'Η με τη μαγική σκέψη ή με το συντριπτικό κάταγμα

 

 

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία ένα ενδιαφέρον άρθρο του Σ.Κουβελάκη με τον τίτλο «Η Μαγική  Σκέψη»Πηγή:Iskra . Το άρθρο είναι ενδιαφέρον γιατί αποκωδικοποιεί την συγκυρία μέσα από ένα σχήμα πολιτικής θεολογίας , η οποία γίνεται σιγά σιγά πολύ δημοφιλής ως ερμηνευτική μέθοδος εντός αριστεράς.

Η ένσταση μου είναι ότι ο Σ.Κ. χρησιμοποιεί ατελώς και επιλεκτικά το ερμηνευτικό του σχήμα έτσι ώστε τελικά η πολιτική του κατακλείδα  είναι αιωρούμενη ,μη συνεπής εντός του δικού του σχήματος.

Για την αναίρεση του επιχειρήματος του Σ.Κ. πρέπει να θεωρήσουμε ως δεδομένη και σαφή τη διαφορά μεταξύ της κυρίαρχης επίσημης γραμμής εντός Σύριζα και μειοψηφίας για το θέμα της Ευρωπαϊκής δυναμικής. Η θεμελιώδης αυτή διαφορά έγκειται στην θεμελιακή διαφορετική εκτίμηση για τις Ευρωζωνικές προοπτικές. Η κυρίαρχη άποψη θεωρεί ότι υπάρχουν κατ’ αρχάς περιθώρια αναστροφής της Ευρωζώνης (πολεμική κατά του «Μερκελισμού») ενώ η αντίθετη θεωρεί ότι η Ευρωζώνη έχει δυναμική αποσύνθεσης αν εντός της Ευρωζώνης  προωθηθούν εναλλακτικές λύσεις .Είναι σαφές ότι υπάρχουν ριζικά διαφορετικές εκτιμήσεις. Ο ΣΚ παίρνει το ένα μέρος , εντός της διαφοράς,  εξηγεί ότι οι προτεινόμενες εναλλακτικές πολιτικές ενάρετης αριστερής διαχείρισης εντός του  Ευρώ διολισθαίνουν προς ένα οιονεί Μερκελισμό, επομένως πρόκειται για μια μορφή «μαγικής» , «μη ορθολογικής σκέψης». Η ακριβής διατύπωση στο  κείμενο είναι: «κάτι τέτοιο συμβαίνει στην πολιτική σκηνή όταν υπαρκτές αντιθέσεις και δυσκολίες θεωρούνται ότι λύνονται με ρητορικό συγκερασμό αντιφατικών προταγμάτων, επίκληση καλών προθέσεων και ακροβασίες, δηλαδή με την προσφυγή σε ένα είδος «μαγικής σκέψης»)

Ο ΣΚ προκρίνει άκριτα την υπεροχή μιας «ορθολογικής σκέψης» υπονοώντας τους ορθούς και λογικούς  συλλογισμούς. Καταλογίζει στην κυρίαρχη άποψη «ρητορικό συγκερασμό αντιφατικών προταγμάτων».

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο ΣΚ αστοχεί πολλαπλά.

