Η αμηχανία προς το μερικό.Athens Voice,Lifo

Εδώ και πολλές δεκαετίες ένας δημοσιογράφος του αυτοκινήτου κάνει μια πολύ έγκυρη και διεισδυτική κριτική. Ο Κ.Καββαθάς.

Ο Καββαθάς ανέλυε τα πάντα με βάση τις τεχνολογικές και οικονομικές συντεταγμένες όπως αυτές ετεροκαθορίζονται από το αυτοκίνητο. Με αφορμή το αυτοκίνητο, την τεχνολογία του, τους ρυθμούς ζωής και τις οικονομίες που επιβάλλει ο Καββαθάς δημιούργησε μια μικρή πολιτειολογία της νεοελληνικής κοινωνίας με σταθερές κριτικές .Υπέρμαχος του τεχνολογικού εκσυγχρονισμού ,της ατομικής ευθύνης ,του φθηνού εντυπωσιασμού παραμένει μια πολύ ιδιαίτερη φωνή.

Με μια έννοια ο Καββαθάς πρωτοπόρησε σε μια νέα συνθήκη δημοσιότητας που αναδύθηκε μαζί με τις κοινωνικές αλλαγές. Αυτήν του κοινωνικού καταμερισμού και των απόλυτων διακριτών. ρευμάτων .Μα ματιά στα περιοδικά και ένθετα είναι αποκαλυπτική .Μηχανόβιοι ,κυνηγοί ,αθλητές ,κομμώτριες ,ψαράδες ,κομπουτεράδες, μοντελιστές κλπ έχουν την έκφραση τους. Νέες φυλές και αγέλες της μητρόπολης γεννούνται και δημιουργούν ένα διπλό φαινόμενο. Κατ ’αρχάς επιτείνουν τον κοινωνικό καταμερισμό ,και ταυτόχρονα δημιουργούν και βαθαίνουν την δικιά τους εσωτερική κουλτούρα. Όλες αυτές οι κάστες συνεχώς βαθαίνουν την εσωτερική κουλτούρα τους. Όσο ο καιρός περνάει οι κάστες γίνονται μεγαλύτερες αλλά και πιο ειδικές.

Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο μπορεί να ασκηθεί κριτική σε κάθε από αυτές τις «κάστες». Βέβαια ο πιο απλοϊκός τρόπος είναι να δεις τις συσπειρώσεις αυτές ως τέτοιες , στοχεύοντας το περιεχόμενο τους ως αντικείμενο κριτικής .Ταυτόχρονα έτσι χάνεται το κύριο που είναι το φαινόμενο του παραγωγικού θρυμματισμού που αναδύει όλα αυτά τα ρεύματα.

Το πρόβλημα δεν είναι αν το κυνήγι είναι καλό ή κακό και τι ακριβώς λένε οι κυνηγοί ,αλλά το τι κάνει τόσους πολλούς να αναζητούν ταυτότητα ως κυνηγοί.

Σε μια τέτοιου τύπου αρχιτεκτονική εντάσσεται και η περίπτωση των εβδομαδιαίων δωρεάν εφημερίδων Lifo και Athens Voice.Είναι έντυπα που δεν είναι για τον καθένα αλλά για μια ειδική κοινωνική συνθήκη ,ευρεία αλλά και σχετικά προσδιορισμένη. Οι εφημερίδες αυτές εκπροσωπούν ,αντιπροσωπεύουν ,αναδύονται από μια κοινωνική ορμή που προϋπάρχει πριν από αυτές .Πρόκειται για τον μητροπολιτικό νέο κόσμο που αναζητά να ζήσει θετικά την πόλη ανάμεσα σε μια εβδομάδα.

Τα Lifo και Athens Voice είναι η φωνή του εφήμερου θετικού, του πρόσκαιρου χαμόγελου, της ενεργητικής αποκάλυψης μιας ζώσας Αθήνας των πολλαπλών δράσεων.

Το ιστολόγιο από καιρό έχει καταθέσει ότι μόνο παλαιομοδίτικος αναχωρητισμός της άγνοιας μπορεί να είναι τυφλός που να μην βλέπει ότι εδώ και κάτι χρόνια η Αθήνα είναι μια ελκυστική μητρόπολη ανήσυχη, δημιουργική , κοχλάζουσα από ενέργεια .Ο κάθε πλεγματικός μπορεί να σταθεί στις βρωμιές του κάθε Κακλαμάνη και το ελάχιστο πράσινο ,αλλά ακριβώς πίσω από αυτό κρύβεται μια δημιουργική πόλη που αν την «ψάξεις» μπορεί να σε εκπλήττει διαρκώς. Είπαμε «άμα την ψάξεις» και ως εκ τούτου καταλαβαίνουμε τον καθένα που επειδή βαριέται πάει στην Πράγα ,το λέει και οκτώ φορές την ώρα για τα μπαράκια της, την στιγμή που αντίστοιχοι χώροι υπάρχουν και εδώ. Το μόνο που αλλάζει είναι η αρχιτεκτονική της πόλης, αλλά όχι η πόλη ως λειτουργία ,ροές ,δημιουργία ,αναζήτηση.

Μπουρτζόβλαχοι ζείτε στην πιο in πόλη του κόσμου και σας τρέχουμε τα σάλια σε κάθε τριτοκλασάτη pub της Ευρώπης που στοιβάζονται οι νυσταλέοι συλλέκτες βιομηχανικών τουριστικών αναμνήσεων!!

Διαχειριστές αυτής της θετικότητας είναι τα Lifo και Athens Vocie

Οι εφημερίδες αυτές γεννήθηκαν μαζί με την δημιουργική ανάπτυξη της πόλης. Η καταστατική συνθήκη των περιοδικών της πόλης είναι η ενεργητική ανακάλυψη της, η μεταχείριση της ως αέναου παραγωγού θετικών εκπλήξεων. Και προς έκπληξη μας έχουν δίκιο!

Η μητροπολιτική Αθήνα είναι εδώ ζωντανή με τρομερές συνεχείς εκπλήξεις χώρων δράσεων και ευκολιών. Αλλιώς κανένας δεν θα διάβαζε αυτές τις εφημερίδες ,αφού τα ξέρουμε όλα.

Φαντάζεσαι σε μια εφημερίδα πόλης να αναπνέει με ένα λόγο επερχόμενης κρίσης ,μιας οδύνης του κοινωνικού τραύματος, της επερχόμενης φτώχειας;

Κι ’όμως ναι κάποιοι φαντάζονται!

