Επίδικα "Οικονομικού Μπουταρισμού" εν Πειραιεί (Υλικά)

Καθώς το ζήτημα του ψηφοδελτίου "Μαρινάκη Μώραλη Κόκκαλη και City"  στον Πειραιά έχει τόσες ενδιαφέρουσες διαστάσεις παραθέτω δύο κείμενα από την Εφημερίδα Συντακτών

Στο πρώτο ο Γ.Παντελάκης περιγράφει την αμηχανία που επικρατεί .

Στο δεύτερο και πιο ενδιαφέρον ,ο σχετικά αρμόδιος Θ.Δρίτσας δεν αναφέρεται  καν στην ουσία του οικονομικού σχεδίου Μώραλη. Αντιθέτως προσβλέπει προς μια  πολιτική η οποία θα συνθέτει   αντιθέσεις (λέγε με "συμβιβάζει") Η ένσταση είναι διαδικαστική.Και ποιος απαγορεύει την σύνθεση της επιχειρηματικής πολιτικής με την αριστερή πολιτική στον Δήμο, αφού και η αριστερά του Δήμου είναι υπέρ της σύνθεσης;

Το τραυματικό επίδικο , το όντως περίπλοκο, είναι ότι κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί μια επενδυτική ροή στον Πειραιά.'Ελα που αυτοί που θέλουν να την κάνουν θέλουν και το Δήμο;

Δύσκολη ισορροπία , για την οποία το χειρότερο θα ήταν ένας copy paste Αντιμπερλοσκουνισμός, για όσους βέβαια ενδιαφέρονται για υπαρκτές παραγωγικές επενδύσεις στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.

Η δε υπόμνηση του Θ.Δρίτσα για μια πολιτική συνθέσεων αφήνει μόνο αισιοδοξία.



Του Γιάννη Παντελάκη(πηγή)

Για κάποιον περίεργο (;) λόγο, η υποψηφιότητα Μώραλη, δηλαδή Μαρινάκη, δεν έτυχε της υποδοχής που της έπρεπε. Λογικά, όταν ένας υπάλληλος ενός εφοπλιστή και ιδιοκτήτη μιας μεγάλης ομάδας βάζει υποψηφιότητα για την άλωση ενός μεγάλου δήμου, θα έπρεπε τουλάχιστον να προβληματίσει. Πώς; Γιατί; Πρόκειται για την ελληνική εκδοχή του Μπερλουσκόνι; Τι αναζητά ένας τέτοιος τύπος στα δημόσια πράγματα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας; Είναι μια πρόβα εν όψει μιας μελλοντικής εισόδου στην κεντρική πολιτική σκηνή; Τι απ” όλα αυτά συμβαίνει;

Απαντήσεις σε όλα αυτά δεν δόθηκαν. Το ενδιαφέρον είναι πως δεν τέθηκαν καν τέτοιου είδους ερωτήσεις. Με μερικές μικρές εξαιρέσεις (Δρίτσας κυρίως, Μιχαλολιάκος κ.ά.), οι οποίες αιτιολογούνται λόγω συνυποψηφιοτήτων, η κάθοδος Μώραλη (δηλαδή Μαρινάκη) δεν απασχόλησε στον βαθμό που θα έπρεπε την κοινή γνώμη. Και συνήθως για να ασχοληθεί η κοινή γνώμη με ένα τέτοιας διάστασης θέμα, κάποιοι θα πρέπει να το αναδείξουν. Τα πολιτικά κόμματα ή τα μέσα ενημέρωσης. Αυτά μπορούν να προκαλέσουν τη σχετική φασαρία, να το φέρουν στον δημόσιο διάλογο, να δώσουν τη σημασία που αρμόζει.

Εχω την αίσθηση, αν όχι τη βεβαιότητα, ότι και τα πρώτα αλλά και τα δεύτερα δεν πολυασχολήθηκαν με αυτό. Οχι επειδή το θεώρησαν έλασσον, δεν είναι άλλωστε. Αλλά για λόγους που θα πρέπει να μας προβληματίσουν όλους. Προφανώς κάποιοι πολιτικοί και κάποια λίγα μέσα προσπάθησαν να μιλήσουν για το θέμα, να αναφερθούν στο φαινόμενο, να κάνουν κριτική προσέγγιση. Αλλά επίσης προφανές είναι πως η επιρροή στην κοινωνία όσων αναφέρθηκαν σ” αυτό είναι ιδιαίτερα περιορισμένη. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις και τα πανίσχυρα μέσα ενημέρωσης, που μπορούν να καθορίσουν την ατζέντα του πολιτικού διαλόγου, φρόντισαν να μην το κάνουν. Επέλεξαν μια ουδέτερη, αν όχι φιλική, προσέγγιση στο φαινόμενο. Το αντιμετώπισαν σαν κάτι σύνηθες, αν δεν το είδαν και με καλό μάτι.

Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα έχει δύο βασικές πτυχές. Αν τις αναφέρουμε, νομίζω θα δώσουμε αυτόματα και τις απαντήσεις για τους λόγους που ένα τέτοιο φαινόμενο μένει μακριά από την κριτική εκείνων που μπορούν να την κάνουν αποτελεσματικά. Μια κριτική που δεν είναι απαραίτητο να έχει εκ προοιμίου χαρακτηριστικά σφοδρότητας, αλλά τουλάχιστον ανάδειξης ενός νέου φαινομένου στην πολιτική ζωή αυτής της χώρας. Δεν συμβαίνει συχνά άλλωστε ένας υπάλληλος ενός πανίσχυρου οικονομικά ανθρώπου να εκτίθεται ως υποψήφιος. Δεν έχει συμβεί ο πανίσχυρος αυτός άνθρωπος να συμμετέχει στον συνδυασμό του υποψηφίου. Δεν έχει συμβεί ένας πρώην πανίσχυρος οικονομικός και αθλητικός παράγοντας (Κόκκαλης), που κυριάρχησε αρκετά χρόνια σε πολλά επίπεδα, να στηρίζει αυτό το σχήμα. Ολα αυτά είναι ξένα γι” αυτή τη χώρα.

Η πρώτη πτυχή της συγκεκριμένης υποψηφιότητας είναι η ιδιότητα του οικονομικά εύρωστου εφοπλιστή και η επιρροή που μια τέτοια ιδιότητα έχει σε διάφορα επίπεδα. Ο κ. Μαρινάκης δεν είναι απλά ένας εφοπλιστής που μαζεύει πλούτο από τις δραστηριότητές του. Εχει δείξει ενδιαφέρον εμπλοκής και σε άλλα επίπεδα. Ενα από αυτά είναι και ο Ολυμπιακός, μια λαοφιλής ομάδα η οποία για έναν σεβαστό αριθμό ανθρώπων αποτελεί κάτι πολύ σημαντικό, είναι μια παρομοίωση θρησκείας ή κάτι σχετικό, όση υπερβολή και αν αυτό περιέχει. Και μπορεί να αποτελεί μια παρακμιακή έκφραση ενός κομματιού της κοινωνίας η αξιολόγηση μιας ομάδας ως ιεραρχικά σημαντικότερης από άλλους θεσμούς ή αξίες, αλλά δεν παύει αυτό να αποτελεί μια πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2014. Αυτή η δεύτερη ιδιότητα του συγκεκριμένου εφοπλιστή, η ιδιοκτησία της ομάδας δηλαδή με τα εκατομμύρια φίλους, είναι η άλλη πτυχή της συγκεκριμένης υποψηφιότητας.

Δεν γνωρίζω, ίσως κανένας να μη γνωρίζει, ποια θα είναι η υποδοχή της συγκεκριμένης υποψηφιότητας από την κοινωνία του Πειραιά. Είναι ένα πρωτόγνωρο πείραμα. Και το αποτέλεσμα θα το μάθουμε μόνο την Κυριακή των εκλογών. Εκείνο που γνωρίζω είναι πως στην Ελλάδα της κρίσης, στην Ελλάδα του 2014, ένα πολιτικό σχήμα χωρίς σαφή και παραδοσιακά πολιτικά χαρακτηριστικά, ένα συνονθύλευμα περίεργο διεκδικεί τον δήμο του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Και εξακολουθώ να αναρωτιέμαι γιατί δεν μιλάμε γι” αυτό…

 
Συνέντευξη Θ.Δρίτσα (πηγή)

Γέννημα θρέμμα Πειραιώτης;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά με τα έξι αδέλφια μου. Ο πατέρας μου εγκαταστάθηκε στον Πειραιά από τις αρχές του 20ού αιώνα και άνοιξε το φαρμακείο του το 1923. Είμαι στενά δεμένος με την πόλη μου.

• Είναι η τέταρτη φορά που κατεβαίνετε υποψήφιος δήμαρχος. Τι σας ώθησε να το ξανατολμήσετε;

Η πρόκληση ήταν πολύ μεγάλη. Η απόφαση ήταν δεδομένη, αν λάβει κανείς υπόψη ότι ήταν επιθυμία πολλών φίλων από τον Πειραιά και των συντρόφων μου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η απόφαση πάρθηκε σε συνέλευση του «Λιμανιού της Αγωνίας». Θεώρησα υποχρέωσή μου να καταθέσω την υποψηφιότητά μου στην παμπειραϊκή συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό.