Η έννοια της μαγικής σκέψης όταν πρόκειται για πολιτική δεν είναι a priori αρνητική. Οι πολιτικές αλλαγές, οι αστάθμητες πολυπαραγοντικές ρήξεις δεν μπορούν να ταξινομηθούν εντός ενός αυστηρού τυπικού μηχανικού ορθολογισμού. Στην πολιτική η απόφαση προϋπάρχει και συνδιαμορφώνει την ανάλυση. Ακόμη και αν συνεχίσουμε στο ερμηνευτικό σχήμα του ΣΚ , τότε στο κείμενο του λείπει η έννοια της μαγικής πράξης . Μαγική σκέψη η οποία δεν συνοδεύεται από την μαγική τελετουργία είναι ένας λογισμός που εγκλωβίζει το υποκείμενο σε μια εσωτερική διαδικασία αέναης ανακύκλωσης με τα πνεύματα η οποία οδηγεί στον εκφυλισμό. Η μαγική σκέψη συνοδεύεται από μια μαγική πράξη ,μια τελετουργία, η οποία συνδιαλέγεται με πνεύματα είτε για να τα καλέσει ή να τα απομακρύνει και τελικά δημιουργεί απτά ρεαλιστικά γεγονότα. Αντιθέτως πρόκειται για ανατολικό  εσωτερισμό απόσυρσης. Αντίθετα  μια μαγική σκέψη που τροφοδοτεί μια μαγική τελετουργία ,όταν είναι συνεπής και συνεκτική μπορεί να παράγει επιθυμητά αποτελέσματα. Είναι τόσο οξύμωρο ότι ο ΣΚ , γνωστός  συνομιλητής του Badiou  παραβλέπει πως ο ΑΒ διαχειρίζεται μαθηματικά την έννοια του συμβάντος για να ορίσει το δυσδιάκριτο και μη αποφάνσιμο . Καταφεύγει όμως  στην πιο «σκοτεινή» ακόμη και από μαθηματική άποψη έννοια του forcing.Ακόμη ο ΣΚ προσπερνά  την  Ντερινταική ανακάλυψη πως η εννοιολογική σύγχυση στον Μαρξ ανάμεσα φαντάσματα (Gespenst) και φάσματα (Geist) αποτελεί τον πυρήνα της τραγικής αριστερής κατάρρευσης του 20 αιώνα. Ο Ντεριντά έδειξε πως αριστερά χωρίς φαντάσματα και πνεύματα δεν υπάρχει. Μια μορφή μαγείας ή ταχυδακτυλουργίας ενυπάρχει στην πολιτική.  

Όμως ,έστω και αν δεχτούμε ως μομφή την «μαγική σκέψη», μάλιστα με την έμφαση στον «ρητορικό συγκερασμό των αντιφατικών προταγμάτων» τότε ο ΣΚ έχει καταφέρει ένα συντριπτικό κάταγμα στον σκελετό του Συριζαικού προτάγματος για την συγκυρία. Γιατί τι άλλο είναι ο συμφυρμός τόσο διαφορετικών απόψεων για το Ευρώ, οι οποίες αενάως παρατίθενται και συντίθενται με τρομερές λεκτικές ακροβασίες. Μα είναι η τρισκατάρατη «μαγική σκέψη» την οποία ο ίδιος αποδίδει στους εσωκομματικούς του αντιπάλους , την οποία όμως επιμελώς δεν αναγνωρίζει  στο σύνολο του Συριζαικού σχεδίου. Ο ΣΚ συμμετέχει ολόψυχα στην ανορθολογική «μαγεία» του Συριζα, αλλά αναπάντεχα μπορεί να διακρίνει μόνο τον ανορθολογισμό των αντίθετων απόψεων.    

Ανεξάρτητα από την τυπική κριτική στο κείμενο του ΣΚ ,αυτό όντως αναδεικνύει την φύση της Συριζαικής πρότασης για την συγκυρία : πρόκειται για πολυφωνία διαφορετικών γλωσσών που συνδέονται , παρατακτικά ως ισότιμα μέλη και τελικά απευθύνονται στην κοινωνία με ένα μόνο συνδετικό κρίκο: την επιθυμία διακυβέρνησης. Πρόκειται στην ουσία για μια θεμιτή «μαγεία» την οποία μέλη και στελέχη του Συριζα θέλουν να διαβάσουν ως «ορθολογική». Εις μάτην. Η  «μαγική σκέψη» δεν ξορκίζεται από τα μέσα παρά μόνο μέσω ενός εξορκισμού.Η «μαγική σκέψη» αναιρείται μόνο όταν ολοκληρωθεί η τελετή της. Ο ΣΚ είτε θα αποδεχτεί την δική του μαγεία  αναμένοντας τα αποτελέσματα είτε ακουσία μας αποκαλύπτει τις κυνικές ρητορικές ακροβασίες τον ψυχρό υπολογισμένο ρητορικό συγκερασμό των πιο αντιθετικών ,αντίπαλων, προτάσεων του χώρου τον οποίο υποστηρίζει(;)  

(1)Σύμφωνα με τα Χαντίθ, την καταγεγραμμένη παράδοση που οι μουσουλμάνοι σουνίτες θεωρούν συμπλήρωμα του Κορανιού, ο προφήτης Μωάμεθ έχει αποφανθεί ότι «όσο πλησιάζει κανείς την εξουσία τόσο απομακρύνεται από τον Θεό». Το πρόβλημα ίσως αρχίζει και προκύπτει όταν εκτός από τον Θεό απομακρύνεται και από την ορθολογική σκέψη, ενίοτε και από την κοινή λογική. Και κάτι τέτοιο συμβαίνει στην πολιτική σκηνή όταν υπαρκτές αντιθέσεις και δυσκολίες θεωρούνται ότι λύνονται με ρητορικό συγκερασμό αντιφατικών προταγμάτων, επίκληση καλών προθέσεων και ακροβασίες, δηλαδή με την προσφυγή σε ένα είδος «μαγικής σκέψης».

