Αριστερα και Θεολογία μέρος 5 : A Badiou για τον υλισμό της "Χάριτος" και η "Κοσμική Χάρις"

To 1997 o A Badiou εκδίδει το βιβλίο του “Saint Paul”: La foundation de l’universalism. Λίγα χρόνια μετά το 2003 εκδίδεται η αγγλική μετάφραση συμπίπτει με το τεράστιο ενδιαφέρον που αποκτά ο ΑΒ γενικά στον αγγλοσαξονικό χώρο. Βαθμιαία το μικρό αυτό βιβλίο αποκτά την έννοια ενός θεμελιώδους κειμένου Πολιτικής Θεολογίας και πυροδοτεί το ενδιαφέρον της Θεολογίας για το έργο του ΑΒ.



Ο ίδιος ο Badiou αποδέχεται την ακούσια εμπλοκή του συμμετέχοντας σε συνέδρια για τον Α.Παύλο και δίνοντας συνεντεύξεις σε περιοδικά μιας υπαρξιστικής κατεύθυνσης (ΕΔΩ).Ωστόσο η θεολογία ανακαλύπτει εκ των υστέρων στο θεμελιώδες έργο Being & Event μια οντολογία η οποία παρουσιάζει θεολογικό ενδιαφέρον σε αντίστιξη με τον Θωμά Ακινάτη . Ο θεολόγος F.Deporteere δημοσιεύει το 2009 μια σχετική μελέτη και έκτοτε το ενδιαφέρον συνεχίζεται. (ΕΔΩ)


Πλευρές του αυτού του θεολογικού ενδιαφέροντος έχουμε σημειώσει και εδώ


Στο Saint Paul ο ΑΒ ασχολείται με την έννοια της Θείας Χάριτος την οποία αποδεσμεύει από το θεολογικό της βάρος, και την οποία διαχειρίζεται ως «δωρεά» .Για κάποιον όμως αινιγματικό τρόπο, διατηρεί την ορολογία ,έτσι ώστε και ό ίδιος κατονομάζει την φιλοσοφία του ως «Υλισμό της Χάριτος» και ως βασική κατηγορία του την «Κοσμική Χάρι». Ο ίδιος ο ΑΒ διατηρεί ανοικτούς τους διαδρόμους με τη θεολογία μέσω μιας τόσο ρητής επιλογής στην ορολογία του. Κατά πάσα πιθανότητα το ενδιαφέρον θα ενταθεί καθώς η ίδια η μαθηματική οντολογία που χρησιμοποιεί ο ΑΒ στα “Being & Event” και “Logic of Worlds” ενδιαφέρει τους πιο ανήσυχους θεολόγους. Άλλωστε τόσο για τον Cantor (οντολογική βάση του Being & Event) και τις μαθηματικές του έρευνες του έρευνες , έχει ήδη αναλυθεί η πιθανή επίδραση Καββαλιστικών και άλλων θεολογικών κατευθύνσεων (ΕΔΩ).Εντυπωσιακή αναλογία με τις μαθηματικές τεκμηριώσεις του ΑΒ παρουσιάζουν και οι αντίστοιχοι προβληματισμοί στον ελληνικό θεολογικό χώρο (ΕΔΩ)


Παραθέτουμε μικρά μεταφρασμένα αποσπάσματα. Στο πρώτο ο ΑΒ απαντά στο εύλογο ερώτημα του Peter Hallward για την επιμονή στην ορολογία της «Χάριτος» και στο δεύτερο ο ίδιος ο ΑΒ επαναφέρει την θεματική του για την «Κοσμική Χάρι» στο πρόσφατο και θεμελιώδες “Logic of Worlds”

Ethics p 122-123

PH- Είσαι πολύ προσεκτικός στο να διακρίνεις την φιλοσοφική αλήθεια από ότι θα είχε συγγένεια με την το άρρητο, το ανείπωτο, ή και ακόμα το μυστικό. Την ίδια στιγμή , υπερασπίζεσαι στο “Saint Paul” , αλλά και αλλού ένα τρομερό δόγμα αυτό της «Κοσμικής Χάριτος» αποκαθαρμένο όμως από θρησκευτικές αναφορές και περιεχόμενα. Το ερώτημα όμως είναι: το θρησκευτικό δεν αρχίζει ακριβώς εκεί που όλες οι θεματικές τελειώνουν; Και τελικά τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει η ιδέα της «Χάριτος» αν υποδηλώνει αν όχι την ιδέα μιας άλλης δημιουργικής δύναμης , ένα καθαρό επέκεινα;

AB- Για μένα, κάθε μοναδική αλήθεια έχει την αρχή της σε ένα συμβάν. Πρέπει να συμβεί κάτι , για να υπάρξει κάτι νέο. Ακόμη και στις προσωπικές μας ζωές πρέπει να υπάρξει μια συνάντηση , κάτι που δεν μπορεί να υπολογισθεί ,κατηγοριοποιηθεί, ή γίνει υποκείμενο διαχείρισης: πρέπει να υπάρξει μια τομή βασισμένη μόνο στην τύχη. Και αυτό γίνεται μόνο όσο υπάρχει ένα βασικός δεσμός μεταξύ της άπειρης ανάπτυξης ή κατασκευής μιας αλήθειας , και αυτό το στοιχείο της έκστασης το οποίο είναι το συμβάν , κατανοώ ότι οι Χριστιανοί θεολόγοι αποκαλούν «Θεία Χάρις». Αυτό δεν σημαίνει ότι για αυτούς ο όρος έχει την ίδια σημασία. Στην πραγματικότητα κάθε χάρις είναι ένα θείο δώρο και δεν μπορούμε να αποφύγουμε την ιδέα ενός απόλυτου θείου υπολογισμού που υπερβαίνει την κατανόηση μας. Αυτό θα μπορούσε να είναι η διαφορά η οποία εξακολουθεί να υφίσταται μεταξύ μιας καθαρά θρησκευτικής κατανόησης της χάριτος ,και ότι εγώ αποκαλώ «κοσμική χάρις».