Και έτσι βρήκαν πολιτικό αντίδικο τους συντάκτες του

Είναι ας πούμε να πας στους τέσσερεις τροχούς, και να αναμένεις ο Καββαθάς να σου αναλύσει ότι το ΙΧ είναι αποτέλεσμα μιας καπιταλιστικής ανάπτυξης που προωθεί την «αυτοκίνηση» και όχι τις δημόσιες μεταφορές .Αυτό είναι αλήθεια ,αλλά στο μεταξύ το αυτοκινητάκι μας το έχουμε σχεδόν όλοι.

Το ίδιο συμβαίνει με τις εβδομαδιαίες εφημερίδες της πόλης.

Διαχειρίζονται το επερχόμενο Σαββατοκύριακο, αναπνέουν την αισιοδοξία της μιας βραδιάς, την μικρή ανακάλυψη ενός νέου στεκιού, τι περιμένει κανείς να κάνουν; Αυτό το κάνουν άλλοι

Αναγκαστικά λοιπόν οι συντάκτες αυτοί έχουν διαχειριστικό, τεχνικό, και όχι κριτικό λόγο. Αν προσέξουμε καλά όλος ο λόγος τους διαπερνάται από μια λογική του «στυλ»

«Φίλε έχω μερικά Week End να περάσω στην Αθήνα μπορείς σε παρακαλώ να με αφήσεις ήσυχο; Καψίματα ανώφελες απεργίες, πνιγηρές απαισιοδοξίες ,δεν με αφορούν.»

Ε αυτόν το εξειδικευμένο ,κατακερματισμένο λόγο, αυτόν τον λόγο που συνοδεύει διαφημίσεις bar,όπως τα μπούτια συνοδεύουν τις αρλούμπες του Κωστόπουλου ,βρήκαμε τώρα να ασχοληθούμε. Λες και αν πας να διαλέξεις καμιά παράσταση για το βράδυ διαβάζεις και κανένα Ριζοσπάστη για ξελεγράρισμα
Πίσω όμως από την προσπάθεια μιας ανάδειξης του συνοδευτικού λόγου του αθηναϊκού life style κρύβεται ,μια βαθύτερη αμηχανία. Η αμηχανία να διαχειριστούμε το μερικό, το ειδικό, το κατακερματισμένο. Και επειδή δεν αντέχουμε ή βαριόμαστε την πραγματική επεξεργασία, διαλέγουμε από τα μερικά αυτά που δεν μας πάνε. Ενώ ότι μερικό μας πάει είμαστε ανέμελοι.


Γνωστός γραφικός καθηγητής της αντικαπιταλιστικής αριστεράς κάθε τρεις και λίγο εμφανίζεται στο Φως καλεί τον Λούβαρη (!!) σε παρουσιάσεις βιβλίου του, και δίνει συνεντεύξεις στο Φως που καλεί τους χούλιγκαν να ηρεμήσουν για μανατζάρει το μαγαζί ο Κόκκαλης ,όταν το ίδιο πρόσωπο σε ιντερνετικές συνεντεύξεις τους καλεί σε εξέγερση.

Συμπέρασμα .Η διαχείριση του μερικού είναι πολύ πιο δύσκολη από την γενικόλογη ρουτίνα του «καθολικού»

Σκέψεις από ενα χαμόγελο.

Σε προηγούμενες αναρτήσεις έχουμε επισημάνει ότι ανεξάρτητα από την βιαιότητα της κρίσης ,εκτός από την αντίδραση της οργής του θυμού πάντα ενυπάρχει μια ροπή μιας μαχητικής αισιοδοξίας, μιας «επιθετικής» άμυνας των εργαζομένων .Ούτε η παράδοση της κοινωνικής ευρείας αριστεράς ούτε ο στοιχειώδης ορθολογισμός επιβεβαιώνουν μια στάση «μαρτυρικής» αυτοκαταστροφικής απελπισίας. Το «έπος» της κοινωνικής αριστεράς της δεκαετίας του 50 δείχνει την επιτυχία της διπλής αντεπίθεσης που μάλλον απλοϊκά η ΚΝΕ συμπύκνωσε 25 χρόνια μετά με το σύνθημα «πρώτοι στα μαθήματα πρώτοι στους αγώνες».


Η αριστερά και η πολιτική δεν συμβιώνουν με τις αισθητικές στάσεις ενός «θεάματος» του ανθρώπινου άλγους ,μιας διαστολής του άγχους ως αυτόνομου πόλου μιας νέου τύπου πολιτικής .Η αυτονόμηση του τηλεοπτικο εργολαβικου πλέγματος στην Ελληνική κοινωνία, η λειτουργία του όχι μόνο ως εντολοδόχου συμφερόντων αλλά και ως αυτόνομου κέντρου αναπαραγωγής ενός πεδίου ανταγωνισμών που αναπαράγεται από διαφορετικές πλευρές του ακραίου, δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα .Όσο ύποπτος είναι ο Πρετεντέρης στις 8 με τις δηλητηριώδεις αποσιωπήσεις του, τόσο ύποπτη είναι και η Τρίτη Διεθνής της πρωινής ζώνης που ο Λενιν Αυτιάς και ο Τρότσκυ Παπαδάκης εξεγείρουν τους συνταξιούχους. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να μεταλλάξει καλύτερα την λαϊκή δυσφορία σε εγκλειστική θρηνωδία καλύτερα από την πρωινή Τρίτη Διεθνή κάνει λάθος. Και στο λάθος αυτό αφελώς συμμετέχουν άπαντες και υποτιθέμενοι αριστεροί.

Η πολιτική ο συνδικαλισμός δεν λύνουν απλώς προβλήματα και ούτε εκφράζουν αδιαμεσολάβητα τον θυμό. Η πολιτική που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της διαμεσολάβησης δηλαδή και της «παραλλαγής» του λαϊκού αισθήματος, επιβάλλει το στοιχείο μιας σύλληψης εκ των «εξω» ,ανήκει στο νέο πεδίο της μαζικής τηλε πολιτικής όπου ήδη οι κυρίαρχοι έχουν θέση.

Με τις σκέψεις αυτές δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε ένα αναπαραγόμενο αυτοοικτιρμό που υπό την μορφή μιας λαϊκής δυσαρέσκειας απλώς ανακυκλώνει την αίσθηση αδιεξόδου. Η εκκωφαντική αδυναμία της αριστεράς να διαχειριστεί υλικά και νοηματικά την υπόθεση Μαρφίν οφείλεται και σε μια ροπή λατρείας του πρωτογενούς «λαϊκού» που με κάποιο τρόπο θεωρείται αυθεντικό. Δυστυχώς τίποτε δεν είναι οντολογικά «αυθεντικό». Ζούμε κάτι χιλιάδες χρόνια σε αναπαραστάσεις.