Τι νόημα μπορεί να έχει για παράδειγμα όταν εκπρόσωποι πολιτικού κόμματος που επαγγέλλεται την έξοδο από τα μνημόνια και τον τερματισμό της λιτότητας ομνύουν στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθεροποίησης» και των πλεονασματικών προϋπολογισμών που αποτελούν ως γνωστόν τον κεντρικό στόχο των μνημονίων; Πως γίνεται να μια οικονομία που βρίσκεται σε τροχιά καταστροφικής ύφεσης να ανακάμψει με δημόσια δαπάνη καθηλωμένη στα σημερινά επίπεδα; Πως θα αντιμετωπισθεί η ανθρωπιστική κρίση χωρίς αντίστοιχη παροχή δημόσιων πόρων για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών που έχουν καταβαραθρωθεί από τις μνημονιακές πολιτικές;

Ακούγεται ότι όλα αυτά θα γίνουν χάρη σε μια δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και σε προσφυγή σε έξωθεν, δηλαδή ευρωπαϊκή, χρηματοδότηση. Το μεν πρώτο είναι ασφαλώς απόλυτα αναγκαίο και μάλιστα επείγον. Δικαιότερη κατανομή σημαίνει βεβαίως φορολόγηση του πλούτου, που ελάχιστα συμβάλλει σήμερα στα δημόσια έσοδα, αλλά ταυτόχρονα και ανακοπή της φοροεπιδρομής που έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια τα χαμηλά και τμήμα των μεσαίων στρωμάτων. Θα προκύψει μια νέα ισορροπία, που θα είναι θετική, που απαιτεί όμως χρόνο (οι φιλόδοξες και δίκαιες φορολογικές μεταρρυθμίσεις δεν γίνονται σε μια νύχτα και κυρίως δεν αποδίδουν άμεσα) και που σε κάθε περίπτωση δεν αποτελεί το μαγικό ραβδί που θα λύσει το τεράστιο πρόβλημα χρηματοδότησης της ανάπτυξης της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας.

Εξ’ου και η αναφορά στην έξωθεν «μη δανειακή» όπως παρουσιάζεται χρηματοδότηση, ένα είδος νέου σχεδίου Μάρσαλ. Ας σημειωθεί κατ’αρχήν ότι η διεκδίκηση από αριστερές δυνάμεις «σχεδίου Μάρσαλ», που ως γνωστόν εκπονήθηκε στην αρχή του Ψυχρού πολέμου για να ανασχέσει τον κομμουνισμό και να προσδέσει την δυτική Ευρώπη στον Ατλαντισμό, αποτελεί τουλάχιστον σχήμα οξύμωρο, ειδικά σε μια χώρα όπου αυτό το σχέδιο συνόδευσαν τα ναπάλμ του Γράμμου. Πέρα όμως από το συμβολισμό, γιατί να δοθεί περίπου χαριστική χρηματοδότηση σε μια κυβέρνηση που θα αρνηθεί να εφαρμόσει τις πολιτικές λιτότητας, εσωτερικής υποτίμησης και άγριων περικοπών που αποτελούν την πεμπτουσία των πολιτικών που ακολουθούνται σήμερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και που κατοχυρώνουν επιπλέον τα νέα δρακόντεια ευρωπαϊκά σύμφωνα; Στη βάση ποιάς στοιχειώδους λογικής μπορεί κανείς να υποθέσει ότι όχι μόνο δεν θα ασκηθούν κάθε είδους πιέσεις και εκβιασμοί αλλά αντιθέτως θα προσφερθεί βοήθεια σε μια Ελλάδα που, ακολουθώντας έναν δυνάμει μεταδοτικό εναλλακτικό δρόμο, μόνο ως απειλή μπορεί να εκληφθεί από αυτούς που κυριαρχούν σήμερα στην ΕΕ;