Βασικά ,αυτό που εγώ αποκαλώ «κοσμική χάρις» περιγράφει το γεγονός , ότι όσο μας δίδεται η ευκαιρία της αληθείας , μια ευκαιρία να είμαστε κάτι παραπάνω από ζώσες ατομικότητες οι οποίες προωθούν τα συνηθισμένα συμφέροντα μας , αυτή λοιπόν η ευκαιρία μας δίδεται μέσω ενός συμβάντος. Αυτή η δωρεά του συμβάντος ,βασίζεται απολύτως στην τύχη, και πέρα από κάθε λογική διαχείρισης και υπολογισμού της ύπαρξης γιατί να μην αποκληθεί «Χάρις»; Απλούστατα είναι μια χάρις που δεν απαιτεί μια παντοδύναμη θεϊκή υπέρβαση. Αυτό που με ενδιαφέρει στον Απόστολο Παύλο είναι η ιδέα, πολύ ρητή στα κείμενα του, ότι το γίγνεσθαι μιας αλήθειας , το γίγνεσθαι ενός υποκειμένου εξαρτάται ολοκληρωτικά στο αυθεντικό συμβάν το οποίο κείται πέραν των κατηγοριοποιήσεων και των υπολογισμών που μπορούμε να κάνουμε.

Logic of  Worlds p 512
Η κοινότοπη αντίρρηση λέει ότι αν η ζωή εξαρτάται από το συμβάν, τότε αυτή είναι δωρεά σε εκείνους οι οποίοι είχαν την τύχη να καλωσορίσουν το συμβάν. Ο δημοκράτης βλέπει σε αυτήν την τύχη το έμβλημα ενός αριστοκρατισμού , μια υπερβατική αυθαιρεσία , αυτού του τύπου η οποία πάντα συνδέεται με ένα δόγμα της Θείας Χάριτος. Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές έχω χρησιμοποιήσει την μεταφορά της Χάριτος, για να υποδείξω ότι αποκαλείται ζωή πάντα συμφωνεί να λειτουργήσει μέσω των πρωτοφανών συνεπειών αυτού που ήδη συμβαίνει.


Οι συνήγοροι του θείου, παρά του Θεού, έχουν προσπαθήσει να επιδιορθώσουν την προφανή αδικία αυτού του δώρου, αυτού του μη υπολογίσιμου συμπληρώματος από το οποίο πηγάζει η μετουσίωση μιας ανυπαρξίας. Για να εκπληρώσει αυτόν τον σκοπό πρόσφατα ,ο πιο ταλαντούχος και τελικά αγνοημένος , ο Quentin Meillassoux έχει διατυπώσει μια ολοκληρωτικά νέα θεωρία του «όχι ακόμα» της θείας ύπαρξης που συνοδεύεται με μια ορθολογική υπόσχεση για την ανάσταση των σωμάτων. Αυτή η θεωρία καταδεικνύει ότι τόσο τα νέα σώματα όσο και η γέννηση τους διακυβεύονται.

Συνδέσεις
 
LLS :Αριστερά και Θεολογία Μέρος 1 :Negri και Spinoza
 
LLS:Αριστερά και Θεολογία Μέρος 2 A.Badiou
 
LLS:Αριστερά και Θεολογία μέρος 3: S.Zizek
 
LLS:Αριστερά και Θεολογία Μέρος 4:ο A Badiou σε θεολογικό συνέδριο
 
Frederiek-Depoortere :Badiou & Theology:Ανάλυση και ανίστιξη της οντολογίας Badiou και Ακινάτη
 
Α.Αczel : Το μυστήριο του 'Αλεφ: Καββαλιστικές επιδράσεις στο έργο του Cantor
 
Ι Ζώης Θεολογία και Μαθηματική Λογική.Εντυπωσιακή ομοιότητα με την οικειοποίηση της θεωρίας συνόλων όπως την επιχειρεί ο ΑΒ

S.Zizek : Το φιλελευθερο παράδοξο και η Ayn Rand

Καθώς ο Ζιζεκ μιλάει αύριο στο Πολυτεχνείο  (εδώ) , είναι καλό να αναδείξουμε ως εκείνο τον στοχαστή της αριστεράς που έχει ασχοληθεί με τον φιλελευθερισμό. Ωστόσο η κριτική του τον οδηγεί σε μια στάση που είναι πιο παραγωγική. Ο Φιλελευθερισμός δεν είναι η οργανική , η συστατική η αναπόδραστη ιδεολογία των συντηρητικών Ελίτ, αλλά είναι ένα ιστορικά προσδιορισμένο ιδεολογικό πλαίσιο με αντιφάσεις .Οι παγκόσμιες Ελίτ δεν είναι τυπικά φιλελεύθερες ,δεν μπορούν να αντέξουν ένα πλήρη φιλελευθερισμό, και όπως αλλού έχει αναφέρει ο ΣΖ τελικά η αδελφή του «φιλελευθερισμού η ριζοσπαστική αριστερά θα τον σώσει».(εδώ)



