Καθεστωτικός και ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός.

Παραθέτουμε το άρθρο του Γ.Μηλιού από την σημερινή Αυγή. Δεν είναι η πρώτη φορά που αναδημοσιεύουμε Μηλιό, αλλά μετά το editorial των τελευταίων «Θέσεων» η συχνότητα μάλλον ανεβαίνει επικίνδυνα.



Το άρθρο του ΓΜ δεν είναι καίριο μόνο για τα συμπεράσματα του αλλά και για την αναλυτική του δομή , η οποία συγκρούεται με τα συμφραζόμενα ενός τρέχοντος ρητορικού περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια η ανάλυση του ΓΜ δεν υπόκειται μόνο σε ένα «τεχνκό» έλεγχο, αλλά προφανώς λόγω του ρητορικού περιβάλλοντος της συγκυρίας ,είναι δυνατόν να απορριφθεί από ιδεολογικής φύσης αυτονόητα και άρρητες συντεταγμένες που έχουν εισχωρήσει στον δημόσιο διάλογο εντός αριστεράς.


Αν ξεκινήσει κανείς από το δια «ταύτα» του άρθρου , που μάλλον λίγο έντεχνα δεν ολοκληρώνει ο ίδιος ο ΓΜ , τότε η απόρριψη μπορεί να γίνει στο πι και φι


Μια εντός Ευρώ, εντός ΕΕ αναζήτηση αλλαγής συσχετισμών υπέρ της εργασίας, όταν μάλιστα αυτή περιλαμβάνει εκτός της φορολογίας και «αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης για την ενίσχυση των κοινωνικών λειτουργιών, τη διαφάνεια και τον δημόσιο έλεγχο, την αύξηση της αποτελεσματικότητας» συγκρούεται όχι μόνο με άλλες αναλύσεις αλλά με ρεύματα σκέψης που έχουν επικρατήσει διακομματικά.


Η ανάλυση του ΓΜ περιλαμβάνει και ένα στοιχείου «χρονισμού» του αιτήματος απαλλαγής ή αναδιάρθρωσης του χρέους το οποίο επίσης δεν είναι και τόσο απλό.


Είναι φανερό πως ο δημόσιος διάλογος ,εντός αριστεράς , ταλανίζεται από διάφορες νοηματικές συμπτύξεις (που ίσως είναι μία τελικά )που δημιουργούνται στον αντίποδα μιας κριτικής σκέψης και οι οποίες περίπου είναι οι εξής


Καπιταλισμός=Κρίση=Νεοφιλελευθερισμός=Ευρώ=Φτώχεια=Ανεργία=Ιδιωτικοποιήσεις = Μνημόνιο =Επιχειρήσεις= Νατο =ΕΕ κλπ κλπ η γραμμή μπορεί να επεκταθεί στο άπειρο


Απέναντι σε αυτήν την νοηματική σύμπτυξη -ταυτολογία αντιπαρατίθεται ένα Λογικό εγχείρημα με απόλυτη Ηθική νομιμοποίηση ,το οποίο είναι σχετικά απλό. Αλλάζοντας το πρόσημο της σειράς η Αριστερά επικρατεί, αρκει να δηλώνει κατά του Ευρώ,της ΕΕ, του Καπιταλισμού, της Φτώχειας κλπ κλπ . Η μια εξίσωση αντικαθίσταται με άλλη εξίσωση απείρων όρων μόνο με διαφορετικό πρόσημο.


Δυστυχέστατα η άλγεβρα δεν προσφέρεται για να λύνει τα πάντα, ευτυχώς πως κάποιοι σαν τον ΓΜ και τις Θέσεις, το ψάχνουν .


Η τελική πρόταση του ΓΜ δεν είναι εύκολη, δεν είναι απλή και το κυριότερο προϋποθέτει ένα ιδεολογικό ρητορικό εξοπλισμό των δυνάμεων της εργασίας διαφορετικό και πιο σύνθετο από τον σημερινό. Αλλά ο ΓΜ κάνει το καθήκον του την κατάλληλη στιγμή.


Γ.Μηλιός
 
Καθεστωτικός και ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός.

Ο μεταρρυθμισμός αποτελεί βασικό άξονα της παρέμβασης της Αριστεράς, διότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι νοητή η βελτίωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής θέσης των δυνάμεων της εργασίας.


Ο ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός αντιλαμβάνεται τα συμφέροντα της εργασίας ως αυτοτελείς ταξικούς στόχους, στον «ορίζοντα» των οποίων βρίσκεται η ανατροπή του καπιταλισμού. Οι αλλαγές που επιζητεί δεν εστιάζονται γενικώς στην «πρόοδο της χώρας», διότι η «χώρα» είναι ένας καπιταλιστικός κοινωνικός σχηματισμός κι η «πρόοδός» της συνδέεται με την ενίσχυση της καπιταλιστικής συσσώρευσης και εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Οι μεταρρυθμίσεις που προτείνει στοχεύουν στη μετατόπιση του ταξικού συσχετισμού δύναμης, «δείχνουν» τη δυνατότητα και δυναμική της αντικαπιταλιστικής προοπτικής: «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», για μια «οικονομία των κοινωνικών αναγκών και του κοινωνικού ελέγχου», σε αντιδιαστολή με την οικονομία της μεγιστοποίησης του κέρδους.
Σε αντίθεση με αυτή τη στρατηγική, ο καθεστωτικός μεταρρυθμισμός είτε θεωρεί τη βελτίωση των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης ως «προϋπόθεση» για την πρόοδο του εγχώριου καπιταλισμού (η αύξηση των μισθών θα επιφέρει αύξηση της ζήτησης, επομένως ταχύτερους ρυθμούς συσσώρευσης κεφαλαίου), είτε αντιλαμβάνεται την πρόοδο του εγχώριου καπιταλισμού ως προϋπόθεση για τη βελτίωση των όρων ύπαρξης της εργασίας. Η «ορθή ανάπτυξη της οικονομίας» θα ωφελήσει, υποτίθεται, και τους εργαζόμενους.

Ο καθεστωτικός μεταρρυθμισμός της Αριστεράς:
«Έξοδος από το ευρώ και την Ε.Ε.». Η συντηρητική «πατριωτική εκδοχή» του καθεστωτικού μεταρρυθμισμού αναπαράγεται αυτοτελώς από τα κόμματα εξουσίας. Όλες οι πολιτικές λιτότητας παρουσιάζονται ως «μεταρρυθμίσεις» για την «πρόοδο της χώρας», από την οποία θα προέκυπτε κατόπιν «βελτίωση της ζωής των εργαζομένων».

Όμως, στη συντηρητική αυτή εκδοχή του καθεστωτικού μεταρρυθμισμού εγκλωβίζεται και η Αριστερά, όποτε κυριαρχεί στο εσωτερικό της η αστική ιδεολογία που ερμηνεύει την πάλη των τάξεων ως «πάλη των εθνών»: τα «ξένα» συμφέροντα εναντίον της «Ελλάδας» και του «ελληνικού έθνους». Ένα σχήμα από το οποίο απορρέει μονοσήμαντα ως ζητούμενο η βελτίωση της θέσης της «χώρας» απέναντι στους διεθνείς ανταγωνιστές της, ως προϋπόθεση για να βελτιωθεί κατόπιν η θέση των εργαζομένων.

Στη σημερινή συγκυρία κρίσης του δημόσιου χρέους, η «εθνική λύση» που προτείνει ο αριστερός καθεστωτικός μεταρρυθμισμός συμπυκνώνεται στο σύνθημα «έξω από το ευρώ και την Ε.Ε.». Η ροή των επιχειρημάτων είναι μια απλοϊκή εξειδίκευση της «εθνικής αφήγησης»:

--Η ένταξη στην ΕΕ και στο ευρώ ζημίωσε τη «χώρα».

--Με την υιοθέτηση της «νέας δραχμής», η οποία θα υποτιμηθεί, οι εξαγωγές της «χώρας» θα αυξηθούν και οι εισαγωγές «της» θα μειωθούν, θα υπάρξει ανάπτυξη, που θα επιτρέψει και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

--Για να επιτευχθούν οι πολιτικές αυτές, απαιτείται μια αριστερή ή έστω προοδευτική κυβέρνηση, που θα εκφράζει τα συμφέροντα της «χώρας» και της «ανάπτυξης».

Η εθνική αυτή αφήγηση διαλύεται αν εστιααστούμε στα ταξικά συμφέροντα και στρατηγικές. Ας θέσουμε λοιπόν τα ερωτήματα με πραγματικούς όρους:

--Ζημιώθηκε το ελληνικό κεφάλαιο από την υιοθέτηση του ευρώ ως εσωτερικού νομίσματος;

--Στην παρούσα συγκυρία είναι προς το συμφέρον του ελληνικού κεφαλαίου η υιοθέτηση ενός διαφορετικού εσωτερικού νομίσματος, ώστε να μπορεί να τεθεί σε λειτουργία ο μηχανισμός της υποτίμησης;

--Ζημίωσε την εργατική τάξη και τις άλλες λαϊκές τάξεις το ευρώ;

--Στην παρούσα συγκυρία είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων η υιοθέτηση ενός νέου εσωτερικού νομίσματος και η έξοδος του ελληνικού καπιταλισμού από την ΕΕ;

1. Η άποψη ότι ο ελληνικός καπιταλισμός ζημιώθηκε από την υιοθέτηση του ευρώ είναι απολύτως ατεκμηρίωτη. Όπως αναλύσαμε διεξοδικότερα αλλού, η υιοθέτηση του ευρώ σήμαινε εντονότερη έκθεση των ατομικών επιχειρήσεων στον διεθνή ανταγωνισμό, πράγμα που «αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη στρατηγική οργάνωσης της αστικής εξουσίας (ως μοντέλο διαρκούς αναδιάρθρωσης της εκμετάλλευσης της εργασίας και εκκαθάρισης των μη-ανταγωνιστικών ατομικών κεφαλαίων προς όφελος τελικά του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου)».

Επιπλέον, ήδη πριν την εισαγωγή του ευρώ, ο ελληνικός καπιταλισμός, παρά την κατάργηση κάθε προστατευτικού μέτρου, πέτυχε ρυθμούς μεγέθυνσης σημαντικά ψηλότερους από το μέσο όρο της ΕΕ και της Ευρωζώνης (ΖτΕ), ψηλότερα ποσοστά κέρδους, δηλαδή αποδοτικότερη εκμετάλλευση της εργασιακής δύναμης συγκριτικά με τους άλλους ευρωπαϊκούς καπιταλισμούς.

