Ανταπόκριση από τη Snehta: Κοινωνική αναστάτωση και κομματική σταθερότητα στη Leshal-Cerege

 

 

Του ανταποκριτή μας

Οι τελευταίες εξελίξεις στη Snehta δείχνουν μια κομματική σταθεροποίηση σε ένα περιβάλλον κοινωνικής έντασης.

Οι τέσσερεις πολιτικοί πόλοι έχουν δημιουργήσει σταθερούς προσανατολισμούς και λειτουργούν με βάση ένα άρρητο συμβόλαιο συμβίωσης και κατανόησης. Η  τριετής πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης τελικά απέδωσε στο τεχνικό επίπεδο , μειώνοντας σχεδόν σε μηδενικό το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας και περιόρισε αισθητά το εμπορικό ισοζύγιο. Το υψηλό κοινωνικό κόστος επιμερίστηκε δυσανάλογα προς τα μεσαία και κατώτερα στρώματα , αλλά οι παραδοσιακοί μηχανισμοί συναλλαγής και εξισορρόπησης παρέμειναν ανέγγιχτοι. Η ιστορική ευκαιρία η κρίση να μεταβάλει τις εσωτερικές ισορροπίες ακυρώθηκε. Τα κλειστά επαγγέλματα δεν άνοιξαν, τα καρτέλ έμειναν στην θέση τους ενώ η  κοσμοπολιτική ελίτ της χώρας είχε εξάγει τα χρήματα της φλερτάροντας με την αποχώρηση από το Ευρώ. Οι ενδιάμεσες κοινωνικές δυνάμεις διαφόρων μορφών προσοδοθηρίας , φοροδιαφυγής και κρατικής προστασίας παρέμειναν άθικτες , προστατευμένες τόσο από την διακυβέρνηση του Ramas όσο και από την επιλεκτική αντιπολίτευση του Prista.Μετά την τριετία η κατάσταση είναι εξαιρετικά απλή: Το χαμηλό κόστος εργασίας, οι απαξιωμένες αξίες της γης και των επιχειρήσεων τα καλύτερα πρωτογενή δημοσιονομικά δημιουργούν τις συνθήκες μιας άγριας ανάπτυξης χαμηλού κόστους. Οι ανολοκλήρωτες μεταρρυθμίσεις  δημιουργούν την προσδοκία μιας νέας κοινωνικής ισορροπίας με βάση την μικρομεσαία προσοδηθηρία την οποία προσδοκούν να εκφράσουν οι Ramas και Prista

 Γεωγραφία πολιτικών σχηματισμών

Η κεντροδεξιά κυβερνητική συμμαχία με επικεφαλής τον Ramas Antoine.

Πρόκειται για την συμμαχία των παραδοσιακών φιλοευρωπαικών δυνάμεων που αποτελείται από τρία κόμματα με διαφορετική εκκίνηση αλλά τελική συμπόρευση. Επιβιώνουν  στη κυβέρνηση παρά την λαϊκή δυσαρέσκεια κυρίως λόγω της ικανότητας του Ramas να παρουσιάζει τον Prista ως αντιευρωπαϊστή .Ταυτόχρονα ο Ramas κατάφερε να προσεταιρισθεί εκείνα τα κοινωνικά στρώματα , τα οποία κινήθηκαν στο κατώφλι ενός υποφερτού επιπέδου ζωής. Αντιπροσωπεύει τον βασικό κορμό των συντηρητικών δυνάμεων , το ισχυρό κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων Sokpa  και τις ιστορικά λυμφατικές αριστερές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις.

Η κεντροαριστερή αντιπολίτευση του  Alex Prista .