Επομένως οι Ελιτ δεν εγκαλούνται γιατί είναι φιλελεύθερες, εγκαλούνται γιατί δεν είναι πλήρως φιλελεύθερες, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι μια στενή Μαρξιστική κριτική θα απεδείκνυε το τυπικό αδιέξοδο ενός πλήρους φιλελευθερισμού. Στο απόσπασμα που ακολουθεί ο ΣΖ εκφράζει ακριβώς την υποστήριξη του προς την ιέρια του Φιλελευθερισμού Ayn Rand γιατί ακριβώς συνηγορεί προς ένα πλήρη φιλελευθερισμού


Στα καθ’ ημάς η σχέση φιλελευθερισμού αριστεράς δεν υφίσταται γιατί απλούστατα δεν υφίσταται κανένας φιλελευθερισμός .Και μόνο το γεγονός ότι η Μπακογιάννη ανέξοδα αυτοορίζεται ως διεκδικητής του χώρου δείχνει την κατάσταση .Από την άλλη πλευρά η Ελληνική Αριστερά αδυνατώντας να αναλύσει τον εγγενή κρατικιστικό και τελικά αντιφιλελεύθερο χαρακτήρα των συντηρητικών δυνάμεων και των Ελιτ που αντιπροσωπεύουν, σκιαμαχεί με μια κατασκευή ( της φιλελεύθερης αστικής τάξης) την οποία κατατροπώνει στο πι και φι στην δημοσιότητα για να βρει το φρικαλέο ιδιότροπο πρόσωπο της εντός του κράτους μέσω της πλειάδας των κρατικών προμηθευτών και της ανεξέλεγκτης ισχύος τους. Το θεμελιώδες λάθος είναι ότι αντιλαμβάνεται τον φιλελευθερισμό «συμπαγή» ενώ αυτός όπως μας λέει ο ΣΖ είναι «παράδοξος» .


Οι προβληματισμοί του ΣΖ που ακολουθούν είναι βέβαια στο συνηθισμένο περισκοπικό πολυπρισπατικό στυλ του , ένα στυλ «ναι μεν αλλά » για το οποίο φοβάμαι ότι η δημοσιότητα μας , συνηθισμένη σε ευαγγελισμούς και αποκαλυπτικές αλήθειες δεν μπορεί να αφομοιώσει. Αποτέλεσμα ο ΣΖ μεταφράζεται εκλεκτικά , και όταν οι αντιφάσεις του αναδύονται (γιατί είναι προφανείς) αυτές δεν κατανοούνται ως παραγωγική αναζήτηση αλλά ως «ιδεολογικές ασυνέπειες» με κριτήρια και ύφος Γ Διεθνούς.


Σήμερα η έννοια του «φιλελευθερισμού» ταλαντώνεται ανάμεσα σε δύο αντίθετους πόλους: οικονομικός φιλελευθερισμός (ατομισμός της ελεύθερης αγοράς, άρνηση κρατικών ρυθμίσεων) και πολιτικός φιλελευθερισμός ( με επιτονισμό της ισότητας , κοινωνική αλληλεγγύη, ανεκτικότητα ).Στις ΗΠΑ οι Ρεμπουμπλικάνοι είναι πιο φιλελεύθεροι με την πρώτη έννοια, και οι Δημοκρατικοί με την δεύτερη. Βέβαια το σημείο είναι ότι ενώ κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει μέσω μιας πιο ενδελεχούς ανάλυσης ποιος είναι ο «αληθινός» φιλελευθερισμός , ομοίως και κανείς δεν μπορεί να λύσει το αδιέξοδο με την πρόταση μιας ανώτερης «διαλεκτικής σύνθεσης» ή να αποφύγει την σύγχυση κάνοντας μια διάκριση ανάμεσα στις δύο έννοιες του όρου. Η ένταση ανάμεσα στις δυο έννοιες είναι εγγενής στο περιεχόμενο που ο «φιλελευθερισμός» προσπαθεί να ορίσει , είναι μια ένταση συστατική του, η οποία δεν σηματοδοτεί ένα περιορισμό στην γνώση μας , αλλά σηματοδοτεί την «αλήθεια» του όρου.

Παραδοσιακά , κάθε έννοια φιλελευθερισμού εμφανίζεται ως το αντίθετο της άλλης: η φιλελεύθερη πολυπολιτισμικότητα συνηγορεί για την ανεκτικότητα και κατά κανόνα αντιμάχεται τον οικονομικό φιλελευθερισμό καθώς προσπαθεί να προστατέψει τις ασθενείς από τις απρόσκοπτες δυνάμεις της αγοράς, ενώ οι φιλελεύθεροι της αγοράς κατά κανόνα συντάσσονται με τις παραδοσιακές αξίες της οικογένειας. Και έτσι φτάνουμε στο διπλό παράδοξο της παραδοσιακής Δεξιάς η οποία από την μία υποστηρίζει την οικονομία της αγοράς ,ενώ σχεδόν άγρια αντιτίθεται στις αξίες και την κουλτούρα τις οποίες η οικονομία γεννά και το παράδοξο της πολυπολιτιστικής Αριστεράς η οποία αρνείται την αγορά (όλο και λιγότερο) ενώ ενθουσιωδώς ενισχύει την ιδεολογία που αυτή η αγορά γεννά. Μισό αιώνα πριν η πιο χαρακτηριστική εξαίρεση ήταν η μοναδική Ayn Rand , η οποία συνηγορούσε για ένα φιλελευθερισμό της αγοράς και για ένα πλήρη εγωισμό αποκαθαρμένο όμως από την παραδοσιακή ηθική η οποία αφορά τις αξίες της οικογένειας και την θυσία για το γενικό καλό. Σήμερα όμως μάλλον εισερχόμαστε σε μια εποχή όπου οι δυο πλευρές συνυπάρχουν: τύποι σαν τον Bill Gates ποζάρουν και ως ριζοσπάστες της αγοράς αλλά και ως ανθρωπιστής.

