Κλαυθμοί για φόρους από αυτούς που αναζητούν τo κράτος παντού,οδυρμοί για την φοροδιαφυγή από αυτούς που "επιχείρηση" σημαίνει James Bond

Και ξαφνικά ο Αλογοσκούφης τα βάζει με την μικρομεσαία φοροδιαφυγή. Αναμφίβολα για να καταλήξει εκεί τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα,και μάλλον οι εκλογές δεν είναι μακρυά.
Το ενδιαφέρον είναι ότι στο ζήτημα της μικρομεσαίας φοροδιαφυγής ,αναδεικνύονται όλες οι αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας και άπαντες την αντιμετωπίζουν με εξαιρετική αμηχανία.
Ποιο είναι το πρόβλημα;
Η οδυνηρή και αντιφατική πραγματικότητα είναι πως για ένα μεγάλο κομμάτι των μικρομεσαίων επιτευδηματιών ,ασκεί αυτήν την δραστηριότητα επιβιώνοντας, ακριβώς λόγω των διαφόρων εισφοροδιαφυγών.Σε ιδανικές συνθήκες εκπλήρωσης όλων των συμβατικών υποχρεώσεων τους,η δραστηριότητα γίνεται οριακή και ασύμφορη.
Το πρόβλημα προφανώς είναι η χαμηλή παραγωγικότητα αυτών των δραστηριοτήτων, η οποία δεν επιτρέπει μια οργανική ανάπτυξη ,που θα οδηγούσε σε άυξηση εισοδήματος,και έτσι αναγκαστικά η μοναδική συνθήκη παραγωγής εισοδήματος είναι η αποφυγή εισφορών.
Στην αντιμετώπιση του προβλήματος όλες οι κύριες σχολές σκέψης μάλλον έχουν δίκιο και αδικο μαζί.
Οι φιλελεύθεροι που υποστηρίζουν την δραστική μείωση των πάσης φύσεως εισφορών καθώς φιλοσοφικά τις θεωρούν ως «υποχρεωτική εργασία» ,και οι πιο «κρατιστές σοσιαλδημοκράτες» που στηρίζουν όλο το κοινωνικό σχέδιο στην αναδιανομή μέσω της γενικευμένης φορολογίας και αναδιανομής ,έχουν να αντιμετωπίσουν το εξής ερώτημα
Αν μια επιχειρηματική δραστηριότητα έχει οικονομική απόδοση οριακή ,στο σημείο όπου οι εισφορές και φόροι αποτελούν ένα σημαντικό ,μερίδιο της απόδοσης τι κάνουμε;
Μειώνοντας τους φόρους δραστικά,απαλλάσσουμε τους μικρούς από το άγχος της επιβίωσης, «ορθολογικοποιούμε» οργανικά την απόδοση της δραστηριόπτητας τους, και τους δίνουμε ένα επιχειρηματικό ορίζοντα,ταυτόχρονα όμως πρέπει στο κοινωνικό συμβόλαιο που προκύπτει να ξεκαθαρίσουμε το έυρος των κοινωνικών υπηρεσιών που μπορούν να απολαύσουν.
Επιβάλλοντας την στοιχειώδη αυτονόητη υποχρέωση φορολογίας,τουλάχιστον στο επίπεδο των μισθωτών , λόγω της εγγενούς ελείπουσας παραγωγικότητας,είτε τους ωθούμε σε νέο κύκλο φοροτεχνικής επινόησης της αποφυγής,είτε τους οδηγούμε σε κλείσιμο.
Στην σχετική συζήτηση που γίνεται,σε ένα ασφυκτικό ρητορικό περιβάλλον λαικισμού,αποκρύπτονται επιμελώς οι πολιτικές και ιδεολογικές συντεταγμένες των πολιτικών που προτείνονται ή αντιπαραβάλλονται.
Κλαυθμοί για τους μεγάλους φόρους από αυτούς που αναζητούν την κρατική μέριμνα παντού,οδυρμοί για την φοροδιαφυγή από αυτούς που ξέρουν από επιχείρηση μόνο από ταινίες του James Bond.
Ολα τα μεγάλα πολιτικά σχέδια που ακούμε ,είναι ημιτελή και «ύποπτα» ασαφή .
Συμπέρασμα,θα βαδίσουμε ολοταχώς σε μια όξυνση λαικισμού και ανευθυνότητας. Οι «οριακοί» επιχειρηματίες είναι πολλοί,είναι πολιτικά ευμετάβλητοι,και περίπου την άνοιξη του 2009,θα πληρώσουν φόρους που θα τους μειώσουν το ατομικό εισόδημα.Κάπου εκεί κοντά μάλλον θα έχουμε εκλογές.Αλλιώς η εξίσωση δεν λύνεται