Πρόκειται για τη πετυχημένη μετεξέλιξη του μικρού σχηματισμού axaziry ο οποίος χάρις το προφίλ του 40χρονου Prista κατάφερε να παρουσιάσει μια παραλλαγή της πρότασης του Ramas ως ριζική αντιπρόταση. Με καθαρό ευρωπαϊκό προσανατολισμό  , σαφείς δημοσιονομικούς στόχους πλεονασματικών προϋπολογισμών κατάφερε να παρουσιάσει μια ατζέντα προθέσεων οι οποίες  υπόκεινται σε διαπραγμάτευση , ως υποτιθέμενη τελική λύση του προβλήματος και να κατακτήσει ένα σημαντικό εκλογικό ποσοστό. Πρόκειται σαφώς  για την επερχόμενη  κυβέρνηση .Χωρίς το χαρισματικό Prista το κόμμα δεν θα είχε καμιά προοπτική. Με πολύ επεξεργασμένο αμφίσημο λεξιλόγιο, επιμελημένες πολυσημίες ο axaryzi παρουσιάζει ένα νέο πολυσυλλεκτισμό.

H φασίζουσα ακροδεξιά του Aloliak Osmich.

Είναι μετά  με το ΚΚ της Priest King  το δεύτερο ιστορικό κόμμα της βουλής που δημιουργήθηκε πριν περίπου 70 χρόνια. Παρά τις ρομαντικές αυταπάτες των πολιτών της  χώρας ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού συνεργάστηκε με τους τότε Τεύτονες κατακτητές .Έκτοτε  η παρουσία  στο κράτος , των λεγομένων Germanotsolia παρέμεινε πανίσχυρη. Στρατός Αστυνομία, Δικαστικοί  και μικρομεσαία αγροτική εργοδοσία είναι οι υποστηρικτές του   Osmich .Ο Osmich εκμεταλλεύτηκε το μεταναστευτικό πρόβλημα για να αναγεννήσει την ιστορική παράταξη του , κρατώντας σε εξευτελιστικά επίπεδα τους μισθούς των μεταναστών οι οποίοι αποτελούν και σήμερα τον πυρήνα της εργατικής τάξης. Δεν αποτελεί σενάριο φαντασίας να αναδειχθεί σε κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης αν ο Ramas `καταρρεύσει και ο Prista πάρει πάνω από 35%.

Το παραδοσιακό ΚΚ της  Priest-King.

Πρόκειται για μικρό πολιτικό ιστορικό σχηματισμό , οποίος έχασε σημαντικό μέρος της κρατικής επιχορήγησης με αποτέλεσμα να ασθμαίνει λειτουργικά . Απολαμβάνει της συμπάθειας πληθάριθμων κοινωνικών επιστημόνων του πολιτισμού καθώς αποτελεί μαζί με τους Εβραίους  της Υεμένης και τους Καλάς του Πακιστάν μια από τις τελευταίες πολιτιστικές κοινότητες με παραδοσιακή γλώσσα ήθη και έθιμα που επιβιώνουν ως μειονότητα σε πολύ εχθρικό περιβάλλον.  Αναμένεται να αυξήσει την επιρροή του στις επόμενες εκλογές.   

Ertoganism η νέα μεγάλη ιδέα της Leshal-Cerege

Παρά το δηλωμένο ευρωπαϊσμό των κύριων κομμάτων η χώρα κινείται στο πλαίσιο αντιγραφής του γειτονικού πετυχημένου μοντέλου του ήπιου ισλάμ του Ertogan.Παρουσιάζεται η ανάγκη μιας νέας  αναγεννητικής πλατφόρμας :,υπόρρητη αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού  χωρίς ρητή προσχώρηση στο φιλελεύθερο συμβόλαιο, αλλά ένα ηθικό  προτάγμα μιας οριζόντιας κάθαρσης με θεολογική παρά συμβολαιακή-πολιτειακή ισχύ. Η κοινωνία της Leshal-Cerege είχε  διαμορφώσει μια ασθενή κοινωνική και πολιτική συμφωνία συγκρουσιακής συμβίωσης η οποία έφτασε στα όρια της. Αν δεν καταφύγει σε συνταγματικές εκτροπές είναι αναγκασμένη να ανασυγκροτηθεί με βάση μια προπολιτική ηθικολογική συμφωνία. Μια τέτοια συμφωνία προσιδιάζει περισσότερο προς τα αιτήματα του υπό περιορισμό ισλάμ στην προ Ertogan εποχής. Ένα τεράστιο ποσοστό της κοινωνίας δυσπραγεί αποκλεισμένο από την εργασία, την ώρα που κεμαλικού τύπου καρτέλ διαχειρίζονται την κρίση με ένα εγγενές φλερτ προς τον αυταρχισμό. Με ασθενή κοινωνία πολιτών , κατακερματισμένη ιδιοκτησία , αδύναμη βιομηχανία οι μη αυταρχικές λύσεις δεν στέκονται χωρίς μια προϋπόθεση ενός ηθικού συμβολαίου.

