Κυνήγι Φαντασμάτων

Όταν πριν περίπου είκοσι χρόνια το KKE ες διαλύεται με την πρωτοβουλία του Κύρκου, παρατηρείται ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Εκτός από τους «τυπικά» αριστερούς αντιδρούν οξύτατα μια σειρά από μέλη και οπαδοί που ασπάζονται πλήρως μια πολιτική πλατφόρμα αριστερού ευρωπαϊκού μεταρρυθμισμού, μάλιστα ενίοτε με προτάσεις πολύ τεχνοκρατικές, αλλά δεν διανοούνται την αυτοδιάλυση του ιδεολογικού προτάγματος του «Εσ» .


Επρόκειτο για μια πολύ συγκροτημένη στάση που προσπαθούσε να ανασυγκροτήσει τα δύο επίπεδα ,τα δύο «σύμπαντα» της αριστερής πράξης. Στις συνθήκες της εποχής η αριστερά οφείλει να δίνει λύσεις αλλά ταυτόχρονα πρέπει να παραμείνει αριστερά. Υπήρξε λοιπόν ένα κομμάτι που συμβολικά συσπειρώθηκε με τον Ελεφάντη και διεκδίκησε την συγχρονία μιας «τεχνικής» αρτιότητας των αριστερών προτάσεων με την ζωή εντός του «κομμουνιστικού φαντάσματος» που φοβίζει την υπάρχουσα τάξη .Οι αντιρρησίες για τον Κύρκο δεν αμφισβητούσαν την διατύπωση εκσυγχρονιστικών ιδεών ,αμφισβητούσαν την λειτουργικότητα αυτών των ιδεών ως μονοσήμαντο στόχο της Αριστεράς .

Τα υπόλοιπα είναι γνωστή ιστορία. Εκείνο που τελικά έγινε δεν ήταν να επικρατήσουν μόνο οι «ρεαλιστικές» προτάσεις του Κύρκου, ήταν να επικρατήσει ένας τεχνολογικός θα έλεγα μονοσήμαντος υδραυλικός τρόπος σκέπτεσθαι που τελικά κατέρρευσε τον Ιούνιο του 2010 στο συνέδριο του Συν.

Ο υδραυλικός μηχανικός τρόπος δεν είναι ίδιον των «μεταρρυθμιστών» αλλά είναι και η κυρίαρχη ανάλυση των «αριστερών» που συνυπήρξαν σε διάφορες περιόδους στον Συν ,και αυτόν θα ήθελα να αναλύσω.

Ο Ανδρουλάκης και ο Αλαβάνος είναι οι εκφραστές αυτού του τρόπου, αυτής της οπτικής και είναι η οπτική την οποία με μια διαβολεμένη επιμονή εισήγαγε ο Κύρκος.

Εξηγούμαστε.

Η αριστερά στις ανεπτυγμένες κοινωνίες είναι καταστατικά πολυμορφική, πληθυντική, πολυδαίδαλη, πολυκεντρική ,είναι «σαλάτα» δεν είναι «μαγιονέζα». Ε, δεν είναι και πρωτοτυπία να πούμε ότι αυτό γίνεται γιατί τα ιστορικά κοινωνικά υποκείμενα που εκφράζονται μέσα από αυτή είναι ήδη σε «ένταση» και μεταξύ τους. Σε μια κοινωνία σαν την Ελληνική με μεγάλο βάρος αυτοαποσχολουμένων υψηλή μικρομεσαία φοροδιαφυγή πελατειακό κράτος και καχεκτική κοινωνία πολιτών , η «σαλάτα» είναι πολύχρωμη.