• Πέρα από την πρόκληση αυτή, η εκλογική αναμέτρηση τι διαφορετικό έχει από τις προηγούμενες;

Η χώρα μας χρειάζεται συνολική πολιτική αλλαγή. Για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, να εξυγιανθεί και να εκδημοκρατιστεί, πρέπει να αλλάξει και η αυτοδιοίκηση. Ιδιαίτερα η πρωτοβάθμια, η πιο κοντινή εξουσία στους πολίτες. Κι όχι μόνο να αλλάξει, αλλά και να αναβαθμιστεί. Οι δήμοι, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, πρέπει να γίνουν τοπικές κυβερνήσεις και όχι εξαρτήματα της κεντρικής εξουσίας.

• Το προεκλογικό σκηνικό στον Πειραιά άλλαξε. Εχουμε μια νέα υποψηφιότητα, την οποία πρόσφατα χαρακτηρίσατε «νέου τύπου». Τι ακριβώς εννοούσατε και τι σημαίνει για εσάς η υποψηφιότητα Μώραλη-Μαρινάκη;

Τη χαρακτήρισα έτσι ως μια υποψηφιότητα έξω από τις σχέσεις πολιτικής εκπροσώπησης, μια υποψηφιότητα επιβολής ισχυρών οικονομικών συμφερόντων με άμεσο τρόπο στον δημόσιο βίο. Σε κάθε κοινωνία ανταγωνίζονται ανάγκες και συμφέροντα των ανθρώπων της εργασίας και του κεφαλαίου. Η πολιτική έρχεται να λειτουργήσει ως η σύνθεση των αντιθέσεων. Εδώ η πολιτική καταργείται. Υποκαθίσταται και εισβάλλει στο προσκήνιο η επιχειρηματική δραστηριότητα. Εχω τη γνώμη όμως ότι δεν πρόκειται μόνο για αυτό. Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα έρχεται να λειτουργήσει και ως ανάχωμα στη διαγραφόμενη νίκη του δικού μας συνδυασμού. Ηταν η πρώτη μου δήλωση ότι εδώ το σύστημα όχι μόνο ενεργοποιεί τις εφεδρείες του, αλλά κυριολεκτικά δίνει τα ρέστα του. Είναι ένας συνδυασμός που συγκεντρώνει τις δυνάμεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, κυρίως τις πιο φθαρμένες δυνάμεις από τη θητεία τους στην αυτοδιοίκηση του Πειραιά. Στον Πειραιά, ο Σαμαράς και το πολιτικό σύστημα των μνημονίων κατεβάζουν δύο υποψήφιους. Τον κύριο Μιχαλολιάκο και τον κύριο Μώραλη. Λειτουργούν παραπλανητικά, αλλά η πειραιώτικη κοινωνία δεν θα παραπλανηθεί.

• Οπως και να ’χει το σκηνικό έχει αλλάξει… Παρά ταύτα παραμένετε αισιόδοξος;

Παραμένω έντονα αισιόδοξος. Αισθάνομαι έτσι γιατί το κλίμα γύρω μας είναι πάρα πολύ διαφορετικό ακόμα και από την περίοδο των βουλευτικών εκλογών του 2012. Εχουμε πάρα πολύ κόσμο, και μάλιστα από διαφορετικές πολιτικές-κομματικές διαδρομές, που στηρίζουν αυτό το ψηφοδέλτιο και δηλώνουν την επιθυμία τους ν’ αλλάξουν τα πράγματα στον Πειραιά.

• Ο Β. Μιχαλολιάκος δηλώνει ότι θα πάρει πάνω από 50% και ότι δεν υπάρξει δεύτερος γύρος. Εσείς τολμάτε να κάνετε προγνωστικά;

Χρειάζεται να περιμένει κανείς ένα δεκαήμερο πριν από τις εκλογές, για να κάνει σοβαρά προγνωστικά. Το βέβαιο είναι ότι θα είναι μια σκληρή μάχη και ο απερχόμενος δήμαρχος είναι καλύτερα να προσγειωθεί στην πραγματικότητα και να αντιμετωπίσει τη σοβαρή κριτική που του ασκεί ένα μεγάλο κομμάτι της πειραϊκής κοινωνίας, γιατί η θητεία του, παρά τα όσα προσπαθεί εκείνος να καλλιεργήσει, έχει πάρα πολλά τρωτά.

• Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε πυρετώδεις διεργασίες στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ για την εκλογική στάση της στον Πειραιά. Τι έχετε να πείτε;

Δεν μπορώ να μπω σε εσωτερικές διαδικασίες, είτε άλλων δημοτικών παρατάξεων είτε κομμάτων. Επιθυμία μας είναι να μη μείνει κανείς έξω από αυτή την προσπάθεια. Mέλη της ΔΗΜΑΡ στον Πειραιά άλλωστε είναι για πολλά χρόνια ενεργά μέλη του «Λιμανιού της Αγωνίας». Αντιλαμβάνομαι όλες τις επιλογές, τις πολιτικές που μπορεί να οδηγούν σε άλλες λύσεις, τις θεωρώ όμως λύσεις ανεπίκαιρες, σε σχέση με τις ανάγκες της περιόδου. Δεν πιστεύω ότι η δική μου υποψηφιότητα, έτσι όπως έχει καταγραφεί στον Πειραιά, εμποδίζει τη συμμετοχή και φίλων από τη ΔΗΜΑΡ ή και από άλλες πολιτικές συλλογικότητες. Και το «Λιμάνι της Αγωνίας» και ο ΣΥΡΙΖΑ και εγώ θέλουμε μια αυτοδιοίκηση ανοιχτή στην κοινωνία και με τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή και ρόλο όλων των δυνάμεων που δίνουν το «παρών» στους αγώνες και στον σχεδιασμό για τα πειραιώτικα ζητήματα.

• Ο πρώην αντιδήμαρχος και γνωστός συνδικαλιστής Δημήτρης Γκερλές προχώρησε σε δήλωση στήριξης στο πρόσωπό σας. Αμέσως μετά δημοσιεύματα έλεγαν ότι ο Δρίτσας άνοιξε τις πόρτες στο «βαθύ ΠΑΣΟΚ».

Τώρα πια δεν μπορούμε να μιλάμε για «βαθύ» και «ρηχό» ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έχει μια διαδρομή, ειδικά στον Πειραιά, και είναι πολύ δύσκολο να χρησιμοποιήσει κανείς τέτοιους όρους. Ο Δημήτρης Γκερλές ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που κράτησαν διακριτή στάση απέναντι στα όσα έκανε η δημοτική αρχή Φασούλα και τα τελευταία χρόνια διαχωρίστηκαν από τις μνημονιακές πολιτικές. Το γεγονός ότι τώρα άνθρωποι με αυτή την κληρονομιά στέκονται κριτικά απέναντι στις σειρήνες των ισχυρών οικονομικών κέντρων, τους φέρνει κοντά στη δική μας προσπάθεια.

• Θα σας κάνω μια υποθετική ερώτηση, την οποία την κάνει αρκετός κόσμος και εκτός Πειραιά. Αν στον δεύτερο γύρο περάσουν οι Μώραλης – Μιχαλολιάκος, έχετε αποφασίσει τι στάση θα κρατήσετε;

Είναι μια ερώτηση που δεν θέλω να την αποφύγω, όμως με τα δεδομένα της στιγμής τη θεωρώ αβάσιμη. Δεν θέλω να είμαι υπερόπτης και αμετροεπής, πιστεύω όμως βαθιά ότι διεκδικούμε βάσιμα την έγκριση της πειραϊκής κοινωνίας για να την εκπροσωπήσουμε στη νέα δημοτική αρχή. Αυτό δεν είναι μόνο η επιθυμία μας. Είναι βάσιμη προσδοκία.

• Δηλώσατε πρόσφατα ότι μας αξίζει ένας «καλύτερος Πειραιάς». Πώς τον φαντάζεστε αυτόν τον «καλύτερο Πειραιά»;

Το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι ο Πειραιάς να μείνει όρθιος. Οι άνθρωποι να εξακολουθήσουν να έχουν αυτή την περηφάνια ότι είναι Πειραιώτες. Αυτό σημαίνει έναν τρόπο ζωής, με μια κοινωνία ανοιχτή, δημοκρατική, φιλική, ανθρώπινη, συναίνεσης και αλληλοβοήθειας.

Την ίδια στιγμή είναι η προϋπόθεση της δημιουργίας. Ο Πειραιάς έχει παρακμάσει σε πολλά επίπεδα, είναι καιρός να αρχίσει να παίρνει τα πάνω του. Η δημοτική αρχή μπορεί αν θέλει να παίξει ένα ρόλο τοπικής κυβέρνησης. Γύρω από ένα τέτοιο σχέδιο ανασυγκρότησης της πόλης, με το λιμάνι γρανάζι ανάπτυξης αλλά σε όφελος όλων, πιστεύω ότι πραγματικά μπορεί να γεννηθεί μια άλλη μέρα για την πόλη.