Εικόνα :http://ivoblom.files.wordpress.com/2011/09/ibl113.jpg

Συντεταγμένη αναταραχή;

Εδώ και καιρό διακινείται ένα σενάριο με την εξής δομή: Με βάση τα κριτήρια της τρόικα , τα νούμερα τελικά " βγαίνουν" , ο δημοσιονομικός περιορισμός προχωράει και είναι δυνατόν με δευτερεύουσες ρυθμίσεις το πρόγραμμα να πραγματοποιηθεί (1). Ως παρελκόμενο του σεναρίου ακολουθούν μια σειρά από πολιτικές δηλώσεις οι οποίες επιδοκιμάζουν τον Σαμαρά και τις προσπάθειες του. Η αλλαγή κλίματος είναι φανερή.

Αν υποθέσουμε ότι το σενάριο είναι αληθινό τότε η βαθύτερη σταθερότητα που εγκαθιδρύθηκε μετά τις εκλογές εμπεδώνεται. Η σταθερότητα αυτή δεν έγκειται στην μακροημέρευση της κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά στο ότι η δυνητική κυβέρνηση Τσίπρα θα προσέλθει ως φυσική συνέχεια ενός πολιτικού συνεχούς. Νομίζω λίγοι παρατήρησαν ότι αξιωματικά ο Συριζα είναι υπέρ των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών , ως μαθηματική αποτύπωση χρηματικών ροών ανεξάρτητα από την φύση τους. Επομένως αν ο Σαμαράς δημιουργήσει μια οικονομική κατάσταση με πρωτογενή πλεονάσματα , τότε αξιωματικά ο επόμενος δεν θα τα επιδεινώσει έστω και άν μια πιο κοινωνική πολιτική απαιτούσε ελλείμματα. Το πρωτογενές πλεόνασμα ,ανεξάρτητα από τον τρόπο επίτευξης του, δημιουργεί ένα ανώτερο επίπεδο συναίνεσης .Η δομή του Συριζαικού επιχειρήματος όπως αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στο μεσοδίαστημα των δύο εκλογών έχει ένα σαφές στοιχείο κρατικής συνέχειας: η άρση καταβολής τοκοχρεολυσίων ( αλλαγή δανειακής σύμβασης) είναι ευκταία  σε μια συνθήκη πρωτογενών πλεονασμάτων, ανεξάρτητα από τους μηχανισμούς επίτευξης. Το συμπέρασμα είναι σχετικά απλό: αν όντως τα μαθηματικά της διαφαινόμενης επιτυχίας είναι ορθά τότε η αντίρρηση σε μέτρα που οδηγούν στα πλεονάσματα θα είναι επιμελώς συμβολική. Η κυβερνησιμότητα του Σύριζα δεν είναι μια ιδιότητα που αποδίδεται ή αφαιρείται σε ένα αριστερό κόμμα, είναι η άνοδος ενός κόμματος σε ένα άλλο επίπεδο πολιτικής όπου η  πιθανότητα διακυβέρνησης είναι ιδεολογία αφ´εαυτής .Είναι η λεγομένη ατζέντα της κυβερνώσας αριστεράς, την οποία προώθησε η Δημαρ για να υιοθετήσει ο Τσίπρας. Εντός αυτής της ιδεολογίας αυτής ,το πρωτογενές πλεόνασμα δεν υπολείπεται ρητά ,ως κριτήριο, από αυτό  της κοινωνικής πολιτικής. Αν τελικά κατανοήσουμε την κατάσταση όχι ως σύστημα διατήρησης του Status που προσπαθεί να υπερισχύσει έναντι αντισυστημικών δυνάμεων, αλλά ως δομή που τελικά ισορροπεί ως αποτέλεσμα μιας δυναμικής αντιπαράθεσης τότε αυτή είναι εξαιρετικά σταθερή. Κανείς τελικά δεν θέλει κατά βάθος μια ριζική αλλαγή εντός της τρέχουσας συγκυρίας.