Πολλώ δε μάλλον που βασική προϋπόθεση μιας τέτοιας πορείας είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, κάτι που αναπόφευκτα θα πλήξει αυτούς που κατέχουν σήμερα τα ελληνικά ομόλογα, δηλαδή τις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και το ταμείο σταθερότητας. Τι περιθώρια «αναδιαπραγμάτευσης» των δανειακών συμβάσεων υπάρχουν όμως όταν τα ποσά που διακυβεύονται, άρα οι ζημίες που ενδέχεται να υποστούν οι δανειστές, είναι τεράστια; Και τι περιθώρια διαπραγμάτευσης έχει ο οφειλέτης όταν πρέπει απαρέγκλιτα να εξοφλούνται τα τοκοχρεολύσια των δανείων που έχουν ήδη συναφθεί; Υπάρχουν άλλες επιλογές γι αυτόν από μονομερείς ενέργειες δηλαδή στάση πληρωμών – όπως δείχνει εξ’άλλου και μια πλούσια διεθνή εμπειρία (αλλά και αυτήν της προπολεμικής Ελλάδας);

Το ότι δεν έχει δοθεί πειστική απάντηση σε αυτά τα γνωστά ερωτήματα από τους υποστηρικτές της «συμφωνημένης λύσης» επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η συντριπτική πλειοψηφία όσων δηλώνουν την προτίμησή τους για την αξιωματική αντιπολίτευση δεν πιστεύει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τα Μνημόνια. Η αντίφαση αυτή οξύνεται ακόμη περισσότερο όταν ορισμένοι εκπρόσωποί της εμφανίζονται ξαφνικά ως μελλοντικοί εγγυητές του «αξιόχρεου του ελληνικού κράτους».

Η συνέχιση της προσφυγής στη «μαγική σκέψη» μόνο σύγχυση και δυσπιστία απέναντι στην ίδια την πολιτική μπορεί να προκαλέσει. Και τούτο γιατί, όπως κάθε «μαγική σκέψη», λειτουργεί σαν ξόρκι, τρόπος φαντασιακής απομάκρυνσης αυτού που γίνεται πλέον όλο και πιο αντιληπτό από την τραυματισμένη κοινωνία: ότι ακόμη και οι μίνιμουμ προϋποθέσεις μιας λύσης προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς σκληρές συγκρούσεις και ότι όποιος τις επιχειρήσει πρέπει να είναι διατεθειμένος να χρησιμοποιήσει μέσα όπως η στάση πληρωμών, η εθνικοποίηση των τραπεζών και βεβαίως η δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Πίτα ολόκληρη και χορτάτοι σκύλοι υπάρχουν μόνο στα παιδικά παραμύθια.

*Δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014.

Τι είναι η μαγική σκέψη (Πηγή)

Ενδιαφέρουσες ,ευπρόσδεκτες μετακυλήσεις "παραγωγικής ανασυγκρότησης"

Παρακολουθώ πάντα με προσοχή τον Κ.Λαπαβίτσα για πολλούς λόγους.Εκφρασε και εκφράζει με εσωτερική συνεκτικότητα το θεώρημα της "εσωτερικής λογικής διάλυσης της ΕΕ" το οποίο δεν είναι το χονδροειδές "επιστροφή στη Δραχμή". Ο ΚΛ αναπτύσει μια macro θεώρηση η οποία κωδικά λέει ότι "αν η ΕΕ βαδίζει μέσω των αντιφάσεων σε διάλυση τότε ας είναι η πρωτοβουλία δικιά μας".

Το θέωρημα αυτό διαφέρει ουσιωδώς από την Συριζαική οπτική η οποία βλέπει σε αυτές τις αντιφάσεις δυνατότητες ανάπλασης- αναγέννησης της Ευρωπαικής δομής προς ένα σοσιαλδημοκρατικό φεντεραλισμό και βεβαίως είναι στον αντίποδα της τρέχουσας ορθοδοξίας η οποία προσπαθεί μέσω "ενάρετων" δημοσιονομικών να εξυγειάνει την Ευρωπαική δομή για να αντιμετωπίσει τον διεθνή ανταγωνισμό

Η εισαγωγή είναι απαραίτητη για να οριοθετήσουμε μια εύλογη κριτική προς τον ΚΛ εκτός του "εγγράματου Μουρουτισμού".

Εδώ και καιρό τα κείμενα του ΚΛ παρουσιάζουν υφολογικές και πραγματολογικές διολησθήσεις προς ενδιαφέρουσες πλευρές:

Εδώ εντυπωσιάστηκα από την πολύ προσεγμένη αλλαγή ύφους και περιεχομένου όταν απευθύνεται σε διαφορετικά ακροατήρια.Η διαφορά είναι τόσο εμφανής στα όρια ενός επιστημονικού ακραίου πολυσυλλεκτισμού.