Η άποψη ότι ο ελληνικός καπιταλισμός υποβαθμίστηκε εντός της ΖτΕ επειδή αυξήθηκε το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών μπορεί να υποστηριχτεί μόνο στο πλαίσιο της φανταστικής εικόνας που αναπαράγει η αστική (κλασική και νεοκλασική) οικονομική θεωρία, μιας μη χρηματικής «πραγματικής οικονομίας» υλικών ροών, η οποία αφορά «ισορροπίες» σε συναλλαγές «αγαθών». Όμως ο καπιταλισμός είναι η οικονομία του χρήματος, στην οποία κάθε οικονομική διαδικασία αποτελεί απλώς μέσο, ώστε «το χρήμα να παράγει διαρκώς περισσότερο χρήμα».1 Αυτός είναι και ο λόγος που ένα θετικό (αρνητικό) ισοζύγιο αυτόνομων κεφαλαιακών ροών, υφίσταται πάντα ως κατοπτρική εικόνα ενός ελλείμματος (πλεονάσματος) τρεχουσών συναλλαγών.

Το ευρώ ευνόησε τους διεθνοποιημένους κλάδους του ελληνικού καπιταλισμού (τράπεζες, εφοπλισμός, τρόφιμα, χημικά-φάρμακα κλπ.) στην οικονομική τους επέκταση.

2. Όσα αναπτύξαμε στην προηγούμενη ενότητα καθιστούν σαφές ότι το ελληνικό κεφάλαιο δεν επιδιώκει την έξοδο από το ευρώ. Μιλώντας γενικά, το κεφάλαιο είναι «αμφίσημο» απέναντι στην προοπτική υποτίμησης του εσωτερικού νομίσματος: η υποτίμηση από τη μια μεριά αυξάνει τη διεθνή του ανταγωνιστικότητα, από την άλλη όμως μειώνει τη διεθνή «αγοραστική ισχύ», απαξιώνει τα περιουσιακά στοιχεία και την επενδυτική του δυνατότητα.

3. Βέβαια, η εξέλιξη της ιστορίας είναι αστάθμητη. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει απολύτως το ενδεχόμενο διάλυσης της ΖτΕ, εάν η παγκόσμια οικονομική κρίση βαθύνει. Σε μια τέτοια περίπτωση και με σημερινούς κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς δύναμης, ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης έχει την ισχύ να μεταθέσει και πάλι το κόστος της κρίσης στις δυνάμεις της εργασίας και δευτερευόντως στις πιο αδύναμες κεφαλαιακές μερίδες (καπιταλιστική αναδιάρθρωση). Οι δυναμικές και διεθνοποιημένες μερίδες του κεφαλαίου θα θιγούν λιγότερο από την απαξίωση της διεθνούς αξίας των παγίων εγκαταστάσεων, στην περίπτωση που υποτιμηθεί η νέα δραχμή, καθώς διατηρούν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία σε διεθνές νόμισμα. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι θα δουν την αγοραστική τους δύναμη να εξανεμίζεται, καθώς η αυξημένη τιμή των εισαγόμενων μέσων παραγωγής θα μετακυλίεται στην τελική τιμή του προϊόντος, οι τιμές των εισαγομένων θα εκτινάσσονται, ο χρηματοπιστωτικός πανικός θα αποτελεί εφαλτήριο για περαιτέρω μειώσεις μισθών, στέρηση δικαιωμάτων, κατάργηση και των τελευταίων δομών κοινωνικής προστασίας.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι με τους σημερινούς ταξικούς συσχετισμούς δύναμης, δεν είναι προς το συμφέρον των δυνάμεων της εργασίας η έξοδος από το ευρώ (και την Ε.Ε.), καίτοι η προοπτική αυτή δεν αποτελεί επίσης επιδίωξη του κεφαλαίου.

Η άποψη ότι το σύνθημα «έξω από το ευρώ» θα αποτελέσει καταλύτη για να αλλάξει ο ταξικός και πολιτικός συσχετισμός δύναμης, αποτελεί μια ακόμα φαντασίωση του καθεστωτικού μεταρρυθμισμού, εφάμιλλη ίσως σε οικονομιστικό και μηχανιστικό περιεχόμενο με εκείνη την αρχαία πεποίθηση ότι η «ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων» οδηγεί στο σοσιαλισμό.

4. Φτάνουμε έτσι στο τελευταίο ερώτημα: Ζημίωσε την εργατική τάξη και τις άλλες λαϊκές τάξεις η υιοθέτηση του ευρώ; Η απάντηση προκύπτει εύκολα από τα προηγούμενα: Η εργατική τάξη δεν ζημιώθηκε από το ευρώ καθαυτό, αλλά από τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού που κατάφερε να επιβάλει ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης, στοιχείο των οποίων είναι η μεταβίβαση των πιέσεων του διεθνούς κεφαλαιακού ανταγωνισμού στις δυνάμεις της εργασίας.

Για μια συνολική «αναδιαπραγμάτευση» του ταξικού συσχετισμού. Η απάντηση που δώσαμε στο τελευταίο ερώτημα μας επιτρέπει να σκιαγραφήσουμε μια διαφορετική στρατηγική από αυτές που προκρίνουν οι διάφορες εκδοχές καθεστωτικού μεταρρυθμισμού, που αναζητούν ένα «καθολικό σύνθημα για το συμφέρον της χώρας».

Στη συγκυρία της κρίσης, πρώτο μέλημα είναι η οργάνωση της άμυνας των δυνάμεων της εργασίας. Απαραίτητο βήμα γιʼ αυτό είναι η αποδόμηση της κυρίαρχης προπαγάνδας σχετικά με την κρίση και την αναγκαιότητα των κυβερνητικών μέτρων.

Είναι σημαντικό να δειχθεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει μία καθολικά αποδεχτή μεθοδολογία για την έξοδο από την κρίση («για το καλό της χώρας»). Με άλλα λόγια, υπάρχουν δύο δρόμοι εξόδου από την κρίση: η έξοδος σε βάρος των προνομίων του κεφαλαίου και η έξοδος σε βάρος των δικαιωμάτων του κόσμου της δουλειάς. Αυτό σημαίνει ότι έχει τεράστια πολιτική σημασία η σειρά των στόχων:

Ξεκινάμε από τα ζητήματα προστασίας της εργασίας και αναδιανομής του εισοδήματος και τα επεκτείνουμε σε μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης που μετατοπίζουν υπέρ της εργασίας το συσχετισμό των δυνάμεων (αύξηση των φορολογικών συντελεστών των κερδών στο 40%, κατάργηση φοροαπαλλαγών, φορολόγηση εκκλησιαστικής περιουσίας, περικοπή στρατιωτικών δαπανών κατά 50%, κλπ.). Στη συνέχεια και μόνο στη βάση των προηγούμενων θέτουμε ζητήματα που αφορούν την κρίση χρέους καθαυτή, όπως η αναδιαπραγμάτευσή του με όρους που να μη θίγουν τις συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων.


Ο Γιάννης Μηλιός διδάσκει πολιτική οικονομία στο ΕΜΠ

1. Στο ερώτημα επομένως τι παράγει η «ελληνική οικονομία» (ο ελληνικός καπιταλισμός) μπορεί να δοθεί μια εξαιρετικά σύντομη αλλά εξίσου ακριβής απάντηση: Παράγει ένα ακαθάριστο προϊόν 343 δισ. δολαρίων (2008), κατατασσόμενη στην 22η θέση από πλευράς επιπέδου ανάπτυξης (ΑΕΠ ανά κάτοικο) στον πλανήτη.


Σύνδεση με το άρθρο στην Αυγή

«Χωρίς τον πανικό που έσπειραν τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση δε θα είχε καταφέρει να μετακυλήσει το βάρος της κρίσης στους πολίτες», David Mac Williams (οικονομολόγος αναφερόμενος στην κρίση της Ιρλανδίας).

Την Πέμπτη 18/11, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση-διαμαρτυρία έξω από το Μέγαρο Μουσικής (Megaron Plus) . Τη συγκέντρωση έγινε την ώρα που εντός "Μεγάρου" διεξαγόταν η προγραμματισμένη εκδήλωση  “Τα Ευρωπαϊκά Μέσα Ενημέρωσης Απέναντι στην Κρίση», με αρκετούς ομιλητές μεταξύ των οποίων ο Τηλέμαχος Χυτήρης, η Μαριέττα Γιαννάκου, ο Γιάννης Πρετεντέρης, ο Τάσος Τέλογλου κ.ά..


Δημοσιεύουμε το κείμενο της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας ΜΜΕ που επισημαίνει τον υστερικό τρομοκρατικό λόγο που επικρατεί στα ΜΜΕ, ως στρατηγική διαμόρφωσης ενός κλίματος.Ταυτόχρονα αναδεικνύεται και το ασφυκτικό καρτέλ ενημέρωσης που επικρατεί.

Η έμφαση στην στρατηγική του πανικού, από εργαζόμενους και ανέργους  στα ΜΜΕ, άραγε μήπως λειτουργήσει και ως καμπανάκι αφύπνησης σε όσους ανέξοδα  διαπραγματεύονται την κρίση ως Horror Game.  



Η ανακοίνωση:

«Χωρίς τον πανικό που έσπειραν τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση δε θα είχε καταφέρει να μετακυλήσει το βάρος της κρίσης στους πολίτες», David Mac Williams (οικονομολόγος αναφερόμενος στην κρίση της Ιρλανδίας).


Αυτή η διαπίστωση όμως αν δεν έχει διασυνοριακή ισχύ, σίγουρα αποτυπώνει αυτό που διαδραματίζεται στα ελληνικά δελτία των 8. Τα ελληνικά ΜΜΕ στο σοκ που υφίσταται η ελληνική κοινωνία επιλέγουν αντί να ελέγξουν, να συγκαλύψουν, αντί να επιχειρηματολογήσουν, να παπαγαλίσουν, αντί να κρίνουν, να στοιχηθούν με την κυρίαρχη αντίληψη που έχει χρεοκοπήσει στην συνείδηση της κοινωνίας

Τα δελτία ειδήσεων μετατρέπονται σε δελτία απόψεων, όπου ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι σε απευθείας σύνδεση με τον Υπουργό (κυριολεκτικά εσχάτως) κουνούν με αυστηρότητα το δάχτυλο απέναντι στους δημοσίους υπαλλήλους των 1000 ευρώ. Ενώ οι κινητοποιήσεις των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων βρίσκουν μια θέση στον τηλεοπτικό ήλιο μόνο στο βαθμό που εμπεριέχουν εκείνα τα θεαματικά στοιχεία της έντασης – απαραίτητα για την πλαισίωση μιας διατεταγμένης υπηρεσίας που δεν έγκειται σε τίποτα παραπάνω από την άνευ όρων και ορίων συκοφάντηση.

