Τα είπε ο LEO με δέκα λέξεις

"Σκοτώνομαι" και γράφω ,μεταφράζω Zizek,Negri,Hayek bla bla συνθέσεις και synthesis και κουταμάρες ,γιατί δεν μπορώ να τα πω απλά

Ερχεται ο Leo και τα είπε ΟΛΑ σε δέκα λέξεις,εγώ απλώς υπογράμησα.

Σήμερα στην Στρουθοκάμηλο

Καλησπέρα, μπήκα αργά αλλά είχα ασχολίες με τη Φυσική.


Λοιπόν για τους ΔΥ. Δούλεψα ιδιωτικά 23 χρόνια και είμαι 8 χρόνια στο Δημόσιο με διαγωνισμό ΑΣΕΠ. Τι έχω καταλάβει;

Υπάρχουν οι καλώς εργαζόμενοι. Συνήθως είναι άνθρωποι από τον ιδιωτικό τομέα που πήγαν στο δημόσιο, αργά, ή γουστάρουν τη δουλειά τους. Η δύναμη της αδράνειας και το αξιακό τους σύστημα τους οδηγεί.

Υπάρχουν οι επαγγελματίες λουφαδόροι. Συνήθως έχουν κομματική άκρη ή είναι μεγάλοι και κουρασμένοι, η βαρέθηκαν να παλεύουν με το χάος του δημόσιου και τα παράτησαν.

Τέλος η μεγαλύτερη μάζα είναι άνθρωπο χαμηλών δυνατοτήτων, κοινωνικά αγράμματοι, που όμως θα μπορούσαν να είναι χρήσιμοι αν η διοίκηση ήταν σωστή και τους αξιοποιούσε. Αν δεν ήταν τόσοι πολλοί σε άχρηστες θέσεις για να κάνουν άχρηστα, βαρετά πράγματα. Το ξύσιμο σε ματώνει ξέρετε.

Εκεί βρωμάει το πράγμα, τοχω παλιότερα ξαναγράψει.

Γιατί;

Οι χειρότεροι των ΔΥ έχουν διευθυντικές θέσεις και είναι ανίκανοι να διοικήσουν σωστά , να μοιράσουν, εμπνεύσουν κλπ. Συνήθως είναι άνθρωποι με κομματική άκρη και συνδικαλιστική δράση. Έχοντας επίγνωση των αδυναμιών τους, φροντίζουν να κάνουν εξυπηρετήσεις σε όλους ώστε να σταθούν στο πόστο για όσο περισσότερο χρόνο γίνεται. Όμως ακόμα και αυτοί θα μπορούσαν κάτι καλό να κάνουν αν οι παραπάνω δεν ήταν τόσο άσχετοι, αν οι νόμοι δεν ήταν τόσο άχρηστοι, αν, αν, αν....

Τώρα στο δαιδαλώδες δημόσιο περιβάλλον βρίσκουν χώρο και παρασιτούν μεγάλα και μικρά κοράκια με τα γνωστά αποτελέσματα. Σε όλους όμως τη πόρτα έχει ανοίξει η φαύλη εξουσία, πολιτική και συνδικαλιστική. Η σχέση είναι αμφίδρομη.

Οι στόχοι στο Δημόσιο για την εξουσία όμως είναι δύο:

α. Διασπάθιση του δημόσιου χρήματος

β. Διορισμοί για να μην φωνάζει κανείς και να υπάρχουν ψήφοι.

Μόνο με βία αλλάζουν οι στόχοι της εξουσίας. Και η βία σήμερα λέγεται ΔΝΤ. Καλώς να ορίσει και ας μας γαμήσει.



18 Απριλίου 2010 9:42 μ.μ.



Το ιστολόγιο του Leo εδώ

Οικονομική και Ηθική Κρίση. Όψεις μιας μαχητικής αισιοδοξίας

Στο τέλος της δεκαετίας του πενήντα εμφανίζεται στην Ελληνική κοινωνία ένα πρωτοφανές φαινόμενο. Πολίτες σχεδόν εκτοπισμένοι από την πολιτική ζωή χωρίς πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ,στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν ,εκτός των θέσεων του δημοσίου, διαπρέπουν ως ανεξάρτητοι επαγγελματίες ,επιχειρηματίες. κλπ. Την ίδια εποχή που η Αριστερά της εποχής διανοείται στα συμφραζόμενα των «πενταετών προγραμμάτων» οι αριστεροί δημιουργούν ένα ρεύμα αναγέννησης που εδράζεται στην κοινωνία των πολιτών και την αγορά. Το 1958 η ΕΔΑ απολαμβάνει ένα 20 % ,ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται ένα πρωτοφανές πολιτιστικό ρεύμα, του οποίου τα οφέλη απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα.


Είναι η εποχή που δημιουργείται μια ηθική ηγεμονία της Αριστεράς, που κρατάει σχεδόν μέχρι σήμερα. Ο βλακώδης μυωπικός σχεδιασμός της συντηρητικής δεξιάς για ένα κοινωνικό αποκλεισμό μέσω της διοίκησης καταρρέει καθώς όντας αγοραφοβική δεν διανοείται ότι εντός στοιχειωδώς ανοικτής αγοράς οι αποκλεισμένοι θα την αξιοποιήσουν προς όφελος δικό τους και τελικά της κοινωνίας.