Εδώ εντυπωσιάστηκα από την ψυχρή, ορθολογική διαχείριση του πρωτογενούς πλεονάσματος, το οποίο αρρήτως αλλά σαφώς είναι υπαρκτό, βιώσιμο, έτσι ώστε γίνεται βάθρο μιας δυνητικής αριστερής πολιτικής.Η θέση αυτή που δημοσιεύτηκε στην Ισκρα ( !!!) είναι εκείθεν ( προς τα "δεξια") της Συριζαικής εκτίμησης για την ουσία του λεγόμενου πλεονάσματος

Τώρα ο ΚΛ μας εκπλήσει θετικά  πάλι.

Δημοσιεύει ένα κείμενο προσωπικής υπεράσπισης ένος ακαδημαικού γνωστού του, για την αμφίεση του οποίου αφιερώνει μια ολόκληρη παράγραφο.Γίνεται μια νύξη δηλαδή στα όρια αποδοχής ενός παλιμπαιδικού αριστερού life style όπου ο alternative οικονομολόγος δεν φορά γραβάτα

Στο ίδιο κείμενο αφηγείται την κρίση της Αργεντινής με ένα σχήμα ζικ ζακ όπου επικροτείται η αρχική αντι ΔΝΤ - πολιτική ,όμως θεωρείται ημιτελής γιατί δεν προχώρησε σε "ανασυγκρότηση".Η αφήγηση είναι κλασσικά αιωρούμενη , όπως όλες οι μεγάλες οικονομικές αφηγήσεις, γιατί απλώς ερμηνεύει χωρίς δυνατότητα διαψευσιμότητας.Δηλαδή για το σημερινό πρόβλημα της Αργεντινής , αφηγητικά και ισοδύναμα στέκει και το ορθόδοξο αφήγημα ότι η αντι ΔΝΤ διαχείριση είναι υπαίτια για την νέα κρίση της Αργεντινής.

Εκεί όμως που ο ΚΛ πρωτοπορεί είναι στην κύρια τεκμηρίωση του για τις δυνατότητες του φίλου του.Ας τον παρακολουθήσουμε:

Η κίνηση που κατέδειξε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης ήταν φυσικά η εθνικοποίηση το 2012 της εταιρείας πετρελαίου YPF που πλέον ανήκε στον ισπανικό γίγαντα REPSOL. Η Αργεντινή έχει τεράστια κοιτάσματα σχιστολιθικού αερίου (shale gas) που μπορούν να αξιοποιηθούν για να στηρίξουν την αναδιάρθρωση του παραγωγικού τομέα, αλλά απαιτούν μεγάλες επενδύσεις. Η REPSOL για χρόνια ενδιαφερόταν περισσότερο να πληρώνει μερίσματα, παρά να επενδύει στην παραγωγή. Με πρωτοβουλία του Κισιλόφ – και φυσικά απόφαση της Κίρχνερ – η Αργεντινή εθνικοποίησε τη YPF κάνοντας ένα σημαντικό βήμα προς την παραγωγική αναδιάρθρωση.


Με μια εύστοχη επιλογή ο ΚΛ προτιμά τον ήπιο όρο Shale Gas αντί του γνωστού ήδη, ολίγον τρομοκρατικού Fracking Gas. Το εντυπωσιακό , σχεδόν ριζοσπαστικό είναι η άνευ όρων αποδοχή του ΚΛ ,στην οικονομική σημασία του σχιστολιθικού αερίου, αποσιωπώντας τελείως τις περιβαντολογικές ενστάσεις που δεν είναι μονο της Οικολογίας.

Η στοιχειώδης εγκυκλοπαιδική γνώση του θέματος μας οδηγεί να συγκρίνουμε την τεχνολογία εξόρυξης και εμπλουτισμού του Χρυσού στις Σκουριές και το σχιστολιθικό αέριο, όπου ο Χρυσός σε σχέση με το σχιστολιθικό Αέριο έχει "υπολογισμένο κίνδυνο" 'οση ο λιγνίτης με το πυρηνικό εργοστάσιο.