Η ενημέρωση σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή χάνει οποιοδήποτε κοινωνικό έρεισμα , διαρρηγνύει βίαια τους δεσμούς της με πλατιά κοινωνικά στρώματα και προσδένεται όλο και πιο σφιχτά στο άρμα της πολιτικής εξουσίας. Αναπόφευκτα μοιράζεται το ίδιο πεπρωμένο, τον κίνδυνο να βουλιάξει μαζί της.

Εναλλακτική προοπτική στην τριγωνομετρία πολιτική εξουσία – ΜΜΕ – οικονομικά συμφέροντα είναι η άλλη εικόνα, ο άλλος λόγος, το άλλο γραπτό. Των συλλογικών αποφάσεων, των μαχητικών και μάχιμων ρεπορτάζ, της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας που αναδεικνύει τις νέες κινήσεις, ιδέες και αντιλήψεις που δημιουργούνται στο κοινωνικό σώμα , αμφισβητεί τους εκβιαστικούς μονόδρομους του Μνημονίου και συνδέεται με τους δρόμους της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Ίσως να είναι και ο μοναδικός τρόπος ώστε « αυτή η φούσκα να σκάσει μ’ ένα κρότο και όχι μ’ ένα λυγμό».

Να ανοίξουμε ένα παράθυρο στην κοινωνία

Να ξαναπάρουμε την ενημέρωση στα χέρια μας.

Εδώ σύνδεση με την "Διακλαδική των ΜΜΕ"

Ανθολόγιο Τοπολογικών Αναλύσεων: Gatouleas , Κόκκινη Πιπεριά

Μετά τις εκλογές διάβασα πολλές αναλύσεις .Κυρίως όμως οι αναλύσεις αποτύπωσης καταμέτρησης των αποτελεσμάτων που φάνηκαν ελλιπείς. Κυρίως γιατί αντιλαμβάνονται την αποτύπωση στην απλή μαθηματική ανάλυση του 100 % , ή ως ένα ξύλινο μέτρο , στο οποίο κάποιος κόβει κομμάτια και τα συγκρίνει με το παρελθόν. Γίνεται και μια αποτύπωση της αποχής και μετά όλα ανασταθμίζονται.



Η πρόσληψη του πολιτικού παιγνιδιού ως μεταβαλλόμενο εμβαδόν ενός πολυγώνου, μου φαίνεται πιο αντιπροσωπευτική και στοιχειωδώς την  περιέγραψα εδώ. Ας συλλάβουμε την κατάσταση ως πολύγωνο τότε τα όλα τα στοιχεία του αλληλοσχετίζονται ανεξάρτητα από την γραμμική θέση, αλλά ταυτόχρονα το εμβαδόν του πολυγώνου δεν είναι σταθερό. Το εμβαδόν σημαίνει την πολιτική ένταση, την σημασία, την ιστορική ένταση των εκλογών . Και στο τοπολογικό σχήμα οι εκλογές έχουν διαφορετικό σχήμα, αλλά και διαφορετικό εμβαδόν σε κάθε ιστορική συγκυρία. Η τοπολογική σχηματοποίηση είναι διαφορετική στις δημοτικές του 2010, από ότι οι δημοτικές του 2006, από τις εθνικές του 2009 κλπ κλπ.


Προφανώς φαίνεται η σύλληψη λίγο αυθαίρετη, αλλά αν την δούμε με κατανόηση της πολιτικής μέσα από το Μπαντιουικό σχήμα της παράστασης- αναπαράστασης (1)(2) τότε ξέρουμε πως κάθε πολιτική συγκυρία αναδεικνύει άνισα ή αποσιωπά ολικά ή ακόμα αντιπροσωπεύει ανύπαρκτα στοιχεία της κοινωνικής πραγματικότητας κάθε φορά . Η ίδια η αναπαράσταση της κοινωνίας μέσω εκλογών , ως τέτοια ως ανα-παράσταση, έχει αυτήν την πολλαπλή λειτουργία. Οι εκλογές αναγκαστικά είναι επιμετρικές δράσεις, αναγκαστικά αριθμοποιούν κοινωνικές σχέσεις, τις οποίες «φορμάρουν» σε αριθμούς. Έτσι κοινωνικές λειτουργίες εξαφανίζονται, ή δημιουργούνται αριθμητικά δεδομένα που δεν αντιστοιχούν πουθενά. Τα τοπολογικά σχήματα είναι πιο αντιπροσωπευτικά από τα γραμμικά για λόγους μαθηματικής επάρκειας. Η τοπολογία είναι πιο λειτουργική από την απλή άλγεβρα.


Αν δούμε τις εκλογές τοπολογικά τότε, έχουν σημασία οι αναλύσεις που αναδεικνύουν όχι μόνο τα ποσοστά και τα εκλογικά φαινόμενα , αλλά προσπαθούν να τα καταλάβουν στην ολική συσχέτιση της συγκυρίας.


Περιδιαβάζοντας τα ιστολόγια βρήκα δυο θαυμάσιες αναρτήσεις, που παρότι εκκινούν από δημόσια κατατιθέμενες διαφορετικές θέσεις, προσπαθούν να κατανοήσουν τα αποτελέσματα με ένα δυναμικό παραγωγικό περιστροφικό τρόπο.


Τις παραθέτω αυτούσιες ως προσπάθειες μιας παραγωγικής σκέψης που δεν βολεύεται στα τετριμμένα


Από την προσκείμενη στο ΔΗΑΡΙ Κόκκινη Πιπεριά και από τον «Ανταρσυακό» Gatoulea. Και οι δύο αποδεικνύουν πως εντός αριστεράς δεν μετράει το «που» αλλά κυρίως το «πως» .Και μεταξύ μας υπό το πρόσχημα ενός αριστερού «που» κυκλοφορούν ιστολογικά φρικαλέα «πως»


Στην "Πιπεριά"  μου αρέσει η απενοχοποιημένη προσέγγιση της αποχής, γιατί τελικά δεν υπάρχει αποχή ως απουσία ως αφωνία ως κενό, αλλά αποχή «εν γνώσει των συνεπειών» και άρα οι απέχοντες μας έδωσαν και μια αρνητική «εξουσιοδότηση». Αρνητική μεν αλλά εξουσιοδότηση δε. Και ο Red Pepper τα αναλύει μια χαρά.


Στον Gatoulea μου αρέσει η καίρια υπόμνηση πως δεν έχουν σημασία τα σχετικά ποσοστά εντός αριστεράς, αλλά η αποτίμηση της σχέσης των μερίδων εντός αριστεράς. Η γνωμάτευση του Gatoulea περί ρήξεως των μερίδων δεν με βρίσκει σύμφωνο , αλλά υπερθεματίζω στον προβληματισμό. Εντός αριστεράς δεν μπορούν να ευδοκιμούν πρωτοδιεθνιστικές αντιλήψεις ανακάλυψης μιας υποτιθέμενης «συνέπειας» και μετά μια αλγεβρική ενδο-αριστερή έριδα μηδενικού αθροίσματος, αλλά να αναζητηθούν να αναλυθούν οι δυναμικές σχέσεις υφιστάμενων ρευμάτων που δεν αξιολογούνται με το προβληματικό μεθοδολογικά κριτήριο της «συνέπειας». Ακόμη ο Gatouleas δείχνει να έχει μια βαθύτερη κατανόηση των πολιτιστικών πολιτισμικών παραμέτρων της πολιτικής αποτύπωσης στον Πειραιά. Να πω την αμαρτία μου , μου διαψεύδει την εικόνα που έχω πως ο «αντικαπιταλιστικός» χώρος διακρίνεται από ένα οικονομισμό.


Καλή Ανάγνωση


(1) Being & Event (p 81-111)


(2) Metapolitics (p 141-152)


Gatouleas:Για το «πρασίνισμα» του χάρτη


Το «πρασίνισμα» των δύο κεντρικών δήμων Αθήνας και Θεσσαλονίκης (και, γενικά, του “χάρτη”) κόντρα στη ΝΔ, δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που είχα περιγράψει και την περασμένη εβδομάδα:

Η νεοφιλελεύθερη και φιλο-ιμπεριαλιστική σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ, παραμένει ο κεντρικός «παίχτης» και εκφραστής του κεφαλαίου.

Αυτό που έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο είναι, πως το ΠΑΣΟΚ καθορίζει το πολιτικό πλαίσιο όλου του χώρου από την Κεντροαριστερά του Κουβέλη, διαπερνά τη δεξιά της Μπακογιάννη και βρίσκει ερείσματα μέχρι την άκρα δεξιά του ΛΑΟΣ. Χωρίς τις αμφίπλευρες διευρύνσεις – στηρίγματα από αυτούς τους χώρους η μάχη των εκλογών δεν θα μπορούσε να κερδηθεί. Γενικεύοντας, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προχωρήσει στην επέκταση της αστικής αντεπίθεσης χωρίς παπαγαλάκια, χωρίς αριστερά και δεξιά δεκανίκια.

Κι αν η ΝΔ αποδέχεται το συμπληρωματικό της ρόλο, αυτό που έχουμε είναι την ενδυνάμωση όλων των απόψεων και ταχτικών της αριστεράς.

Από το ΔΗΑΡΙ ως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλοι μπορούν να επικαλεστούν νίκες και επιτυχίες. Είναι προφανές, πως δεν υπάρχει ούτε «το τέλος της κεντροαριστεράς», ούτε ο «μπολσεβικισμός» – που τόσο τρέμουν Γεωργιάδηδες και Ψαριανοί – βρίσκονται εκτός πλαισίου.