• Αυτά που λέτε ακούγονται πολύ ωραία, αλλά θα μπορούσε να πει κάποιος πώς μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αφού ήδη δημοσιεύτηκε η προκήρυξη για την πώληση του λιμανιού της πόλης;

Η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά δεν εξαρτάται από τις αποφάσεις της δημοτικής αρχής, αλλά είμαι βέβαιος ότι χωρίς τη συναίνεση της δημοτικής αρχής δεν μπορεί να επιβληθεί. Αν υπάρχει μια δημοτική αρχή και ένας δήμαρχος με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, που θα εκφράσει τη βούληση της πειραϊκής κοινωνίας και θα θέσει όλα αυτά τα ζητήματα στο τραπέζι, είναι δύσκολο να προχωρήσουν τέτοιου είδους σχέδια. Είμαι αισιόδοξος ότι έχοντας μια άλλη εκπροσώπηση η πειραϊκή κοινωνία θα έχει λόγο στον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να λειτουργεί το λιμάνι».

• Ας υποθέσουμε ότι εκλέγεστε δήμαρχος. Ποιο θα είναι το πρώτο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσετε;

Το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε είναι να λέμε την αλήθεια. Νομίζω όμως ότι το βάρος την πρώτη περίοδο πρέπει να πέσει στην ενίσχυση των δομών κοινωνικής στήριξης των ανθρώπων που πλήττονται στην πόλη μας. Αυτό σημαίνει ότι ο δήμος πρέπει να ενισχύσει τη δημοτική δράση στα επίπεδα της κοινωνικής πρόνοιας και της αλληλεγγύης. Το έχουν ανάγκη πάρα πολλοί συμπολίτες μας και αν τους στηρίξουμε, ώστε κάποιος να μην είναι μόνος του στην κρίση, αυτό δεν θα ωφελήσει μόνο τους ίδιους, αλλά και την τοπική αγορά και το σύνολο της πειραιώτικης δραστηριότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση στηρίζουμε πάρα πολλά, γιατί αυτή θα είναι η δράση για να σταθεί όρθιος ο Πειραιώτης και η Πειραιώτισσα.

Επίδικα "Οικονομικού Μπουταρισμού" εν Πειραιεί

 

 

 

Η υποψηφιότητα Μώραλη Μαρινάκη στον Πειραιά έχει αντιμετωπισθεί με την κλασσική γνωμάτευση ότι είναι τυπικός «Μπερλουσκονισμός». Όπως , όμως, σωστά εντοπίζει ο Γ.Παντελάκης στην Εφημερίδα Συντακτών (26/4) το θέμα περνάει σχετικά ασχολίαστο. Το θέμα είναι στα όρια του σκανδάλου

Είναι , όντως, η πρώτη φορά όπου ένας εκλογικός σχηματισμός με τόσο ισχυρή οικονομική επιφάνεια διεκδικεί ένα δήμο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για ένα πολιτικό εγχείρημα το οποίο φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως καταλύτης fast track σε ένα οικονομικό project .Ο Μπερλουσκόνι δεν διεκδίκησε την Ιταλική κυβέρνηση για να διευκολύνει νέες επενδύσεις του, αλλά περισσότερο λειτούργησε ως αυθεντική αστική πολιτική λύση σε μια περίοδο όπου το Ιταλικό σύστημα είχε στομωθεί. Εξ’ άλλου η θεσμική θωράκιση της Ιταλικής Δημοκρατίας είναι τέτοια ώστε ο Μπερλουσκόνι λειτούργησε κάτω από μια σχεδόν ασφυκτική επίβλεψη της Δικαιοσύνης.

Αντίθετα  η περίπτωση Μαρινάκη έχει μια άλλη προοπτική:

Ο Πειραιάς και οι ευρύτερη περιοχή μαστίζεται από ανεργία και οικονομική κρίση. To σύμπλεγμα ΟΛΠ-Cosco αποτελεί εκ των πραγμάτων μια μοναδική εξαίρεση οικονομικής μεγέθυνσης .Ο Μαρινάκης υπονοεί ότι η δημαρχία Μώραλη θα υλοποιήσει σε ορατό ορίζοντα την οικονομική μεγέθυνση στην ευρύτερη περιοχή μέσω σχεδίων  real estate, συγχρονισμού με ναυτιλιακές εταιρίες, περαιτέρω ανάπτυξης του Ολπ-Cosco.Ταυτόχρονα λειτουργεί εντός του momentum του συγκεκριμένου δημοσιονομικού υποτιθέμενου success  story . Καμία άλλη δημοτική αρχή δεν μπορεί να υπονοήσει , και να μπορεί στοιχειωδώς να το αποδείξει ότι μπορεί να διευρύνει τις οικονομίες και της αγορές της περιοχής. Τυπικά δεν πρόκειται για Μπερλουσκονισμό αλλά για "οικονομικό Μπουταρισμό". Αν ο Μπουτάρης επέτυχε μια μεταμόρφωση στο πολιτικό ύφος και την ατμόσφαιρα μιας πόλης ο Μαρινάκης υπονοεί μια οικονομική μεταμόρφωση. Στην ουσία υπονοεί πως «θέλει» τον Δήμο για να ελαττώσει τις αδράνειες και να τον χρησιμοποιήσει ως καταλύτη στο ευρύτερο οικονομικό σχέδιο.