Το συμπέρασμα δεν είναι ότι ο ΚΛ δεν είναι οικολόγος ,είναι ότι κατα βάθος προκρίνει μια ποσοτική ανάπτυξη, ως όρο επιβίωσης μιας οικονομίας.Απλούστατα το "εξωτικό του θέματος, του επιτρέπει να διατηρεί το επιστημονικό του κύρος και την πολιτικο-κοινωνική του πλευρά.

Τα πράγματα θα ήταν λίγο ενδιαφέροντα, αν το άρθρο του ΚΛ δεν δημοσιευόταν άνευ σχολιασμού στην Ισκρα, την αυτο-οριζόμενη "αριστερά" πλευρά του Σύριζα.

Εδώ έχω διατυπώσει την εκτίμηση ότι εντός Συριζα διαμορφώνονται παράλληλες γλώσσες οι οποίες δημιουργούν ένα φαινόμενο συμφυρμού, ο οποίος τελικά σε περίπτωση διακυβέρνησης θα διευκολύνει προσαρμογές προς την εξουσία παρά υποτιθέμενες ρήξεις.Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ελαστικότητα των αξιών ή διατυπώσεων που αναδύονται είναι εντυπωσιακή.Αναπτύσεται ένα γενικό λεξιλόγιο σκληρών διατυπώσεων, εσωτερικής κατανάλωσης, οι οποίες όμως αφήνουν ένα τεράστιο περιθώρειο ελιγμών, διαθλάσεων, μετακυλήσεων.Εδώ ο εξωτισμός της περίπτωσης , τό κύρος του Λαπαβίτσα επισκιάζει οποιαδήποτε κρίση για το περιεχόμενο του άρθρου.Ένας εύλογος αναλογικός συλλογισμός είναι ότι αν το σχιστολιθικό αέριο "σώζοι" την Αργεντινή, τότε ο Χρυσός στις Σκουριές με κατάλληλες ρυθμίσεις κρατικοποίησης, οι οποίες στο Ευρωπαικό δίκαιο είναι πάντα συναινετικές...... θα σώσει την Ελλάδα.

Όπως πάνε τα πράγματα στην ενδεχόμενη εθνική κυβέρνηση "ιστορικού συμβιβασμού" θα προτείνω Λαπαβίτσα.Διεθνείς γνωριμίες, αποδοχή από την Αριστερά, οικονομική ψυχραιμία, αδογμάτιστες απόψεις, τέλειoς.......

Το κείμενο του Κ.Λαπαβίτσα εδώ
Μια πρώτη εκτίμηση είχε δημοσιευθεί στο LLS Minor εδώ

Αριστερό Ρεύμα: Συμβολή στο Φιλελευθερισμό μέσω έκτασης

 

 

Αναγκαστικά τα ερεθιστικά νέα έρχονται από το χώρο του Σύριζα. Η " απότομη ωρίμανση" δημιουργεί κινητικότητα και καινοτομία.  Η οριοθέτηση του Αριστερού Ρεύματος μέσω μιας εκλογικής λίστας, δημιούργησε μια μικρή αναταραχή, την οποία ορισμένοι σχολιαστές μάλλον διόγκωσαν: χαρακτηριστική περίπτωση ο Ανδρέας Πανταζόπουλος ο οποίος σε ένα ενδιαφέρον άρθρο στο Βήμα , διαβλέπει ως ανασταλτικό παράγοντα για μια " σοσιαλδημοκρατικοποίηση " την ύπαρξη των αριστερών συνιστωσών (πηγή).
Υποστηρίζω ότι η ωρίμανση ή τέλος πάντων προσέγγιση του Σύριζα προς ένα Ευρωπαϊκό αριστερό φιλελεύθερο κόμμα διευκολύνεται παρά εμποδίζεται από την παγιοποίηση μιας τυπικής  τάσης με ευρωσκεπτικιστικά και εργατικιστικά προτάγματα , στις σημερινές συνθήκες.