Το φαινόμενο δεν είμαι μοναδικό

Την δεκαετία του 70 τα αμερικανικά βράζουν από την φοιτητική εξέγερση. Είναι η χρυσή εποχή της αμφισβήτησης που αναγεννά την μουσική ,την φιλοσοφία στις ΗΠΑ. Δημιουργείται μια υβριδική κουλτούρα πολιτικής και οικονομικής αναγέννησης η οποία 8-10 χρόνια μετά δίνει καρπούς στην δυτική ακτή με μια πρωτοφανή τεχνολογική αναγέννηση της πληροφορικής. Η πληροφορική επανάσταση δεν είναι αποτέλεσμα μιας κεντρικής πολιτικής R&D ,αλλά μιας διεσπαρμένης λογικής αμφισβήτησης.

Δυστυχώς για δεξιούς και αριστερόφωνους συντηρητικούς η αμφισβήτηση η πρωτοβουλία είναι της ίδιας υφής είτε αφορά την πολιτική ή την οικονομία.

Εξήντα χρόνια μετά η Ελληνική κοινωνία ,χωρίς όμως διοικητικούς αποκλεισμούς έχει την πρόκληση μιας τερατώδους οικονομικής κρίσης. Είμαι απόλυτα αισιόδοξος είμαι βέβαιος ότι θα την ξεπεράσουμε και θα εξηγήσω την θεμελιακή αισιοδοξία μου.

1.-Η Ελληνική κοινωνία είναι πολυσυγκρουσιακή.

Η συγκρουσιακότητα μιας κοινωνίας δείχνει πριν από όλα ανθρώπινο δυναμικό υψηλών απαιτήσεων .Η κοινωνική ένταση είναι αντανάκλαση δεν είναι συμβάν. Η κοινωνική σύγκρουση πριν από όλα αποδεικνύει πως οι πολίτες αναζητούν το καλύτερο, έχουν πλεονάσματα επιθυμίας που η κοινωνική οργάνωση δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει .Όταν μια κοινωνία εξεγείρεται είναι κατ’ αρχάς υγιής στην ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού της. Η στοχοθεσία της έντασης μπορεί να είναι ασύμμετρη ή ατεκμηρίωτη αλλά αυτό δεν είναι βασικό .Το βασικό είναι πως υπάρχει η επιθυμία. Ε λοιπόν διαθέτουμε ανθρώπινο δυναμικό ανήσυχο και δημιουργικό.

2.-Είμαστε σε μια εποχή ευκαιριών και ανοιγμάτων

Ο σύγχρονος κόσμος είναι ανοικτός. Δεν υπάρχουν παρά δευτερεύοντα τεχνικά εμπόδια. Με 50 ευρώ ευρίσκεσαι στο Βερολίνο όταν θέλεις 45 ευρώ για να πας στα Γιάννενα. Η πληροφόρηση είναι δωρεάν τα παραδείγματα εύκολα να μαθευτούν και να αξιοποιηθούν. Την ώρα που η Κύπρος υφίσταται τις λιγότερες σχετικά επιπτώσεις εμείς είμαστε στην μιζέρια. Μήπως έχουμε να μάθουμε τίποτα από τους Κύπριους που πριν 35 χρόνια έμεναν σε αντίσκηνα και θρηνούσαν θανάτους και βιασμούς;

3.-Ο θυμός γίνεται κάποτε ευεργετικός

Όλοι είμαστε θυμωμένοι. Μια πολιτική τάξη μετρίων προσωπικοτήτων ,μια κάστα ανικάνων που δεν θα μπορούσε να επιβιώσει παρά μόνο εντός ενός σοβιετικού κρατισμού μας έριξε στην ξέρα. Η συμβολική παρουσία του Παπούλια είναι ενδεικτική. Ο πρωταγωνιστής μιας αχρείας απάτης φοροδιαφυγής λούμπεν κομπιναδόρων (βίλα Εκάλης) φόρεσε το ύφος της παρθένας και μας κοιτάει με συμπόνια. Όμως αυτός ο θυμός είναι τρομερή πηγή ενέργειας .Μπορεί να γίνει ιδεοληψία, αυτοκαταστροφή αλλά μπορεί να γίνει και δημιουργία. Αν αφαιρέσουμε από τον «Βαζιώτη» το εγκλειστικό ιδεολογικό και ηθικό περίγραμμα τότε αυτός και η παρέα του τεχνικά κάνουν το σύγχρονο. Σχεδιάζουν οραματίζονται «εκτελούν». Δημιουργούν ένα brand name από το μηδέν .Οι ίδιοι άνθρωποι στην Καλιφόρνια θα έκανα κανένα dot com κολοσσό και θα δημιουργούσαν θέσεις εργασίας .Η πλεονασματική επιθυμία και η ηθική είναι το μέλλον των οικονομιών, αλλά όταν αυτά υπάρχουν χωρίς οικονομία γίνονται επώδυνη βλακεία.