Εδώ λοιπόν εισερχόμαστε στο βασικό παράδοξο του φιλελευθερισμού. Μια αντί-ιδεολογική και αντί-ουτοπική στάση είναι εγγεγραμμένη στον πυρήνα του φιλελεύθερου οράματος: ο φιλελευθερισμός αυτοκατανοείται ως «η πολιτική του ελάχιστου κακού» και η φιλοδοξία του είναι να προσφέρει την «λιγότερο χειρότερη κοινωνία» ,αποτρέποντας την το μεγαλύτερο κακό, γιατί θεωρεί κάθε προσπάθεια να επικαθορίσουμε ένα θετικό στόχο ως την απόλυτη πηγή του κακού. Η απόφανση του Chaurchill για την δημοκρατία ως το χειρότερο από όλα τα πολιτεύματα με την εξαίρεση των υπολοίπων ισχύει περισσότερο για τον φιλελευθερισμό. Αυτή η οπτική διατηρείται από ένα προφανή πεσιμισμό για την ανθρώπινη φύση: ο άνθρωπος είναι ένα εγωιστικό και ζηλόφθονο ζώο , και αν κάποιος προσπαθήσει να οικοδομήσει ένα πολιτικό σύστημα που να εγκαλεί την καλοσύνη και τον αλτρουισμό ,τότε το αποτέλεσμα θα είναι η χειρότερη εκδοχή του τρόμου ( είναι γνωστό βέβαια πως και ο Γιακωβινισμός και ο Σταλινισμός προϋποθέτουν τις ανθρώπινες αρετές) .Όμως η φιλελεύθερη κριτική της «τυραννίας του Κακού» έχει το κόστος της: η εφαρμογή αυτού του προγράμματος προκαλεί τα αντίθετα του. Η απαίτηση για το λιγότερο κακό ,όταν επιβεβαιώνεται ως παγκόσμια αρχή, βαθμιαία πολλαπλασιάζει τα χαρακτηριστικά του αντιπάλου του .Η παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη αυτοπαρουσιάζεται ως η καλύτερη εκδοχή δυνατού κόσμου: η ήπια απόρριψη των ουτοπιών τελειώνει με την επιβολή της δικής του ουτοπίας ή οποία υποτίθεται θα πραγματοποιηθεί αν όλοι ενταχθούμε στους παγκόσμιους μηχανισμούς της αγοράς και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται το όραμα ενός «Νέου Ανθρώπου» χωρίς τις παλαιές αποσκευές.Living the end times.p37 -38

Ενα συνεχές απεργιών ,απόγνωσης και στο βάθος Slavoj

Δεν έχουν περάσει και πολλοί μήνες ,πολύ πριν το «μνημόνιο» όταν ξαφνικά η Ελλάδα ανακάλυψε τους «σκλάβους» της Αμαλιάδας (εδώ), και οι εργαζόμενοι στο ΙΚΑ αποκάλυπταν πως στην Κρήτη η μαύρη εργασία είχε ξεπεράσει όλα τα δεδομένα.(εδώ)


Η μισθωτή εργασία στην Ελλάδα είναι συστηματικά υπονομευμένη. Οι πραγματικές αμοιβές είναι μικρές, και υπάρχει τεράστια αδήλωτη εργασία. Τα φαινόμενα είναι αναλυμένα χιλιάδες φορές

Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα των εισφοροδιαφυγών δημιουργεί απασχόληση, ευελιξία, συγκρατεί την ανεργία ,αλλά δεν δημιουργεί κανένα έδαφος δημιουργίας θέσεων απασχόλησης με ποιότητα. Οι ανάγκες για μισθωτή εργασία με στοιχειώδη δικαιώματα και μέλλον καλύπτονταν μόνο στο δημόσιο και τις Δεκο, και στις ελάχιστες μεγάλες οικονομικές μονάδες του Ιδιωτικού Τομέα.

Οι ομάδες του κόσμου της μισθωτής εργασίας ευρίσκονται απομονωμένες σε ένα πλέγμα οικονομικών δομών , σε μια οικονομική άρθρωση ασταθή ασύμμετρη. Η μικρή οικονομική μονάδα εξασφάλιζε άρρητες ισχυρές συναινέσεις, αμοιβαίες συνομωσίες, σε μια ιδιότροπη «ταξική συνεργασία» ενώ οι εργαζόμενοι στις Δεκο και το δημόσιο ,με ρητορεία Γ Διεθνούς και Εύχαρη συναίνεση στις πρακτικές Μαυρογυαλούρου ένοιωθαν τουλάχιστον αξιοπρέπεια. Οι κρατικοί έλεγχοι για την εργασία ήταν το μοντέλο για τους έλεγχους που ακολούθησαν για την απαγόρευση του τσιγάρου.

Έρχεται η κρίση και η συνταγή είναι απλή. Μειώστε τις αμοιβές , τις συντάξεις, μπας και ισορροπήσετε τα δημοσιονομικά, και μπας αυξήσετε την παραγωγικότητα, και βλέπουμε.

Η συνταγή εφαρμόζεται, μόνο που είναι πιο μοντέρνα από ότι πρέπει, είναι αυστηρά ομοιοπαθητική. Ο κόσμος της μισθωτής εργασίας, καλείται να υποστεί μια δηλητηρίαση, η οποία θα διεγείρει άλλα υποσυστήματα του ανοσοποιητικού της οικονομίας για να επέλθει η οψέποτε η θεραπεία.

