Ο ψευδοριζοσπαστικός χαρακτηρας του Ελληνικου Ομπαμισμου

Η παγκόσμια οικονομία βυθίζεται που από και να την δεις είναι τερατώδης.Η ανεργία αυξάνει παντού,δεν διαφαίνονται σημάδια ανάκαμψης ,και οι πολιτικές πρωτοβουλίες μάλλον δεν προσφέρουν σημάδια αναστροφής (αν και αφήνεται να εννοηθεί ότι μάλλον σκοπευουν να προλάβουν μια κατακλυσμιαία κατάρρευση που δεν είναι εκτός σεναρίων)
Καθώς εξελισσεται προς το χειρώτερο μας προσφέρονται και οι αντιστοιχες θεωρίες που την εξηγούν και ψηλαφούν πιθανές πολιτικές εξόδου.
Πριν συνοψίσουμε τα βασικά πλεγματα ιδεών που διακινούνται ως εργαλεία κατανόησης της συγκυρίας.
Το πρόβλημα είναι ότι επειδή το φαινόμενο είναι μιας πλανητικής κλίμακας, αναγκαστικά όλες οι θεωρίες κινούνται σε ένα υψηλό επίπεδο αφαιρεσης,με εγγενείς δυσκολίες εμπειρικής επαλήθευσης.Μπορείς να μιλάς για τις αιτίες της κρίσης ,από μια ιδεολογική θέση και τελικά να προσφερεις μια συνεκτική διαπραγμάτευση , συμβατή με την αρχική σου εκκίνηση . Οι θεωρίες κινούνται σε ένα σχεδόν επιπεδο ταυτολογίας
Ας δουμε τις βασικές οπτικές ,πολύ χοντρικά ,έτσι για να συνενοηθούμε,γιατί στην υπόθεση αυτή τα σενάρια είναι πολλά.

Οι διακριτές αναλύσεις

Α.-Η Μαρξιστική
Σύμφωνα με την μαρξιστική ανάλυση,ανεξαρτητα απο τεχνικές αρρυθμίες,η ουσία της κρίσης είναι η υπερσυσωρευση κεφαλαίου,που διογκωνεται (συμφωνα με την θεμελιώδη μαρξιστικη προυπόθεση) μόνο από την μισθωτή εργασία.Το κεφάλαιο έχει εξαντλήσει τις καταναλωτικές δυνατότητες των εργαζομένων,και πέφτει στον δαιμονικό φαύλο κύκλο της φύσης του.Αντλεί ενέργεια απο τους εργαζόμενους,για να διογκωνεται αενάως αλλα αφου τους εκπτωχευει δεν μπορεί να αναπαραχθεί με τους ίδιους ρυθμούς και βραχυκυκλώνει.Αποτέλεσμα αυτοκαταστρεφεται ,αλλα ταυτόχρονα διαλύει τους εργαζόμενους,που δεν είναι παρα αναλώσιμος παράγοντας παραγωγής.(περισσότερα βεβαίως στον Ριζοσπαστη,την Αυγή,το περιοδικο Θέσεις κλπ)
Β.-Η Μονεταριστική
Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή,οι οικονομικές κρίσεις προέρχονται από λάθη της κεντρικής εξουσίας που διαχειρίζεται την αξία του χρήματος.Οι αγορές είναι ικανές να αυτορρυθμιστούν αλλά οι κεντρικοί τραπεζίτες κάτω από πολιτική πίεση και απο τον φόβο προσκαιρων κοινωνικών αναστατωσεων,δεν αφήνουν το χρήμα να λάβει την πραγματική του αξία,(μέσω του μηχανισμού αγοράς) ,και δημιουργούν στρέβλωση.Η στρέβλωση στην αξία του χρήματος οδηγέι σε λάθος επενδύσεις που δεν βρίσκουν καταναλωτές. Η Fed την περίοδο Greenspan έδωσε φθηνό χρήμα,ταυτόχρονα επιδότησε φθηνά οικιστικά δάνεια,έτσι ωστε η αξία του δολλαρίου παραμορφώθηκε.Το παραμορφωμένο αξιακά δολλάριο,διαμορφωνει στρεβλές συνθηκες επενδυτικών επιλογών και τα αποτελέσματα είναι τραγικά (περισσότερα στις παρεμβασεις Ανδριανόπουλου,Ayn Rand Institute, κλπ)
Γ.-Η Ελεγκτική ανεπάρκεια
Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή,η παγκοσμιοποίηση των αγορών χρήματος ,δημιουργησε μια νέα ανεξέλεγκτη σφαίρα συναλλαγών έξω από οποιαδήποτε ρύθμιση ή έλεγχο.Κεντρικό ρόλο έχει παίξει η υστέρηση διεθνων ελέγχων,οι νησίδες αυθαιρεσίας (off shore) , και η τεχνολογία πληροφορικής που προσέδωσε στις παγκόσμιες αγορές το στοιχείο της ταχύτητας ως αυτόνομο παράγοντα κρίσης.
(περισσοτερα στις παρεμβασεις Soros,Krugman,Obama,Brawn )
Στον ιστόκοσμο κυκλοφορουν κυρίως μαρξίζουσες απόψεις ,που όμως περιβάλλονται από ηθικολογικές ή «αρμονικές» προσεγγίσεις που έχουν περίπου ως εξής.
Η κρίση αποδεικνύει ότι ζούμε σε ένα κόσμο αδικίας,και η υποτιθέμενη και υπεσχειμένη αρμονία (από ποιόν άραγε;) δεν υπάρχει.Καλά να πάθετε εσεις οι κωλοκαπιταλιστες,και το σύστημα σας.Διαλύστε το εδω και τωρα ,και αν ενωθούμε όλοι οι ηθικοί εργαζόμενοι ,ο άλλος κόσμος θα αναδυθεί.Ολοι στους δρομους ξυπνηστε!!!!
Σε αυτές περίπου τις συντεταγμένες κινείται η δημόσια συζήτηση.
Ας δουμε όμως και τις προκρινόμενες λύσεις