Ιδιωτικοί υπάλληλοι της flexicurity ,με κοινωνικές προστασίες από οικογένειες υψηλής ιδιοκατοίκησης, δημόσιου υπάλληλοι με διάφορους βαθμούς προστασίας και συνταξιούχοι ΔΕΚΟ, αυτοαπασχολούμενοι που τα βγάζουν «πέρα» με κάθε φύσεως εισφοροδιαφυγές, μικροεισοδηματίες, αυθεντικοί μετανάστες ,μικροεπιχειρηματίες, πανεπιστημιακοί διαφόρων ποιοτήτων ,άνεργοι ,φοιτητές ,συνωστίζονται εδώ και σαράντα χρόνια εντός αριστεράς και φαντασιώνονται πως είναι το «προλεταριάτο» σε μια χώρα με βιομηχανικές δομές “Mickey Mouse”.Όποιος πέρασε από αριστερά και έκανε στοιχειώδη κοινωνιολογία ΣΤ Δημοτικού καταλαβαίνει τι λέμε.

Αυτό το κοκταίηλ είτε θέλουμε είτε όχι είναι υποχρεωμένο για να είναι αριστερό να επινοήσει την «αριστεροσύνη» του. Το παιχνιδάκι με τις αυτοπαρουσιάσεις είναι και παλιό και άνοστο και βαρετό.

Ο μοναδικός συνεκτικός κρίκος αυτού του ετερόκλητου πλήθους είναι η ιδεολογική του πλεονασματική του κατάθεση, μια ανορθολογική πίστη προς ένα «μεσσιανισμό χωρίς μεσσία» μια υγιής επιθυμία να κρατηθεί στην διφυή απρόσμενη «ζωή» του το «φάντασμα» του κομμουνισμού. Η αριστερά εδώ και δεκάδες χρόνια είναι «κατάσταση» «συγχρονία» «άθεη πίστη» μια λειτουργία μιας εσχατολογίας χωρίς «έσχατα».

Η αριστερά είναι ο πλεονασματικός θετικός υπερβάλλων ζήλος που γεννά η κοινωνία στην ροπή της να αναγεννηθεί.

Ωστόσο το ίδιο το αριστερό πλήθος έχει ρόλο μόνο αν ασκήσει ως έλλογο συλλογικό υποκείμενο μια ορθολογική, τεχνική δράση που είναι η πολιτική της ημέρας. Η άσκηση πιέσεων, πολώσεων, μηχανισμών σε όλο το φάσμα του κράτους και της κοινωνίας που να αλλάζουν τον συσχετισμό κατανομής των πόρων του διαθέσιμου πλούτου.

Ο υποτιμημένος ως πολιτικός φιλόσοφος Derrida μας τα ανέλυσε ωραιότατα όλα αυτά στα «φαντάσματα» του, και έδειξε και την πηγή του διφυούς παιγνίου αλλά και παγίδας στον Μαρξ. Παίζουμε με ένα «φάντασμα» με μια οντότητα που αρνείται να μην υπάρξει, με μια οντότητα εκτός χρόνου, για να αποκαλύψουμε την απάτη ενός «πνεύματος» του παρόντος που συσκοτίζει τις συνειδήσεις των εργαζομένων.

Υπάρχει λοιπόν μια «φαντασματική» και μια «τεχνική» υπόσταση της αριστεράς.

Ε , λοιπόν το με ΚΚΕ έχει λύσει το πρόβλημα καθώς σε αυτό όλα τα στοιχεία παγιώνονται σε μια ιδεολογική ιστορική έννοια του «κομμουνιστή» ,και άρα δεν απασχολείται από υπαρξιακές ανησυχίες ,αλλά στην υπόλοιπη αριστερά η πόλωση «φαντασματικών» «τεχνικών» είναι αέναη.

Εδώ χρειάζεται όμως μια διευκρίνιση

Οι «τεχνικοί» της αριστεράς είναι όλων των αποχρώσεων .Είναι όλοι όσοι σκέφτονται σε ένα στεγνό επίπεδο συσχετισμών ,σε μια αντίληψη της κοινωνίας ως διελκυστίνδας, υπό το προκάλυμμα της «ταξικής πάλης» ή του «γενικού συμφέροντος»

Μεταξύ της ΕΑΡ του Κύρκου και του μετώπου του Αλαβάνου δεν υπάρχει καμία μα καμία διαφορά. Γιατί είναι απότοκοι συλλογισμού του τύπου «τρεις το λάδι τρεις το ξύδι», απλώς στην ορθολογική εξίσωση μπαίνουν διαφορετικά δεδομένα.