Στην άλγεβρα του προϋπολογισμού που διαμορφώνει μια συμφωνία εισέρχεται ένας αναπάντεχος παράγων που την σταθεροποιεί περαιτέρω. Είναι η ΧΑ.

Η ΧΑ με την διακηρυγμένη βία ως θεμιτή πρακτική δημιούργησε το εξής ανακλαστικό: οι κινητοποιήσεις αυτοπεριορίζουν της ένταση πιθανής σύγκρουσης και περιορίζουν τον αναλαμβανόμενο κινδύνου εκτροπών. Η Θεσσαλονίκη την προηγούμενη εβδομάδα ήταν ηπιότατη. Η απόκρουση της θεσμικής βίας της ΧΑ γίνεται τελικά ως αποκήρυξη της βίας με πολύ πιο καθαρούς τρόπους. Οι παιδαριώδεις κινήσεις μιας μειοψηφίας των διαδηλώσεων που προκαλούν ανώφελες συγκρούσεις ,έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο, ακριβώς γιατί η πλειοψηφία κινείται στην λογική να εκχωρηθεί το φλερτ με την βία μόνο στη ΧΑ.

Στην προηγούμενη φάση υπήρχε μια ανάγνωση των γεγονότων βίας ,ως φυσικών  εκδηλώσεων της κρατικής βίας  απέναντι στο κίνημα. Ωστόσο η κρατική βία δεν είναι μόνο βίαιη περιχαράκωση χώρου , ένας πόλεμος πεδίου αλλά και τηλεοπτικό θέαμα. Το τηλεοπτικό θέαμα της βίας όμως είναι ομογενοποιημένο, συνεχές , πολτοποιημένο συμβάν της οθόνης. Τώρα που η βία της ΧΑ εισέρχεται εντός της ίδιας μηχανής πολτοποίησης νοημάτων , η επείγουσα αποκήρυξη στον τηλεοπτικό χώρο δημιουργεί μια και μοναδική συνθήκη : καμία τηλεοπτική αναπαραγωγή της βίας στις διαδηλώσεις για να φανεί ότι  μόνο η ΧΑ έχει  το προνόμιο της. Η βία ως τηλεοπτικό γεγονός δεν επιδέχεται κριτικής ,ταξινόμησης, και ανάλυσης  εντός της τηλεόρασης. Επομένως ο περιορισμός της μπορεί να γίνει μόνο ως ολική αφάνεια της. Στην τηλεόραση ή υπάρχει εικόνα βίας ή δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει η διαδικασία μιας ανάλυσης της. Είναι λοιπόν η συνθήκη της τηλεόρασης που οδηγεί σε ένα μονόδρομο: καμία βία στις διαδηλώσεις για να εκχωρηθεί το προνόμιο της βίας στην ΧΑ.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, οι διαδηλώσεις χάνουν τελείως την εγγενή δυνατότητα τους να μετατραπούν ως διεκδικήσεις χώρου από την Αστυνομία. Ο ιδεολογικός πασιφισμός   ουσιαστικά θα απαγορεύσει να επαναληφθούν οι εικόνες του2011 που κινήθηκαν στην φαντασίωση μιας κατάληψης της βουλής. Χωρίς αυτό το στοιχείο αυτής της δυνατότητας , τα πάντα θα κινηθούν στον κινηματικό φορμαλισμό του ΚΚΕ:Πλήθος, πάθος σε μια συντεταγμένη περιφορά με αρχή μέση και ήπιο τέλος. 