Όταν λοιπόν γράφαμε για την μαχητική αισιοδοξία, την οποία τα αφελή θύματα της τηλεπολιτικής κατέτασσαν σε μια λογική χαζοχαρούμενου life style εννοούσαμε κάτι σαν και αυτό που συνέβη και θα περάσει ίσως απαρατήρητο.

Οι εργαζόμενοι της Vodafone σε συνθήκης κρίσης και εκβιασμών επέτυχαν μια μοναδική σύμβαση εργασίας η οποία σε κάποιες περιπτώσεις εργαζομένων ξεπερνά αυξήσεις του 50 %

Η ιστορία είναι περίπου ως εξής (πλήρης περιγραφή στον Δρόμο τεύχος 29/5)

• Η εταιρεία είχε ατομικές συμβάσεις με όλους τους εργαζόμενους.

• Η δημιουργία σωματείου γίνεται με πολύ μαζικό τρόπο

• Μετά την δημιουργία του η εταιρεία υπαναχωρεί και ζητά σύμβαση στα πλαίσια μιας κλαδικής σύμβασης και όχι επιχειρησιακής

• Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται κάνοντας μια καμπάνια που βλάπτει την εταιρεία εκεί που πραγματικά πονάει στην λεγόμενη «εταιρική εικόνα»

• Η εταιρεία υπαναχωρεί και υπογράφει την σύμβαση που κατά την εκτίμηση είναι από τις καλύτερες ,με πολλές ρήτρες προστασίας (Αναλυτικό ρεπορτάζ στον Δρόμο)

Υπάρχου πολλά και ενδιαφέροντα για την ιστορία της Vodafone. Πολλά από αυτά ίσως σκοντάφτουν και σε παραδοχές. Ας τα απαριθμήσουμε

Κατ’ αρχάς η απεργία είναι μαζική και πετυχημένη γιατί βλάπτει εκεί που πονάει ο αντίδικος και δεν γίνεται με μοχλό μεταφέροντας την πίεση μέσω τρίτου

Δεύτερον η απεργία πετυχαίνει γιατί οι εργαζόμενοι ΟΙΚΟΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ θετικά μια κατ’ αρχάς προβληματική ρύθμιση και αρνούνται την ευρύτερη κλαδική προστασία ,η οποία σημειωτέον προσφερόταν από το Παμε

Τρίτον σπάνε ένα ευρύτερο πλέγμα ιδεών που αναδύεται από σκοτεινούς ιδεολογικούς και πολιτικούς πομπούς μιας «φυσικής» κατάθλιψης. Ένα πλέγμα ιδεών που ύστεροι και υστερικοί αριστεροί τύπου Κανέλη διασπείρουν μέσα στην ιδεολογική τους σύγχυση.

Τέλος μας καλούν να σκεφτούμε αν ο τύπος και η βαθύτητα της επιχειρηματικότητας είναι αδιάφορη για την αριστερά, όπως μέσω των γενικεύσεων αφήνεται να φανεί.

Η επιτυχία στην Vodafone σχετίζεται με την εκπαίδευση την επάρκεια και το επίπεδο των εργαζομένων. Η ίδια επιτυχία θα ήταν αδύνατη σε ένα ξενοδοχείο, όπου απλώς αναζητούνται ανειδίκευτοι. Η τραγωδία στο banquet είναι πρόσφατη.

Η μορφή και το επίπεδο ανάπτυξης μιας οικονομίας λοιπόν δημιουργεί διαφορετικά ερείσματα για τους εργαζόμενους. Και η Φιλανδία έχει καπιταλισμό, οι ελαστικές σχέσεις είναι πολλαπλάσιες ,αλλά με τόση υψηλή εξειδίκευση οι «νησίδες» και οι δομές εργασιακές ασφάλειας είναι πολλαπλάσιες.

Οι συνάδελφοι λοιπόν στην Vodafone επέτυχαν κάτι σημαντικό, όχι μόνο για αυτούς αλλά για όλους μας.

Μαχητική αισιοδοξία, ακριβής στόχευση ,ανοικτό μυαλό ,αλληλεγγύη.

Το ρεπορταζτου Δρόμου εδώ,αλλά καλύτερα να τον αγοράζουμε ε;

Buchenwald 1944 Gaza 2009 Μεσόγειος Μαιος 2010 Κάποτε και τα προσχήματα τελειώνουν ε;

Μια παρτίδα Black Jack για 21

1.-Η υφιστάμενη κοινωνική αρχιτεκτονική διακρίνεται από ανισότητα, ανασφάλεια και φτώχεια για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού


2.-Ωστόσο η δεν υφίσταται κρίση ως τομή ρήξη διαχωρισμός προ και μετά ,η αστάθεια είναι συστατικό του συστήματος ,που αναπαράγεται ως αέναη φθορά και αναγέννηση

3.-Η αριστερά δεν είναι φυσική λαϊκή δυσφορία, αυθόρμητη δυσανεξία και εξέγερση. Η αριστερά είναι εκτός λαού ιδεολογική και οργανωτική επέμβαση. Είναι θετική ιδεολογική κοινωνική κα οργανωτική επινόηση που δεν αντλεί καμία φυσική ή αυτόματη νομιμοποίηση. Η επινόηση αυτή αναζητά την ισότητα ευκαιριών δικαιωμάτων, την εξασφάλιση της εργασίας, της αναπαραγωγής, της μέγιστης απόλαυσης του διαθέσιμου πλούτου από όσο το δυνατόν περισσότερους ,σε συνθήκες κατοχύρωσης όλων των ατομικών δικαιωμάτων και κυρίως του . Η ίδια η θετικότητα η πλεονασματικότητα της αριστεράς είναι επαναστατική, ριζική.

4.-Η υφιστάμενη ρέουσα εύθραυστη ισορροπία, εξασφαλίζεται ως αποτέλεσμα συσχετισμών δύναμης πολλαπλών ανταγωνισμών (τάξης ,φύλλου ,εισοδήματος ,τοπικότητας κλπ)

5.- Οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν ασκούν μόνο αρνητικές κατασταλτικές πολιτικές, ασκούν διαχείριση της εμμενούς θετικότητας της πλεονασματικότητας και επιθυμίας για ζωή.

6.-Η οργάνωση αυτής της θετικότητας γίνεται μέσω ιδεολογικής επικυριαρχίας διαχείρισης νοημάτων και ροών ιδεών.

