Saturday, December 20, 2008

Η εκθεση του Coroner



To 1194 στην Αγγλία δημοσιεύεται ένα κρατικο κείμενο με την ονομασία «ο κώδικας του Eyre» που ορίζει τις υποχρεώσεις και αρμοδιότητες μιας νέας δημόσιας λειτουργίας.

Η λειτουργία αφορά τα δικαιώματα του θρόνου στις περιπτώσεις όπου από απροσδόκητο θανατο ,κυρίως δολοφονία,υπάρχουν αμφισβητούμενα περιουσιακά στοιχεία,για τα οποία πιθανόν ο θρόνος να είχε αξιώσεις.

Στο διάταγμα γραμμενο στα λατινικά, ο ρόλος αναφέρεται ως
custos placitorum coronas,που σε ελευθερη μεταφραση είναι ο εγγυητής των δικαιωμάτων του στέματος.Από την παραφθορά της λατινικής,ο αξιωματουχος ονομάστηκε coroner,και ετσι ονομάζεται μέχρι σήμερα.

Ποιος είναι ,μα ο ιατροδικαστής.

Αυτή η πολιτειακή θεσμική καταγωγή του ιατροδικαστή ,εξηγεί τον παράξενο,υβριδιακό και αιωρούμενο χαρακτήρα αυτής της δημόσιας λειτουργίας.

Εχουμε αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση ότι η θεσμική συγκρότηση των σύγχρονων κοινωνιών ,διολισθαίνει αενάως σε ασάφειες ,γκρίζες ζώνες,απροσδιοριστίες που παραπέμπουν συνεχώς όχι στον πολίτη με πλήρη ορισμένα και σταθερά δικαιώματα αλλά στον Homo Sacer.(αναρτηση μας 10/12/08)

Παράγουμε ως πολιτεία Homo Sacer,δηλαδή βιοπολιτικές οντότηες εκτός δικαίου (αιχμαλώτοι Γκουαντανάμο,προσφυγες χωρίς χαρτιά,παιδια μεταναστατών στην Ελλάδα χωρίς υπηκοότητα,θύματα γραφειοκρατίας κλπ) ,και χρησιμοποιούμε και πιο συχνά δημόσιες λειτουργίες αντίστοιχης αιώρησης.

Οσο οξύνονται οι συνθήκες της κοινωνίας τόσο προστρέχουμε στην βιοπολιτική καινοτομία.

Στην Ελλάδα του 2008 η δολοφονική βία πολλαπλασιάζεται ,και προσέρχεται στο προσκήνιο συνεχώς.Ετσι ο ιατροδικαστής γίνεται ένα δημόσιο πρόσωπο υψηλής εμβέλειας,και καθοριστικής σημασίας.

Θα δούμε γιατί τελικά αυτή η τεχνικά ουδέτερη φιγούρα,που εμφανίζεται συνεχώς μπροστά από τις τηλεοράσεις δεν είναι και τόσο αθώα (θεσμικά,πολιτικά) και τι σημαίνει βαθύτερα η συνεχής ανάγκη στις υπηρεσίες της.

Κατ’αρχάς ο τίτλος είναι παραπειστικός.

Δεν έχουμε ιατρό,δεν έχουμε ένα επιστήμονα λειτουργό που «ιαίνει»,αντιθέτως έχουμε ένα επιστήμονα που πιστιποιεί θάνατο και αιτίες θανάτου.Με ένα παράξενο τρόπο,ο λειτουργός αντιστρέφει τον μεταφυσικό του ρόλο (που εκκίνησε ως μάγος,ως ιερέας,ως Ασκληπιός) και αρχίζει την εργασία του μετά το τέλος της ιατρικής ,αν όχι μετα την αποτυχία της ιατρικής.Κανένας δεν καλεί ενα ιατροδικαστή για να θεραπευθει από μια ίωση.

Δεν έχουμε επίσης δικαστή,με την έννοια ότι δεν θα απονείμει δικαιοσύνη με όρους δικαίου με βάση τους νόμους και την ηθική,αλλά ένα λειτουργό που εν γνώσει των δικαστικών συνεπειών της εργασίας του,υποχρεούται να είναι ακριβής και ουδέτερος γιατί θα αποδώσει δικαιοσύνη με νόμους που προέρχονται από άλλη περιοχή.Η εμπλοκή του με την δικαιοσύνη είναι παράλληλη,είναι επικουρική.Δεν δικάζει δημόσια,αλλά απομονωμένος ανατέμνει τον νεκρό,με την υποχρέωση να μας αποκαλύψει όχι την αιτία αλλά τον μηχανισμό του θανάτου.Ενας δικαστής που είναι αστυνομικός ντεντεκτιβ του νεκρού σώματος.