Πράγματι, κανένας απ’ όλους δεν μπορεί να επικαλεστεί την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του μέσα στην αριστερά. Μόνο μία αποτυχία έχουμε… Το στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ ως συνάντηση της αντικαπιταλιστικής με τη μεταρρυθμιστική αριστερά. Αν το 2007 ήταν «της μόδας» και ο κόσμος πριμοδοτούσε το όραμα της ενιαίας αριστεράς, πλέον αυτό ανήκει μόνο σε ιδεολογικές αναζητήσεις. Πλέον δεν πριμοδοτούνται οι απόψεις του «νέου ΕΑΜ» ή “νέας ΕΔΑ”, αλλά της «ξεκάθαρης» και ντόμπρας στάσης… είτε στην κεντροαριστερά είτε στον αντικαπιταλισμό.


Όλα, λοιπόν, θα κριθούν το επόμενο διάστημα… Όμως το ερώτημα, πάντως, που με απασχολεί είναι για το αν υπάρχει χώρος για την ίδρυση ενός αντικαπιταλιστικού κόμματος που θα εισβάλλει σε υπαρκτά μεγέθη στην πολιτική σκηνή.

Γενικά και στο αφηρημένο ιστορικό μέλλον, προφανώς ναι.. Μέσα σε 5 – 10 – 50 χρόνια, μάλλον θα προκύψει… Υπάρχει, όμως, η ηγεσία που θα αντιληφθεί την ευκαιρία που παρουσιάζεται ΣΗΜΕΡΑ; Ένας χώρος που θα έχει ΩΣ ΑΦΕΤΗΡΙΑ το 2 + 2 ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ – ΜΕΤΩΠΟΥ, δίνει ένα μήνυμα που θα αγγίξει πολύ ευρύτερες μάζες.. Ήδη ο όμιλος Λαμπράκη έχει αρχίσει μια υπόγεια επίθεση[1] σε αυτό το όραμα, σκαλίζοντας ιστορίες 20 χρόνων.. Κάτι τους φοβίζει , μάλλον..

Για την ήττα του Μίχα

Ο Μίχας έχασε την δημαρχία στον Πειραιά με ένας αυτοκτονικό τρόπο…. Την ώρα που οι αντίστοιχοι υποψήφιοι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη άνοιγαν μέτωπο με το βρώμικο καθεστώς των ρατσιστών μπάτσων και παπάδων της πόλης τους, αυτός αναλωνόταν σε ηγεμονικές ίντριγκες μέσα στο ίδιο του το κόμμα.

Όταν θέλεις να κερδίσεις τη διαχείριση ενός μεγάλου δήμου δεν αποδομείς τον Φασούλα και τα καπετανάτα του ΠΑΣΟΚ στην πόλη, δεν ανοίγεις υπερφίαλες κόντρες με τον Χατζηνικολάου, μεταφέροντας τη συζήτηση από την «κοινωνία» στην εσωκομματική ίντριγκα. Αντίθετα, «ανοίγεις» τις συμμαχίες σου φέρνοντας στο προσκήνιο τους αγώνες ενάντια στην Cosco, τα πρόστιμα στις παράνομες πέργκολες και επεκτάσεις των βασιλικών γάμων, υψώνοντας το ανάστημα σου στα βρώμικα τρίγωνα της νύχτας που χαράζουν την χωροταξία της πόλης.

Ο Μίχας έδωσε τη μάχη σαν βαθύ, αδιάλλακτο ΠΑΣΟΚ και μαυρίστηκε, χάνοντας το δήμο από ένα περαστικό ακροδεξιό της ΝΔ που έψαχνε άλλο υποψήφιο της ΝΔ μέχρι πριν από ένα μήνα και μόνο του σκοπό είχε ήταν να νικήσει τον Μαντούβαλο. Η πιο εύκολη νίκη μετατράπηκε σε μια απίστευτη και απρόσμενη ήττα.

Οι αριστεροί «μετανάστες» του Πειραιά


Στον Πειραιά έχουμε μια ιδιαίτερη κατηγορία αριστερών πολιτών..


Κατοικούν στον Πειραιά, ίσως δουλεύουν και στον Πειραιά αλλά «ζούνε» Αθήνα… Αηδιασμένοι από το μικροαστικό και σκυλάδικο «πολιτισμό» της πόλης μας, επιλέγουν να απέχουν από τα κοινά…


Έτσι πάνε σινεμά Αθήνα, ψωνίζουν βιβλία από την Αθήνα, πάνε για ποτό ή ταβέρνα Αθήνα… Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα και το πολιτικό τους «φίλτρο» καθορίζεται από συζητήσεις των Εξαρχείων.


Αυτοί οι σύντροφοι γνωρίζουν την «άθλια δημαρχία του Κακλαμάνη», το βρώμικο καθεστώς Ψωμιάδη και εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη αλλά και το ναζί Καζάκο στου Ζωγράφου, τα παραλειπόμενα των αριστερών δημάρχων σε Πετρούπολη και Ελληνικό, αλλά δε σκαμπάζουν γρι από τον Πειραιά.


Γι’ αυτούς ο Γκιουλέκας φαντάζει πιο ακροδεξιός από τον ξάδερφο του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Μιχαλολιάκο, και γι` αυτό πρέπει να μαυριστεί.


Γι’ αυτούς ο Μίχας είναι λαμόγιο που πρέπει να μαυριστεί, λες και ο Μπόλαρης και ο Μπουτάρης που ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ στη Θεσσαλονίκη είναι άδολοι και αγνοί αγωνιστές της αριστεράς.


Γι’ αυτούς δεν υπάρχει παρακράτος της μητρόπολης Πειραιά που έχει τα μισά ακίνητα Πειραιά χτίζοντας και εκκλησίες τη μία απέναντι από την άλλη, καταπατώντας πάρκα.


Γι’ αυτούς δεν υπάρχει τραμπούκικο παρακράτος στον Πειραιά, λες και οι επιθέσεις που είχαν δεχτεί Αλφιέρη και Μπελαβίλας[2] για τις υποθέσεις του Κονώνειου τείχους[3] και της Μαρίνα Ζέας[4] δεν ήταν από τη δημαρχία Αγραπίδη αλλά από «αυθόρμητους» πολίτες.


Γι’ αυτά και γι’ αυτά, θα φάμε στη μάπα Χριστουγεννιάτικες ρεβεγιόν Σκυλιτσικού[5] γκλάμουρ, και καμιά καμπάνια εκκαθάρισης του πεζόδρομου από τους μετανάστες για να παρουσιάσει έργο στους συντηρητικούς μικροαστούς του κέντρου.


Καλώς τον δεχτήκαμε…

Για την αποχή και το άκυρο

Καταλαβαίνω απόλυτα την πάγια θέση για αποχή και άκυρο. Είναι ένα φόκους εκτός εκλογών το οποίο το αποδέχομαι πλήρως και με συντροφικό τρόπο. Εξ άλλου υπάρχουν πολλοί καθημερινοί κοινωνικοί αγώνες για να διαπιστώσουμε αν υπάρχει «καθεστωτισμός» από κάποια πλευρά ή όχι.

Καταλαβαίνω, επίσης, και την αυθόρμητη αποχή και άκυρο. Μια στάση αηδίας και απαξίωσης των υπαρκτών πολιτικών απαντήσεων. Πρέπει να κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι για να αποκτήσει η αριστερά, ξανά, αίγλη έξω από το παραδοσιακό κοινό της, ώστε να «κερδίζει» με θετικό τρόπο τον απογοητευμένο ΠΑΣΟΚο.

Καταλαβαίνω, πάλι, και μια στάση όπως του Ρούση[6] από ένα αριστερό κοινό, να θέλει να «τιμωρήσει» ΚΑΙ την αριστερά για τη μαλθακότητα, την ασάφεια του λόγου της και την παντελή έλλειψη σχέδιου.

Ανάθεμα, πάντως, κι αν μπορώ να καταλάβω το πολιτικό σκεπτικό συντρόφων που ψήφισαν άκυρο στον 1ο γύρο αλλά Μπουτάρη ή Καμίνη στον 2ο. Αν αυτό εντάσσεται στο «παίξιμο» και στο «θόλωμα» της αριστεράς, πάω πάσο. Τα έχουμε χαμένα και κάνουμε «ότι μας φωτίσει» ανάλογα πως ξυπνήσαμε τι πρωί.. Κι αυτό κατανοητό.

Αλλά, ρε γαμώτι, η ανάγκη να «φύγει» ο Κακλαμάνης και ο Γκιουλεκας δεν υπήρχε και στον 1ο γύρο; Μια ψήφο σε οποιοδήποτε σχηματισμό της αριστεράς την πρώτη Κυριακή, δεν θα διευκόλυνε την εκδίωξη τους;

Γι’ αυτό πρέπει να αρχίσει να ανασυντάσσεται με οργανωμένο τρόπο η πολιτική συζήτηση…

Να αρχίσουμε να κόβουμε τα ψυχοφάρμακα…

________________________________________

[1] Ο άγνωστος πόλεμος των πρώην συντρόφων. ΤΟ ΒΗΜΑ 14/11/2010

[2] Δίκη για τα αυθαίρετα της Μαρίνας Ζέας

[3] Δήμος κατά ΣτΕ και υπέρ αυθαιρεσίας. Ελευθεροτυπία 11/7/2006

[4] Και η νομαρχία Πειραιά κατά των έργων στη Ζέα. Ελευθεροτυπία 7/5/2004

[5] Ο χουντικός δήμαρχος Σκυλίτσης με τα πλωτά σιντριβάνια και τους ουρανοξύστες, είναι ιστορικό κέντρο αναφοράς και «όραμα» για το μικροαστικό – δεξιό κοινό του Πειραιά. Στην κηδεία του παρέστησαν ο πρώην και ο νυν Δήμαρχος της ΝΔ, Αγραπίδης και Μιχαλολιάκος και ο μητροπολίτης Πειραιά.

[6] Προς αριστερούς αναποφάσιστους. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 7/11/2010

Κόκκινη Πιπεριά: Το παραμύθι της αποχής και το... ΚΚΕ (μ-λ)



Ως αριστερός έχω με απέχθεια (ναι απέχθεια...) για την αποχή από την εκλογική διαδικασία. Ισως επειδή θεωρώ ότι η αποχή που αποφάσισε ο Ζαχαριάδης στις εκλογές του 1946 ήταν η απαρχή των δεινών του ελληνικού αριστερού κινήματος στη πατρίδα μας. Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές η αποχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Ποιοι όμως ήταν αυτοί που απείχαν; Είναι άραγε οπαδοί του ΚΚΕ (μ-λ); Δεν κάνω πλάκα. Μόνο η συγκεκριμένη οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης καλούσε με καμπάνια σε αποχή από τις εκλογές. Μήπως είναι αναρχικοί & αντιεξουσιαστές; Γιατί οι αναρχικοί έχουν ως άποψη την αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες. Μάλλον απίθανο ξαφνικά το 50% του ελληνικού λαού να ασπάστηκαν τις απόψεις του Μπακούνιν, του Μαλατέστα και του Ντουρούτι. Προφανώς πολίτες με αντισυστημικές ιδεολογικές απόψεις έκαναν αποχή. Διαφωνούν με τις εκλογές, τις θεωρών απάτη και πολύ καλά έκαναν, για τις απόψεις τους, που απείχαν από τις εκλογικες διαδικασίες.