7.-Καμία κοινωνική δομή οργάνωσης (κράτος ,επιχείρηση, σύλλογος ,ΜΚΟ, συνδικάτο, κόμμα) δεν είναι αφ’ εαυτής συντηρητική ή αντιδραστική. Εντός όλων των δομών αντανακλούνται συσχετισμοί.

8.-Η αριστερά όμως κινείται εντός της μιντιακής συνθήκη της εποχής, η οποία ομογενοποιεί και κρατικοποιεί το στιγμιαίο αιρετικό. Η σύγχρονη κοινωνία ανατροφοδοτείται από την αναπαραγωγή οποιουδήποτε ακραίου συμβάντος, ρήγματος έστω και όταν αυτό στρέφεται εναντίον της . Τα επεισόδια γίνονται θέαμα, η αιρετική άποψη αυτοακυρώνεται από τον πληθωρισμό της. Το ακραίο το «εκτός» δεν υφίσταται οντολογικά ποτέ. Ο πόλεμος του Ιρακ, η 9/11,ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, η Γάζα , η φτώχια στην Αφρική ,δεν «δεν προλαβαίνουν» να υπάρξουν προϋπάρχουν ήδη ως θέαμα που “ ξαναεκτελείται” live .

9.- Η αριστερή «εξέγερση» είναι ήδη παρούσα, γίνεται τώρα , αυτοακυρωμένη όμως από την δυνητικότητα του θεάματος της. Το ακραίο πολιτικό η υπερβολή η πολιτική βία η μητροπολιτική εξέγερση είναι αισθητικά συμβάντα διαχυμένα σε ένα προϋπάρχον σύμπαν ακροτήτων και συμβιώνουν αρμονικά με άλλες εκφράσεις του ακραίου (πορνογραφία, κυνισμός,reality show,κλπ) Η αδυναμία κατανόησης του συνεχούς του ακραίου ,λειτουργεί ως υπνωτισμός και οδηγεί στον εκφυλισμό.

10.-Στις συνθήκες αυτές το επαναστατικό, ριζικό στοιχείο της αριστερής πολιτικής, είναι ως εκκρεμές ,διαρκώς ταλαντευόμενο ,καθώς «οριακό» κινείται στο υφιστάμενο συνεχές του ακραίου. Καμία αριστερή πολιτική δεν είναι αυτομάτως «βλάσφημη» οδυνηρή για το καθεστώς , όντας ακραία, καθώς η ακρότητα και όχι ο «μέσος» όρος ρυθμίζει την ισορροπία. Η αριστερή πολιτική είναι εξ’ ορισμού «καιροσκοπική» αναζητά υποχρεωτικά την συγκυρία για να αποφύγει την ταλάντωση της προς τον πόλο του αισθητικά ακραίου.

11.-Η αριστερά λειτουργεί με μια θεώρηση κάθετης πόλωσης δομών. πχ κίνημα εναντίον κράτους, κόμμα εναντίον κόμματος .Η θεώρηση αυτή έχει ιστορική βάση από την πρώιμη περίοδο του 19 αιώνα και την εργαλειακή αντίληψη του κράτους . Ο εγκλωβισμός αυτός συνεχίζεται καθώς η στελεχιακή ισχυρή βάση και τελικά κύριος εντολέας της αριστεράς είναι τα μεσαία στρώματα επαγγελμάτων λευκού κολάρου που διαβιούν σε μια συνθήκη θέασης και απόστασης από την οικονομία και το επιχειρείν, και έτσι διανοούνται την πολιτική ως διελκυστίνδα κρατικών ρυθμίσεων και μόνο.

12.-Απότοκο αυτού του εγκλωβισμού είναι μια φυσική ανεπεξέργαστη κατανόηση όλων των δομών με βάση προταξινομημένες θέσεις .πχ. η επιχείρηση είναι καπιταλισμός ,η ατομική ιδιοκτησία πυρήνας απληστίας .

13.-Δεν αποτολμάται η κριτική αποτίμηση όλων των «φυσικών» δομών και η αναζήτηση της θετικής μεταμόρφωσης τους. Πχ η ατομική ιδιοκτησία να «αποδυναμωθεί» εκ των ένδον δια της νομικής διάβρωσης του απόλυτου ανεξέλεγκτου ατομικού δικαιώματος, η επιχείρηση να εννοηθεί ως μονάδα της συμμετοχικής εργασίας κλπ.

14.-Αποτέλεσμα της απαξίωσης της μελέτης της εσωτερικής διάβρωσης των δομών, η αριστερά μονίμως καταφεύγει στην μακρο κλίμακα της ανάλυσης, των παγκόσμιων μεγεθών. Η μακρο ανάλυση αυτή είναι μη διαψεύσιμη και επομένως μονίμως ανοικτή επιστημονική διερώτηση .πχ. Οι προβλέψεις των καπιταλιστικών κρίσεων είναι σαν τις σεισμολογικές προβλέψεις. Προβλέπουν το ήδη δυνητικά προβλέψιμο και άρα μονίμως «πετυχημένες», παραβλέποντας ότι η «κρίση» έχει ενσωματωθεί ως πιθανότητα στην ζωή των ανθρώπων.

15.-Η αριστερά στην εποχή της καθολικής επιβολής του νοήματος ως τόπο οικονομικής αναπαραγωγής ,είναι αδύνατον να ισχυροποιηθεί αν δεν οικειοποιηθεί όλες τις θετικότητες που διαχειρίζεται η συντηρητική εξουσία. Δεν υπάρχει καμία κοινωνική δομή και δράση που να είναι φυσικά αντιδραστική.

16.-Απέναντι στον εγκλειστικό ατομισμό δεν υπάρχει η φαντασιακή συλλογικότητα υπάρχει ο δημιουργικός μοναδισμός της αλληλεγγύης .Απέναντι στην ιδιωτική επιχείρηση δεν υπάρχει η κρατική ή δημόσια επιχείρηση υπάρχει η συμμετοχική επιχείρηση.

17.- Η διαχείριση της λιτότητας ως ανθρωπολογικής ανάγκης συγκράτησης είναι θετική αξία που υποτιμάται. Ο εκούσιος αυτοπεριορισμός είναι έκφραση ορθολογισμού. Οι συντηρητικές δυνάμεις δεν επιβάλουν μόνο λιτότητα, διαχειρίζονται και την ανθρώπινη ανάγκη για λιτότητα ,όπως αντιστοίχως διαχειρίζονται την ανθρώπινη ανάγκη της μεγέθυνσης. Η έννοια του ακόρεστου αενάως διογκούμενου καπιταλισμού ,είναι η μια πλευρά .Το σύστημα δημιουργεί και περισταλτικά ως αναγκαία «στάση» ως «αναπνοή» . Απέναντι στην συντηρητική λιτότητα απαιτείται η αριστερή λιτότητα και όχι η άρνηση της.