-Γιατί άραγε τον αποκαλούμε ιατροδικαστή;
-Ποιο γλωσσικό παιχνίδι παίζεται και πιο βαθύτερο βιοπολιτικό διακύβευμα μασκαρεύεται πίσω από την καταχρηστική ορολογία;

Για να καταλάβουμε τι γίνεται ας σκεφτούμε τον ιστορικό χρόνο που έρχεται ο ιατροδικαστής.Στον ιστορικό αυτό χρόνο ο νεκρός ανήκει στο κράτος,δεν ανήκει πουθενά αλλού.Χωρίς τον ιατροδικαστή ο νεκρός δεν μπορεί ούτε να ταφεί.Είναι αδύνατο.

Εχουμε λοιπόν έναν που έρχεται μετά την αποτυχία της ιατρικής,υποχρεούται να μας παραδώσει ένα αξιόπιστο μηχανισμό εξήγησης του θανάτου,και να απελευθερώσει ένα σώμα από την κρατική επικυριαρχία.Τέλος είναι υποχρεωμένος να γράψει,να σταθεροποιήσει νοηματικά την τεχνική του σύλληψη.

Ο ιατροδικαστής λοιπόν είναι ουσιαστικά ο coranor του Eyre.Ο κρατικός λειτουργός με την ισχυρή θεσμική θέση που αντιπροσωπεύει άμεσα,αδιαμεσολάβητα τα συμφέροντα της κορώνας,του συμβόλου της εξουσίας.

Δεν είναι ούτε ιατρός ούτε δικαστής ουτε ανατόμος,ουτε συγγραφέας .Είναι κάτι εντός όλων αυτών ,χωρίς την διάκριση τους.Εκφράζει την απόλυτη ,πραγματική,μη συμβολική εξουσία.Κινείται εντός του τραυματικού λακανικού τραυματικού,γι’αυτό η εξουσία του δεν συμβολοποιείται από την ιατρική μπλούζα,την δικαστική τήβενο,αλλά ασκείται αδιαμεσολάβητα από την προφορική και γραπτή του απόφαση.


Το οξύμωρο είναι ότι αυτή η δύναμη δεν πηγάζει από την ζωή αλλα από την απώλεια της,και κρυσταλώνει την ισχύ της στην ζωή που ακοκουθεί τον θάνατο,μέσω των νομικών συνεπειών.Σαν ημίθεος που μπαινοβγαίνει στους κόσμους της ζωής και του θανάτου,αλώβητος διαμεσολαβόντας μηνύματα ζωντανων και νεκρών.Αντλεί από τους νεκρούς το σώμα ως σκευος προς ανάλυση,για να μεταμορφώσει την εκτίμηση του σε δικαιική βιοπολιτική ισχύ για τους ζωντανούς.

Οι αρχαίες τραγωδίες ,είναι γεμάτες νεκρά δολοφονημένα σώματα,που όμως μεταμορφώνονται σε ηθικά προτάγματα από μόνα τους,χωρίς την διαμεσολάβηση κανενός.Ο Πολυνείκης ο δεν νοείνται ως αντικείμενο ανάλυσης αλλά ως σώμα θα εμπλέξει την Αντιγόνη στην πολιτική προσταγή.Το νεκρό σώμα κείται εκτός πόλης,ως απόβλητο,αλλα είναι ενιαίο ,συμπαγές πολιτικό σώμα ,ως θύμα μιας ανυπακοής.Η πολιτική εξουσία του Κρέοντα,δεν το αποδομεί,δεν το αναλύει το αποβάλει ως τέτοιο,ως φορέα της υπέρτατης πολιτικής διαφωνίας.Η βιοπολιτική διαχείριση είναι καθαρή έντιμη και σαφής.

Στις μέρες μας το νεκρό δολοφονημένο σώμα,περιπέφτει στην εποπτία του κράτους γίνεται αντικείμενο περιγραφής,ιατροδικαστικής έκθεσης,από μια δύναμη που επιφυλάσει για τον εαυτό της την μεταμόρφωση του νεκρού σε νόημα,της δύμαμης της θεσμισμένης ιατροδικαστικής.