4.-Η κοινωνική εξέλιξη και η κοινωνική ανατροπή συμβαδίζουν

Η σημερινή κοινωνία αναπαράγει δομικές ανισότητες, συστηματικές αδικίες .Η ανατροπή της είναι πάνω από όλα ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η εικόνα των φαναριών της Αθήνας που ξεχειλίζουν από ζητιάνους είναι το πιστοποιητικό της κοινωνικής αποτυχίας μας. Ωστόσο η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι οι πιο δίκαιες σχετικά κοινωνίες ,οι ανοικτές προς τις μεγάλες αλλαγές είναι οι πλούσιες, οι ανεπτυγμένες ,οι δυναμικές .Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για τις ριζικές αλλαγές είναι υποχρεωμένοι να λύσουν το πολύπλοκο αίνιγμα. Την ταυτόχρονη μέριμνα και δράση για την οικονομία και τη ανατροπή της. Είναι ίσως οξύμωρο αλλά η πραγματικότητα είναι ειρωνική. Η Δανία είναι πιο κοντά στον Κομμουνσιμό από την Κούβα. Η Κούβα είναι αντιπροσωπεύει μια ιδεολογική ευκολία, η Δανία μια επώδυνη περιπλοκή. Τα δύσκολα είναι γα τους τολμηρούς.

5.-Εχουμε παρελθόν και Know How Ηθικής Πνευματικής περισυλλογής

Ας μην γελιόμαστε πίσω από κάθε κρίση κρύβεται μια ηθική πνευματική αποσάθρωση. Ωστόσο εντός της ελληνικής κοινωνίας υπάρχουν αποθέματα και δομημένοι μηχανισμοί περισυλλογής που μπορούν να βοηθήσουν μια μαχητική ενδοσκόπηση. Παρά τα κλισέ της θρηνωδίας διαθέτουμε μια ενεργή κοινωνία αισθητικών και ηθικών αναζητήσεων. Δεν αναφέρομαι στην παρηκμασμένη ακαδημαϊκή αριστερόφωνη νομενκλατούρα , ούτε στον κάθε κρατικοδίαιτο ρουτινιάρη προοδευτικό της δημοσιότητας. Η περισυλλογή τους είναι εικονική .Το σύνδρομο Μικρούτσικος (ΕΚΚΕ,ΚΚΕ,ΠΑΣΟΚ,ΔΟΛ,Υπουργεία,αριστερόφωνη κοινοτοπία) πρέπει να τελειώσει. Αναφέρομαι στα δεκάδες θέατρα ,στο διαδίκτυο, στο my space,στο άγνωστο πλήθος της ηθικής δημιουργίας που υφέρπει. Αυτή δεν είναι μια άνευρη ποπ κουλτούρα, είναι μια δυναμική ηθική και πνευματική δυναμική που αντλεί από τα πλούσια αποθέματα μας.

Το κακό είναι πως την κρίση την δημιούργησαν οι ανίκανοι, οι ίδιοι προσπαθούν να την λύσουν και οι εντεταλμένοι για την έξοδο είναι εξαιρετικά μυωπικοί και απληροφόρητοι

Ε θα τους την κοπανήσουμε. Δεν ξέρω πως αλλά όπως γίνεται πάντα. Ανεξήγητα

Ο κουραστικός ιδεολογικός τουρισμός του Ignacio Ramonet

Ο Ignacio Ramonet διευθυντής της «Monde Diplomatique” είναι εξαιρετικά δημοφιλής στην Ελλάδα. Η Ελευθεροτυπία δημοσίευσε το τελευταίο άρθρο του με τίτλο « το τέλος του κύκλου της σοσιαλδημοκρατίας» το οποίο αναπαράγεται.


Πρόκειται για αυτόν τον τυπικό νυσταλέο αναχρονιστικό πολιτικό λόγο ,που αναπαράγουν διάφοροι mainstream σχολιαστές της κεντροαριστεράς ,και ο οποίος όσο υιοθετείται τόσο συσκοτίζει την σχετική συζήτηση. Τώρα αν αυτός που τα λέει είναι και ο διευθυντής της «MD» , η αδράνεια του κύρους του προκαλεί πολλαπλά αποτελέσματα.

Εδώ όλο το άρθρο

Εδώ αναπαράγεται το γνωστό κλισέ το οποίο αρθρώνεται στα εξής σημεία

Α.-Κάποτε υπήρξε η καλή σοσιαλδημοκρατία ,με το ευρύ κοινωνικό κράτος και τις παροχές που λειτουργούσε

Β.-Για κάποιο άγνωστο συνωμοτικό λόγο ένα συμπαγές ιδεολογικό πολιτικό παγκόσμιο ρεύμα ονομαζόμενο «νεοφιλελευθερισμός» αναλαμβάνει την εξουσία ,και παρασέρνει την ανθρωπότητα σε ένα φαύλο κύκλο.

Γ.-Η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να αναγεννηθεί «όπως παλιά» ,και το μέλλον μας είναι μια νέα ουτοπία, την οποία μπορούμε να εμπνευστούμε από την Λ.Αμερική.

Το σχήμα είναι απλό, βολικό, κολακεύει τον μέσο κεντροαριστερό αναγνώστη ,και ο IR απολαμβάνει την επιβεβαίωση του.

Αυτά που δεν μας λέει ο IR είναι

1.-Η σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε αφού οι προϋποθέσεις χρηματοδότησης του κοινωνικού κράτος ανατράπηκαν, καθώς οι οικονομίες της Δ.Ευρώπης έχασαν ανταγωνιστικότητα από την Ασία

2.-Η σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε γιατί δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τις ιδεολογικές και φιλοσοφικές απαιτήσεις των πολιτών που απόλαυσαν την ανάπτυξη μετά τον πόλεμο, οι οποίοι απαιτούσαν μια νέα συνθήκη ατομικής και προσωπικής αυτοπραγμάτωσης πέραν της γενικευμένης κρατικής προστασίας.