Αναρωτιέμαι: αν τα μαθηματικά του προϋπολογισμού είτε αυτοτελώς είτε με " πείραγμα" μπορούν να παρουσιαστούν καλύτερα του αναμενομένου τότε ποιος αναλαμβάνει το ρίσκο να διαταράξει την ροή αυτή γνωρίζοντας ότι αυτά τα μαθηματικά θα ορίσουν τις δυνατότητες χειρισμού του μεθαύριο;  Αν ταυτόχρονα οι κινηματικές αντιρρήσεις κινηθούν εντός ενός πασιφισμού για να εκχωρηθεί η γυμνή βία στην ΧΑ, τότε μήπως  η συγκυρία δεν είναι μια φάση συντεταγμένης ,οριοθετημένης αναταραχής;

(1) Τέτοιες αναφορές πληθαίνουν με πιο χαρακτηριστική της Alfa Bank
Πηγή Εικόνας:
http://memories.vironas.gr/tag/%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF/

Μια εικασία για ένα ψευδοσυμβάν των "μέσα"

Η αποπομπή του Γαπ απο τους Μερκοζύ με πρόσχημα το δημοψήφισμα και η ολική αφασία των λοιπών πολιτικών κομμάτων για ένα ολόκληρο διήμερο αποτελεί ένα ιστορικό όριο για την συγκυρία. Γιατί ακριβώς είχε  το στοιχείο του απόλυτου αιφνιδιασμού, του ανοίγματος ενός χρονικού κενού εντός του οποίου κανείς δε τοποθετήθηκε με στοιχειώδη εγρήγορση. Μετά απο την αποπομπή τα πράγματα έχουν ροή : Παπαδήμος , διπλές  εκλογές , νέα τρικομματική κυβέρνηση , ΣΥΡΙΖΑ ως επόμενη κυβέρνηση, Χρυσή Αυγή σε ποσοστά ΚΚΕ. Ανεξάρτητα απο την αξιολόγηση των περιστατικών , αυτά έχουν μια λογική διάταξη , ενός τύπου σενεκτική συνέχεια. Αντιθέτως το διήμερο που ακολουθεί την αποπομπή του ΓΑΠ έχει τη μορφή ενός αυθεντικού ασυνεχούς , την όψη μιας τομής η οποία ανατοποθετεί ένα δυσδιδιάκριτο πριν - μετά , μια νεκρή ζώνη στην αλληλουχία. Το περιστατικό αυτό αναδύθηκε από το συγχρονισμό μιας γενικευμένης δυσαρέσκειας των "κάτω" και μιας αστραπιαίας κίνησης των " άνω ".

Σήμερα είμαστε  ενόψει  μια σειράς μέτρων,  τα οποία αναμένεται   να   δημιουργήσουν ένα γενικευμένο κλίμα δυσαρέσκειας.

´Εστω και αν υπάρχουν κομματικές εκφράσεις ενός ριζικού αντιπολιτευτικού λόγου, τα κόμματα δεν παύουν να είναι κρατικοί θεσμοί με περιορισμούς και διαδικασίες αυτοσυντήρησης. Άρα οι επερχόμενες διαμαρτυρίες δεν ταυτίζονται με κόμματα αλλά είναι απολύτως αυτόνομες. Το  πολιτικοκομματικό πλέγμα που περιλαμβάνει την κυβέρνηση και όλη την αντιπολίτευση ανήκει σε ένα άλλο επίπεδο λειτουργίας από αυτό των κινημάτων διαμαρτυρίας. Οι πρώτες αλλά σαφείς ενδείξεις είναι ότι κανένα από τα " αντιμνημονιακά " κόμματα δεν οργανώνει ως πρωταγωνιστής κινήσεις αντίστασης αλλά εναποθέτει στους αυθεντικούς πρωτοβάθμιους φορείς. Από τυπική άποψη το κομματικό πλέγμα συμπεριφέρεται ήρεμα.