Η «τεχνική» της αριστεράς ως σύλληψη ορθολογικών αποφάσεων βγάζει αποτελέσματα διαφορετικών τιμών αλλά κατά βάθος ισοδύναμων δράσεων.

Οι Ανδρουλάκης Δαμανάκη Κουναλάκης δεν κάνουν τίποτα περίεργο. Ορθολογίζονται κανονικά.

Ομοίως ούτε ο Αλαβάνος και οι συνιστώσες του. Ορθολογίζονται άψογα.

Επανέρχομαι στον Ελεφάντης του ΚΚΕ ες ΑΑ.

Νομίζω κανείς σαν και αυτόν δεν είχε την μοναδική ικανότητα ,να αναπνεύσει και τις δύο αυτές ζωές με ισορροπία. Δεν υπήρξε τεχνική εκσυγχρονιστική λύση την οποία δεν διερεύνησε με ενδελέχεια . Η σχεδόν απόλυτη εμπιστοσύνη του στους ειδικούς ,ήταν παροιμιώδης. Απομονωμένες μερικές απόψεις του θα μπορούσαν να σταθούν στο ρεπερτόριο ενός στοιχειώδους αστικού εξορθολογισμού. Αλλά είχε την μοναδική έμφυτη ικανότητα να μετασχηματίζει αυτόν τον ορθολογισμό σε μια δυναμική πρόταση ένα σχήμα που να αρδεύεται από την ιδεολογική αριστερά.

Καταθέτουμε αυτές τις σκέψεις καθώς οι Ανανεωτικοί φεύγουν για άλλες πολιτείες.

Αν το κάνουν αυτό από ένα πολιτικό ορθολογισμό του στυλ, το Πασόκ διαλύεται οι Συριζαίοι είναι «αλλού» υπάρχει πολιτικό κενό, τότε νομίζω όταν κάνουν μια κίνηση πολύ μεγάλου ρίσκου.

Γιατί κινδυνεύουν να εμπλακούν σε μια αλληλουχία ορθολογικών ,τεχνικών , δράσεων ποντάροντας στον ορθολογισμό των ψηφοφόρων , ο οποίος όμως είναι στεγνός.

Το ιστολόγιο είναι αφόρητα «αντιλαικό» «αντιυπερβολικό» και αρέσκεται σε όλες τις τεχνικές λύσεις που με βάση την κοινή λογική βελτιώνουν τις συνθήκες της ζωής σήμερα . Στο τεχνικό επίπεδο δεν κωλώνουμε πουθενά να υιοθετήσουμε τις πιο ρεαλιστικές λύσεις που κυκλοφορούν είμαστε Liberal με L κεφαλαίο. Το λέμε γιατί «τεχνικά» είμαστε διαυγείς και straight. Με απλά λόγια δεν "πουλάμε" demek και tax free αριστεροσύνη. Ωστόσο βιώνουμε την αέναη αιώρηση για την ταυτοποίηση μιας πολιτικής που αναπνέει ταυτόχρονα με τα «φαντάσματα» που προκαλούν φόβο.

Με απλά λόγια ,η τεχνική διαύγεια, η αναζήτηση του ρεαλιστικά ορθού είναι ποιότητα που η αριστερά σε πολύπλοκες ανοικτές και ετεροκαθοριζόμενες κοινωνίες δεν μπορεί παρά να αναζητά.

Ωστόσο το αίνιγμα παραμένει.