3.-Τα κενά αυτά καλύφθηκαν από συντηρητικές κυβερνήσεις

4.-Η έννοια του «νεοφιλελευθερισμού» ως συμπαγούς ρεύματος συσκοτίζει την πραγματικότητα καθώς αποκρύπτει ότι η υιοθέτηση δομών αγοράς, ροής κεφαλαίων ,επιχειρηματικότητας έβγαλε από την φτώχεια 500-600 εκατομμύρια στην Ασία. Ταυτόχρονα υποκρύπτει ότι όλα τα προοδευτικά κινήματα του Γ κόσμου, δεν απαιτούν μια παγκόσμια «σοσιαλδημοκρατική» συνθήκη αλλά μεγαλύτερη παγκοσμιοποίηση, πρόσβαση στις αγορές, στα κεφάλαια ,στην παιδεία.

5.-Ο όρος «νεοφιλελευθερισμός» στερημένος από οποιοδήποτε σαφές κριτικό περιεχόμενο νοηματοδοτεί το «κακό» της εποχής μας ,και έτσι χρησιμοποιείται σωρηδόν κατά περίπτωση.

6.-Αποτελεί σύμπτωμα μιας κουρασμένης Ευρωπαϊκής διανόησης η αναζήτηση ενός «εξωτικού» οράματος το αναζητά γεωγραφικά ,σαν τον καταναλωτή τουρίστα του συρμού που εντυπωσιάζεται από τα εξωτικά τοπωνύμια. Μπορεί ο IR να πηγαίνει για τουρισμό στην Βενεζουέλα ,αλλά να εμπνευστούμε από τον Τσάβες δηλαδή ένα συνηθισμένο πολιτικό χώρας με πετρέλαια ,δεν μας είναι κολακευτικό.

7.-Καμμία πολιτική δεν προχώρησε με νοσταλγίες ,ούτε με γεωγραφικές ζήλιες. Η Αριστερά καλείται να αναδείξει τα σύγχρονα προτάγματα που αντιστοιχούν στις ανάγκες που είναι και κοινωνική ασφάλεια και προσωπική ατομική εξέλιξη. Η απόδραση της αριστεράς προς ένα «εικαστικό» κολλεκτιβισμό προσπερνώντας την διερεύνηση μιας νέας «αριστερής» υποκειμενικότητας είναι η καλύτερη προσφορά στην συντήρηση. Η επικράτηση των συντηρητικών δυνάμεων (και όχι του ανύπαρκτου νέο φιλελευθερισμού) εδράζεται στην υπαρκτή αναζήτηση λύσεων στο αίτημα για μια νέα «μοναδικότητα» (singularity) ,κάτι για το οποίο η αριστερά καθεύδει.

Το θεωρητικό έργο-αντίδοτο του Α.Negri

Αν ο IR εκφράζει την κουρασμένη, άνευρη κεντροαριστερά που αναπαράγεται βυθισμένη στα κλισέ της, η θεωρητική αναζήτηση ενός διανοητή που «τοπολογικά» , «συμβατικά» κινείται στην Άκρα Αριστερά είναι σημαντική.

Ο ΑΝ κινείται δυναμικά σε ένα νέο πλαίσιο εννοιών και αναζητά τόσο τις νέες πολιτικές συλλογικές δομές όσο και τους νέους τρόπους που δομούνται οι σύγχρονες πολιτικές υποκειμενικότητες.

Ο Negri διακρίνει ανάμεσα στην «μοναδικότητα» (singularity) και την «ατομικότητα» (individuality).

H ατομικότητα είναι η υποκειμενικότητα του πολίτη καταναλωτή, που κινείται εντός υπαρκτών επιλογών, αλλά με κυρίαρχο το στοιχείο της επανάληψης, της επιστροφής, του εγκλεισμού .Η μοναδικότητα είναι η δυναμική υποκειμενικότητα του πολίτη που διαμορφώνεται εντός του κοινωνικού ανταγωνισμού, εντός της κοινωνικής δυναμικής του «πλήθους».

Είναι υποκειμενικά αδύνατο να μεταφερθεί όλος ο πλούτος αυτής της προβληματικής, αλλά εδώ ευρίσκεται το μέλλον της Αριστεράς, στην αναζήτηση ενός «αριστερού» πρωτείου του «ατόμου» και όχι στην αδύνατη οικονομικά ανασύσταση ενός κουρασμένου σοσιαλδημοκρατικού κράτους.

Ο κύριος IR μπορεί να συνεχίζει τον ιδεολογικό τουρισμό στην Λ.Αμερική ,και την κουραστική άνευρη φιλολογία του.

Minority Report Athens 2010

Minority Report

Ξένη ταινία

Ουάσινγκτον, 2054. Η Διεύθυνση Πρόληψης Εγκλήματος, βιώνει τις πιο αποτελεσματικές της μέρες, χάρη στους τρεις Προγνώστες, μεταλλαγμένους οργανισμούς με μεταφυσικές ψυχικές ικανότητες οι οποίοι, μέσα σ’ ένα περιβάλλον μητρικής διαβίωσης, οραματίζονται φόνους πριν ακόμη συμβούν. Ο πιο σημαντικός τομέας κατά της εγκληματικότητας έχει ως επικεφαλής τον αστυνόμο Τζον Άντερτον, άνθρωπο ολοκληρωτικά αφοσιωμένο στην τελειοποίηση και γενικευμένη χρήση της αλάνθαστης μεθόδου. Είναι όμως τόσο τέλειο το σύστημα ώστε να μην επιδέχεται αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητάς του; Όταν οι προγνώστες θα προβλέψουν πως ο ίδιος ο Άντερτον θα σκοτώσει σε λιγότερο από 36 ώρες έναν άγνωστό του άνδρα, ο άνθρωπος που στήριξε με απόλυτη πεποίθηση επί έξι χρόνια το πιο ολοκληρωμένο σύστημα εξάλειψης του εγκλήματος, γίνεται ο Νο1 ύποπτος και καταζητούμενος.



