβατικότητα που μας μπερδεύει,με τα πως και τα γιατί της.ΟΚ όλοι την καταδικάζουν ,αλλά όλοι κατα βάθος ξερουν ότι δεν είναι ξεκάθαρη.
Μια οικονομική κατάσταση χρεών που αντι να σωρεύονται στα κιτάπια του Παπαγαιανόπουλου,εγγραφονται στα PC των τραπεζών.
Και τα χρέη όλοι καταλαβαίνουν ,πως στον πυρήνα τους είναι χρέη δημιουργημένα από μια οικονομία μπλόφας,συναλλαγές μιας ανήθικης ραστώνης μακρυά από την παραγωγή.Οι χαρτοπαίκτες δημιουργούν το αρχικό κεφάλαιο που οδεύει στην τράπεζα αρβύλα.Και μέσα στην δίνη τους μπλεκουν τους εργαζόμενους που συμβολίζονται στην ποδιά κουζίνας ,τις κοτδίδες της διαμαρτυρόμενης Γεωργούλη.
Θα αναρωτηθούμε που είναι η αντιστοιχία με το νεκρό κορμί του δεκαπενταχρονου Αλέξανδρου.
Αυτό έχει απωθηθεί στην ταινία,γιατί είναι το ταμπού του ιστορικού χρόνου της ταινίας.Δέκα χρόνια μετά τον εμφύλιο η Ελληνική κοινωνία,έχει κλάψει για δεκάδες Αλέξανδρους,τόσους που αδυνατεί να δει έστω και ως ρόλο.Ετσι το πτωμα του δεκαπενταχρονου η ταινία το απωθεί,γιατί απλά οι θεατές της εποχής της ταινίας ,το γνωρίζουν ,το ζουν ως τραύμα.
Στην ταινία ο Ηλίας,με την οξύνοια του σώζει τους πάντες.
Αποκαθιστά την αδικία λύνοντας το μυστήριο των κοσμημάτων,αθωωνει οριστικά την Γεωργούλη,αλλά το κυριώτερο στην μαγική τελευταία σκηνή,με μια λυτρωτική ίσως τελετουργική βία προς το alter ego του Βέγγο,δραπετεύουν εκτός του τόπου του δράματος,εκτός της κρατικής εξουσίας,σε ένα μέλλον γεμάτο αισιοδοξία.
Ακούμε,διαβάζουμε πολλά.
Αραγε θα υπάρξει σήμερα εκείνος ο σημερινός συλλογικός Ηλίας,που λύσει το σημερινό μας δράμα.
Ας ελπίσουμε