Τούτου δοθέντος , υπάρχει το εύλογο ερώτημα αν με δεδομένη την συντεταγμένη  αντίδραση  των κομμάτων, η λαϊκή δυσανεξία μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάρρευση τύπου ΓΑΠ.

Ας υποθέσουμε όμως, ότι αυτό γίνεται .Δηλαδή η  αντίδραση είναι τέτοια που οι Σαμαράς Κουβέλης Βενιζέλος μπορούν να περπατήσουν στο δρόμο μόνο με αστυνομική ασφάλεια. Το κύρος της κυβέρνησης πέφτει  υπό το μηδέν. Στην θεωρητική υπόθεση αυτή αναδύεται ένα νέο ερώτημα από το χώρο της μελλοντολογίας  . Μπορεί κάποιος να διακινδυνεύσει  να ονοματίσει μορφές δράσεων των "από τα πάνω" σε μια τέτοια περίπτωση;

Στην περσινή συγκυρία η ραγδαία απονομιμοποίηση κατέληξε σε ένα ελιγμό με στοιχεία αιφνιδιασμού. Μπορούμε να εικάσουμε την μορφή του επόμενου αιφνιδιασμού;

Διακινδυνεύω  την εικασία:

Μια επόμενη κίνηση τομής η οποία  ενδέχεται να μην   γίνει από τα "πάνω" αλλά από τα "μέσα". Ως "μέσα" αντιλαμβάνομαι το πυρήνα του κράτους, ηγετικά κλιμάκια στην Άμυνα, την Δικαιοσύνη, την Ασφάλεια. Ως κίνηση δεν αναφέρομαι σε κινήσεις  εκτός Συνταγματικού πλαισίου ,αλλά ως μια δράσεις  οριακές στο κατώφλι της νομιμότητας.

Η εικασία έχει την εξής έννοια : υπάρχουν μια σειρά από παράγοντες οι οποίοι  δυνητικά μπορούν να συγχρονιστούν  σε μια ιστορική πύκνωση με χαρακτηριστικά ενός διαβήματος του σκληρού κρατικού πυρήνα. Το διάβημα μπορεί να πάρει τη    μορφή  μιας ισχυρής συμβολικής κίνησης ηθικού ιδεολογικού περιεχομένου με αναφορές στο ιστορικό παρελθόν.

Στην τρέχουσα ιδεοκίνηση κυριαρχεί ένα ερμηνευτικό σχήμα ενός ασθενούς ευτράπελου και τελικά αναποτελεσματικού κράτους. Το σχήμα υποτιμά το γεγονός ότι το κράτος αναδύει άπειρες εναλλακτικές επιλογές όταν διακυβεύεται η αυτοσυντήρηση του. Το πιο τραγελαφικό κράτος είναι σε θέση να αναδείξει κυριολεκτικά πρωτοφανείς διαδικασίες όταν διακινδυνεύεται η ροή του. Είναι περιττό να παραθέσω μια  συλλογή δυνητικών κινήσεων ή δράσεων που θα μπορούσαν να έχουν  τον οριακό χαρακτήρα πολιτικής εκτροπής. Οι δράσεις θα γίνονταν υποθετικά  από φυσικά πρόσωπα που θα διέστειλαν τις τυπικές αρμοδιότητες στα ακραία όρια τους.

Τα αναλυτικά εργαλεία αυτοκατανόησης δείχνουν να περιορίζονται συνεχώς .Αναφορές στον εμφύλιο, διεκδικήσεις της 3ης Σεπτέμβρη, απλοϊκές γεωπολιτικές και ταξικές ταξινομήσεις ,αφόρητες ηθικολογίες πλημμυρίζουν τις σελίδες των αναλύσεων. Είναι  πολύ πιθανό  η νοσταλγία να μην περιοριστεί στην ανάλυση αλλά να περιλάβει και μορφές και σχήματα της πολιτικής ιστορίας.