Οι προτεινόμενες λύσεις

-Η Μαρξιστική και αριστερη πρόταση,εντοπίζει την προσοχή της στην υπεράσπιση όλων των δικαιωμάτων και κατακτήσεων βιωτικου επιπέδου των εργαζόμένων, την οποία όμως παρουσιάζει και ως λύση του προβλήματος.Δηλάδή φθηνό χρήμα,όχι απολύσεις,υψηλά επιδόματα ανεργίας.Στην προσέγγιση αυτή η ανθρωπινη εργασία έχει αυταξία ,και κάθε πολιτική πρέπει και μπορεί να εξασφαλίζει εργασία για όλους. Καθώς όμως η καπιταλιστική οικονομία δεν εξασφαλίζει την εργασία,οι εργαζόμενοι καλούνται στην σχετική πολιτική διαπάλη που θα ανατρέψει τους θεσμικους συσχετισμούς.
-Η Μονεταριστική δίνει βάση στην εξυγίανση της αγοράς χρήματος,που θα βρει την άριστη αξία του,αν οι κεντρικοί τραπεζίτες σταματήσουν τις επιδοτήσεις,τα bail out.Οι χρεοκωπείες είναι αποδεκτες με όλες τις συνέπειες.Ταυτοχρονα συνέχιση των μέτρων περιορισμού σπατάλης στην κρατική οικονομία ,ιδιωτικοποιήσεις.κλπ.Η μηδενική ανεργία θεωρείται απραγματοποίητη,η δε πρόσκαιρη διόγκωση της είναι αποδεκτή ,ως παρεπόμενο της βασικής μέριμνας για την εξασφαλιση της ισορροπίας του χρήματος.Η ιδιαιτερότητα της μονεταριστικής προσέγγισης είναι οτι ουσιαστικά έχει την μορφή έγκλησης προς την FED και την Αμερικανική κυβέρνηση ,καθως η ισορροπία του δολλαρίου είναι τελικά αυτή που καθορίζει την παγκόσμια οικονομία
- Στο πλέγμα ιδεών της ελεγκτικής ανεπάρκειας στην ουσία προκρίνεται η με κάθε θυσία σταθεροποίηση ,και απο εκει και πέρα,διακινούνται πολλαπά σενάρια επιβολής των πιο αυστηρών ελέγχων.Προκρίνεται η πάση θυσία διατήρηση των πιστωτικών συστημάτων,και από εκεί και πέρα η διάσωση επιλεγμένων τομέων της οικονομίας. Ε
Μπορούμε με ασφαλεια να πούμε οτι οι ιδεες αυτές έχουν παγκόσμια απήχηση και σχηματίζουν ένα αστερισμό πολιτικών που συμβατικά ας ονομάσουμε ως Ομπαμισμό.
To πρόβλημα ,με την σχολή είναι ότι είναι περικλείει μια μεγάλη σειρά τεχνικών διευθετήσεων ,για τις οποίες όλοι αισθάνονται κοντά, αλλά μπορεί να βρεί δεκάδες λόγους ,όπου εκ των υστέρων ,θα αποδείξουν το πιθανό λάθος.πχ λάθος ευρωπαικά επιτόκια,αργοπορίες στους G-20,έλλειψη πολιτικής ηγεσίας,ταλαντεύσεις για τον προστατευτισμό, κλπ..Δηλαδή έχουμε ένα μίγμα πολιτικών και τεχνικών επιλογών που διαμορφώνονται εν παραλλήλω.
Μια βασική τομή