Έκταση

Για την κατανόηση των ιδεολογικών ρευμάτων εντός Σύριζα είναι αναγκαίο να αναλυθεί ο αναγκαστικός εκτακτικός χαρακτήρας του κόμματος αυτού. Ως εκτατική   ας κατανοήσουμε την δομή με την οποία εμφανίζονται τα πολιτικά επίδικα για ένα κυβερνητικό κόμμα στην σημερινή συγκυρία. Στην οπτική ενός κόμματος με αξιώσεις διεύθυνσης ενός κράτους, δημιουργούνται πολύπτυχα  επίδικα με μορφή συνεχούς. Παρότι η αυτοσυντήρηση των κομμάτων επιβάλει τα ζητήματα  να προβάλουν τον αξεπέραστα διλληματικό χαρακτήρα των αποφάσεων, η κυβερνητική θέση αυτομάτως τα θέτει σε ένα χώρο συνεχούς με πολλαπλές δυσδιάκριτές επιλογές. Η πρόσφατη επίσκεψη του Τσίπρα στην Λ.Αμερική ανέδειξε τον πυρήνα του  ζητήματος. Η επίσκεψη μπορεί  να παραμένει εσαεί αντικείμενο ερμηνείας ακριβώς γιατί οι κρατικές πολιτικές σε Αργεντινή και Βραζιλία έχουν τέτοιο εύρος κατευθύνσεων , έτσι ώστε όλοι μπορούν να συμφωνούν και να διαφωνούν επιλεκτικά. Τυπική περίπτωση ο Λούλα: εκτός ΚΚΕ  αποτελεί πρότυπο για όλους.

Η επίσκεψη στην Λ. Αμερική είναι απολύτως πετυχημένη, ακριβώς γιατί ο Συριζα έβαλε υποθήκη στη δυνατότητα να διαχέεται σε ένα πλήθος πολύπτυχων επιλογών, οι οποίες μόνο εκ των υστέρων μπορούν να σχηματοποιήσουν ένα συνεκτικό πλαίσιο. Μετά την συναίνεση της Λευκωσίας (πηγή)  και την Λατινοαμερικανική διάχυση, ο Σύριζα απέκτησε το μεγαλύτερο ιδεολογικοπολιτικό εύρος που έχει οποιοδήποτε αριστερό κόμμα στην Ευρώπη. Μάλιστα,  η διακριτική αλλά σαφής απουσία του στην υπεράσπιση των "εκτός αστικής νομιμότητας " καταλήψεων στην Κυψέλη και Βίλα Αμαλία τον κατατάσσουν πλέον στην πιο θεσμική πλευρά της αριστεράς.

Στο πλαίσιο αυτό οι αριστερόφωνες δυνάμεις που συμπληρώθηκαν στη λεγόμενη  λίστα λειτουργούν ως στοιχείο που απλώς εντείνει το εύρος προς τα αριστερά. Το ΑΡ δεν μπορεί να ειδωθεί ως ιδεοπολιτικό ρεύμα με αξιώσεις επικράτησης  εν' όψει μιας τυπικής εσωκομματικής σύγκρουσης γιατί πλέον λειτουργεί ως συστατικό μιας αμφίπλευρα διευρυνόμενης πολιτικής πρότασης. Είναι η αναγκαστική ,τελετουργική ,αριστερή εκδοχή την οποία κάθε σοβαρό κεντροαριστερά κόμμα υποχρεούται να έχει. Αν η ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα που διακινείται στην Ισκρα είχε την παραμικρή αξίωση ισχύος , θα έχει προσεγγίσει προ πολλού το αντίστοιχο ρεύμα Αλαβάνου εκτός και ανταγωνιστικά προς τον Σύριζα, καθώς στην ονομαστική της αξία η πλατφόρμα αυτή συνιστά σαφώς ανταγωνιστικό ευθέως ασύμβατο  πρόγραμμα προς την κεντρική ευρωιδέα των Μηλιού  Δραγασάκη. Μπορούμε να πούμε πως στην τρέχουσα συγκυρία, οι ιδέες στο εσωτερικό του Σύριζα δεν έχουν αιχμές αντιμαχίας , αλλά αξιώσεις απλής παρουσίας σε ένα χώρο  παράθεσης ,εμφάνισης και εκφώνησης  διαφόρων σχημάτων πολιτικής .Διάφορες ριζοσπαστικές φωνές που νομιμοποιούν την παρουσία τους ως πολιτική σε ένα συνεκτικό πρόγραμμα "εισοδισμού" και εσωκομματικής επικράτησης αλά 1935 , απλώς επιβεβαιώνουν τον μελαγχολικό τόνο που μπορεί να πάρει προσκόληση στο παρελθόν. Για τα ριζοσπαστικά αυτά ρεύματα θα ήταν χρήσιμη  , η  κατανόηση  του σύγχρονου κομματικοκρατικού φαινομένου ως θεμελιακή οντική διαχείριση της αναπαράστασης η οποία διαφέρει από την κοινωνική παρουσία (κινήματα ισότητας)  όπως η ανάλυση γίνεται στον Μπαντιού  (1).Αλλά αυτόν τον ξέχασαν και οι συνεργάτες στις αγγλόφωνες μεταφράσεις του. Στο συνεχές αυτό , η κομματική ενδυνάμωση  της πλατφόρμα  Ισκρα ,δεν θα αφαιρέσει νομιμοποίηση από τις κυρίαρχες τάσεις αλλά θα πυροδοτήσει την αντίστοιχη ενδυνάμωση των πιο ευρωπαϊκών και φιλελεύθερων φωνών. Η εκτατική φύση της πολιτικής του Σύριζα λειτουργεί ως ενισχυτής της έντασης όλων των απόψεων ως παράλληλη εκφώνηση και όχι ως περιοριστικό πλαίσιο το οποίο θα ωθούσε τις ίδιες απόψεις σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, μια τυπική εσωκομματική σύγκρουση.