Η copy paste ανάλυση περί Μπερλουσκόνι εδράζεται σε πραγματικούς φόβους. Ένα σενάριο νίκης Μαρινάκη φαντάζει εφιαλτικό αν συνδυασθεί με τον Ολυμπιακό και μια προοπτική για μια στατική Δημαρχία κλασσικού τύπου ( σκουπίδια, ενάρετα οικονομικά, δομές αλληλεγγύης). Ταυτόχρονα εκφράζει μια ανάλυση ρουτίνας η οποία «διαβάζει» την συγκυρία προκαταβολικά με οικονομική στασιμότητα. Επομένως εντός ενός στάσιμου μέλλοντος η «κατάληψη» του Δήμου από τους εφοπλιστές προσομοιάζει προς τις μορφές πολιτικής λειτουργίας της περιοχής του Καυκάσου ή του Κόσσοβου. Η ανάλυση ρουτίνας καταδεικνύει  το εφιάλτη μιας επερχόμενης Μαφίας. Όμως η ανάλυση εκφράζει και μια ραστώνη. Γιατί το πραγματικό και όντως δύσκολο πρόβλημα τίθεται ως εξής:

Ο Μαρινάκης εκφράζει ένα απτό , ορατό ,σχέδιο οικονομικής μεγέθυνσης το οποίο απευθύνει σε μια ευρύτερη περιοχή με ανεργία 40 %.Ποιο είναι το ισοδύναμο σε ρεαλισμό, μικρό ορίζοντα αντίπαλο σχέδιο;      

Αν με το Μαρινάκη στη δημαρχία υποτίθεται πως θα ενισχυθεί ο ναυτιλιακός Πειραιάς, θα υλοποιηθούν Real Estate projects στη Δραπετσώνα, θα επιταχυνθεί η μεγέθυνση του Ολπ –Cosco με τον Μιχαλολιάκο και τον Δρίτσα τι ακριβώς θα γίνει οικονομικά ;

Για όσους αναφέρονται στον ευρύτερο Πειραιά και έχουν βιωματική σχέση με την ανεργία και την δυσπραγία η απάντηση δεν είναι απλή.

Βέβαια για ένα ορισμένο τύπο αριστερόφωνης κριτικής ,με ακαδημαϊκή προέλευση και ικανή απόσταση από τα τεκταινόμενα , η απάντηση είναι εξ’ ίσου απλή: Τα πάντα και παντού είναι εν δυνάμει υποψήφια θύματα εκμετάλλευσης , ως εκ τούτου εκτός από τον Μαρινάκη εντός  2014 υπάρχει μια πλειάδα σοβαρών , ηθικών και αισθητικά άρτιων επενδυτών. Οπότε το πραγματικό πρόβλημα είναι πως θα επιλέξουμε την πιο συμφέρουσα πρόταση αντί να περιπέσουμε στην Βαλκανική Μαφία του Μώραλη. Με βάση αυτό το επίδικο γίνεται ένας σκληρός διαγωνισμός με ευγενέστατα κίνητρα. Για τους ιδαλγούς που κινούνται με βάση αυτή την άρρητη προϋπόθεση θα ήταν αγένεια να τους καταδείξουμε την βάναυση τραυματική πραγματικότητα: εκτός του Μαρινάκη την Cosco και τους περί την Cosco κανείς άλλος δεν έχει απτά επενδυτικά σχέδια σήμερα.       

Στο ευρύτερο Πειραϊκό μυστήριο , υπάρχουν πολλά επίδικα.

Τι γίνεται με τον Ολπ;

Πως εξηγείται η σαφής διαφοροποίηση του Μαρινάκη από την κυβέρνηση;

Εδώ θα άξιζε να θυμηθούμε ότι κατά της Cosco τάχθηκαν οι ευνοημένοι του τυπικού καθεστώτος εξαίρεσης το οποίο δημιούργησε το Πασοκ για τις «Δέκο του» , αυθεντικοί ιδεαλιστές της αριστεράς ενώ το Ινστιτούτο της Γσεε (πηγή) είχε ταχθεί εναντίον όλων των υπερφορτωμένων συμπλεγμάτων logistics  (αλήθεια γιατί χάθηκε από τα ηλεκτρονικά αρχεία η σχετική έκθεση , μνημείο αστοχίας και διάψευσης;) Ταυτόχρονα πίσω από τις περίτεχνες διατυπώσεις  του Συριζα δεν διαφαίνεται κανένα ρεαλιστικό πρόγραμμα επιστροφής στην προ Cosco εποχή, και μάλλον δεν υπάρχει.