Σε αυτό περίπου το τριαφασικό πλέγμα διακρίνουμε μια βασική τομή.
Η τομή έχει σχέση με τον βαθμο και τον τρόπο ενσωμάτωσης της έννοιας της πολιτικής κρίσης στην κάθε μία από τις προσεγγίσεις.
Υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα
Πως η κοινωνική κρίση στην διεσταλμένη της μορφή ,ενσωματώνεται ως συστατικό των προτεινομένων λύσεων;
Είναι φανερό πως ο γενικευμένος παγκόσμιος Ομπαμισμός έχει μια βασική επιλογή
Περιορισμός εδω και τώρα όλων των πιθανοτήτων μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης.Αυτή είναι η άρρητη βασική επιδίωξη της οποίας οι προτεινόμενες πολιτικές είναι απλές εκφράσεις.
Ο Ομπαμισμός λειτουργεί ως πυροσβέστης που γνωρίζει οτι η πυρκαγιά αν ξεφύγει από έλεγχο θα τα κάψει όλα,ενω σβήνει μικροεστίες και προσπαθεί να επινοήσει ένα αντιπυρικό υλικό που θα αποτρέψει την ολική ανάφλεξη
Γι’αυτο και ο Ομπαμισμός προβάλλει όλες τις τεχνικές του ικανότητες (μαζεύει όλους τους καθηγητές των ΗΠΑ) βασίζεται σε τεχνικο-διαχειριστικές κατευθύνσεις και διαμορφώνει μια παγκόσμια αντζεντα κατάλληλη για φοιτητές οικονομίας και δυσνόητη για πολίτες.
Ποιος μπορεί αλήθεια μπορεί να διακρίνει με ακρίβεια διαφορά τεχνικών ή πολιτικών στην ρητορία των Σαρκόζυ,Μέρκελ,Μπραουν;
Οι διαφορές τεχνικής και πολιτικής είναι τόσο δυσδιάκριτες που γίνονται αντιληπτες μόνο από ειδήμονες.Η πολιτική τεχνικοποιείται.
Το οξύμωρο είναι ότι τόσο η κλασσική μαρξιστική όσο κλασσική μονεταριστική σχολή μοιράζονται μια κοινή στάση:Μια σχετική εξοικείωση με σενάρια δυνητικής κοινωνικής αναστάτωσης.
Οι μεν μαρξιστικές προσεγγίσεις προδιαθέτουν την κοινή γνώμη για μια προετοιμασία πολιτικών αγώνων ,οι δε προτάσεις για την έξοδο από την κρίση έχουν πάντα την υποσημείωση ,της στήριξης αυτών των πολιτικών απο τους ενεργοποιημένους πολίτες.
Οι μονεταριστικές προδεγγίσεις αποδεχονται την προσκαιρη αύξηση της ανεργίας,κλείσιμο επιχειρήσεων ,συνθήκες μερικής πρώσης βιωτικού επιπέδου για κάποιους ,εν «γνωσει των συνεπειών».
Βέβαια η οτπική της αναστάτωσης είναι διαφορετική.
Η αριστερά λέει «να οι πολιτικές συνέπειες του καπιταλισμού,και ας ετοιμαστούμε για αγώνες» ενω οι μονεταριστικές αντιλήψεις λένε «οι κοινωνικές αναστατώσεις είναι προσωρινές,και τελικά δεν τελειώνουν ποτέ.Μόλις η οικονομία ανακάμπτει αυτές περιορίζονται».