Από ποιο σημείο και μετά η ορθολογική αναζήτηση δεν γίνεται αποστεωμένο brain storming ενός έξυπνου πολιτικού;

Προφανώς η ερώτηση είναι κομπίνα γιατί παραμένει αενάως αναπάντητη

Και για να έρθουμε στα καθ’ ημάς

Αν οι ανανεωτικοί προσπαθήσουν να ανασυγκροτήσουν ένα κόμμα συλλογικού αριστερού ορθολογισμού, θα επαναλάβουν το πείραμα της ΕΑΡ είκοσι χρόνια μετά μόνο αντί για Φλωράκη θα δούμε Σακοράφα και ίσως Χρυσόγελο

Αν οι ανανεωτικοί ξαναρίξουν την τράπουλα αναζητώντας την λύση του αινίγματος της αυτοεπινόησης της αριστεράς, της αυτοκατανόησης της σε συνθήκες 21 αιώνα, ανοίγοντας τους ορίζοντες τότε η παρτίδα τους θα έχει πολύ ενδιαφέρον.

Πνευματικά δικαιώματα φωτογραφίας : www.jimhollowayart.com/id8.htm
 
Συνδέσεις από το LLS
 
Γιατί ο Ανδρουλάκης είναι Κιτς;
 
Δεκαπέντε χρόνια από την έκδοση των "Φαντασματων" του Derrida
 
ΚΚΕ εσωτερικού
 
LLS προς ανανεωτική πτέρυγα

Πολιτική αυτονομία vs Τεχνική διευθέτηση ή γιατί ο Ανδρουλάκης είναι Κιτς

Το LLS είναι σαφώς μπλεγένο σε ένα ανεμόμυλο ιδεών,και οι φίλοι που το παρακολουθούν ,έχουν δίκιο να του καταλογίζουν ,απόλυτη σύγχυση,τρυκιμία κλπ.
Και όμως σκεφτόμαστε κάπως απλά.
Το τεράστιο κοινωνικό δυναμικό που αν εκφορτιστει θα τινάξει τον πλανήτη ,και λέγεται ιστορικά αριστερά,είναι εξοργιστικά κρατικιστικό,και το ιδεολογικό ρεύμα που δημιούργησε τις πιο ανεκτές δημοκρατίες και λέγεται φιλελευθερισμός είναι θλιβερά κοινωνικοφοβικό.Τα έχουμε πει πολλές φορές.Συντεχνίες υποδύονται την αριστερά,μονομανείς των κρατικών αυθεντιών τους κομμουνιστές,και καραφοβισμένοι μεσοαστοί της «ταξης και ηθικής» παριστάνουν τους ριζοσπάστες φιλελεύθερους.Η επιχειρηματικότητα εκχωρείται βλακωδώς ως δραστηριότητα φοροφυγάδων και η κοινωνική δυσφορία νοείται ως «αλητεία των δρόμων».Αλοίμονο στις κοινωνίες που δεν έχουν άτομα να τολμούν και αλήτες να διαμαρτύρωνται,ούτε για την ιστορία δεν αξίζουν.
Σκεφτόμαστε πάντα εντός αριστεράς,και ψιλαφούμε τα πάντα για να εντάξουμε σε ένα κοινωνικό «ρήγμα» ,αξιοποιώντας τη σήμερα.Σιγα τα αυγά δηλαδή.Ολοι στην αριστερά όταν μιλήσεις από κοντα ,αυτά λένε, αλλά όλοι υπακούουν στο πολιτικό μάρκετινγκ.Και αυτή η διανοητική υποκρισία μας βαράει στα νεύρα.
Προκύπτει όμως πάντα ένα αυτονόητο ερώτημα.
Ρε φίλοι ότι λέτε είναι αντιγραφή του «τρίτου δρόμου» του «Σημιτικού Πασοκ» της «φιλο Πασοκ Ανανεωτικής Αριστεράς» και τέλος πάντων τα λέει πιο γλαφυρά,πιο τεκμηριωμένα πιο ωραια από σας ο Μίμης.
Εχετε δίκιο