Στην συνέντευξη του στην Εφημερίδα Συντακτών (26/4) ο ήπιος Δρίτσας, επιφυλάσσει μια μετριασμένη ισοδύναμη κριτική προς Μιχαλολιάκο και  Μώραλη. Αν υποθέσουμε ότι σε συγκρουσιακά μοντέλα δημοκρατίας οι πολίτες κατά βάθος δεν επιλέγουν διοικήσεις αλλά συγκρουσιακά αρχιτεκτονήματα: Δημαρχία Μιχαλολιάκου με αντιπολίτευση Δρίτσα θα θυμίζει επιτάφιο. Η Δημαρχία Δρίτσα , παρά το ρεαλισμό του ανδρός ,κινδυνεύει να εμπλέξει τον Πειραιά  ως υπομόχλιο σε μια ανιστόρητη πόλωση «μνημονιακής» κυβέρνησης «αντιμνημονιακού» δήμου. Ενώ μια δημαρχία Μώραλη και αντιπολίτευση Δρίτσα, θα εξασφαλίσει το δυναμικό συγκρουσιακό πεδίο που αρμόζει στην συγκυρία. Μια αστική φιλόδοξη δημαρχία σε επαφή με πραγματικά κεφάλαια  θα ωθήσει τους πάντες σε μια επιθυμητή οικονομική διέγερση έχοντας ως αντιπολίτευση  μια συνετή λογική δύναμη , η οποία εκτός από τις τελετουργικές εκφωνήσεις κατά βάθος ξέρει πως ο υπαρκτός Πειραιάς και  η περιοχή έχει ανάγκη από οικονομική διέγερση τώρα. Η αριστερά ήταν πάντα μια αναντικατάστατη ιστορική πλευρά που λειτουργεί  ως ελεγκτική δύναμη ενός υπαρκτού δυναμικού καπιταλισμού.   

 