18.-Η παρούσα συγκυρία δεν δημιουργεί αφ’ εαυτής κανένα αυτοματισμό αριστερής λογικής. Ακόμα η επίκληση της αριστεράς ως επιτυχημένου προγνώστη της κρίσης, ή διατύπωση λογικών θεωρημάτων ως αντίβαρο δεν συνιστούν καμία στροφή. Συνιστούν την φυσική αντίρροπη τάση του συστήματος που αναπόφευκτα αναγεννιέται ι από τις αντιρρήσεις εντός του.

19.-Η αντιρρόπηση της αδικίας της φτώχειας που σωρεύει η συγκυρία γίνεται με πολιτική δράση απέναντι στις δομές που την θεμελιώνουν ,αλλά και με την έμπρακτη αλληλεγγύη, συλλογική ανασυγκρότηση όποιων δομών μπορούν να αναχαιτίσουν την κρίση. Η αριστερά έχει παράδοση δράσεων αποτελεσματικής αλληλεγγύης και από αυτές καλείται να αντλήσει.

20.-Η αντιρρόπηση της φτώχειας όμως πρέπει να γίνει σε ένα θεσμικό και ρητορικό περιβάλλον απόλυτων και σταθερών προτεραιοτήτων. Γιατί με τον συμφυρμό αριστερόστροφων ιδεών, η ρητορεία για την αναχαίτιση της φτώχειας γίνεται ιδεολογία μικρομεσαίων εισοδηματιών που από σχετική θέση ισχύος προσπορίζονται προνόμια και εξαιρέσεις «ως εάν» να είναι απόλυτα φτωχοί.

21.-Στο LLS διερευνάμε την θετική ανάλυση την οικειοποίηση εννοιών που «φυσικά» αβίαστα η αριστερά παραδίδει στον συντηρητισμό. πχ το επιχειρείν ως ανθρώπινη ιδιότητα στάθμισης αβεβαιοτήτων των πόρων, η αγορά ως μηχανισμό ανταλλαγής κλπ. H αριστερά δεν είναι αντι φιλελεύθερη είναι «μετά» φιλελεύθερη (Wallerstein) ή «υπέρ» φιλελευθερη (Unger)

Σ.Ραμφος:Κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις, με πολύ απροσδιόριστες συνάφειες

Τελικά ο Σ.Ράμφος αποτελεί ένας από τους πιο σημαντικούς διαμορφωτές κοινής γνώμης στην Ελλάδα. Έμαθα από κεντρικό βιβλιοπωλείο πως την επόμενη Κυριακάτικης εκπομπής στην ΕΡΤ ,οιπρώτοι 5 πελάτες μόλις άνοιξε το βιβλιοπωλείο αγόρασαν το τελευταίο βιβλίο του.



Που έγκειται η επίδραση του;

Υπάρχουν μερικές ενδιαφέρουσες αντιφάσεις

Κατ’ αρχάς είναι ένας άριστος τηλεοπτικός ομιλητής. Ήρεμος με καλή άρθρωση και λογική στα επιχειρήματα του.

Δεύτερον στηρίζει όλα του τα επιχειρήματα σε μια αναπόδεικτη αλλά πολύ ελκυστική, παραδοχή. Οι ιδιορρυθμίες και δυσκολίες της Ελληνικής κοινωνίας έχουν την ρίζα τους σε λανθασμένες θεολογικές επιλογές που έγιναν στο παρελθόν

Τρίτον υποστηρίζει μια σειρά από προτάγματα που όντως έχουν ένα θετικό εκσυγχρονιστικό περιεχόμενο.

Με κάποιον τρόπο είναι αιρετικός όχι σε αυτά που προτείνει, αλλά στην επικύρωση τους από μια περιοχή των ανθρωπιστικών επιστημών που είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη ,αυτή της θεολογίας.

Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις κριτικής θεωρίας ,αριστεράς και θεολογίας γίνονται όλο και πιο πυκνές. Ο λόγος είναι προφανής.

Η θεολογία είναι μια εξαιρετικά γόνιμη «επιστήμη» με εγγενείς δυνατότητες δημιουργίας πλεγμάτων εννοιών , «παραδειγμάτων» που επιλύουν λογικά και άλλα προβλήματα με καινοφανή χαρακτηριστικά. Η θεολογία είναι μεταφυσική ως προς το αντικείμενο της αλλά εξαιρετικά δυναμική στις μεθόδους της. Με κάποιον τρόπο όλες οι σύγχρονες φιλοσοφικές αναζητήσεις «θεολογούν» ως προς την μεθοδολογία.

Σε προηγούμενη ανάρτηση προσπαθήσαμε να αναδείξουμε μερικά από τα σύγχρονα τεκταινόμενα στις σχέσεις αριστεράς θεολογίας, τα οποία και πολλαπλασιάζονται (Benjamin,Agamben, Negri ,Zizeck, Badiou,κλπ)

Σε αυτό λοιπόν το πρόσφορο περιβάλλον ο Ράμφος μας προσφέρει ένα σχεδόν ανακουφιστικό λόγο.

Κωδικά μας λέει ότι πάσχουμε ως κοινωνία από ένα παθολογικό συναισθηματισμό, μια συναισθηματική διαρκή εφηβεία, που μας εμποδίζει να δούμε τα ορθολογικά προβλήματα μας, μας καθηλώνει στο παρελθόν, και μας εμποδίζει να δούμε το μέλλον .

Η σωστή διάγνωση όμως γίνεται με ένα σχετικά ασύμμετρο τρόπο.

Καταρχάς συνδέεται με την τρέχουσα κρίση και δεύτερον τεκμαίρεται από θεολογικές έριδες του ασκητισμού.

Αν ακολουθούσαμε την μεθοδολογία του Ράμφου τότε, θα πρέπει να δούμε την συνάφεια Μπερλουσκόνι Θωμά Ακινάτη, Θαπατέρο Ιεράς Εξέτασης, κλπ αλλά και να εξηγήσουμε τον συγχρονισμό των κρίσεων. Είναι δυνατόν τόσο πολύπλοκοι μηχανισμοί που γεννιούνται στα βάθη των αιώνων να συγχρονίζονται ξαφνικά σε μια διετία;

Εδώ ας σημειωθεί ότι ενώ ο Ράμφος είναι τόσο παραστατικός στην περιγραφή της συγκυρίας όλο το συγγραφικό του έργο είναι φιλοσοφικό και θεολογικό, χωρίς πολιτικές αναφορές στην συγκυρία. Αυτό είναι κατανοητό και καλοδεχούμενο, αλλά η απουσία κειμένων του για την συγκυρία την οποία όμως σχολιάζει τόσο εύκολα, δημιουργεί ένα κενό συνέπειας και ελέγχου. Τα κείμενα παραμένουν αυστηρά ως αρχεία προς έλεγχο ενώ οι τηλεοπτικές παρουσίες κυρίως υπό την μορφή της προσωπικής συνέντευξης είναι αμφίβολης διαδικασίας ελέγχου.