Έτος Παραγωγής:2002

Διάρκεια:145 λεπτά

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Steven Spielberg

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:Tom Cruise (Chief John Anderton) Max von Sydow (Director Lamar Burgess) Steve Harris (Jad) Neal McDonough (Fletcher) Patrick Kilpatrick (Knott) Jessica Capshaw (Evanna) Richard Coca (Pre-Crime Cop) Keith Campbell (Pre-Crime Cop) Kirk B.R. Woller (Pre-Crime Cop) Klea Scott (Pre-Crime Cop)

Αριστερά και Οικονομική κρίση:Λογική και Ευαισθησία

Οι Οικονομικές κρίσεις και η Αριστερά έχουν μια σχέση εξ’ ορισμού θεμελιακή. Η ίδια η υπόσταση της Αριστεράς αρδεύεται από την διαρκή κρίση και ανισότητα που προκαλεί η σημερινή οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας.


Το ερώτημα που τίθεται είναι πως η Ελληνική Αριστερά αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση σαν την σημερινή.

Ο συντηρητικός συρμός που ανακαλύπτει πίσω από κάθε αγκύλωση αριστερούς δάκτυλους ,οδύρεται για την παραμικρή αντίδραση επικαλούμενος μια φανταστική ηρεμία η οποία θα μπορούσε να στηρίξει την οικονομική ανάπτυξη, παραγνωρίζοντας ότι η κοινωνική αναστάτωση και η οικονομική ανάπτυξη μάλλον συμβαδίζουν παρά αποκλίνουν στην πρόσφατη ιστορία. Εξ’ άλλου η επιβεβλημένη κοινωνική «ηρεμία» του 67-74 θεμελίωσε την κρατικοδίαιτη οικονομία, και η συναινετική ηρεμία του 80-89 θεμελίωσε το κοινωνικό κράτος των δανεικών.

Παρατηρώντας όμως πιο προσεκτικά η σημερινή κρίση ,οξύνει τα ανακλαστικά ευθύνης και σωφροσύνης ,της Αριστεράς και παρά τον συρμό τα δύο κύρια ρεύματα της με τις αποχρώσεις τους ,είναι πολύ προσεκτικά στην αρχιτεκτονική των αιτημάτων τους. Το ιστορικό βάρος της ανθρωπιστικής καταστροφής του εμφυλίου προκαλεί περίσκεψη και ευθύνη πολύ μεγαλύτερη από όση φαίνεται σε μια πρώτη ανάγνωση. Ο χαμένος και σχεδόν τραγελαφικός εμφύλιος είναι κλειδί για την ερμηνεία της Ελληνικής Αριστεράς, όσο ο υπερπληθωρισμός της Γερμανίας του μεσοπολέμου διαμορφώνει τις αντιπληθωριστικές υστερίες της Μέρκελ.

Οι πρωταθλητές του λαϊκισμού και αποπροσανατολισμού είναι περισσότερο οι εργολάβοι των ΜΜΕ που δεν επιδίδονται μόνο σε τρομολαγνεία του χρέους αλλά και στον ισοδύναμο «τηλεοπτικό» αντικαπιταλισμό .Όσοι κατά λάθος βλέπουν και ακούνε μερικές εκπομπές το πρωί, καταλαβαίνουν ότι η βερμπαλιστική αριστερά δεν ευρίσκεται στις διαδηλώσεις με τις απεργίες αλλά στα στούντιο.

Πολλές φορές η κυρίαρχη δημοσιότητα αρνείται να διαχωρίσει μεταξύ μιας αυθόρμητης σχεδόν αυτόματης λαϊκής δυσαρέσκειας που αυτοαναφλέγεται και αναπτύσσεται με τα πρότυπα μιας ευρύτερης νεοελληνικής συμπεριφοράς ανομίας, και την οποία σχεδόν ακούσια η Αριστερά ακολουθεί, και μιας φαντασιακής κατασκευής μιας Αριστεράς των ινστρουκτόρων. Φαινόμενα ακρότητας ,συλλογικού εγκλεισμού στην πολιτική αυτοκατανάλωση κλπ κλπ δεν είναι της Αριστεράς per ce ,είναι της νεοελληνικής δομής.