Ο ενδογεννής Ομπαμισμός της ελληνικής κοινωνίας

Δεν θέλει και πολυ φιλοσοφία ότι μια οικονομία με
-Χρέος και έλλειμα ισοζυγίου πληρωμων ως ποσοστό του ΑΕΠ σε επιπεδα ρεκόρ
-Ασθενείς και επισφαλείς εισροές συναλλάγματος (4/9 ναυτιλιακό,3/9τουριστικό,2/9 εξαγωγές)
-Περίπου 1,0 εκ μισθωτών σε ατομικές επιχειρήσεις χαμηλής ή ανυπαρκτης τεχνολογίας 1-5 ατόμων
-Περίπου 1,3 εκ μισθωτους εργαζόμενους στο ευρύτερο δημόσιο με ανυπαρκτη λογοδοσία και παραγωγικότητα επιπέδου γεναιόδωρου τσιγγούνη.
-Μαύρη οικονομία που παράγει καταθέσεις ρεκόρ (170 δις Ευρω)
είναι σαφές ότι θα κινηθεί εντός μιας «συνωμοσία της συναίνεσης».
Η ελληνική οικονομία είναι πολυ «ρηχή» για να αντέξει τομές,η ελληνική κοινωνία πολύ παραδοσιακή για να ακούσει νέα μηνήματα,η κοινωνία πολιτών ασθενέστατη για να υποστηρίξει αλλαγές.
Αναγκαστικά λοιπόν κινούμαστε σε μια διαδρομή αμύνης τύπου Ομπάμα,όπου όλοι κινούνται εντός τεχνικών διαφορών.Οποιος βρει πραγματικές θεμελιακές διαφορές,που μπορούν να πυροδοτήσουν εξελίξεις ας ιστοσφυρίξει.
Το πρόβλημα είναι ότι η κομματική διάταξη παριστάνει κάτι άλλο από αυτο που πραγματικά είναι.
Ο ρόκερ διαφημιστής Καρατζαφέρης ,παριστάνει τον βαλκάνιο Χαίντερ,με άρωμα θυμιατού.

Ο μεγάθυμος Καραμανλής παριστάνει τον θείο του,αλλα του λείπουν τα φρύδια
Ο προσηνής Γιώργος παριστάνει τον Γιόσκα Φίσερ με δεκαπέντε χρόνια καθυστέρηση
Ο ευέξαπτος Αλαβάνος παριστάνει τον Ανδρέα του 77 ,αλλα δεν έχει ουτε Τζουμάκα ουτε Ακη.
Η σταθερή Αλέκα,φλερτάρει με την επανάσταση ,αλλα τον Δεκέμβριο τα «χρειάστηκε» με την ανεξέλεγκτη πιτσιρικαρία,φαντάσου να εξεγερθουν και οι λαθρομετανάστες τι θα πάθει.
Μεταξύ μας και να μην υπάρχει ο Χουσείν και η Μισέλ θα τον είχε εφεύρει η ελληνική δημοσιότητα.Η υπερβατική μεταπολιτική προσωπικότητα που θα διευθετήσει τα πράγματα είναι το «υπέρτατο αντικείμενο του πόθου» μας .

Ο ψευδοριζοσπαστικός χαρακτήρα του Ελληνικού Ομπαμισμού

Οι ριζοσπαστικές παραδώσεις στο πλαίσιο των καπιταλιστικών φιλελευθερων δημοκρατιών δυτικού τύπου είναι δύο.
Ο μαρξισμός και ο φιλελευθερισμός
Και οι δύο ενσωματώνουν το στοιχείο της δυναμικής αλλαγής .
Απαντουν βέβαια σε διαφορετικά ερωτήματα
Ο μαρξισμός διατυπώνει μια συνεκτική κριτική θεωρία της κοινωνίας ,με στόχο την αναδιάταξη της θέσης των μισθωτών στην παραγωγή και τα πλεονάσματα της
Ο φιλελευθερισμός διατυπώνει μια ριζική αντίρρηση για την έκταση του κράτους και όλων των θεσμων υποχρεωτικών συναλλαγών και μεταφυσικών υποταγών.
Στην ελληνική κοινωνία δεν τίθεται κανένα τέτοιο ερώτημα.
Η μισθωτή εργασία έχει υπερκερασθεί από κάθε φύσεως κρατικοδίαιτο μερικό συμφέρον εντος αριστεράς
Το κράτος εκτός από το 50 % του ΑΕΠ,έχει απορροφήσει και συνεχως απομυζά όλη την θετική ενέργεια που παράγει αυτή η κοινωνία.
Αν το κεφάλαιο στην μαρξιστική ανάλυση λόγω κρίσης αυτοκαταστρέφεται ,καταστρέφοντας τον εαυτό του και τους εργαζόμενους,ομοίως το υπερτροφικό κράτος καταλύει όσους ζωτικούς χώρους ευρίσκονται εκτός επιρροής του.
Οι συντεχνίες,οι παραδώσεις ,τα ατυπα πλέγματα είναι πολυ πιο ισχυρά από τα ασθενη ιδεολογικά ρεύματα .Γι’αυτό και διασχίζουν εγκάρσια το πολιτικό σύστημα.
Ετσι λοιπόν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα θα αναπαυθουν στις εκδοχές του Ομπαμισμού.
Δεξιοί,κεντρώοι,αριστεροί,ακροαριστεροι Ομπαμιστες ενωθείτε!!!