Η ραγδαία αναβίωση προπολιτικών σχημάτων  με αδιαμεσολάβητη αναφορά στην γυμνή βία, η ιδεολογική εκπτώχευση, η επικυριαρχία του σκηνοθετημένου τηλεοπτικοποιημένου λόγου ως βασική δομή διαλόγου δημιουργούν ένα εκρηκτικό ιδεολογικό περίγραμμα. Εντός του περιγράμματος αυτού    δημιουργείται μια αναμονή για  ένα ρηγματώδες ψευδοσυμβάν με στοιχεία λύτρωσης ,εκφόρτισης , εκτόνωσης.

Τα φυσικά πρόσωπα του σκληρού κρατικού πυρήνα είναι πλέον ευάλωτα. Η ιστορική δημοσιουπαλληλία καταρρέει ως προστασία και κύρος. Ο ιδεαλισμός , η εσωτερική εμβάθυνση με όρους μιας πολιτικής αυτοκατανόησης είναι διαδικασίες που αναδύονται ισχυρότερες σε στιγμές αστάθειας. Μια πολιτική οριακή δράση μπορεί να έχει αυθεντικά συστατικά μιας Sui Generis προσωπικής θυσίας. Συνήθως  δράσεις με αναχρονιστικό αντιδημοκρατικό χαρακτήρα έχουν ένα ισχυρό τελετουργικό σχήμα το οποίο υπερβαίνει το περιεχόμενο. Μια τελετουργική κίνηση σε υψηλούς τόνους ανήκει στην αυθεντική ιστορική παράδοση Ταυτόχρονα η new age αφήγηση του πολιτικού υπερθεάματος περιλαμβάνει σενάρια με ψευδοσυμβάντα με ιδεολογικές φορτίσεις. Ο συγχρονισμός ενός ιστορικού αναχρονισμού με την εκρηκτική συγκυρία και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας ανάγκης ενός ρήγματος ,μπορούν να προκαλέσουν συλλογικές εκφράσεις που έχουν σχήμα του διαβήματος. Ένα τέτοιο διάβημα μπορεί κάλλιστα να πάρει την δομή μιας ηθικής ιστορικής έγκλησης από κρατικούς πυρήνες που νομιμοποιούνται στην συνείδηση του κόσμου από αταβιστικές  καταβολές λεγόμενου χρέους.

Ας ευχηθούμε ότι η ιστολογική εικασία θα μείνει μια ηλεκτρονική αποτύπωση άνευ σημασίας.


H φωτογραφία είναι του Yukio Mishima. Η ιστορία του είναι έμπνευση για την ανάρτηση.Το ιστορικό του Μισίμα εδώ

Πόσα εισιτήρια θα κάνει το splatter ;(το αδιέξοδο του κουρέα)

Ολοι αναρωτιώνται για το επερχόμενο φθινόπωρο.Με δεδομένη την περαιτέρω απομείωση του βιoτικού επιπέδου είναι πιθανό να δούμε ένα νέο γύρο διαμαρτυριών με πολύπλευρο στίγμα : μια εμπλουτισμένη ,πολλαπλασιαστική εκδοχή του φαινομένου των δύο "Συνταγμάτων".Ως γνωστόν και οι δύο πλατείες ενίσχυσαν δραματικά τους συγγενείς πολιτικούς τους χώρους στις εκλογές και τελικά διαμόρφωσαν το σημερινό σκηνικό.

Ταυτόχρονα ,είναι σαφές ότι η Ευρωπαϊκή περιπλοκή συνεχίζεται και διαμορφώνει ένα, σχεδόν ,χαοτικό περιβάλλον .Ο λατινικός Νότος παρουσιάζει συμπτώματα Ελλάδας του 2009, μόνο που δεν θέλει να έχει σχέση με εμάς.Από την άλλη πλευρά, μάλλον, ο ιός της ασθένειας είναι ο ίδιος και έτσι η ελληνική συμπτωματολογία παραπέμπει σε εντατική θεραπεία, ενω οι υπόλοιποι αναζητούν κατ´οίκον νοσηλεία.Η Ελληνική περίπτωση παρουσιάζει χαρακτηριστικά υγειονομικής απομόνωσης.