Είμαστε τόσο ατελείς,και τόσο τσαπατσούληδες,που εύκολα μας παρανοείτε.
Σύντροφοι
Υπάρχει χάος ,ανάμεσα μας και τους προαναφερόμενους.
Για να τα δούμε από την αρχή.
Ζούμε σε μια εποχή,φιλελεύθερης πολιτικής δημοκρατίας,και συνεχούς τεχνικής εξέλιξης.Με απλά λόγια κανένας ή σχεδόν κανένας δεν διώκεται για την πιο τρελλή ιδέα (ως ιδέα) ,και τα πάντα είναι Χαιντεγκεριανό «απόθεμα»,δηλαδή αντικείμενο μελέτης, αξιοποίησης,εκμετάλευσης (οχι αναγκαστικά οικονομικής).
Στις συνθήκες αυτές λοιπόν η «εναλλάκτική» αριστερή αμφισβητισιακή πολιτική της διεύρυνσης ή ανατροπής των αυτονόητων ορίων είναι ,αενάως κυλιώμενη προς το μέλλον.Ακόμα και εκεί που παραβιάζονται χοντρα άρθρα του αστικού κώδικα, με κάποιον τρόπο το αστικό κράτος,κάτι θα κάνει και θα δείξει την επιείκια του.Οπως τσιτάραμε παραπλευρα ,το ήπιο ανεκτικό δημοκρατικό κράτος στομώνει την αυθεντική αριστερή αναίρεση,και την στριμώχνει σε μια οργανωμένη «αναταραχή» εντός του κράτους.
Ακόμη η τεχνικοποίηση της κοινωνίας,τελειώνει ή τέλος πάντων περιορίζει ασφυκτικά την πολιτική νούμενη ως συλλογικό αναπάντεχο ,ως αυθόρμητη επινόηση.
Γιατί;
Για δεστε τι γίνεται στις ανθρωπιστικές σπουδές όλων των Πανεπιστημίων στον δυτικό κόσμο.Ολοι οι αριστεροί,αναδεικνύουν την ιδεολογία τους σε ακαδημαική κατεύθυνση,και την «παλεύουν» εκ των ένδον.
Τα όρια πολιτικής και ακαδημαικής εργασίας μας τελείωσαν εδω και είκοσι τριάντα χρόνια.Υπάρχει πλέον η καινοφανής όσμωση της ακαδημαικής επαγγελματικής κοινωνικής αντίρησης.Εφυγε ο Κονδύλης έφυγε ο Ελεφάντης,και ποιοι έμειναν;Οι καθηγητές,οι δόκτωρες,οι μορφωμένοι αριστεροί χωρίς την δεξιά,οι οποίοι το μόνο που μπορούν να διεκδικήσουν είναι κονδύλια,λεφτά,προγράμματα «για τον λαό και όχι για τα μονοπώλια».
Δεν μιλάμε προσωπικά,είναι όλοι θαυμάσιοι,αλλά αυτές οι «αφηρημένες επικυριαρχίες» είναι αμίληκτες.
Η πιο πρωτοποριακή κοινωνική δράση και ιδέα γίνεται αυτομάτως αντικείμενο μελέτης έρευνας δημοσιότητας,και αυτομάτως διολισθαίνει ως Ντερινταική «διαφωρά» ως κοινωνική δράση υπο μελέτη.
Ετσι σιγά σιγά ο Κομαντατε Μαρκος έγινε Κομεντιανε Μάρκος (το μάθαμε από τον Ζίζεκ) ,ο Μπαντιού το καλύτερο υλικό για διδακτορικό του κάθε νυσταλαίου ,που εν είδει ακαδημαικής «stage» περιφέρεται σε όλες τις διαδηλώσεις της όποιας άκρας αριστεράς,για να εμπλουτίσει το υλικό του.
Σε αυτήν την σκληρή συνθήκη,για την οποία δεν έχουμε μομφή για καμιά αριστερά,γιατί με κάποιον τρόπο υπερβαίνει την πολιτική και γίνεται «μεταπολιτική» (κατα Μπαντιού) διαστροφή,υπεράνω των διαθέσεων των αντιρρησιών.