Ομως η συντριπτική πλειοψηφία όλων όσοι απείχαν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές ήταν οι ίδιοι που στις προηγούμενες εκλόγες ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ & ΝΔ. Αυτοί και τα παιδιά τους. ξαφνικά ανακάλυψαν ότι το πολιτικό σύστηξμα (sic) τους εξαπατά, τους κοροϊδεύει. Μπα; Αλήθεια; Τόσα χρόνια που στήριζαν, με τη ψήφο τους, αυτό το σύστημα ήταν καλά;


Πολύ θα ήθελα η αποχή αυτή να ήταν μαι συνειδητή πολιτική πράξη. Ομως δεν είναι. Είναι πράξη χαβαλέ, αδιαφορίας και ωχαδερφισμού. Πράξη ενός κακομαθημένου λαού που επειδή ήρθε η στιγμή αρκετοί (ίσως και πολλοί...) να ξεβολευτούν αποφάσισαν να "τιμωρήσουν" τα κόμματα που τόσα χρόνια τους βόλευε.

Δεν με ενοχλεί καθόλου που οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες εξελέγησαν με μικρή συμμετοχή, καθόλου δεν με ενοχλεί. Το αντίθετο μπορώ να σας πω. Τόσα χρόνια που ο "λαός" συμμετείχε έβγαιναν δήμαρχοι οι Αβραμόπουλοι και οι Παπαγεωργόπουλοι. Τώρα ψήφισαν μόνο αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για τις πόλεις και τις περιφέρειες. Γι' αυτό και άλλαξαν τα πράγματα στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, τη Πάτρα.

Καλό το παραμύθι της αποχής, βολεύει τα τηλεοπτικά πάνελ όπου κανείς δεν συζητάει την ουσία αλλά την εικόνα. Ομως όπως όλα τα "ψεύτικα" παραμύθια έτσι και αυτό της αποχής δεν έχει... δράκο!!!

Συνδέσεις
Gatouleas
Kόκκινη Πιπεριά

Μια τοπολογία της συγκυρίας:Ένα πεντάγωνο

Σε παράπλευρη ανάρτηση είχαμε δημοσιοποιήσει τις προτιμήσεις μας για τις εκλογές


Μάλλον «σχίσαμε»

«Πήραμε» που τους δήμους που «κτυπήσαμε» : Αθήνα με την δεύτερη επιλογή μας, Θεσσαλονίκη, Νίκαια.

Ταυτόχρονα στον Κορυδαλλό το Πάμε Αλλιώς έκανε θριαμβευτική είσοδο με δύο συμβούλους, στον Πειραιά το σχήμα επέπλευσε μετά από ένα τόσο τραγικό γεγονός ενός θανάτου, και στο Χαλάνδρι η Αντίσταση έφτασε το 11 %. Στην περιφέρεια ο Ψαριανός κατέγραψε ένα αξιοπρεπές ποσοστό και στην Κορινθία η Ανταρσία επιβεβαίωσε μια παρουσία ελπιδοφόρα για το μέλλον.

Πέρα από τις ατομικές προτιμήσεις ας δούμε και τα γενικά

Για τις περιπτώσεις των τριών μεγάλων πόλεων δήμων που άλλαξαν Δήμαρχο είναι σαφές ότι το ρεύμα ενός «νοήμονος» εκσυγχρονισμού ,επικράτησε απέναντι σε στο σύμπλεγμα της δεξιάς καθυστέρησης, η οποία όμως επεκράτησε του κρατικοδίαιτου Πασόκ (Πειραιάς)

Η de facto υποστήριξη του Μπουτάρη από τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ, και η δημόσια υποστήριξη του Καμίνη από μέρος του Σύριζα , ταυτόχρονα απέδειξαν την συνθετότητα του πολιτικού παιχνιδιού και την κατάρρευση όλων των αναλύσεων ,που στηρίζονται σε μοντέλα μηδενικού αθροίσματος. Ευτυχώς γιατί όπως πάμε στο τέλος θα μιλάμε μόνο με στο δυαδικό σύστημα ,Ναι Όχι, Δεξιά Αριστερά, Καπιταλισμός Αντικαπιταλισμός ,Μνημόνιο Αντιμνημόνιο κλπ . Δεν λέω καλό το δυαδικό σύστημα προσφέρεται για ευκολίες , αλλά είναι και βαρετό .

Η νίκη του Μπουτάρη δεν είναι ήττα της δεξιάς, είναι ήττα μιας συγκεκριμένης δεξιάς, και δεν είναι νίκη της κεντροαριστεράς, αλλά μιας συγκεκριμένης κεντροαριστεράς κλπ. Ο νικητής είναι ο συγκεκριμένος Μπουτάρης, στην συγκεκριμένη Θεσσαλονίκη του Ανθίμου κλπ.

Εν ολίγοις, τα αποτελέσματα είναι και μια νίκη του μερικού απέναντι στις γενικεύσεις, η κατίσχυση του τοπικού, του ειδικού , του χειρουργικού . Και κέρδισαν μόνο οι συνδυασμοί που στηρίχτηκαν σε μια προεργασία της περίπτωσης.

Είναι ενδεικτική η περίπτωση του ΚΚΕ. Στοχεύοντας στην ομογενοποίηση μιας καθολικής παρουσίας, έχασε όλα τα ερείσματα σε Δήμους, αυτοικανοποιήθηκε από την τυπική ψήφο δυσαρέσκειας καταφέρνοντας μια καινοφανή νίκη απόσυρσης από παντού. Ακόμη ο Συριζα κέρδισε Δήμους μόνο εκεί που συμπορεύτηκε με τους «δεξιούς» της Δημαρ. Το Πασοκ επαίρεται για νίκες εκεί που δεν συμπεριφέρθηκε «Πασοκτζίδικα», και η ΝΔ κέρδισε μόνο όταν είχε απέναντι της το Πασόκ των κρατικών πόρων .Με κάποιο τρόπο όλοι κέρδισαν μόνο όταν δεν ήταν ακριβώς αυτό που είναι.

Με μια έννοια, οι δημοτικές αυτές αναδεικνύουν μια έμμεση θραύση των τυπικών γραμμικών ταξινομήσεων, και αυτό προκαλεί άγχος σε όσους θέλουν να έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Με αυστηρά αυτοδιοικητικά κριτήρια έχουμε μια πραγματική αλλαγή. Ο «φυτευτός» από το κόμμα Δήμαρχος αρχίζει να φθίνει, και επικρατεί ο σχετικά αυτόνομος. Μόνο όσοι συστηματικά προώθησαν αυτήν την αυτοδιοικητική διάσταση μπορούν να είναι δικαιωμένοι και αυτοί είναι κυρίως το ΔΗΑΡΙ. Σε επίπεδο στελέχωσης των Δήμων ανέρχεται καθαρά σε τρίτη δύναμη σε κεντρικό επίπεδο , πολλαπλάσια από την γενική εκλογική δυναμική, και σαφώς η πρώτη αυτοδιοικητική δύναμη της αριστεράς, μακράν από τον Συν Συριζα.

Μια τοπολογία της συγκυρίας , ένα πεντάγωνο

Τα αποτελέσματα λοιπόν είναι πονοκέφαλος σε όσους αναλύουν την πολιτική σκηνή ως ένα κορδόνι μια άκρη την Χρυσή Αυγή και την άλλη άκρη τους Αναρχοαυτόνομους. Το γραμμικό αυτό ερμηνευτικό σχήμα δεν «δουλεύει» ως αναλυτικό εργαλείο για πολλούς και διάφορους λόγους.

Πρώτον το μήκος του «κορδονιού» δεν είναι σταθερό, αλλά αυξομειώνεται καθώς δεν μπορεί να συλλάβει την αποχή ως μετρήσιμο μέγεθος, και δεύτερον στην πόλωση δεξιά αριστερά, αύξηση των κομματιών της αριστεράς, συνεπάγεται ανακατατάξεις εντός των άλλων κομματιών του κορδονιού. Δεν αμφισβητώ την υπαρκτή πόλωση δεξιά κέντρο αριστερά , που είναι πολιτική ,αλλά την ερμηνευτική ικανότητα της γραμμικής αυτής τακτοποίησης. Αν ακολουθηθεί η γραμμική ανάλυση ποτέ δεν θα υπάρξει κατανόησης αλλαγής γιατί αν πχ. συνολικά η αριστερά ενισχυθεί, και ταυτόχρονα ενισχυθεί η άκρα δεξιά ποιο είναι το τελικό συμπέρασμα;

Θα μπορούσα να αναφέρω και δεκάδες υποπεριπτώσεις όπου η θεωρία του κορδονιού δεν λειτουργεί ως ερμηνευτικό εργαλείο.

Για την ανάλυση των εκλογών ας προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε ένα πιο σύνθετο γεωμετρικό σχήμα το πολύγωνο του οποίου όλες οι άκρες είναι συνδεδεμένες με άλλες και όλες αλληλοεπηρεάζουν το εμβαδόν την επιφάνεια του πολυγώνου. Η έμπνευση προέρχεται από μια σειρά αναφορές που καταθέτω στο ΥΣ.

Ας φανταστούμε λοιπόν ένα πεντάγωνο όπως αυτό της εικόνας, του οποίου οι γωνίες αντιστοιχούν σε ταξινομικά ανόμοια πράγματα, που ωστόσο διαμορφώνουν την πραγματικότητα. Το πεντάγωνο της ανάλυσης μας αποτελείται από ένα κοινωνικό ρεύμα, δύο διακριτά κομματικά ρεύματα, μια θεσμική οντότητα, και ένα δυνητικό γεγονός.