Θα δούμε λοιπόν ότι στην τρέχουσα συγκυρία η Αριστερά συμπεριφέρεται με «Λογική και Ευαισθησία» .Με βάση δε τον καταστατικό της ρόλο στο θέατρο της πολιτικής είναι μάλλον υποτονική. Η μεγάλη αντίφαση είναι ότι η Αριστερά είναι θεμελιακά μια δύναμη αυτοργάνωσης, αυτοκίνησης, δηλαδή πρακτικών που προκύπτουν από ανεπτυγμένες κοινωνίες πολιτών, ενώ σε εμάς περισσεύει ο ανομικός ατομικισμός. Η σύγχρονες συλλογικότητες κινούνται περισσότερο στον χώρο των θεωρημάτων της Δημόσιας Επιλογής ,παρά στην πολιτική κληρονομιά μιας κοινωνικής αυτενέργειας. Η Ελληνική κρίση δημιουργεί ανάγκη για περισσότερη παραγωγική συλλογικότητα, από ότι η κοινωνία παράγει, και ουσιαστικά την «νύφη» πληρώνουν οι πολιτικές δυνάμεις που θεωρητικά εδράζονται σε συλλογική δράση.

Ιστορικό πλέγμα αυτοκαταστροφής και περιρρέουσα δυναμική εγκλειστικού ατομισμού, δημιουργούν ουσιαστικά ένα χώρο μια ατμόσφαιρα ρεαλισμού, στην οποία οι κορώνες διάφορων (πχ Κανέλη, Λαφαζάνης) παίζουν τον ρόλο κυριολεκτικά «σάλτσας». Όποιος νομίζει πως οι οικουμενικές του 89 ήταν λάθη δεν έχει συλλάβει τις βαθύτερες ροές που διαμορφώνουν τις πολιτικές εξελίξεις .Σε άλλη ανάρτηση έχουμε αναλύσει τα βαθύτερα αίτια αυτού του καλυμμένου αλλά ουσιαστικού στρατηγικού ρεαλισμού.

Που είναι η «έξοδος» του ΚΚΕ;

Όποιος θέλει να καταλάβει το βαθύτερο «σκέπτεσθαι» του μεγάλου κόμματος της Αριστεράς, πρέπει να επικεντρώσει σε αυτά για τα οποία σιωπά ,για όσα αναφέρεται σπάνια και όχι όσα επισημαίνει.

Αν δεν το έχετε πάρει είδηση η έξοδος από την ΕΕ ,δεν υφίσταται πλέον στο καθημερινό ρεπερτόριο. Υπάρχει χαμηλά σε προτεραιότητα σχεδόν ισότιμα με άλλα αιτήματα ,τακτικής ή στρατηγικής φύσεως. Η ΕΕ δεν αντιμετωπίζεται ως απτό σημερινό μόρφωμα που ασκεί πολιτική, αλλά ως περίπου ιστορική κατηγορία, ως εννοιολογικό εργαλείο περιγραφής της κατάστασης.

Και μόνο ενδεικτικά παραθέτω δυο links από σημαντικά κείμενα του ΚΚΕ όπου εν μέσω κρίσης η έξοδος από την ΕΕ ,απλώς υπομιμνήσκεται.

Στην βουλή η Παπαρήγα ξεχνάει τελείως την έξοδο, και θέτει σύμφωνα με το τίτλο του δημοσιεύματος ζήτημα «λαϊκής εξουσίας»!!!Δηλαδή αναφέρεται στο μέγιστο χωρίς να αναφερθεί καθόλου στο τώρα. Το χρονικό άλμα είναι τεράστιο.

Η υπεκφυγή είναι προφανέστατη. Ακόμη αναφέρεται σε μια σειρά πρόσκαιρων μέτρων που δεν παραπέμπουν από πουθενά έξοδος από την ΕΕ.

Οικονομική Στράτευση και αδιέξοδος Κρατισμός

Αν στο ΚΚΕ το στίγμα το δίνει η αποσιώπηση ,στην άλλη αριστερά αυτό πρέπει να το αναζητήσουμε στους διανοούμενους. Στον χώρο αυτό η πραγματική ιδεοκίνηση γίνεται στα ακαδημαϊκά τεκταινόμενα. Εδώ όμως η αποκρυπτογράφηση πρέπει να γίνει από την ακαδημαϊκή ορθότητα και τεχνική ορολογία ,στην καθομιλουμένη.

Το προηγούμενο Σάββατο δημοσιεύονται δύο σημαντικά κείμενα για τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς

Στην «Εποχή» ο Σ. Λαπατσιώρας διευκρινίζει την μελέτη του RSF όπου διερευνά δύο από τις επιλογές που διακινούνται στον χώρο αυτό. Οι πολιτικές του «μαλακού Ευρώ» και της «ριζοσπαστικής εξόδου» αναλύονται διεξοδικά. Πίσω από τις άρτιες διατυπώσεις αναπτύσσεται μια επισήμανση ότι οποιαδήποτε αριστερή πολιτική ,δεν κρύβεται κανένας εύκολος περίπατος.

-Ο «ευρωπαϊκός» δρόμος με δημοσιονομική χαλαρότητα (Βεργόπουλος, Δραγασάκης κλπ) οδηγεί αναπόδραστα σε ένα οξύ πολιτικό σχεδόν καταστροφικό αδιέξοδο καθώς το «μαλακό ευρώ» θα γίνει μη «αποθεματικό» ευρώ και τότε θα καταρρεύσει.

-Η έξοδος από το Ευρώ, συνοδεύεται με σοκαριστικά επακόλουθα (πτώση εισοδημάτων κατά 30 %) ,αλλά από μόνο του δεν λέει απολύτως τίποτα χωρίς πολιτικής αύξησης της παραγωγικότητας ,εθνικοποιήσεις τραπεζών κλπ.