Το δίλλημα είναι απλό;.
Κρατάμε την πολιτική τραυματική αυτονομία ,το ατελές τσαλαβούτημα ,το ημιτελές εργόχειρο της δύσμορφης ετεροδοξίας ,ή βυθιζόμαστε εντός της τεχνικής διευθέτησης,εντός μιας πολιτικής τεχνολογίας,μιας στρατηγικής των πληροφοριών των κρατικών βελτιστοποιήσεων;
Επαναλαμβάνουμε η πολιτική αυτονομία σήμερα έχει προβλήματα
Το ότι οι τεχνικοί διεκπεραιωτές των βελτιοποιήσεων έχουν δίκιο σε πολλά,αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν δίκιο στο κύριο.Αντιθέτως είναι φάουλ,οφ σάιντ ,και τους αξίζουν καμία δεκαριά κόκινες κάρτες.
Ερχεται λοιπόν ο Μίμης,και βγάζει κάθε δυο χρονάκια ένα βιβλίο.
Από πληροφορία σχίζει,από πρωτοτυπία ομοίως ,αλλά τι μας λέει κατα βάθος:
Τέλος η πολιτική,τέλος η ατελης διαφωνία,ζήτω η κρατικοτεχνική διευθέτιση,ως άνευρη διαικπεραίωση.
Με ποιον θα κάνεις ρε Ανδρουλάκη τις μεταρρυθμισεις,σε ποιον απευθύνεσαι,από ποια οπτική;
Ωραία είσαι σε ένα μεγάλο κόμμα της κεντροαριστεράς ,με πλειάδα ανιδιοτελών ανθρώπων.Ε και;
Δεν ξέρεις ότι το κράτος στην Ελλαδίτσα έχει αυτονομηθεί,και κτίζει αποικίες εντός κομμάτων;Δεν έχεις συλλάβει ότι στην ισορροπία τρόμου κρατους και κοινωνίας πολιτών,το κράτος κατίσχυσε τα πήρε σβάρνα;
Μιλάς λοιπόν εντός ενός κομματικοκρατικού μορφώματος και το καλείς να αποσυρθεί από τα κεκτημένα του,σαν να πεις στον Βγενόπουλο να παραδώσει το 20 % της MIG στο δίκτυο για τα Πολιτικά Δικαιώματα.Καλή η πρόθεση αλλά μπαζει από πολλές πλευρές.
Μα θα μας πει ο Μιμης η αριστερά είναι κρατικοστρεφής.
Eίναι ρε Μίμη και είναι έτσι γιατι η κάθε Ελιτ ,φιάχνει την αριστερά της.Οι τσάροι φιάξανε τους Στάλιν και οι ξενοδόχοι της Χούντας το ελληνικό τουρλουμπούκι.
Πληροφορίες ,στατιστικά,εξυπνάδες,δημοσιογραφία της επινενοημένης ατάκας,που λειτουργεί ως non paper του υπουργείου Εσωτερικών ή Εμπορίου .Αυτός είναι ο Μίμης,επαναλαμβανόμενος ,ένας καλαμπουρτζής που λέει το ίδιο αστείο πενήντα φορές και τον βαρέθηκε ο κόσμος.
Δεν υπάρχει ηθική μομφή,δεν υπάρχει κατηγορία κατα του Μιμη,δεν έχουμε καταγγελτική διάθεση (γι’αυτά περισεύει η εφηβική αριστερά των αποτιμήσεων),έχουμε αισθητική απαξία για το φαινόμενο.Είναι μπανάλ,είναι ιδεολογικοπολιτικό κιτς.
Στο ιστολογιο τσαλαβουτάμε με τσαπατσουλιά και βιασύνη σε πολλές εκδοχές της αριστεράς (εννοούμε ΟΛΕΣ) και του left liberal ,σε όλες τις μορφές.Χωρίς προκαταλήψεις,χωρίς προαπαιτούμενα.Είναι πιθανόν να κάνουμε λάθος,αλλά δε θα χάσουμε και το γουστο μας.......