Showing posts with label ηθική. Show all posts
Showing posts with label ηθική. Show all posts

Monday, April 26, 2010

Ποιος φοβάται και γιατί την ιδεολογική κριτική της διαφθοράς.Ενα χρήσιμο απόσπασμα του Ν.Σεβαστάκη


Ξαφνικά σε δύ σημαντικά ιστολόγια διατυπώνετια μια ένσταση για την αξία μιας αυτόνομης ιδεολογικής κριτικής της διαφθοράς.

Με ένα αυθαίρετο τρόπο ,σχεδόν ενοχικό,ωσάν οι κατηγορίες της διαφθοράς να φορούσαν συγκεκριμμένα πρόσωπα,η ηθικη αξιολόγηση απορρίπτεται ως "νεοφιλελευθερη ηθικολογία" που αποκρύπτει σχεδόν μαγέυει την ύπαρξη ταξικών σχεσων πολώσεων κλπ

Μάλλον άστοχη και τόσο επιφανειακή κριτική.

Ας δούμε όμως ένα  απόσπασμα του Ν.Σεβεστάκη (Ελευθεροτυπία 6/2/2010) που δημιουργεί το έδαφος για να καταλάβουμε την ΑΥΤΟΝΟΜΗ αξία μιας αριστερής κριτικής στα θέματα ηθικής και ιδεολογίας.


Η προσκόλληση των φιλελεύθερων και αριστερών δυνάμεων στον νομικό ορθολογισμό και στα θέματα της οικονομίας έχει αφήσει ουσιαστικά ελεύθερο το πεδίο σε έναν δεξιό «γκραμσισμό». Και είναι μάλλον ευεξήγητο το γιατί οι εθνοκεντρικές-πολιτισμικές εμφάσεις μπορεί να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο στις συνθήκες της οικονομικής συμπίεσης.



Η πλειονότητα των πολιτών φαίνεται να πιστεύει ότι στα «οικονομικά» έχει μειωθεί σημαντικά, αν όχι πλήρως, η δυνατότητα ισχυρής πολιτικής βούλησης, ανεξαρτησίας αποφάσεων και εναλλακτικών πολιτικών χειρισμών. Μια χώρα αλυσοδεμένη στα χρέη και υπό διαρκή δημοσιονομική επιτήρηση δεν έχει δυνατότητες πολιτικού ή οικονομικού αυτοκαθορισμού. Αυτό δεν δηλώνουν σε όλους τους τόνους οι ελίτ και οι καθοδηγητές γνώμης; Οτι, με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν περιθώρια ιδεολογικής «πολυτέλειας» στον σκληρό πυρήνα των κρατικών πολιτικών.


Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο αριστερός ριζοσπαστισμός, αγκιστρωμένος στο κοινωνικό ζήτημα, στα κοινωνικά δικαιώματα και στην πίστη για αλλαγή οικονομικού παραδείγματος συναντά τεράστιο πρόβλημα.


Το αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει με τον δεξιό «πολιτισμικό» ριζοσπαστισμό: αυτός έχει κάθε ευχέρεια να εκτρέπει τα αιτήματα αυτοκαθορισμού και τις ίδιες τις αναφορές στη συλλογική αυτονομία και στη λαϊκή κυριαρχία, επικαλούμενος ένα πρόβλημα (εθνικής) ταυτότητας που απειλείται με αλλοίωση και εκφυλισμό.

Αυτα ως ορεκτικό οψόμεθα

Όλο το άρθρο του Σεβαστάκη εδώ.
 
Cynical H εξουσία ως θύμα
 
Radical Desire Αντιθεση στην ρητορία της Ανανεωτικής Αριστεράς