Με λίγα λόγια στον αντίποδα μιας «μαγικής» λύσης ο ΣΛ παραθέτει μια σειρά από πολιτικοκοινωνικούς στόχους υψηλής πολιτικής και με την αυστηρή προϋπόθεση μιας εκ των προτέρων πολιτικής ανοχής και υποστήριξης προς μια «αριστερή λιτότητα» και «οικονομική στράτευση». Από μόνη της και μόνο η επίκληση της αύξησης της παραγωγικότητας στις γνωστές συνθήκες του παραγωγικού έμψυχου και άψυχου δυναμικού ,ουσιαστικά μεταφράζεται σε ένα «σταχανοβισμό» του 21ου αιώνα.

Στην «Αυγή» ο X.Μηλιός αναδεικνύει ένα χονδροειδή μαρξισμό που αποπνέουν όλες οι προτάσεις που προκρίνουν την δραστική επανάκαμψη του κράτους. Βέβαια ο ΧΜ κινείται εντός του δικού του ενιαίου πολιτικού project, όπου προφανώς προέχει η συνεκτικότητα ενός ανανεωμένου μαρξισμού, έτσι ώστε να αναρωτιέται κανείς αν τελικά η κοινωνία θα υπακούσει στα θεωρητικά μοντέλα, ή το αντίστροφο. Σε μια σχεδόν καταλυτική κατακλείδα ο XΜ καλεί να προϋπάρξει η θεωρητική αναδιάταξη για τις κρίσεις πριν ακόμα και την πολιτική δράση. Με απλά λόγια ο XΜ έχοντας μέτωπο προς ένα απλοϊκό κρατισμό στον αυτομάτως ρέπει η κοινωνία, μας προειδοποιεί για τον φαύλο κύκλο στον οποίο σχεδόν παθητικά εισέρχεται η αριστερά μέσω ενός αριστερού κευνσιανισμού.

Και στις δύο περιπτώσεις αναδύεται ένας προειδοποιητικός, ένας προβλεπτικός, ρεαλισμός μια αίσθηση συνθετότητας πολύ μακριά από το κλισέ μιας αυτονόητης λύσης.

Συμπέρασμα

Δεν πάνε να φωνάζουνε οι mainstream δημοσιογράφοι η Ελληνική Αριστερά είναι μακράν πιο υποψιασμένη και σκεπτική για την δυσκολία της φάσης. Ρητορικές οξύτητες και κορώνες δεν αποτελούν παρά μόνο μια φυσιολογική λειτουργία της πολιτικής πρόβλημα για την Αριστερά περιμένει:

Με όρους Λένιν το σύμπλεγμα εξουσίας καταρρέει, αλλά η Αριστερά δεν θέλει, δεν διανοείται να το διεκδικήσει. Το ιστορικό συντηρητικό ανακλαστικό ενεργοποιείται και πίσω από την βιτρίνα μιας οξύτητας ,αναδύεται ο ιστορικός ρεαλισμός ο «αριστερός» συντηρητισμός ,που παίρνει την μορφή μιας αποσιώπησης ή ενός ακαδημαϊκού αναστοχασμού.

Λογική και Ευαισθησία

Αναφορές
Ριζοσπάστης 23/3
Εποχή 4/4
Ριζοσπάστης 13/2
Αυγή 4/4

Δημόσια Επανόρθωση:
Στην αρχική μορφή η ανάρτηση  αναφέρθηκε λανθασμένα στον Γ.Μηλιό ως συντακτη του άρθρου της Αυγής.Παρ΄ότι η ουσία δεν αλλάζει οφείλεται μια δημόσια επανόρθωση.

Ο οικονομικός σχεδιασμός στις Grundrisse.A.Negri

Παραθέτουμε μια μετάφραση από το Marx Beyond Marx του Α Νέγκρι

Το βιβλίο αυτό γραμμένο ουσιαστικά το 1978 ,αντανακλά μια πρώιμη περίοδο σκέψης του συγγραφέα διαφορετική από αυτή που εγκαινίασε με την μελέτη του για τον Σπινόζα (The Savage Anomaly) και οδήγησε στην τριλογία της Αυτοκρατορίας (Empire ,Multitude,Commonwealth)

Το παραθέτουμε γιατί αποκαθιστά με ένα τρόπο μια από τις μεγάλες παρανοήσεις εντός Αριστεράς ,σχετικά με την υποτιθέμενη ανωτερότητα του κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού έναντι της αγοράς, η οποία μάλιστα τεκμηριώνεται εντός του Μαρξ.

Δυστυχώς παραθέτω μόνο το καταληκτικό συμπέρασμα του Νέγκρι ο οποίος υποστηρίζει ότι από τον Μαρξ των Grundrisse δεν προκύπτει ι η έννοια της οικονομικής υπεροχής των κεντρικά σχεδιασμένων οικονομιών. Ο κεντρικός σχεδιασμός αφορά μόνο την προοπτική κατάργησης της εργασίας. Το συμπέρασμα προκύπτει από μια σειρά παρατηρήσεων και εμβαθύνσεων του Νεγκρι

Στον φίλο Radical Desire αφιερώνεται η ανάρτηση, προφανώς μόνο συμβολικά, γιατί ουσιαστικά μόνο αυτός θα κατάφερνε να παρουσιάσει ολόκληρα κεφάλαια όπως γενναιόδωρα κάνει τόσο καιρό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μarx θεωρούσε τον σχεδιασμό ως ιδιότητα του κομμουνισμού.