Όσοι είναι χρόνια στην γκρίζα ζώνη της ιδιωτικής οικονομίας, εξοβελίζονται σιωπηλά όπως πάντα, και όσοι ευρίσκονται στις πιο τυπικές ζώνες υφίστανται ήδη τα συμπτώματα του φαρμάκου, αλλά από ότι φαίνεται αυτά θα χειροτερεύσουν. Ταυτόχρονα η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα των εισφοροδιαφυγών εμφανίζει σημάδια διάλυσης, οι δε υποτιθέμενοι δυναμικοί κλάδοι δεν δείχνουν και κανένα δυναμισμό.

Η ομοιοπαθητική της τρόικας προς το παρόν δείχνει μόνο τα αρνητικά της.

Ο ΓΑΠ παίζει το χαρτί της έλλειψης εναλλακτικής. Ο Σαμαράς καιροσκοπεί ,αν και τελευταία υπήρξε και μια πολύ επεξεργασμένη φίνα και αναπάντεχη αινιγματική  συνηγορία της πολιτικής του (εδώ) .Η αριστερά έχει διατυπώσει τα πάντα.Anything goes. Λαϊκή εξουσία , έξω από την ΕΕ, μέσα στην ΕΕ, όχι στις απολύσεις , ναι στις δικές μας «συντροφικές αποχωρήσεις» , και υποστήριξη στις κινητοποιήσεις ελπίζοντας στην «δυναμική» που θα ανατρέψει και θα δημιουργήσει «καταστάσεις». Μόνο που η προεξοφλημένη δυναμική είναι σαν χρηματιστηριακό παράγωγο. «Σορτάρεται» και «ανάποδα». Και από ότι φαίνεται ο Ρουμπινί διαβάζει Πριν -Λαπαβίτσα, και ο Γιούνκερ Θέσεις- Μηλιό.

Το βέβαιο είναι ότι η νεοελληνική «πολυσθένεια» ή «πολυέργεια» δηλαδή η τελική εξασφάλιση ενός επιπέδου ζωής , μέσω ενός καταμερισμού εσόδων και ροών από πολλαπλές αντιφατικές (ως προς την τυπική τους θέση) πηγές με βάση την οικογένεια – γένος φτάνει στα όρια της. Η ΔΥ σύζυγος δεν μπορεί να συνεχίσει να εγγυάται το δάνειο του βιοτέχνη εισφοροφυγά συζύγου, το μικρό μαγαζί που διαθέτει η οικογένεια στην υποβαθμισμένη Αθήνα είναι ξενοίκιαστο και τα δώρα των παππούδων μειώθηκαν. Ο βιοτέχνης έχει ήδη μειώσει τους μισθούς των δύο μακρινών συγγενών που εργάζονται μαζί, από τους τρεις Πακιστανούς (προφανώς με μαύρα) απασχολείται ο ένας ,και οι εισφορές στο ΙΚΑ ξαναμπήκαν σε ρύθμιση.

Δίπλα στα στρώματα του συστημικού αδιέξοδου προβάλουν νέες μορφές της απόγνωσης.

Και στην συγκυρία αυτή αναδύονται πολλαπλά σενάρια έκφρασης της απόγνωσης. Οργανωμένη , τακτοποιημένη δυσαρέσκεια ,δηλαδή απεργίες , συλλαλητήρια , πορείες , αλλά και ηφαιστειακή έκρηξη χωρίς όνομα και ταυτότητα. Η κάθε μορφή χωριστά (πχ «Δεκέμβρης» , τυπικές πορείες ΚΚΕ) αλλά και οι δύο μαζί (Μάιος 10 – Μαρφίν)

Η απόγνωση ως αναλογική δομή συνεχούς, όχι ως ψηφιακά πίξελ προς τακτοποίηση.


Μια εβδομάδα απεργιών που επιπλέουν σε ένα δυναμικό συνεχές απόγνωσης και πάνω στην στιγμή «σκάει μύτη» και ο Slavoj .

Slavoj το Youtube είναι γεμάτο από τις διαλέξεις σου, σε είδαμε πέρσι δύο φορές στην Αθήνα , σε παρακαλώ μην ξανακάνεις τα ίδια κόλπα.

Πρώτον μη φοράς φανελάκι για να το τραβάς, μη ξεκινήσεις με ανέκδοτο που έχεις πει τις προηγούμενες πέντε φορές με τον χωρικό και την γυναίκα του ή το άλλο με τον συμβολικό ευνουχισμό.

Slavoj μας αρέσεις τόσο πολύ γιατί είσαι ευρηματικός ανήσυχος αλλά ,αρχίζω να σε βαριέμαι γιατί η ανησυχία σου είναι τόσο προβλέψιμη. Και επειδή εμείς σε αγαπάμε με τα ελαττώματα σου, δηλαδή ξέρουμε ότι κρύβεις και ένα μικρό showman μέσα σου, και ότι με τους αναλογικούς συλλογισμούς σου λες και ξελές ,σκέφτηκα να μεταφράσω ένα μικρό κομματάκι με την προσδοκία να το προσέξουν όσοι παρακολούθησαν και χειροκρότησαν την M.Χάρνεκερ. Ο Slavoj ξέρει τι λέει και ξέρει τι γράφει, τα "λέω ξελέω" του είναι λεπτεπίλεπτα και παραγωγικά, μόνο που προσέχει πάρα πολύ το ακροατήριο του , και γουστάρει το χειροκρότημα. πχ στην Αθήνα δεν θα έλεγε ποτέ όσα πρόσφατα έγραψε:

«Με αυστηρά Μαρξιστικά κριτήρια , η Βενεζουέλα , όπως άλλωστε και η Σαουδική Αραβία, σήμερα αναμφίβολα εκμεταλλεύεται τις άλλες χώρες: η κυριότερη πηγή πλούτου της το πετρέλαιο είναι μια φυσική πηγή πλούτου, και άρα η τιμή του είναι ένα ενοίκιο το οποίο τελικά δεν εκφράζει καμία αξία (δηλαδή να προέρχεται από εργασία).