Το τεχνικοιατρικό πλέγμα.Η δύσθυμη κριτική

Η ένοια της Υγείας,ως αρχαιοελληνική θεότητα,και ένδειξη μιας γενικευμένης ισορροπίας, ανήκει πλέον στην δικαιοδοσία των φιλολόγων.
Σήμερα μιλαμε γαι ένα σύνθετο τεχνικοιατρικό πλέγμα, που ενσωματώνει την επιχειρηματικότητα , τις κοινωνικές υπηρεσίες,το κράτος,και τους ασθενείς.
Το πλέγμα αυτό αποδομεί τελείως ηθικολογικές ή ιδεολογίζουσες απόψεις για την φύση των σημερινών κοινωνιών,που χοντρικά στοχοθετούν το «κακό» σε ένα συμπαγή πόλο (που σηματοδοτείται από τον όρο του νεοφιλελευθερισμού) ,ενω προφανως οι σύγχρονες δομές ενσωματώνουν ταυτόχρονα αντίρροπες δυνάμεις.
Το τεχνοιατρικό πλέγμα (οπως και η πράσινη οικονομία πχ) έχουν την εξής ιδιαιτερότητα.Η επιχειρηματική λογική στοχεύει στην μέγιστη κερδοφορία,κρινόμενη από απόλυτα κοινωνικά κριτήρια αποτελεσματικότητας.. Aν το χ φαρμακο της z εταιρείας δεν δουλεύει η z έχει πρόβλημα.Η ζωή σου είναι η ζωή μου.Οι εξαιρέσεις υπάρχουν προφανώς για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Το βαθύ Know-How της υγείας, είναι εξ’ολοκλήρου στις επιχειρήσεις,ενω η κατανάλωση των υπηρεσιών γίνεται και από δημόσιο και απο τον ιδιωτικό τομέα.
Φάρμακα,αναλωσιμα,διαγνωστικά όργανα είναι προιόντα ενταγμένα στο κύκλωμα του κεφαλαίου όσο και τα αυτοκίνητα και τα μάτια κουζίνας
Ταυτόχρονα ο χρήστης υπηρεσιών υγείας γίνεται αενάως επιλογέας και λιγώτερο απλός χρήστης.
Ας ξεχάσουμε προς στιγμήν την διαφορά κρατικής ιδιωτικής υγείας.Το πρόβλημα είναι ότι η ροπή των υπηρεσιων υγείας ως τεχνολογικό προιόν μεταθέτουν ιατρικά διλήμματα προς τον ασθενή – χρήστη ,ενω σε προηγούμενη περίοδο ήταν αποκλειστικά του γιατρού.
Καλείσαι αενάως να είσαι ενημερωμένος «ασθενής» ούτως ώστε να ελέγχεις τις ιατρικές επιλογές .οπως ελέγχεις την ποιότητα των λάστιχων του αυτοκινήτου σου.
Προφανώς όλοι έχουν βρεθεί στην καταπληκτική κατάσταση που ο υπ’αριθμ 1 ορθοπεδικός σου λέει εγχειρηση και ο υπ’αριθ 2 (που θεωρεί εαυτόν νο 1) συντηρητική αγωγή.The choise is yours!!
Ο α-σθενής του προηγούμενου αιώνα καλείται να γίνει σθεναρός κριτής των διαφόρων σχολών ιατρικής,αλλιώς θα περιπέσει σε μια πεπατημένη για την οποία δεν γνωρίζει και πολλά.Η πρωτοφανής διόγκωση ενός κύματος πληροφοριών υγείας ,επιτελεί τον ρόλο μιας σφαιρικής επιμόρφωσης ,που διαμορφώνει τον συγχρονο Homo Igienius
Αναφερόμαστε σ’αυτή καθ’εαυτήν την μετατροπή του ζητήματος υγείας από ανάθεση στον ιατρό ,σε ατομική επιλογή.
Οι ιατρικές τεχνικές τίθενται ενωπιον σου,ως μενού σε ζαχαροπλαστείο και εσυ αποφασίζεις.
Αν δούμε λοιπόν το πλέγμα αυτό στην βασική δομή του έχουμε τον εξής κύκλο.
Ασθενής—σύγχρονη ιατρική—κατανάλωση ιατρικής τεχνολογίας--παραγωγή ιατρικής τεχνολογίας--επενδεδυμένο κεφάλαιο.
Δηλαδή η βελτίωση των δεικτών υγείας,τροφοδοτεί σε τελευταία ανάλυση ,ενα από τους πιο κερδοφόρους κλαδους του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Μα καλα τι μας έπιασε με όλα αυτά
Συμβαίνει κάτι εξωφρενικό αλλά αναμενόμενο ,στην σημερινή Ελλάδα,για το οποίο υπάρχει ΠΛΗΡΗΣ ΑΜΗΧΑΝΙΑ.
Είναι η στάση παραδώσεων που κάνουν οι προμηθευτές ιατρικού υλικού ,γιατί δεν πληρώνονται από τα νοσοκομεία.