Συγκεκριμένα

Η συγκυρία διαμορφώνεται από τους πόλους

1.-Το «νοήμονα εκσυγχρονισμό» (ΝΕ)

Είναι το κοινωνικό ρεύμα των μικρομεσαίων στρωμάτων με το υψηλό μορφωτικό κεφάλαιο, τις φθίνουσες αμοιβές, την αγωνία του μέλλοντος που δεν μετατρέπεται σε φοβία, την κοινωνική ευαισθησία για τις πληβειακές μάζες της πολιτιστικής κατάρρευσης που δεν γίνεται συντεχνιακή ιδιοτέλεια, της πολιτικής έκφρασης που δεν γίνεται μανιέρα, και κατάφερε να ανασυγκροτηθεί. Τοπολογικά είναι περίπου το ίδιο ρεύμα που συγκρότησε μια «αριστερή» πλατφόρμα υποστήριξης του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, και εξαπατήθηκε από τις Πασοκοτραφείς συμμορίες που εκφράζονται συμβολικά από τις off shore του Τσοζατζόπουλου. Το αντιλαμβάνομαι και ως το ρεύμα που προσπαθεί να δει το μνημόνιο ως αποτέλεσμα παρά ως αίτιο μιας πορείας.

Το ρεύμα αυτό δεν είναι κομματικό είναι διακομματικό και διασχίζει μια σειρά από παρατάξεις και κόμματα, ωστόσο κωδικά συμβολικά εκφράστηκε στις περιπτώσεις των Μπουτάρη, Καμίνη. Δεν είναι κομματικό ρεύμα είναι ιδεολογικό.

2.- Ο «δεξιός λαϊκισμός » (ΔΛ)

Είναι το κομματικό ρεύμα της τρόικας Σαμαρά, Τράγκα , Ελ.Τύπου, που κινήθηκε στην πλατφόρμα του αντιμνημονίου. Το ρεύμα δομείται σε μια συντηρητική αποσιώπηση των αιτίων της κρίσης τις οποίες αποδίδει όλες στις υπαρκτές ανεπάρκειες του ΓΑΠ τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης του. Δεν είναι αυθεντικό κοινωνικό ρεύμα όπως ο ΝΕ, αλλά περισσότερο μια συγκυριακή κομματική επιλογή του Σαμαρά που καθοδηγεί ένα εκλογικό ακροατήριο παρά μια αυθεντική κοινωνική έκφραση.

3.-Ο «αριστερός ιστορικισμός» (ΑΙ)

Όπως είδαμε η αριστερά κινήθηκε σε δυο χωριστές γραμμές , της «πετυχημένης απόσυρσης» του ΚΚΕ, και της «επιβίωσης» του Συριζα. Τα δύο ρεύματα έχουν γείωση με τα χειμαζόμενα στρώματα του πληθυσμού, και σταθερό πολιτικό ρεπερτόριο αλλά μάλλον συγκροτούν ένα πόλο με δυο εκφράσεις ,στην ουσία χωρίς εσωτερικό ανταγωνισμό. Χαρακτηριστικό του πόλου η αυτοκατανόηση της φάσης μέσω της αναδρομής στην ιστορία. Στον πόλο απουσιάζει μια ιδεολογική «κατασκευή» του μέλλοντος ,ενώ υπάρχει μια πολύ ενδελεχής ανάλυση του παρελθόντος. Η απουσία της κατανόησης ενός μεσοπρόθεσμου μέλλοντος εκφράζεται με την εκούσια απουσία του ΚΚΕ από όλους τους δήμους, και την προγραμματική αμηχανία στον Συριζα. Ο Αριστερός Ιστορικισμός επίσης είναι περισσότερο κομματικό ρεύμα , πολιτικής τεχνικής παρά κοινωνική έκφραση.

4.-Η «Κυβερνητική Αδράνεια» (ΚΑ)

Εδώ αναφερόμαστε στην κυβέρνηση με την στενή θεσμική έννοια, ας πούμε στο κράτος, στον ΓΑΠ. Αντιλαμβανόμαστε τον πόλο όχι ως κοινωνικό ή κομματικό ρεύμα ,αλλά ως μηχανισμό εξουσίας και διακυβέρνησης. Η ΚΑ έχει οικονομικούς περιορισμούς που επιβάλλονται από το μνημόνιο, τεχνικούς περιορισμούς που επιβάλλονται από την κρατική δομή, περιορισμούς από τις ικανότητες των στελεχών. Η ΚΑ δεν μπορεί να κάνει τα πάντα έστω και αν θέλει. Είναι το σημερινό κράτος , η σημερινή εξουσία που λειτουργεί με μια δομική αδράνεια.

5.-Το «Δυσδιάκριτο Συμβάν» (ΔΣ)

Τέλος υπάρχει και ένας πόλος ένα σημείο στην τοπολογία της συγκυρίας , που συγκροτείται ακριβώς από το άγνωστο δυναμικό της κοινωνίας που μπορεί ανά πάσα στιγμή ,να εκπλήξει τους πάντες. Είναι αυτό που δυνητικά υπάρχει ως απρόοπτο, ως έκρηξη του άρρητου , της αποχής , του ακατονόμαστου, του δυσδιάκριτου μελλοντικού. Δεν αναφέρομαι αναγκαστικά σε κάποιον «Δεκέμβρη» αλλά σε ένα αναπάντεχο , που θα εκλυθεί εκεί που κανείς δεν θα το περιμένει .Ας το ονομάσουμε «δυσδιάκριτο» ΔΣ

Κατά την γνώμη μου στο αμέσως μέλλον θα κινηθούμε σε ένα πεντάγωνο αλληλοεξάρτησης με τις πέντε γωνίες. Την κυβέρνηση αΚΑ, τον ΝΕ, τον ΔΛ και τον ΑΙ ,και το ΔΣ.

Προσλαμβάνω το παίγνιο των σε ένα πεντάγωνο όπου η κάθε γωνία συνδέεται με τις άλλες τέσσερεις ,και η κάθε μία «έλκει» ή «απωθεί» τις άλλες τέσσερεις. Περίεργο ίσως το σχήμα γιατί περιλαμβάνει ταξινομικά ανόμοια πράγματα, (ένα θεσμό την κυβέρνηση, ένα κοινωνικό ιδεολογικό ρεύμα ,δυο κομματικοπολιτικές αντιλήψεις , και έναν άγνωστο ) αλλά ας όψονται οι αναγνώσεις μας για την εφαρμογή των μαθηματικών του Cantor και του Grothendiek στην πολιτική που τελευταία απολαμβάνουμε (δες ΥΣ)

Έχουμε και λέμε

-Η ΚΑ θα αντλήσει νομιμοποίηση από τον ΝΕ ,θα θελήσει να στριμώξει τον ΔΛ, και να αντέξει στην πίεση του ΑΙ. Τι θα κάνει όμως αν εκλυθεί το ΔΣ;

-Ο ΔΛ είναι στριμωγμένος, αλλά φοβάται τον ΑΙ μην του πάρει την πελατεία, ενώ ο ΝΕ του προκαλεί αμηχανία. Η προσέγγιση με τον ΝΕ τον φέρνει κοντά με την ΚΑ, ενώ δεν γουστάρει ΔΣ με τίποτα.

-Ο ΑΙ τρέμει το ΔΣ όσο τίποτα. Πάνω που βρήκε ένα τρόπο με την πετυχημένη απόσυρση και την επιβίωση, βλέπει την Χρυσή Αυγή από την μια, τον ενισχυμένο ΝΕ από την άλλη, και τελικά θα παίξει άμυνα προσωρινά

- Ο ΝΕ ανασυγκροτήθηκε ,αλλά θα παραμείνει ευάλωτος από τους χειρισμούς της ΚΑ, που ελλείψει ενός κοινωνικού πλαισίου αναφοράς, θα προσπαθήσει να το οικειοποιηθεί ,ακριβώς στο σχήμα του ύστερου Σημιτισμού. Ο ΝΕ προφανώς θα γίνει σάντουιτς ανάμεσα στην ΚΑ από την μια και τους ΔΛ,ΑΙ,ΔΣ από την άλλη. Ο νικητής των εκλογών είναι δομικά ο πιο εύθραυστος.

- Το ΔΣ παραμονεύει. Μπορεί να στοχεύσει όποιον θέλει όποτε θέλει και αν θέλει. Έχει όμως δυναμικό. Οι απέχοντες οι ψηφοφόροι των ριζικών λύσεων , οι σιωπηλοί οι υφιστάμενοι την ανεργία , αλλά και οι απασχολούμενοι που δεν κατανοούν την συγκυρία είναι τροφοδότες μιας λάβας ,που είναι άγνωστο σε πιο ηφαίστειο θα εκτονωθεί.

Με αυτόν τον φορμαλισμό του πενταγώνου, αυτό που συμπεραίνω είναι ότι κανένας μα κανένας εκτός της ΚΑ δεν είναι σίγουρος. Η ελπίδα μου είναι ο ΝΕ να ξεφύγει από την οικειοποίηση της ΚΑ , ώστε να ξεμπλέξει την αριστερά από τον ιστορικισμό της, αλλιώς σύντροφοι ο ΔΛ ελλοχεύει και την φύση του ΔΣ κανείς δεν ξέρει.

ΥΣ Μια αναφορά για αναγνώστες με στοιχειώδη σχέση με μαθηματικά


Είναι γεγονός ότι τα μαθηματικά έχουν γνωρίσει μια πρωτοφανή εξέλιξη , που παραμένει πολλές φορές άγνωστη γιατί η επιστήμη αυτή είναι ίσως η πιο αφηρημένη. Η συνεισφορά των Cantor , Zermelo στην κατανόηση του απείρου, οι τοπολογικές θεωρίες του Grothendieck δημιουργούν όχι μόνο μαθηματικές έννοιες αλλά και νέους τρόπους θεώρησης της πραγματικότητας.


Όποιος έχει στοιχειώδη εξοικείωση με τα λογικά μαθηματικά και ενδιαφέρεται να γνωρίσει ιδιοφυείς τοπολογικές αναλύσεις μέσω διαγραμμάτων και μαθηματικού λογισμού , γεγονότων όπως , η μάχη στα Γαυγάμηλα, η Brasilia, η ιστορία των Ινδιάνων του Καναδά , τις διαδηλώσεις στο Παρίσι συνίστανται τα A.Badiou “Logic of Worlds” , S.Gillespie “The mathematics of Novelty”.