Οι πολίτες της Βενεζουέλας απολαμβάνουν μια μορφή συλλογικού ενοικίου από τις αναπτυγμένες χώρες ,ενός ενοικίου που κερδισμένου μόνο από την κατοχή ενός φυσικού πλούτου.


Ο μοναδικός τρόπος για να μιλήσουμε για εκμετάλλευση της Βενεζουέλας εδώ είναι να εγκαταλείψουμε την θεωρία της αξίας του Marx,και να υιοθετήσουμε την νεοκλασική θεωρία των τριών συντελεστών παραγωγής (φυσικός πλούτος, εργασία, κεφάλαιο) όπου ο καθένας συνεισφέρει προς την αξία του προϊόντος.

Μόνο εάν εφαρμόσουμε την νεοκλασική θεωρία μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μια αναπτυγμένη οικονομία δεν πληρώνει όλη την τιμή του πετρελαίου (πλήρη εννοούμε την τιμή που θα είχαμε σε μια ιδανική συνθήκη ανταγωνισμού) και άρα πριν τον Τσάβες η Βενεζουέλα ήταν «υπό εκμετάλλευση». Δεν μπορούμε να ισχύουν και τα δύο , η Μαρξική θεωρία της αξίας και η έννοια της εκμετάλλευσης των αναπτυσσομένων χωρών μέσω της ληστείας του φυσικού πλούτου.» Living the end times p 241-2

Β.Μαρκεζίνης: "Κοινοτοπίες Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού".Μια κριτική του Ν.Χρυσολωρά

Του Νίκου Χρυσολωρά

"Βασιλειος Μαρκεζινης-Μια Νέα Εξωτερική Πολιτική για την Ελλάδα"

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Βασίλειος Μαρκεζίνης είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους πλέον προβεβλημένους ακαδημαϊκούς στη χώρα μας. Στις σελίδες των δύο πρόσφατων βιβλίων του -Επικοινωνιακή Διπλωματία και Διπλωματία Βάθους (ΕΔΔΒ) και Μια Νέα Εξωτερική Πολιτική για την Ελλάδα (ΜΝΕΠΕ)- τα οποία κυκλοφορούν από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη, ο αναγνώστης θα βρει μία συνοπτική παρουσίαση των θέσεών του για τα βασικά θέματα στην ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας, αλλά και προσεγγίσεις σε διεθνή ζητήματα, όπως ο ρόλος των ΗΠΑ στο παγκόσμιο στερέωμα και σε σχέση με τη Ρωσία, η τουρκική διπλωματία στην εποχή Νταβούτογλου και ο λεγόμενος πόλεμος των αγωγών. Με όπλο την πολυετή εμπειρία του, ο Μαρκεζίνης γράφει με σαφήνεια και γλαφυρότητα, γεγονός που καθιστά τα δύο βιβλία ευχάριστο ανάγνωσμα, παρά το γεγονός ότι δεν αποφεύγονται οι πλατειασμοί, η περιαυτολογία και οι συχνές επαναλήψεις.


Αν πάντως το ζητούμενο δεν είναι η περιγραφή και η επικοινωνία των απόψεων του συγγραφέα, τις οποίες άλλωστε οι ενδιαφερόμενοι έχουν την ευκαιρία να διαβάζουν συχνά στις εφημερίδες και να τις πληροφορούνται μέσω τηλεοπτικών εκπομπών, αλλά μία διεισδυτική ματιά στον κόσμο της εξωτερικής πολιτικής, τότε είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για επιτυχημένα εγχειρήματα. Οι περισσότερες από τις επισημάνσεις των βιβλίων είναι λίγο έως πολύ γνωστές σε όσους ασχολούνται με τον χώρο της διπλωματίας, ακόμη και σε στοιχειωδώς επιμελείς πρωτοετείς φοιτητές σχολών διεθνών σχέσεων. Για παράδειγμα, το κάλεσμα του συγγραφέα να υιοθετήσουμε (ως χώρα) μία «πολυγαμική εξωτερική πολιτική», καίτοι εύηχο, δεν παύει να είναι κοινότοπο. Εξίσου γνωστές είναι στους διεθνολόγους και πολλές άλλες θέσεις που παρουσιάζονται περίπου ως καινοφανείς στα δύο συγγράμματα, όπως ότι ο διπολικός κόσμος ήταν πιο σταθερός από τον πολυπολικό (ΜΝΕΠΕ, σελ. 34). Με άλλα λόγια, τόσο η «Επικοινωνιακή Διπλωματία...», όσο και η «Νέα Εξωτερική Πολιτική...» επαναλαμβάνουν συχνά τα αυτονόητα και στερούνται βάθους ανάλυσης.