Αριστερά και Logistics:Η περίπτωση ΟΛΠ

Η απεργία στα λιμάνια αναδεικνύει ενα θεμελιώδες προβλήμα για την αριστερά
-Πως εννοεί το δημόσιο συμφέρον σε ένα τομέα που είναι στρατηγικός μόνο όσο είναι οργανικά συνδεδεμένος στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Για να το πούμε χοντρά αν μια οικονομική δραστηριότητα φέρνει πλούτο στην οικονομία,επειδή είναι εντός των «καπιταλιστικών» δικτύων,τότε αποδεχόμαστε την κατανομή εργασίας και αναδιανέμουμε τον πλούτο κάνοντας το «κορόιδο» η αδιαφορούμε με επίγνωση την μείωση που θα επέλθει.
Αυτό που γίνεται στον ΟΛΠ είναι ενδεικτικό της σύγχυσης
Θα αναλύσουμε μερικές παραμέτρους του προβλήματος περιδιαβάζοντας τρια βασικά κείμενα
Την έκθεση του ΙΝΑ ΓΣΕΕ για τα λιμάνια: Εδώ
Την έκθεση της Apha Bank για τα λιμάνια:Εδώ
Τους τελευταίους ισολογισμούς του ΟΛΠ:Εδω
Παρ’ότι η ΑΒ και η ΓΣΕΕ αφήνουν να εννοηθεί μια ριζική πολιτική επιλογή,(ναι στην ιδιωτικοποίηση του ΣΕΜΠΟ η ΑΒ,ΟΧΙ η ΓΣΕΕ) ,αν περιδιαβάσεις προσεκτικά τις εκθέσεις είναι φανερό πως «διαβάζουν» η κάθε μία το πρόβλημα από διαφορετική σκοπιά.
Η ΓΣΕΕ ασκεί μια συνολική κρτική στα λμενικά πλέγματα και την δομή όλης της εφοδιαστικής αλυσίδας,ενω η ΑΒ αναλύει την αποδοτικότητα του λιμανιού σχετικά με τους διεθνείς ανταγωνιστές.
Η ΓΣΕΕ και η σχετική κριτική εμπεριέχει καταστατικά ιδεολογικά την αμφισβήτηση της ιδιωτικοποίησης ,ως την αιχμή μιας γενικώτερης εντατικοποίησης ,και δεν προκύπτει από πουθενά ότι είναι είναι δυνατόν να αυξηθεί ο πλούτος του ΟΛΠ χωρίς περαιτέρω ενσωμάτωση του λιμανιού στο σημερινό υφιστάμενο καταμερισμό λιμανιών.
Το κρίσιμο σημείο είναι (όπως προκύπτει απο τους ισολογισμούς του ΟΛΠ) οτι η προοπτική είναι η διαχείριση της μεταφόρτωσης και όχι η εσωτερική αγορά.
Η οποιαδήποτε επένδυση ή στρατηγική που αναφέρεται σε αύξηση της αξίας του ΟΛΠ έχει νόημα μόνο και μόνο αν ο ΟΛΠ αυξάνει την ικανότητα του μεταφόρτωσης ,και είναι πολύ μικρά εως ελάχιστα τα περιθώρεια αύξησης προσδοκώντας στην εσωτερική αγορά.
Η ανάλυση της ΑΒ είναι επίσης σαφής.Προφανώς ο ΟΛΠ ειναι κερδοφόρος (αλοίμονο ενα φυσικό μονοπώλιο να μην είναι) αλλά χάνει διαρκώς και με έντονους ρυθμούς στον σχετικό καταμερισμό εργασίας.
Οποιος διακινεί την «αριστερή» ιδέα του σύγχρονου κερδοφόρου δημόσιου ΟΛΠ ,και την στηρίζει στην έκθεση της ΓΣΕΕ κάνει μια τεράστια παγαποντιά.
Οι σύντροφοι του ΚΚΕ είναι απόλυτα συνεπείς .Αρνούνται οχι μόνο τον εκσυγχρονισμό του ΟΛΠ αλλά και την ίδια την επιχειρησιακή εταιρική του δομή.Η προσδοκία ενός παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας με συγκεντρωτικό προγραμματισμό,από υπηρεσίες και όχι επιχειρήσεις υφίσταται κριτική αλλα είναι συνεκτική.Οποιος γουστάρει μια παγκόσμια ΕΣΣΔ ας σπεύσει.
Η υβριδιακή θέση των Πασοκ,Συν που διακινούν δημόσια την λογική του κερδοφόρου ΟΛΠ με διατήρηση του σημερινού καθεστώτος,και συνεχείς βελτιοποιήσεις είναι ψιλο απάτη και τελείως εκτός της λογικής της έκθεσης της ΓΣΕΕ.
Κερδοφόρος ΟΛΠ σημαίνει περισσότερες μεταφορτώσεις,μεγαλύτερη εμπλοκή με τον σημερινό καπιταλιστικό έως καπιταλιστικότατο καταμερισμό ,και άρα αναζήτηση εδω και τώρα μείωση του κόστους.
Παρατηρώντας τους ισολογισμούς του ΟΛΠ δεν χρειάζεσαι παρά στοιχειώδη μαθηματικά για να αναγνωρισεις πως με κόστος μισθοδοσίας και αποσβέσεων στο 70 % ,ο μόνος τρόπος να αυξήσεις την κερδοφορία είναι να κάνεις εδω και τώρα υπερπενδύσεις.Με ποιους πόρους ποιες προοπτικές αγνοώ,αλλα να με συγχωρουν οι σύντροφοι,αυτός είναι καπιταλισμός αλα Μαρξ,ή τέλος πάντων αλα Τενγκ Τσιαο Πινγκ.
Και αυτό ταυτόχρονα σημαίνει θετική αναγνωριση των παγκόσμιων ροων εμπορευμάτων ,κεφαλαίου κλπ
Υπάρχει ένα ζήτημα με τις αμοιβές των σημερινών εργαζομένων του ΟΛΠ.
Προφανώς όπως κάθε εργαζόμενος κοιτά τις απολαβές του,και δεν θέλει να τις δει μειούμενες.
Το πως αυτές οι αμοιβές έχουν διαμορφωθεί αποτελεί αντιιείμενο του ιστορικού εργατολόγου και αναλυτή.Και δεν έχω να σου τους προσάψω τίποτα.Αυξάνουν τις αμοιβές τους κινητοποιώντας ολους τους μηχανισμούς (πολιτικούς,νομικούς,ρουσφετολογικούς) που βρίσκουν διαθέσιμούς.Δηλαδή αυτά θα τα κάνει μόνο ο Βωβός;
Καλα κάνουν οι λιμενεργάτες αλλά το «φούμαρο» οτι το κάνουν για το δημόσιο συμφέρον είναι πολύ μπαγιάτικο για να το καπνίσουμε.Η επίκληση της αριστεράς και του δημοσίου σε ένα ζήτημα που εχει τόσο περιπλοκές,έχει μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα.
Στο κάτω κάτω ο κόσμος είναι πολύ μικρός,για να παραβλέπουμε πως ο εργοδότης της Κούνεβα,είναι μια φάτσα που διαφεντεύει το δημόσιο λιμάνι και απολαμβάνει μιας ιδιότυπης ασυλίας.Δεν είδα στον Πειραιά και το λιμάνι και πολλές διαμαρτυρίες γι’αυτό.