Ο ομιλητικός Ράμφος λοιπόν κινείται στην εξής διαδρομή. Εξοπλισμένος από ένα πλούσιο συγγραφικό έργο στην φιλοσοφία, το χρησιμοποιεί ως τεκμήριο μιας λογικής σειράς την οποία όμως δεν καταθέτει εγγράφως. Ψάξαμε αλλά δεν βρήκαμε τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι θεολογικές έριδες ,τελικά διαμόρφωσαν την τρέχουσα κρίση. Οι έριδες υπάρχουν όπως και άλλες αλλά ο συνεκτικός μηχανισμός στοιχειωδώς απουσιάζει.

Με την ίδια μεθοδολογία ας έρθουν οι γλωσσολόγοι να συνδέσουν την κρίση με το γλωσσικό ζήτημα, οι μουσικολόγοι με την κρίση στην οικονομία και την διαφορά βυζαντινής και δυτικής μουσικολογίας κλπ κλπ

Όσον αφορά το περιεχόμενο των σκέψεων του, ανεξάρτητα από τις σχέσεις αιτιότητας που προβάλει είναι κάπως αντιφατικοί.

Ορθά υπογραμμίζεται μια έρπουσα δυσανεξία προς την οργάνωση, ένας εγκλωβισμός στο εφήμερο, η απουσία κοινωνίας πολιτών .

Αυτό όμως γίνεται σε αντιδιαστολή προς μια γενική «Ευρώπη» .Μα ποια Ευρώπη τέλος πάντων ;Και πως εξηγείται ότι και αυτή η Ευρώπη πάσχει από οικονομική κρίση, συμπτώματα διαφθοράς (κοτζάμ πριγκίπισσα της Αγγλίας τα παίρνει)

Ο Ράμφος λοιπόν είναι γλυκύς και καλός ομιλητής. Προσφέρει μια σειρά από θετικά μηνύματα οργάνωσης αυτογνωσίας και ελπίδας. Ωστόσο η ερμηνεία του είναι τελείως ξεκρέμαστη. Δεν προκύπτει από πουθενά.

Ας τον απολαύσουμε λοιπόν ως τηλεοπτική προσφορά και ας ελπίσουμε στο πλούσιο έργο του θα προστεθούν και μερικές σελίδες που θα τεκμηριώνουν όλες τις αιτιώδεις σχέσεις που προφορικά περιγράφει.

Μερικές συνδέσεις εδώ
LLS: Αριστερά και Θεολογία
LLS:Negri και Ιωάννης Δαμασκηνός
Σ.Ράμφος:Συνεντευξη στην Ελευθεροτυπία
Σ.Ραμφος:Video συνεντευξη για Μηδενισμό

Μια γεννιά ,δύο επιστολές.

 ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΑΚΡΙΣΗΣ: Από τα βασανιστήρια στο... ουισκάκι με πατατάκια.