Μήπως κανένας είδε καμία ανακοίνωση κομμάτων της αντιπολίτευσης ,της αριστεράς ,της δεξιάς,κάποιου τέλος πάντων διαμορφωτή κοινής γνώμης.
Στοιχημα δεν θα βγάλει κανείς ,γιατί το θέμα δεν προσφέρεται για νεολιθικές προσεγγίσεις
Πρόκειται για τυπικό φαύλο κύκλο.
Τα ελλειματικά τάμεια,δεν πληρώνουν τα νοσοκομεία,που δεν πληρώνουν τους προμηθευτές,που παίρνουν τις δουλειές λαδωνοντας και την κουνιάδα του τραυματιοφορέα,σε τιμές τριπλασιες από τις διεθνείς,γιατί ενσωματώνουν (υποτιθεται ) τις καθυστερήσεις πληρωμων και τα κερατιάτικα της κουνιάδας.
Τώρα να βγει το κόμμα Χ ,και να πει πληρωστε τους,θα μπλέξει ως συνήγορος κρατικοδίαιτων μεσαζόντων.
Να πει το άλλο κόμμα να αλλάξουμε προμηθευτές σε αυτοδιαχειριζόμενα ,συνεταιριστικά εργοστασία της Β.Κορέας,μάλλον δεν προβλεπεται σύντομα
Η κριτική βλέπεις είναι πανευκολη και οι λύσεις προφανείς (γενική δημόσια δωράν υγεία) γιατί αφορά την κατανάλωση της ιατρικής τεχνολογίας.
Αναρωτιέμαι,σε μια παροχή που ατομικοποιείται συνεχώς,αγγίζοντας τον πύρηνα της ατομικής επιλογής (η ιατρική τεχνική σε ευθεία συναρτηση με την ζωή),πως πρέπει να λειτουργεί ένα δημόσιο δωράν σύστημα υγείας ;
Είναι δυνατόν να νοείται η παροχή υγείας με όρους β παγκοσμίου πολέμου,όταν όλο το σύστημα σου μεταθέτει συνεχώς ευθύνες ιατρικών επιλογών;
Και πως αποτρέπονται φαινόμενα διαφθοράς, και λαθρεπιβασίας σε ένα τόσο περίπλοκο σύστημα κατανάλωσης όταν ο πόλος τεχνολογία/κέρδος (που τροφοδοτεί το σύστημα) είναι ουσιαστικά εκτός ελέγχου;
Το επενδεδυμένο κεφάλαιο,αποζητά κερδοφορία,που επιτυγχανεται με την καινοτομία ,που επιμετράται στις δείκτες υγείας.
Στο πλέγμα αυτό,ξεθωριάζει και ο διαχωρισμός βασικών και καταναλωτικών αναγκών.Ενα μόσχευμα αορτής μπορεί να έχει διαφορές τιμης ακόμη και 40 %.
Αραγε τι είδους ανάγκη καλύπτει ένας ασθενής ή ταμείο προκρίνει το ακριβό μόσκευμα;Μια «βασική» ή «καταλωτική»;
Αραγε ποιας φύσης διλημματα έχει ένας χειρουργος που επιλέγει το μόσχευμα, υπολογίζοντας την οριακή στατιστική βελτίιωση που του εγγυάται το ακριβό;
Μάλλον θα πρέπει να ξεχάσει τον Καντ,και να ασχοληθεί με διαγράμματα οριακής χρησιμότητας.
Επανερχόμαστε και πάλι στο συγχρονο ερωτήμα γαι την χρήση δημοσιων αγαθών που εξατομικοποιούνται τεχνολογικά,χωρίς γυρισμό.
Θέλουμε γενικές υλικές παροχές δωρεάν ,ή άυλα ισοδύναμα δικαιώματα δωρεάν απο πολλαπλους πάροχους υπηρεσιών;
Προφανώς ο συρμός θέλει δωρεάν υλικές παροχές.
Στο μεταξύ υπάρχει και το πραγματικό αποτελεσμα των υπηρεσιων υγείας.
Στην Ελλάδα του 2009 με τα φακελάκια,τις μισές δαπάνες ιδιωτικές ,τους προμηθευτές στον Καμπουράκη,και τους πολιτικούς αμήχανους,τους δημόσιους γαιτρους κακοπληρωμένους,αλλά και πολλους πλιατσικολόγους με πτυχίο ιατρικής,τελικά τι επίπεδο υγείας έχουμε
Πήραμε την απόλυτη χώρα του κοινωνικού κράτους Δανία ,και την δυναμική γειτόνισα Τουρκία ,και τους συυγκριναμε με την αφεντιά μας,με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία του WHO.
Η ψωροκωσταινα του Αβραμόπουλου ,head to head,με τους τυροκόμους (νυν βιοτεχνολόγους) του Αμλετ.
Δεν έχει πλάκα;;;Πολύ πλάκα;;;