Πρόκειται για ιδιοφυές έργο που αναπτύσσεται στους χρόνους μας, έργο μιας αποστομωτικής πρωτοτυπίας, ενός εκκωφαντικού διανοητικού αντικονφορμισκμού. Όποιος ξέρει τα στοιχειώδη της θεωρίας συνόλων, και ενδιαφέρεται για την πολιτική και φιλοσοφία, μπορεί να δει κάτι που ούτε καν φαντάζεται σε πρωτοτυπία. Όλος ο κόσμος διατυπωμένος σε ένα αφηρημένο μαθηματικό φορμαλισμό! Είναι στιγμές που η ιδιοφυία είναι σχεδόν αφόρητη για μας τους κοινούς θνητούς…..

Αγ. Παντελεήμονας Οσία Ξένη : Περιπέτειες ανυπακοής

                                                       

Τα αποτελέσματα με την Χρυσή Αυγή προφανώς έδωσαν ένα αναπάντεχο χρώμα στα αποτελέσματα. Σε όλα τα εκλογικά κέντρα μιας ευρύτερης περιοχής , το μαχητικό και δηλωμένο αντιφιλελεύθερο κομμάτι της άκρας δεξιάς, σημείωσε πρωτοφανή ποσοστά.

Στον αντίποδα σε ένα από τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας ,με μια παράδοση στην Αριστερά πάνω από 60 χρόνια, το ΚΚΕ σε μια τρομερή άσκηση πολιτικής δεξιοτεχνίας αποσύρθηκε από το αξίωμα εθελοντικά, χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς .Στο δήμο Νικαίας εδώ και μια τετραετία παίχτηκε μια τρομερή παρτίδα πόκερ, την οποία κέρδισε το ΚΚΕ, παραδίνοντας τον δήμο (τον μεγαλύτερο που είχε μια δεκαετία) και μαθήματα πολιτικής ευστροφίας τα οποία κάποτε θα διδάσκονται σε σεμινάριο.

Ο Άγιος Παντελεήμονας και η Οσία Ξένη αποτελούν συμβολικά το ριζικά νέο που προέκυψε στις δημοτικές εκλογές, και με τον γνωστό ειρωνικό τρόπο της ζωής οι δύο «καινοτομίες» συνδέονται με μια κοινή ιδιότητα. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε ανάδυση της περιπλοκής που εμπεριέχει για την αριστερά η προσέγγιση της «αστικής νομιμότητας». Και στις δύο περιπτώσεις προβάλλουν δεδομένα για τα οποία φοβάμαι δεν έχουμε πολλές επεξεργασίες.

Ας δούμε τα γεγονότα.

Αν δούμε το ιντερνετικό ρεπορτάζ του Newsit , που πήρε συνεντεύξεις από ψηφοφόρους της ΧΑ, προκύπτει ότι η επιτυχία της οφείλεται στο γεγονός ότι πήρε το ποσοστό όχι γιατί δήλωσε πατριωτική, αλλά γιατί τελικά μέσω τραμπουκισμών διώχνει συστηματικά μετανάστες από την περιοχή. Η ΧΑ ως μαχητική πολιτική οργάνωση αμφισβήτησε κατ’ αρχάς την νομιμότητα και κατόπιν στοιχειώδεις κανόνες ανθρώπινης ανοχής ,και «καθάρισε» την περιοχή ξυλοφορτώνοντας τους μετανάστες. Οι ψηφοφόροι της επιβράβευσαν μια δράση και όχι μια ρητορεία.

Η ΧΑ κέρδισε γιατί έδρασε, και έδρασε παράνομα .

Ωστόσο η πολιτική νομιμοποίηση της παρανομίας της δεν είναι τόσο απλή. Ο Χρυσαυγίτης είναι πολιτικά στρατευμένος σε μια ριζική υπόθεση αμφισβήτησης των νόμων. Το περιεχόμενο της πολιτικής του είναι εθνοφυλετικό αλλά η μορφή ,η έκφραση της είναι ριζοσπαστική αμφισβητητική. Έχουμε μια απόρριψη του νόμου, η οποία όμως έχει χαρακτηριστικά «πίστης» «στράτευσης» και επιβεβαίωσης εκτός των ορίων. Η ΧΑ παρανομεί δικαιωμένη στο δικό της ιδεολογικό πλαίσιο, στο δικό της «τέλος της ιστορίας» .

Με βάση την ταξινόμηση την οποία ο Badiou τεκμηριώνει στο “Logic of Worlds” η ΧΑ δεν είναι αντιδραστική ,αλλά σκοταδιστική . Η διαφορά έχει την εξής έννοια

Αντιδραστικό είναι το υποκείμενο που αντιδρά άμεσα σε μια νέα πολιτική πρωτοβουλία που γίνεται στο όνομα της ισότητας. πχ Στην Γαλλική επανάσταση οι αντιδραστική «αντιδρούν» στο νέο καθεστώς που τεκμηριώνεται με βάση την ισότητα δικαιωμάτων.

Σκοταδιστικό είναι το υποκείμενο που αντιδρά σε πολιτικές πρωτοβουλίες ισότητας , έχοντας όμως ενσωματώσει επιλεκτικά προτάγματα και τεχνικές που έχουν ήδη εγγραφεί στην ιστορική διαδρομή. πχ ο Ναζισμός αναφέρεται σε ένα κόμμα σε μια επανάσταση σε μερικά προτάγματα ισότητας «υποκλέπτοντας» και ενσωματώνοντας στοιχεία της Λενινιστικής παράδοσης.

Ο αντιδραστικός είναι πρωτόγονος αρνητής του νέου, ο σκοταδιστής έχει ενσωματώσει στοιχεία της πρώτης σύγκρουσης στο ρεπερτόριο του.

Η ΧΑ λοιπόν είναι σκοταδιστική καθώς ο εθνοφυλετισμός της «φορμάρεται» σε ένα κοστούμι πολιτειακής και νομικής αμφισβήτησης που διακινείται από πολλές πλευρές της ριζοσπαστικής αριστεράς. Στο τυπικό ,εξωτερικό, φορμαλιστικό επίπεδο έχουμε ένα φαινόμενο του οποίου η συμβολική διάσταση ευρίσκεται στην κεντρική θέση που καταλαμβάνει στον δημόσιο λόγο ο C.Schmitt . Το έργο του ,κριτικό προς τον πολιτικό φιλελευθερισμό ,είναι αντικείμενο μελέτης από την αριστερά, παρότι ο ίδιος έχει ένα βιογραφικό και ιδεολογικό στίγμα το οποίο των κατατάσσει στην άκρα δεξιά πτέρυγα των κατηγορουμένων της δίκης της Νυρεμβέργης.

Η ΧΑ πήρε ψήφους όχι γιατί λέει Λιακοπουλικές ανοησίες, αλλά γιατί ανυπάκουε . Ανυπάκουε σε τυπικούς και ηθικούς νόμους και «καθάρισε» τις πλατείες.

Ωστόσο ενώ στην Κυψέλη κάποιοι είναι ανυπάκουοι , στην Κοκκινιά το κόμμα της ανυπακοής , ασκείται σε ασκήσεις ακριβείας και ευελιξίας.

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα της Β.Πειραιά, ο Μπενετάτος αναλαμβάνει τον Δήμο Νικαίας μετά από μια Πασοκική λαίλαπα η οποία συγκρίνεται μόνο με την Ολυμπιακή επί Λιάνη. Παραλαμβάνει μια κατάσταση με χρέη, συμβασιούχους, μέτριες υπηρεσίες καθαριότητας και πολλά προβλήματα. Αντί όμως να «ανοιχτεί» σε πρωτοβουλίες, αρκείται σε μια παθητική διαχείριση , η οποία με τον χρόνο παρουσιάζει τραγελαφικά χαρακτηριστικά. Πχ υπό το πρόσχημα ότι η ανακύκλωση είναι ιδιωτική εταιρεία ,αρνείται (!!) να βάλει μπλε κάδους με αποτέλεσμα τα προβλήματα καθαριότητας να μεγαλώσουν. Ταυτόχρονα η διαχείριση του γίνεται με το «γράμμα» του νόμου. Η εποχή Λογοθέτη με τις μπουλντόζες να ρίχνουν χωρίς έγκριση μάντρες είχε μείνει ανάμνηση.

Περίπου εδώ και δυο τρία χρόνια, ήταν φανερό: το ΚΚΕ δεν ήξερε τι να κάνει με τον Δήμο, και είχε μετανοήσει. Οργάνωσε λοιπόν μια έξοδο με ακρίβεια καλλιτεχνικού πατινάζ , την οποίαν μάλλον λίγοι κατάλαβαν, και ευθέως εννοώ ούτε τα φιλότιμα μέλη του. Σε άλλες εκλογές στην Νίκαια κατέφταναν πλήθη της Πανσπουδαστικής, οργανώσεις εργαζομένων, ναυτεργάτες, άλλες συνοικίες κλπ για να διασώσουν τον «κόκκινο» δήμο το 2010 ο Μπενετάτος έκανε εκστρατεία επιπέδου εσωτερικών εκλογών στην Λέσχη Φανατικών του Μουσακά ή στον ΟΦΜΤ (Όμιλος Φίλων Μογγολικής Τζαζ) . Καλά για το θεαθήναι εμφανίστηκε και η Αλέκα.

Η «ανυπακοή» έγινε διακριτική απόσυρση.

Είναι προφανές, πως το ΚΚΕ έχει μια μοναδική ικανότητα , να φοβερίζει τους αδαείς με διάφορες Heavy Metal θεωρίες περί Στάλιν ,Μπαρόκ υπερβολές περί ανυπακοής ,και επιλεγμένες δράσεις όπου ελέγχει σωματεία. Έχουμε επανειλημμένα γράψει ότι δεν υφίσταται κανένα θέμα Σταλινισμού , και η σχετική κουβέντα είναι περί όνου σκιάς. Ο αριστερός αντισταλινισμός είναι το ουσιαστικό πρόβλημα αλλά ας μην επεκταθούμε σήμερα. Η επαναστατική «ανυπακοή» του KKE είναι σαν τα φτερά και το μακιγιάζ των Kiss (φωτο)  σε συναυλία των 80’s. Οι αδαείς τα προσέχουν περισσότερο από την πολύ καλή μουσική τους. Το ΚΚΕ διακρίνεται από μια σωφροσύνη, μια εγκράτεια της οποίας τις ρίζες μπορούμε να ανιχνεύσουμε στα οδυνηρά αποτελέσματα του εμφύλιου. Η βαθύτερη λογική τουΚΚΕ είναι να εκφράσει την λαϊκή δυσφορία, χωρίς ρωγμές στο βιοτικό επίπεδο. Και στην Κοκκινιά λοιπόν κατάλαβαν ότι αν παρέμεναν δεν μπορούσαν να προσφέρουν τίποτα. Ως gentlemen παρέδωσαν τον μεγαλύτερο δήμο που είχαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, γιατί η παραμονή τους εγκυμονούσε κινδύνους για όλους, και κυρίως για τους δημότες.