10.04.2010, περίπου 10 το βράδυ. Περιπολικό της Αμεσης Δράσης με προσεγγίζει σε δρόμο της Ν. Φιλαδέλφειας. Δύο μπάτσοι προτάσσουν τα όπλα τους και μου περνούν χειροπέδες. Στο επόμενο λεπτό καταφτάνει αντιτρομοκρατικάριος με «Freewind» και εμφανώς ανακουφισμένος αναφωνεί «αυτός είναι». Μετά από μια τρελή πορεία, με τους μπάτσους αγχωμένους και τον «αντί» να τους ηρεμεί, φτάνουμε στη ΓΑΔΑ. Το ασανσέρ οδηγεί στον 12ο όροφο. Η πόρτα ανοίγει και τρεις κουκουλοφόροι αναλαμβάνουν δράση. Μετά τα πρώτα χτυπήματα καλωσορίσματος μου λένε να γδυθώ. Ακολουθούν πολλές ερωτήσεις και η αρνητική μου στάση τους εξαγριώνει. Αρχίζουν οι απειλές: «Πάρτε τον στον Υμηττό. Πηγαίνετε να φέρετε τα παιδιά του εδώ να τα σκοτώσουμε μπροστά του». Παράλληλα, ο ξυλοδαρμός συνεχιζόταν με γροθιές, γονατιές κ.ά., με προτεραιότητα κυρίως στο σώμα και όχι στο πρόσωπο. Βέβαια, η συνεχής αρνητική μου στάση «πυροδοτεί» και κάποιες γροθιές στο πρόσωπο (εμφανείς οι μελανιές στο πρόσωπό μου κατά την προσέλευση στον εισαγγελέα). Ξαφνικά διαπιστώνω ότι μαζευτήκανε πολλοί. Η λύσσα τους να μάθουν πράγματα από μένα πριν δημοσιευτεί η σύλληψή μου τους κάνει να ξεχνούν τις κουκούλες τους. Ηταν περίπου εφτά άτομα τώρα στο δωμάτιο. Τώρα, ξεκινούν οι πιο «επαγγελματικές» μέθοδοι ανάκρισης. Κεφαλοκλείδωμα μέχρι να χάσω τις αισθήσεις μου, έντονη πίεση στη μύτη μου και όλα αυτά όντας γυμνός. Μεσολαβούν βέβαια κάποιες παύσεις κοιτάζοντας τον τοίχο, για να σκεφτώ. Οι ερωτήσεις συνεχίζονταν μαζί με επαναλαμβανόμενες γονατιές στο μηρό. Τα πράγματα αγριεύουν. Η ώρα περνάει και οι «αντί» έχουν εξαγριωθεί. Πέφτω συνέχεια κάτω για να προφυλαχτώ από τα χτυπήματα και με σηκώνουν συνέχεια. Οι παύσεις σταματούν. Εφτά ή οχτώ άτομα, κουκουλοφόροι και μη, με ξυλοκοπούν όλοι. Ενα δυνατό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, με αποτέλεσμα να χάσω σχεδόν τις αισθήσεις μου, βάζει τέλος στα βασανιστήρια.
Οταν ξαναβρίσκω λίγο τις αισθήσεις μου, συνειδητοποιώ ότι το σώμα μου είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Τα άκρα μου έχουν μουδιάσει πλήρως και έχουν πρηστεί. Η ένταση της κατάστασης μου έχει προκαλέσει δύσπνοια και λόγω χαμηλού αιματοκρίτη (στίγμα μεσογειακής αναιμίας) νιώθω την πίεσή μου χαμηλή. Αντιλαμβάνομαι ότι η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί μέχρι το πρωί σε σίγουρα χειρότερες συνθήκες. Παθαίνω κάποιου είδους κρίση και καταρρέω. Οι κουκουλοφόροι δείχνουν να ανησυχούν, αλλά περιμένουν. Με βάζουν να κάτσω και μου ρίχνουν νερά στο πρόσωπο. Δεν έχουν πειστεί ακόμα, ενώ η συμπτωματολογία εντείνεται. Με ρωτούν αν παίρνω φάρμακα και τους εκστομίζω τη λέξη «αναιμία». Δεν δείχνουν να πείθονται, αλλά καλού - κακού φωνάζουν τον διευθυντή της αντιτρομοκρατικής. Τελικά, εμφανώς ανήσυχοι, φωνάζουν κάποιον γιατρό που με εξετάζει και με μεταφέρουν στο ιατρείο μη ρισκάροντας να πάθω κάτι μέσα στη ΓΑΔΑ. Εκεί, μετά από κάποια ώρα, συνέρχομαι και σε κακή κατάσταση με πηγαίνουν στο κελί μου. Η όλη διαδικασία πρέπει να κράτησε γύρω στις τρεις ώρες (λέω «πρέπει» γιατί είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου λόγω της φυσικής και ψυχικής ενέργειας που κατανάλωσα), ενώ η περιγραφή των λεπτομερειών του βασανισμού είναι εκ των πραγμάτων ελλιπής. Ειλικρινά, δεν μπορώ να θυμηθώ ακόμα τα πρόσωπα των βασανιστών μου.
Από το επόμενο πρωί ξεκινάει μια πιο «φιλική» μέθοδος ανάκρισης. Η χρονική διάρκεια αυτής της «προσέγγισης» κράτησε μέχρι και το προηγούμενο βράδυ της προφυλάκισής μου στις φυλακές των Τρικάλων. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν τρία υψηλόβαθμα στελέχη της αντιτρομοκρατικής. Σα να μην είχε συμβεί τίποτα το προηγούμενο βράδυ («έλα μωρέ δυο σφαλιάρες έφαγες») οι προσφορές ήταν πλούσιες. Τσιγάρα, νερό, αναψυκτικά, σάντουιτς, καφές και... ουισκάκι με πατατάκια, ήταν πάντα στην ευχέρειά μου για παραγγελία. Η «φιλική» αυτή προσέγγιση περιείχε τις ίδιες, αλλά και άλλες, ερωτήσεις που μου έκαναν κατά τη διάρκεια του βασανισμού μου. Το σκηνικό είχε απ' όλα. CD's με τηλεφωνικές συνομιλίες, φωτογραφίες, αντιτρομοκρατικάριους στο ρόλο του καφετζή με το δίσκο στο χέρι!!!
Ολα αυτά γιατί «εγώ ήμουν ο καλλιεργημένος, με γυναίκα και παιδιά», ενώ οι υπόλοιποι ήταν «διεστραμμένοι, τρελοί» και πολλά άλλα. Από την αρχή πόνταραν στο γεγονός ότι είμαι πατέρας ανήλικων παιδιών και θα συνεργασθώ. «Τα παιδιά σου δεν τα σκέφτεσαι, πώς θα μεγαλώσουν; Πες μας και θα φροντίσουμε εμείς να βγάλεις λίγα χρόνια στη φυλακή». Ακόμα και λεφτά μου πρόσφεραν λίγο πριν «απολογηθώ» στην ανακρίτρια. «Πες μας και θα σου δώσω 50 χιλιάρικα να τα δώσεις στη γυναίκα σου. Δεν θα το μάθει κανείς». Οι επόμενες μέρες πέρασαν με την ίδια διαδικασία να συνεχίζεται κάθε 3-4 ώρες. Επιστράτευσαν βέβαια και ένα νεότερο στέλεχος, περίπου στην ηλικία μου, μήπως και σταθεί πιο τυχερός. Ετσι, πέρασαν οι μέρες μέχρι τις 17.04 που οδηγήθηκα, μαζί με τον Β. Σταθόπουλο, στις φυλακές των Τρικάλων. Το γεγονός ότι ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΘΗΚΑ βέβαια ανταμείφθηκε με την προφυλάκισή μου σε τόσο μεγάλη χιλιομετρική απόσταση που μου στερεί ουσιαστικά τη δυνατότητα να βλέπω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εκτός αυτού βεβαίως. Βασικός τους στόχος είναι να δυσχεραίνουν την επικοινωνία μου με τους συντρόφους μου Π. Ρούπα και Ν. Μαζιώτη.
Για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα... Επέλεξα να δημοσιεύσω τον βασανισμό μου απ' τους αχρείους της αντιτρομοκρατικής μετά από την «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ» για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Καταρχήν, εντάσσω το βασανισμό μου, αλλά και τη «φιλική προσέγγιση», στην ίδια ακριβώς διαδικασία: ΑΝΑΚΡΙΣΗ! Βασικός στόχος των βασανιστηρίων δεν ήταν η εκδίκηση, αλλά η απόσπαση πληροφοριών. Θέλω να γίνει κατανοητό ότι γράφω αυτές τις γραμμές τώρα, μετά την ανάληψη ευθύνης για τη συμμετοχή μου στον Επαναστατικό Αγώνα, για να δηλώσω ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ. Η δημοσίευση των γεγονότων αυτών δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση καταγγελία βασανιστηρίων. Στόχος μου είναι να καταδείξω τις απαρχαιωμένες και αναποτελεσματικές μεθόδους ανάκρισης και να συνεισφέρω αυτή μου την εμπειρία ως στιγμή αγώνα σε κατάσταση αιχμαλωσίας. Δηλώνω ότι η ξεκάθαρη στάση μου ακολουθεί την υπερήφανη επαναστατική ιστορική διαδρομή όλων όσοι βρέθηκαν αιχμάλωτοι στο καθεστώς.
Νιώθω υπερήφανος για τη συμμετοχή μου στον Επαναστατικό Αγώνα, τη διαδρομή που έχει χαράξει και τις σημαντικές του παρεμβάσεις στον κοινωνικό - ταξικό πόλεμο. Ούτε τα βασανιστήρια ούτε ο ψυχολογικός πόλεμος ούτε και οι εξοντωτικές ποινές που μας επιφυλάσσουν, θα με γονατίσουν. Είμαι πιο δυνατός από ποτέ και αυτό το οφείλω στην ακλόνητη πίστη μου για τον αγώνα και την επανάσταση. Τώρα μπορώ να αντικρύσω τα παιδιά μου κατάματα και με υπερηφάνεια. Αλλωστε, η γέννησή τους την 6η Δεκέμβρη του 2008 καθιστά χρέος για μένα να συνεχίσω ν' αγωνίζομαι. Τέλος, σ' αυτό το κείμενο θέλω να τιμήσω τον σύντροφό μου Λάμπρο Φούντα που δολοφονήθηκε από το καθεστώς. Η μάχη που έδωσε αυτός ο όμορφος αγωνιστής θα μείνει πάντα χαραγμένη στις καρδιές όλων μας.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ - ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Κώστας Γουρνάς
ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ
ΠΤΕΡΥΓΑ Ε1
04.05.2010