Προσδοκιμο υγιεινής ζωής (ανδρες/γυναικες)
GR 69/73
DK 69/71
TR 61/63
Προσδοκιμο ζωής (ανδρες/γυναικες)
GR 77/82
DK 76/81
TR 71/75
Πιθανότητα θανάτου κάτω από 5 ανα 1000 (ανδρες/γυναικες)
GR 4
DK 4
TR 26
Πιθανότητα θανάτου κάτω μεταξύ 15-60 ανα 1000 (ανδρες/γυναικες)
GR 106/44
DK 111/65
TR 153/91
Δαπάνες υγειας ανα κάτοικο (1000 USD)
GR 3,101
DK 3,349
TR 645
Ποσοστό δαπανων υγειας (δημοσιών ιδιωτικών) στο ΑΕΠ
GR 9,9 %
DK 9,5 %
TR 5,6 %

Πηγή world health statistics 2008

Η μαζική απεργία πείνας σε όλες τις φυλακές,οδηγεί σε ανθρωπιστική κρίση

Στην χθεσινή συναυλία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των φυλακισμένων ανακοινώθηκαν ανατριχιαστικά στοιχεία
Πάνω από 5000 κρατούμενοι κάνουν απεργία πείνας
Πάνω από 30 κάνουν και αποχή από λήψη νερού!!
Πάνω από 20 έχουν "ράψει" τα στοματα τους!!!!
Η κινητοποίηση αφορά όλες τις φυλακές.
Στην συναυλία διαβάστικαν σειρά ψηφισμάτων με συγκλονιστικά των Μ.Θεοδωράκη Μ.Γλέζου.
Η συνέχιση της απεργίας εγκυμονεί κινδύνους μιας μεγάλης ανθρωπιστικής κρίσης.

Κοινωνική Αναστάτωση.Οκ ευχαριστούμε για την οικονομική ανάπτυξη.......