Η λατρευτική ευμένεια προς τον τυπικό Left Liberal Icon Λούλα, η διακριτική αλλά σαφής υποστήριξη προς τον οιονεί ημιμνημονιακό Χριστόφια, η ευπρόσδεκτη απόσταση από τον πετρελαϊκό Τσάβες (παρέκβαση) , οριοθετούν τον Σύριζα σε ένα πιο λειτουργικό ιδεολογικό στίγμα. Το ενδιαφέρον είναι πως τα αριστερόφωνα ρεύματα που μιλάνε τις πιο αναχρονιστικές διαλέκτους , έστω και αν στην ονομαστική τους αξία τους  διακινούν ένα "anti liberal" ρεπερτόριο , αφ' ενός μεν , λόγω της θεμελιακής συμμετοχής τους σε ένα κρατικοκομματικό σχήμα   αφ' ετέρου δε ,λόγω της τελετουργικής σχεδόν οιονεί διακοσμητικής παρουσίας τους τελικά θα παίξουν τον ρόλο καταλύτη στην περαιτέρω "ωρίμανση"

Παρέκβαση: Λούλα εναντίον Τσάβες
Ο αναγκαστικά εξωτικός χαρακτήρας που παίρνουν οι διάλογοι για την Λατινική Αμερική , υποβαθμίζουν την απόσταση που έχουν τα δύο διακριτά πολιτικά σχέδια. Ο Τσάβες αντιπροσωπεύει μια σχετικά απλή διαδικασία αναδιανομής καθώς το 95 % των εξαγωγών και το 45 % των κρατικών εσόδων προέρχονται από το πετρέλαιο. Η φύση της οικονομίας παρέχει στο φιλολαϊκό Τσάβες βαθμούς ελευθερίας αδιανόητους. Ταυτόχρονα καλό είναι να απομαγευτεί η αναδιανομή σε ένα κράτος πρώτων υλών. Στην Σαουδική Αραβία το κοινωνικό κράτος δεν είναι καθόλου μικρό, η δε πρόσφατη "άνοιξη "αντιμετωπίστηκε με "πολιτικά μέσα" καθώς διπλασιάστηκαν σε μια νύκτα τα πάσης φύσεως επιδόματα προς τους πολίτες. Τα επιδόματα αυτά δεν είναι καθόλου αμελητέα και ποικίλλουν από 300-400 δολάρια ανα παιδί, ενώ η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική δημόσια και η υγεία πλήρως δωρεάν. Με μια έννοια η αναδιανομή και κοινωνική προστασία που εξασφάλισε ο Λούλα είναι απείρως πιο δύσκολη καθώς γίνεται σε μια οικονομία με πολύ μεγαλύτερη διασπορά πόρων και αντιθέσεων.Για την δυσανεξία προς τον Τσάβες ο καταστατικά αντιφιλελεύθερος Negri αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο όπου με ρητή σαφήνεια προκρίνει Λούλα ( Good Bye Mr.Socialism  p 150-163)  ο δε Zizek έχει κατονομάσει τις οικονομίες Σαουδικής Αραβίας και Βενεζουέλας ως διεθνείς κερδισμένους μιας οικειοποίησης  ενός πλούτου χωρίς αξία.( Living the end times p 241)

 

(1) A Badiou Theoretical Writings p 78 ,155-16 , Βeing and Event p 107-108. Νύξεις με βάση αυτήν την τεκμηρίωση εδώ και εδώκαι εδώ