Ορισμένες φορές μάλιστα, ο Μαρκεζίνης ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε τον τροχό, αντιλαμβανόμενος περιστατικά που διέλαθαν υποτίθεται την προσοχή όλων των άλλων, κάτι που συνήθως δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της πρόσφατης ανταλλαγής κατασκόπων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, το οποίο υποστηρίζει ότι «πέρασε απαρατήρητο από τα ΜΜΕ των δύο χωρών...» (ΜΝΕΠΕ, σελ. 31). Προφανώς ο συγγραφέας βρισκόταν εκείνη την περίοδο σε διακοπές, αφού δεν μπορεί αλλιώς να μην πρόσεξε ότι το θέμα «έπαιζε» στα πρωτοσέλιδα όλων των μεγάλων εφημερίδων του εξωτερικού, αλλά και της Ελλάδας, επί μήνες.

Τα πραγματικά προβλήματα ξεκινούν όταν ο Μαρκεζίνης περνάει από την περιγραφή στην ερμηνεία και ξεκινάει τις άστοχες γενικεύσεις: σύμφωνα με τα βιβλία, οι περισσότεροι πολιτικοί δεν έχουν το θάρρος της γνώμης τους (ΕΔΔΒ, κεφ. 2), οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν το διεθνές ρεπορτάζ παίρνουν «γραμμή», τα «think tanks» αναπαράγουν καθεστηκυίες απόψεις και οι περισσότεροι Ελληνες έχουν μάθει να «κλίνουν το γόνυ» στις ΗΠΑ (ΕΔΔΒ, σελ. 132). Οπως αντιλαμβάνεται κανείς, οι παραπάνω απλοϊκές θέσεις αποτελούν αφορισμούς που όχι μόνο δεν επιβεβαιώνονται από τα εμπειρικά δεδομένα, αλλά παραπέμπουν κιόλας σε συνωμοσιολογία. Καμία δημοσκόπηση δεν έχει δείξει ποτέ ότι η ελληνική κοινή γνώμη είναι άκριτα φιλοαμερικανική (μάλλον το αντίθετο ισχύει), ενώ όλοι μας μπορούμε να υποδείξουμε πολιτικούς που διαθέτουν παρρησία, αλλά και δημοσιογράφους με διεισδυτική ματιά στα δημόσια πράγματα. Επομένως, χαρακτηρισμοί όπως οι παραπάνω δείχνουν μια ελαφρότητα που δεν θα περίμενε κανείς από ακαδημαϊκό εγνωσμένου κύρους.

Το πλέον απαράδεκτο στοιχείο και των δύο βιβλίων όμως είναι η εμπάθεια και ο αστήριχτος καταγγελτικός λόγος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Μαρκεζίνης υπαινίσσεται ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή εν ενεργεία Ελληνες πολιτικοί και διπλωμάτες που διαπράττουν προδοσία, υπηρετώντας εντολές του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αντί για το δημόσιο συμφέρον, με αντάλλαγμα την προσωπική τους ανέλιξη: «Οι δικοί μας πολιτικοί», γράφει, «κρύβουν πίσω από τη θεωρία του εκσυγχρονισμού την έμφυτη πνευματική και πολιτική τους υποταγή στην αμερικανική πολιτική, ευελπιστώντας να εξασφαλίσουν το αναγκαίο, για την πολιτική τους καριέρα, πιστοποιητικό καλής διαγωγής» (ΜΝΕΠΕ, σελ. 277). Στη «Νέα Εξωτερική Πολιτική...», ο συγγραφέας βλέπει παντού μειοδότες και συνωμοσίες. Βασικός μοχλός του σκοτεινού αυτού συστήματος είναι υποτίθεται οι ερευνητές του Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ), οι οποίοι φοβούνται να «τολμήσουν προβλέψεις που δεν συμπίπτουν με τα συμφέροντα των αφεντικών τους» (ΜΝΕΠΕ, σελ. 111-112).

Περιττό να αναφέρει κανείς βέβαια ότι ο λαός παρουσιάζεται ως ο μεγάλος εξαπατημένος σε όλη αυτή την -α λα Νταν Μπράουν- σκοτεινή υπόθεση, καθώς, για να δανειστώ από τις Γραφές, περιγράφεται περίπου ως εκ της φύσεώς του «όσιος, άκακος, αμίαντος, κεχωρισμένος από των αμαρτωλών και υψηλότερος των ουρανών γενόμενος».

Θέσεις και ανάλυση

Εν κατακλείδι, τα βιβλία συστήνονται σε όσους επιθυμούν να αποκτήσουν σφαιρική εικόνα για τις θέσεις του συγγραφέα, τόσο για τις κοινότοπες, όσο και τις συνωμοσιολογικές. Μάλλον όμως είναι περιττό για όσους ψάχνουν ανάλυση «βάθους» στα εξωτερικά θέματα. Και για να κλέψουμε λίγη από τη διάθεση για εικοτολογία του συγγραφέα, είναι πραγματικά δυσερμήνευτο για ποιο λόγο τέτοιες απόψεις συνεχίζουν να τυγχάνουν τόσο μεγάλης προβολής από τα ελληνικά μήντια.

Μία πιθανή εξήγηση είναι πως ο Μαρκεζίνης είναι από τους πλέον χαρισματικούς εκπροσώπους ενός δημοφιλέστατου ρεύματος σκέψης, το οποίο ο Ακης Γαβριηλίδης έχει εύστοχα χαρακτηρίσει «ριζοσπαστικό πατριωτισμό». Πρόκειται για έναν ιδεολογικό αχταρμά, στον οποίο με κάποιο τρόπο συνυπάρχουν αρμονικά ο εθνικισμός, η αντιδυτική ρητορική, οι θεωρίες συνωμοσίας και θυματοποίησης των Ελλήνων, ο λαϊκισμός, αλλά και το μαρτυρολόγιο και ο ξύλινος λόγος της Σταλινικής αριστεράς. Κάθε κοινωνία έχει φυσικά τους οργανικούς διανοούμενους που της αξίζουν. Στη δική μας περίπτωση, ευδοκιμούν όσοι της χαϊδεύουν τα αυτιά...