Πολύ λίγες δημόσιες λειτουργίες έχουν τόση σωρευτική δύναμη.Στην ιστορία υπήρξαν περιπτώσεις που ένας ιατροδικαστής καθόρισε αποφασιστικά και τελεσίδικα μεγάλες υποθέσεις.Καψασκης Γιαμαρέλος ενεπλάκησαν σε υποθέσεις ως οι τελικοι διαμορφωτές δικαστικών αποφάσεων,και όλα αυτά καλυμμένοι από μια μυστηριώδη θεσμική δύναμη,αυτής της «τεχνικής ουδετερότητας»

Ερχονταi λοιπόν οι ιατροδικαστές,και στο θέατρο της δημοσιότητες κάνουν το απόλυτο δραματουργικό αιφνιδιασμό,και παίζοντας στην σκηνή το τρίτο ρόλο,μέσα από την βιοπολιτική τους πυκνότητα,κλεβουν την παράσταση.
Στις προηγούμενες εκλογές ,γνωστός ιατροδικαστής κατέβηκε στις εκλογές,με όπλο την δημοσιότητα της μιας ατάκας και δεν τα πήγε άσχημα.

Σκέφτομαι τον Αλέξη,που αλώβητος μέχρι τώρα, ως ταχταρισμένο δεκαπενταχρονο σωματάκι νοηματοδοτεί τις εξεγέρσεις,αντιστάσεις, αναρχίες (διαλέγεις τον όρο).Βλέπεις οι ιατροδικαστικές εκθέσεις δεν προλαβαν να δουν την δημοσιότητα.Κι’οταν αυτό θα γίνει τότε θα καταλάβουμε πως τα νοήματα παραλλάσονται,μεταλλάσονται από μια απλη έκθεση.
Την έκθεση του Coroner.

6 comments:

Δ. Δρακονάριος said...

Αγαπητέ LLS,


859 λέξεις. Προς τι; Δεν λυπάσαι τον χρόνο σου;


Χαιρετώ.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS said...

ΔΔ
200 δευτερόλεπτα από το πολύτιμο Σαβατόβραδο,για να διαβάσεις 859 ασυναρτητες λεξεις.Δεν λυπασαι τον χρόνο σου;

Χαιρετώ

Greek Rider said...

Καλά ο παραπάνω διάλογος είναι για βραβείο, χωρίς πλάκα.

Greek Rider said...

lls πολύ εντυπωσιακό το κείμενο που έγραψες. Νομίζω ότι είναι το καλύτερό σου.

Και μέσα στο μεταμοντερνισμό του είναι πολύ αντι-μεταμοντέρνο και ηρωικό.

10 στα 10!

LEFT LIBERAL SYNTHESIS said...

GR
Ενα χρόνο σχεδόν συνεπιβάτης με μηχανόβιους κάτι θα μάθαινα από σούζες και κόντρες...

Δ. Δρακονάριος said...

Αγαπητέ LLS,


Το σχόλιό σου απαντά επί του δικού μου. Αυτό είναι σπάνιο - συνήθως οι απαντήσεις σου είναι "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε" - και συνεπώς χαιρετίζω το γεγονός μετά χαράς.

Όμως, καταφεύγεις και σε πονηριές. Εγώ δεν χαρακτήρισα το κείμενό σου "ασυνάρτητο". Πάλι μου βάζεις στο στόμα λέξεις που δεν χρησιμοποίησα. Ας είναι...

Το σχόλιό μου δεν είχε τον χαρακτήρα που - δικαιολογημένα ίσως - νόμισες. Κυριολεκτούσε. Μ' άλλα λόγια, αυτό που ήθελα να πω (χωρίς "εχθρική" διάθεση και ασχέτως αν η ανάλυσή σου ήταν σωστή ή όχι), ήταν πως το θέμα δεν παρουσίαζε κάποιο αξιόλογο ενδιαφέρον. Συγκριτικά βέβαια με άλλα ζητήματα των ημερών που "καίνε".

Απαντώντας τις προάλλες στην πρόσκλησή μου να σχολιάσεις τις απόψεις του Α. Ανδριανόπουλου ("Τσακίστε επί τέλους την αναρχία"), μου απήντησες ότι υπάρχουν "προτεραιότητες". Με το συγκεκριμένο θέμα που επέλεξες, δείχνεις να έχεις ένα μικρό πρόβλημα με την αξιολόγησή τους...


Χαιρετώ.