Παρά ταύτα ,πολύ συχνά και βασισμένοι στον Εngels ,η σχέση κομμουνισμού σχεδιασμού έγινε αντιληπτή είτε με τους απλοϊκούς όρους ως κοινωνικοποίηση «κρατικοποίηση» των σχέσεων παραγωγής, ή ως «υπέρτερος οικονομικός ορθολογισμός».


Είναι προφανές όταν εξετάζουμε τις Grundrisse ότι δεν πρόκειται περί αυτού.


Ο κομμουνισμός είναι σχεδιασμός μόνο όταν αφορά τον σχεδιασμένη εξάλειψη της εργασίας. Ο σχεδιασμός είναι μια έκφραση (και συνθήκη ταυτόχρονα) του κοινωνικού χαρακτήρα της εργασίας ο οποίος πρέπει να καθυποτάξει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της διαταγής και της αλλοτρίωσης. Είναι λοιπόν ένας οικονομικός ορθολογισμός που δεν είναι ανώτερος αλλά διαφορετικός. Τόσο διαφορετικός έτσι ώστε να δεν υπάρχει ομοιότητα μεταξύ τους. Όταν οι συνθήκες και η στόχευση για την εξάλειψη της εργασίας δεν υπάρχουν ,ο σχεδιασμός είναι μια νέα μορφή καπιταλιστικής κυριαρχίας με σοσιαλιστική μορφή. Σε αυτό το σημείο η Μαρξιστική κριτική του σοσιαλισμού ασκεί όλη την ισχύ της.


Ο σοσιαλισμός δεν είναι ,και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει ένα στάδιο ή ένα πέρασμα προς τον κομμουνισμό. Ο Σοσιαλισμός είναι η αρτιότερη μορφή ,η ανώτερη μορφή του οικονομικού ορθολογισμού του κεφαλαίου, του ορθολογισμού του κέρδους. Συνεχίζει να ασκείται βασισμένος στον νόμο της αξίας ,αλλά μεταφέρεται σε ένα ύψιστο βαθμό συγκεντροποίησης και γενικής σύνθεσης η οποία συνδέει όλες τις μορφές της σοσιαλιστικής σχεδιασμένης οικονομίας με την πολιτική και νομική μηχανή του Κράτους .Ο Σοσιαλισμός κρατάει ζωντανό και γενικεύει τον νόμο της αξίας.


Η εξάλειψη της εργασίας είναι η μοναδική αντιστροφή του νόμου της αξίας.


Αυτό ακριβώς το ζήτημα της εξάλειψης της εργασίας καθιστά αδύνατη οποιαδήποτε ομοιογένεια ανάμεσα στον καπιταλιστικό και κομμουνιστικό σχεδιασμό. Πρέπει να κριτικάρουμε την διαλεκτική λογική η οποία ενσωματώνει επίπεδα ομοιογένειας στην ανάπτυξη των αντιθέσεων. Αντιθέτως είναι η λογική ενός ριζικού δυισμού που πρέπει να κυριαρχήσει .


Η καταστροφή του νόμου της αξίας -,την οποία το «απόσπασμα των μηχανών» μας επέτρεψε να δούμε στις Grundrisse-είναι στην βάση του μετασχηματισμού της λειτουργίας του σε καθαρή επιβολή. Αλλά η έκφραση της λειτουργίας του ανταγωνισμού ευρίσκεται εδώ. Κάθε σχέση, κάθε κίνηση ομοιογένειας ,κάθε έκφραση σχετικού ορθολογισμού καταπίπτει από την εξαφάνιση του νόμου της αξίας. Η συνέχιση των καπιταλιστικών σχέσεων θρυμματίζεται τελείως. Είναι μόνο η λογική του ανταγωνισμού –βασισμένου σε αντιτιθέμενα και μη αμοιβαία αναγώγιμα υποκείμενα-που λειτουργεί εδώ. Έκαστος πόλος κατέχει τα δικά του κριτήρια για τον σχεδιασμό. Ένας ατομικός σχεδιασμός. Η εργατική και προλεταριακή αυτό-αξιοποίηση είναι ο σχεδιασμός για την εξάλειψη της εργασίας .


Ο κορεσμός του κοινωνικού χώρου με τον σοσιαλιστικό σχεδιασμό του καπιταλισμού είναι μια τερατώδης αστάθεια :κάθε τμήμα είναι σε αντίθετική ένταση  όχι μόνο σε σχέση με τον ανταγωνισμό που αναδύει αλλά σε σχέση με το ίδιο το πλαίσιο της αντίθεσης, δηλαδή του σχεδιασμού για την εξαφάνιση της εργασίας στην οποία είναι συνδεδεμένο. Η σχεδιασμένη οργάνωση της απόσυρσης από τις εργαζόμενες τάξεις, επιμετρά την ποσότητα και την ποιότητα της μετάβασης ,επιμετρά όχι μια ηλίθια ουτοπία, αλλά μια συγκρότηση ,μια διαδικασία που ορίζεται από το υποκείμενο.


Η διαδικασία υφίσταται μια μετατόπιση, πραγματική χωρική μετάθεση .Ο σχεδιασμός δεν μπορεί να ενταχθεί στον καπιταλισμό, και ο σοσιαλισμός (όταν αναφερόμαστε ως οικονομικό σύστημα) δεν μπορεί να αναχθεί στον κομμουνισμό .


A.Negri :Marx Beyond Marx (1984) ed Autonomedia (υπογραμμίσεις LLS)