«Αθήνα, 18 ΜΑΪΟΥ 2010

Επειδή η έπαρση και η αμετροέπεια ενός ανθρώπου θα πρέπει να έχει και κάποιο όριο, είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω στην προσωπική επίθεση που εξαπέλυσε ο πρόεδρος της ΠΑΕ και από εκεί και πέρα ο κόσμος να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να εκφράσω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια στην ποδοσφαιρική ομάδα για την κατάκτηση του νταμπλ που τη βγάζει από την ανυποληψία στην οποία είχε οδηγηθεί την τελευταία 15ετία.
Ως φίλαθλος του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου εκπλήσσομαι διαβάζοντας στην ανακοίνωση του ανθρώπου που έχει αναλάβει τη διαχείριση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός να αναγράφεται χωρίς ίχνος ντροπής, ευθιξίας και του δέοντος σεβασμού φρασεολογία με ύφος χιλίων καρδιναλίων για την οικογένεια Γιαννακόπουλου που επί μία 40ετία έχει δώσει και τη ζωή της για να κάνει περήφανους τους φιλάθλους.
Ακόμα και οπαδός αντίπαλης ομάδας δεν θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει τη φράση «που δήθεν κόπτεται για το καλό του Παναθηναϊκού» αναφερόμενος στον μεγαλομέτοχο της ΚΑΕ και της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Παύλο Γιαννακόπουλο. Θα ήθελα να ενημερώσω τον κόσμο της ομάδας μας ότι η προσωπική ανοχή μου εξαντλήθηκε από τη στιγμή που μπροστά στον λαϊκισμό που εξέφραζε και την προσπάθειά του για επιδείξεις μαγκιάς, δεν δίσταζε να προβεί σε προσωπικές δηλώσεις εναντίον ενός ανθρώπου που έχει γράψει με χρυσά γράμματα το όνομά του στην ιστορία του Παναθηναϊκού.
Καμία διάθεση δεν είχα και δεν έχω να εμπλακώ στα διοικητικά δρώμενα της ΠΑΕ όπως τεχνηέντως αφήνουν να εννοηθεί «κύκλοι» του προέδρου. Μόνο γέλια, δε, μου προκαλούν δημοσιεύματα που διαρρέουν από συγκεκριμένες πλευρές περί δήθεν δικού μου ενδιαφέροντος για την ανάληψη της προεδρίας του ποδοσφαιρικού τμήματος.
Εκείνο που δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου, στην οικογένειά μου και στον Παναθηναϊκό, είναι από παράγοντες διετίας να πιάνουν στο στόμα τους, χωρίς πρώτα να το έχουν πλύνει, το όνομα «Παύλος Γιαννακόπουλος» προκειμένου να μειώσουν την προσφορά του. Η οικογένεια Γιαννακόπουλου έχει καταβάλει περισσότερα από 300 εκατομμύρια ευρώ για τη γιγάντωση της ιδέας που λέγεται Παναθηναϊκός, έχει προσφέρει αμέτρητο χρόνο από την προσωπική της ζωή, και κυρίως συνέβαλλε στην κατάκτηση αμέτρητων τίτλων που έκαναν ξακουστό τον σύλλογο στα πέρατα ολόκληρης της γης.
Αναφέρω την κατάκτηση των τίτλων διότι μία από τις λίγες φορές που επισκέφθηκε το κλειστό του ΟΑΚΑ σαν πρόεδρος της ΠΑΕ, είχε φροντίσει εκείνος και οι συνεργάτες του να λείπουν από την οροφή του γηπέδου τα λάβαρα που έχουν υψωθεί και θυμίζουν σε κάθε επισκέπτη τα ευρωπαϊκά τρόπαια, τα ελληνικά Πρωταθλήματα και τα Κύπελλα. Χωρίς μάλιστα να ζητήσει μια έμπρακτη συγγνώμη προς τον σύλλογο για τη βάναυση προσβολή της ιστορίας του.
Ένας άνθρωπος λοιπόν που έχει προσφέρει συνολικά 8,9 εκατομμύρια ευρώ και αποτελεί παράγοντα και φίλαθλο του Παναθηναϊκού μόλις τα τελευταία δύο χρόνια, δεν έχει το δικαίωμα να απαξιώνει και να μιλάει υποτιμητικά και ειρωνικά για την προσφορά της οικογένειας Γιαννακόπουλου όπως κατ’ επανάληψιν πράττει εδώ και πολλούς μήνες.
Αδιαφορώ παγερά για την προσωπική φθορά που έχω υποστεί από την εμπλοκή μου με έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί τον Παναθηναϊκό για την προσωπική του προβολή, ωστόσο δεν μπορώ να μείνω αδιάφορος μπροστά στις επιθέσεις που εξαπολύονται εναντίον της οικογένειάς μου, του χρυσού παρελθόντος και του ένδοξου μέλλοντος. Το πιο εύκολο θα ήταν να κωφεύσω και να ταυτιστώ με το κύμα. Θεωρώ υποχρέωσή μου να προστατεύσω το όνομα της οικογένειάς μου και κυρίως του Παναθηναϊκού από κομήτες που κάνουν τους καμπόσους με τον παρά των άλλων.
Η οικογένεια Γιαννακόπουλου προσφέρει επί 40 χρόνια σε ΟΛΑ τα τμήματα του Παναθηναϊκού και θα συνεχίσει να το κάνει με την ίδια και ακόμα μεγαλύτερη διάθεση γιατί αγαπά παθολογικά τον σύλλογο».
Δ.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