Σύνδεση με το ιστολόγιο του Ν.Χρυσολωρά εδώ

Ο Αριστερός Μεταρρυθμισμός στην συγκυρία

Από το "Μη μαδάς την Μαργαρίτα"

Που παίζεται το παιχνίδι ρωτά μια Στρουθοκάμηλος Αριστερή και μια Μαργαρίτα που δεν θέλει να την μαδάνε απαντά:


Παντού.

Η κρίση που ξεκίνησε το 2008 οφείλεται σε πολλά, άλλα κύρια και άλλα δευτερεύοντα και η Ελλάδα με την εύθραυστη δημοσιονομική υγεία έγινε ένα από τα πρώτα θύματα.Από το 1973 και μετά διανύουμε μια περίοδο σταθερής ανισορροπίας όπως την χαρακτηρίζει ο Γιάννης Βαρουφάκης:

Μια περίοδο άνισου πλουτισμού που βελτίωνε τους δείκτες εντυπωσιακά, παρήγαγε ταυτόχρονα εντυπωσιακό πλούτο και μεγάλη δυστυχία, αύξανε τις ανισορροπίες και έχτιζε λογιών-λογιών παλάτια στην άμμο. Τα δυο πιο σημαντικά παλάτια: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η αγορά ακινήτων. Τα παράγωγα και τα δομημένα ομόλογα αυγάτιζαν το χρήμα των τραπεζών και των hedge funds, ενώ το εργατικό κόστος έπεφτε, οι μισθοί έμεναν καθηλωμένοι και οι εργαζόμενοι όδευαν επιτακτικά προς το δανεισμό. Και όσο δανείζονταν, τόσο ανέβαιναν οι τιμές των κατοικιών και τόσο αυξανότανε ο δανεισμός και η εξάρτηση. Το ζήσαμε τόσο έντονα στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Γράφει ο ΓΒ:

Το 2001 το παγκόσμιο εισόδημα ήταν $49 τρις. Την ίδια χρονιά τα παράγωγα κυμαίνονταν στα $85 τρις. Έξι χρόνια μετά το παγκόσμιο εισόδημα ανήλθε σε $85 τρις την ώρα που η "αξία" των παραγώγων είχε πηδήσει στα... $670 τρις. Την ίδια εποχή οι τιμές των ακινήτων στις ΗΠΑ αυξήθηκαν περίπου 125%, σε μια περίοδο μηδενικών αυξήσεων του μισθού του μέσου εργαζόμενου. Δεν θέλει πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι τα παλάτια αυτά, ακίνητων και παραγώγων, θα κατέρρεαν όπως ακριβώς καταρρέει μια λεπτή στοίβα από λέγκο που φτιάχνει ένα παιδί.

Η συνέχεια στο "Μη μαδάς την Μαργαρίτα"

Τρόμος,Άγχος,Θάρρος,Δικαιοσύνη

Τέσσερεις έννοιες σηματοδοτούν την ένταξη του «ζώο- άνθρωπος» στην υποκειμενική διαδικασία Αληθείας.


Η πρώτη συνδέει στην επιθυμία για ένα Μεγάλο Δίλημμα , μια αποφασιστική ασυνέχεια η οποία θα θεσμίσει τον νέο κόσμο με ένα μοναδικό στιγμιαίο άνοιγμα και θα ολοκληρώσει το υποκείμενο.

Την ονομάζω Τρόμο

Η δεύτερη πιστοποιεί τον φόβο για το Δίλημμα , την παραίτηση ενώπιον του σκότους της ασυνέχειας τον φόβο για οτιδήποτε θέτει μια επιλογή μεταξύ δύο υποθέσεων χωρίς εγγύηση . Αν το πούμε αλλιώς αυτό το συναίσθημα σηματοδοτεί μια επιθυμία για συνέχεια , για ένα μονότονο καταφύγιο.

Ας την ονομάσουμε Άγχος

Η τρίτη επιβεβαιώνει την πολλαπλότητα των Διλημμάτων ,και το γεγονός ότι οι ασυνέχειες είναι αδυσώπητες και πολύμορφες.

Ας την αποκαλέσουμε Θάρρος

Η τέταρτη επιβεβαιώνει την επιθυμία για ένα υποκείμενο , σταθερά περίπλοκο και ανοιχτό. Η εμμένεια του γίγνεσθαι υποκείμενο , επιβεβαιώνεται με την ισοδυναμία αυτού που είναι συνεχές και διαπραγματεύσιμο με εκείνο που είναι ασυνεχές και βίαιο. Μιλάω για απλές υποκειμενικές τροπικότητες , οι οποίες εξαρτώνται από την κατασκευή του υποκειμένου στον κόσμο και από τις ικανότητες του σώματος να παράγει αποτελέσματα εντός αυτού του κόσμου. Δεν πρέπει να κατανοήσουμε αυτές τις τροπικότητες ιεραρχικά. Μπορούμε να έχουμε ισότιμα την αξία ως ειρήνη , την διαπραγμάτευση ισότιμα ως αγώνα , και την βία ως ευγένεια. Αυτό η έννοια , και οι συνακόλουθες της διαδικασίες της πράξης υπάγονται στην τυχαιότητα του κόσμου.

Ας την αποκαλέσουμε Δικαιοσύνη.

A.Badiou Logic of Worlds p 86.