Ας ξαναπιάσουμε το νήμα με την Χρυσή Αυγή .

Το Μπαροκ παιχνίδι με την ρητορική της ανυπακοής όμως θέλει και θεατές εξασκημένους είτε στην ‘Όπερα είτε στο Heavy Metal. Θέλει κάποιον που να μπορεί να διακρίνει ότι πίσω από αυτήν την υπερβολική απλοϊκή φόρμα , κρύβεται κάτι πιο σύνθετο. Τι γίνεται όταν η ανυπακοή σπέρνεται σε ένα ακροατήριο που τα παίρνει τοις μετρητοίς; Σε μια κοινωνία της ανομίας ,των αυθαιρέτων και του τσαμπουκά;

Η ανυπακοή μετατρέπεται από ψευδοαπειλή ,όπως κατά βάθος θέλει το ΚΚΕ, σε πρακτική. Είναι άλλο να πετάμε και καμιά φοβέρα που και που, και άλλο να την υλοποιούμε.

Με την Χρυσή Αυγή δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα.


‘Όχι γιατί απέκτησε εκπροσώπηση ,αλλά γιατί θέρισε εύκολα σε ένα χωράφι που πολλοί με ελαφριά καρδιά έσπειραν και λίπαναν με ευκολίες για την ανυπακοή, την «αστική νομιμότητα» κλπ. Είναι καλός ο C.Schmitt και η από αριστερά οικειοποίηση του όταν τον συζητάμε για να περάσει η ώρα ή να κάνουμε και κανένα paper ,αλλά όταν ο Μιχαλολιάκος παίρνει 5 % τότε καλό είναι να ξανασκεφτούμε τα ζητήματα της «τυπικής» δημοκρατίας.

Συνδέσεις

Ρεπορταζ Newsit : Γιατί ψηφισα Χρυσή Αυγή
Βίος και Πολιτεία :Carl_Schmitt
LLS : Για τον Σταλιν 1
LLS: Για τον Σταλιν 2

Πολιτικό Χρηματιστήριο. Τεχνική Ανάλυση

Δυο εκφράσεις που πάντα μου κάνουν εντύπωση ,και είναι κλισέ, είναι τα σχόλια που ακολουθούν την ανακοίνωση των εταιρικών αποτελεσμάτων στα μεγάλα χρηματιστήρια .


«Η μετοχή της εταιρείας ΧΥΖ έπεσε κατά 10 % γιατί τα κέρδη που ανακοίνωσε ήταν κατώτερα των προβλέψεων των αναλυτών» και «η μετοχή της εταιρείας ΖΧΥ ανέβηκε κατά 15 % γιατί οι ζημίες που ανακοίνωσε ήταν μικρότερες από τις προβλέψεις των αναλυτών».

Τα κέρδη ρίχνουν μετοχές όσο αντίστοιχα οι ζημίες τις ανεβάζουν γιατί τελικά σταθμίζονται σε σχέση με τις γνώμες των αναλυτών, δηλαδή με τις προσδοκίες για το μέλλον όπως αυτές τις κωδικοποιούν οι αναλυτές. Οι απόλυτες τιμές (συν πλην) αλλά και η φύση αυτών των τιμών (κέρδη ζημία) δεν παίζουν κανένα ρόλο τελικά, αλλά σημασία έχουν οι ενδείξεις που δείχνουν για το μέλλον.

Μετά τα χτεσινά αποτελέσματα , όπου οι πιο πολλοί κέρδισαν , νομίζω ότι τελικά αυτά καλό είναι να μην αποτιμηθούν στατικά ,αλλά στην δυναμική τους διάσταση , στην στάθμιση τους προς το μέλλον. Δηλαδή ας επιχειρήσουμε να τις δούμε ως μετοχές, τις οποίες θα αποτιμήσουμε ως τέτοιες με μοναδικό κριτήριο την πιθανή άνοδο τους από εδώ και πέρα.

Ανταρσύα : Η απαρχή μιας μεγάλης εκκίνησης. Σε αντίθεση με τα στερεότυπα , προέταξε τον πιο επεξεργασμένο αντικαπιταλιστικό λόγο από ποτέ. Οι παρεμβάσεις των Παπακωνσταντίνου, Δελαστίκ , Κουβελάκη ήταν αρκετά σύνθετες, με προσπάθεια μιας αγκύρωσης στην πραγματικότητα. Σύσταση «αγορά»

Χρυσή Αυγή: Αρχίζει ο κύκλος της διπλής παρουσίας της άκρας Δεξιάς, όπως συνέβη στην Γαλλία , την Αυστρία κλπ. Ο Λάος απέκτησε συγκάτοικο. Σύσταση «αγορά»

Μητρόπουλος: Σε δυο εβδομάδες ξαναγυρίσει στην δουλεία του , δηλαδή να διαφημίζει το γραφείο του δωρεάν στον Αυτιά. Άντε και καλές δουλειές. Εκτός χρηματιστηρίου

Αλαβάνος: Σε μερικές εβδομάδες θα διαρρεύσει στον Δρόμο ότι γράφει βιβλίο. Μετά από είκοσι χρόνια στα ρεστοράν του Στρασβούργου και των Βρυξελλών, τόσα χρόνια πρόεδρος κάτι αξιόλογο θα έχει να διηγηθεί. Σε παρακαλώ όχι αυτοβιογραφία , όχι μελό, όχι πολιτική. Κανένα κόμικ ίσως; Εκτός χρηματιστηρίου

Ψαριανός: Θα θυμάται το 3,85 % όπως το τελευταίο πρωτάθλημα της ΑΕΚ. Έχει δουλειά στην περιφέρεια για 4 χρόνια, αλλά για βουλευτής θα χρειαστεί νέες ιδέες. Θα έχει χάσει και μερικά κιλά καθώς θα τρέχει για το Δηάρι που έχει πλέον παρουσία σε πολλά δημοτικά συμβούλια. Ισως μόνο για επενδύσεις υψηλού ρίσκου

Αμιράς: Θα επιβάλει τις βερμούδες ως ένδυμα τηλεόρασης, και πρόκειται να τον μιμηθούν καμιά δεκαπενταριά σε όλη την Ελλάδα. Θα γιορτάζει την 7/11 για πολλά χρόνια, και ίσως ως βουλευτής των ΟΠ. Σύσταση «αγορά»

Παφίλης: Θα πάει να πάρει εντατικά μαθήματα από τον Μπενετάτο. Για όσους δεν ξέρουν την υπόθεση Μπενετάτου, δεν μπορούν να καταλάβουν τίποτα από ΚΚΕ. Ως γνωστόν το ΚΚΕ θέλει την μέγιστη δύναμη αρκεί να μην έχει ευθύνη για τίποτα , και οι αναλύσεις μας λένε ότι το 2010 έφτασε στο μέγιστο δυνατό που το ίδιο επιτρέπει στον εαυτό του. Σύσταση «πώληση»

Καρατζαφέρης: Θα πάρει το βραβείο καιροσκοπισμού, και θα παχύνει μερικά κιλά, από το άγχος του Μιχαλολιάκου και του Βορίδη. Το 2010 σήμανε την σταδιακή εξασθένιση. Σύσταση «πώληση»

Τσίπρας: Από το 2010 άρχισε να μετράει άσπρες τρίχες .Μα ποιος του είχε κρύψει πως ο σωστός Μητρόπουλος ήταν ο Τάσος; Ωστόσο κρατήθηκε συνολικά σε ανεκτά επίπεδα. Σύσταση «διακράτηση» μικρού ποσοστού

Δημαράς: Τα ίχνη του αγνοούνται. Κάποιος τον είδε να κάνει εκπομπές με τον Χαρδαβέλα στο Alter με ιπτάμενους δίσκους και ψηφοφόρους. Σύσταση «πώληση»

ΓΑΠ: Από το 2010 άρχισε να χαρτοπαίζει και να χάνει. Του έπιασε μια μπλόφα και από τότε νομίζει ότι πιάνει πάντα. Παραμένει στα βαριά χαρτιά. Σύσταση «διακράτηση»


Σαμαράς: Λαικίζει επικίνδυνα, προσπαθεί να φτιάξει ένα προφίλ βαλκάνιου Σαρκοζύ. Παραμένει στα βαριά χαρτιά. Σύσταση «αγορά»

Δήμαρχος Αθήνας: Όποιος και να βγει θα έχει μόνο προβλήματα. Σύσταση «πώληση»

Δήμαρχος Πειραιά: Όποιος και να βγει θα βρεθεί εκτός χρηματιστηρίου.

Μπουτάρης: Αν κερδίσει θα παίξει μεγάλο ρόλο, ευρύτερα. Παππούς με σκουλαρίκι είναι ωραίο look.Μόνο αν κερδίσει «αγορά», αν χάσει εκτός χρηματιστηρίου

Ντόρα: Με 50 % αποχή προσπαθεί να κάνει κόμμα; Επιλογή μόνο για υψηλό ρίσκο. Σύσταση πολύ μικρή «διακράτηση» , οι συντηρητικοί να πωλήσουν αμέσως.

Βορίδης: θα είναι μέσα σε όλες τις εξελίξεις ,και φαίνεται να τον αγαπάνε οι καναλάρχες . «Αγορά»


Περιφερειάρχης Αττικής: Όποιος και να βγει , θα έχει δουλεία και ρόλο και πολλά λεφτά. Σύσταση «αγορά»

Αρναουτάκης: Περιφερειάρχης Κρήτης σημαίνει διοικητής περιφέρειας με μεγάλες προοπτικές .Αν αυτονομηθεί ενεργειακά θα ακούσουμε τρελές ιστορίες με περίεργες σημαίες. Αγοράστε αν ψάχνετε ευκαιρίες.

Ψωμιάδης: Αν βγει ο Μπουτάρης , «αγορά», γιατί το τζέρτζελο τον ευνοεί. Αν βγει ο Γκιουλέκας «πώληση»

Αυτη είναι η ανάλυση μας,και τώρα δημιουργήστε το χαρτοφυλάκιο ανάλογα με το επενδυτικό ορίζοντα και προφιλ