Στο βιβλίο του Φ.Καρζή «Ανάμεσα σε δυο Ελλάδες» παρουσιάζεται ένας πίνακας με τις επιδόσεις της Ελληνικής Οικονομίας αλλά σε δεκαετείς κύκλους του 20 αιώνα.(σ184) Τα στοιχεία προέρχονται από την Τράπεζα της Ελλάδος ,την Στατιστική Υπηρεσία και έχουν δημοσιευθεί στον συλλογικό αγγλόφωνο τόμο «Greece in the twentieth century” ELIAMEP 2003.
Παραθέτω τον πινακα ανα δεκαετία και σωρευτικό ρυθμό ανάπτυξης
Κρατήστε την ανάσα
01-10 29%
11-20 104%
21-30 15%
31-40 38 %
41-50 6 %
51-60 65%
61-70 87%
71-80 54%
81-90 7%
91-00 17%
Ας συσχετίσουμε τώρα τις δεκαετίες με την πολιτική και κοινωνική κατάσταση τώρα θα δούμε ότι η λεγόμενη «κοινωνική ειρήνη» δεν είναι γραμμικά ευθύγραμμα σχετισμένη με την ανάπτυξη.
Η ελληνική οικονομία καταγράφει τις χειρώτερες επιδόσεις την δεκαετία του 40-50 με κατοχές εμφυλίους (που προκαλούν παιδικές μνήμες στους ευαίσθητους σχολιαστές) ,αλλά η εύφορη δεκαετία του 80-90 που ο «λαός είναι στην εξουσία» ο Τσοβόλας τα δίνει «ολα» και οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ,κατωχυρώνουν τις «κατοστάρες» που απολαμβάνουν μέσω Αλογοσκούφη ,είναι η δεύτερη χειρώτερη!!,και οριακά πάνω από του σαράντα….
Αντίθετα,βαλκανικοί πόλεμοι,μικρασιατικές καταστροφές,ο «χαμός» των πενήντα εξήντα με μια Ελλάδα σε αφανή εμφύλιο,και την πολιτική ζωή σε μορφή γουέστερν, η οικονομία αναπτύσσεται θηριωδώς.
Είναι σαφές ότι το ιδεολογικό οικοδόμημα των απανταχού συντηρητικών «ηρεμία τάξις ασφάλεια» ως προυπόθεση ανάπτυξης ,είναι ύποπτο υποβολημιαίο και εκτός πραγματικότητας.Βεβαίως καταρρίπτεται και ο λαικιστικής αριστεράς έμπνευσης στερεότυπο ότι η κοινωνική δυναμική ευθύγραμμα «αδυνατίζει» το σύστημα.
Μου αρέσει το παράδειγμα που έχω ακούσει από τον Ακη Γαβριηλίδη (το τρομερό συγγραφέα της «Αθεράπευτης νεκροφιλιας του ριζοσπαστικού πατριωτισμού»)
Η κοινωνική δυναμική ωθείται σαν το ιστίο.Οι αέρηδες της κοινωνίας κοντράρουν το ιστίο,για να κινήσουν το σκάφος αλλού,και κυρίως όπου θέλει ο καπετάνιος.Οι αέρηδες δεν οδηγούν τα σκάφη στην κατεύθυνση τους,αλλά μετατρέπουν την ενέργεια τους σε κίνηση.
Αυτό δεν απαξιώνει τους κοινωνικούς αγώνες τις διεκδικήσεις τις απεργίες, απεναντίας τους απενοχοποιεί,αλλά ταυτόχρονα μας υπενθυμίζει τις ενδογεννείς αυτορυθμιστικές αυτοποιητικές ικανότητες του εξελισσόμενου συνόλου δομών που καταχρηστικά ονομάζουμε καπιταλισμό.(Για αυτή την συνθήκη αυτοποίησης έχουμε επισημάνει σε προηγούμενη ανάρτηση οτι ο Ζιζεκ ,την υπενθυμίζει αυτούσια σε τρια βιβλία του)
Είναι σαφές ότι έχουμε μπροστά μας μια επερχόμενη καταιγίδα εντάσεων.
Παρότι ο αδέσποτος ιστολόγος γνωρίζει από «πρώτο χέρι» οτι θα τις καθοδηγήσουν διάφοροι «σουλατσαδόροι» του καινοφανούς υβριδιακού νεολληνικού κρατικοκομματικού συνδικαλισμού,δεν έχει κανένα πρόβλημα να τις χαιρετήσει ως αυτονόητη και αναγκαία ζωοδότρα συνθήκη εμφάνισης του Πολιτικού.
Το Πολιτικό είναι συγκρουσιακό, δυναμικό,εκρηκτικό ,ηφαιστιογεννές,Αλλιώς δεν υφίσταται κοινωνία.
Μαθαίνω ότι οι φοιτητές ετοιμάζονται.
Καλά γνωρίζουμε τι εστί ακαδημαική συντεχνία στην Ελλάδα.Αλλά το ότι αυτή η συντεχνία θα οικειοποιηθεί,ισως επιρεάσει τους φοιτητές σε αναχρονιστικές φοβικές πλατφόρμες , εκείνο που έχει σημασία είναι η ανάδυση της πολιτικής διαφωνίας,στον στίβο των εντάσεων.
Οι κοινωνίες που φοβόνται τις εντάσεις ,τις συγκρούσεις,τις αποκλήσεις δεν είναι ούτε φιλελεύθερες ούτε αριστερές και εμάς μας αρέσουν και τα δύο.Και από ότι αποδεικνύουν και οι πίνακες δεν αναπτύσσονται οικονομικά.