Εξ´άλλου , η φύση των χρηματαγορών προυπολογίζει τους κινδύνους με  εσωτερικευμένους μηχανισμούς  και καθιστά το σενάριο "δραχμή" ή διπλό ευρώ απλή άσκηση επί χάρτου.Η υπόθεση επιστροφης στη δραχμή δεν υφίσταται , υφίσταται ως πρόβλημα η  προοπτική  να επιστρέψουμε στη δραχμή.Με άλλα λόγια η στατιστική αύξηση αυτής της πιθανότητας  μπορεί να διαλύσει το χρηματηστηριακό διεθνές πλέγμα ,πολύ πριν καν γίνει πραγματικότητα.Άρα δεν πρόκειται να προκληθεί κανένα σοκ, αν επιστρέψουμε στη δραχμή, αφού θα έχει διαλυθεί το σύμπαν με τη διακίνηση  της σχετικής πληροφορίας ,ως σοβαρής πιθανότητας.Το δυνητικό , ανύπαρκτο δημοψήφισμα ΓΑΠ μάς έδωσε τη γεύση του τι σημαίνει τιμολόγηση της προοπτικής.Όσοι αναμένουν μια σοβαρή ,νηφάλια συζήτηση για το ευρώ, δεν καταλαβαίνουν ότι παίζουν σε ριάλιτι σόου.Δεν έχει καμία σημασία τι ακριβως λένε οι ειδικοί  ,έχει σημασία ότι το λένε δημόσια και έτσι οι αγορές λειτουργούν ως tele voting.Πριν αποφασίσουν οι ειδικοί τι θα γίνει, οι " τηλεθεατές - αγορές " θα έχουν αποφασίσει για αυτούς.

Η κοινωνική δυσανεξία,η ελληνική  απομόνωση,η ευρωπαϊκή  εσωστρέφεια καθιστούν  την ερχόμενη περίοδο ένα  πολυαναμενόμενο splatter (πηγή) σε πρώτη προβολή.Θα κλάψουνε μανούλες.

Οι προοπτικές είναι δύο , αλλά ουσιαστικά είναι μία, με δύο παραλλαγές:

Ασθμαίνουσα, αγχωτική, εσωτερική υποτίμηση με σπασμωδικές προστασίες διαφόρων mega ή micro insiders, μέσω των ενδοκυβερνητικών lobby .Ταυτόχρονα, όσοι έχουν  το βλέμμα στραμμένο στις Ευρωπαϊκές Πλατείες και την ελπίδα μιας πανευρωπαϊκής αντίδρασης, θα προκαλέσουν μια πρόσθετη εξωτερική παρεμπόδιση.
Και οι δύο προοπτικές παρουσιάζονται δημόσια στη ρετουσαρισμένη τους εκδοχή:Η υποτίμηση υποτίθεται οτι συνοδεύεται με τυπικές, φιλελεύθερες , μεταρρυθμίσεις, ενώ αντίστοιχα η παρεμπόδιση της, υποτίθεται ότι έχει πανευρωπαϊκό ορίζοντα.Η πραγματικότητα είναι οδυνηρή.Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει φάει δύο μήνες μετρώντας ποιους από τους δικους της θα προστατεύσει από την αναπόφευκτη επιδείνωση ,ενω ο Τσίπρας δεν παρουσίασε κανένα Plan Β, όταν  η Ευρωπαϊκή Δεξιά έγραψε  στα παλιά παπούτσια της τα πρωτόκολα και τους θεσμούς.Και οι δύο δείχνουν τα όρια τους.Ο Σαμαράς αδυνατεί να ξεφύγει από το παλαιοδεξιό σύνδρομο ο δε Τσίπρας εξαρτάται  τελικά απο την αποδοχή της Ευρωπαϊκής Δεξιάς ,η οποία τον αντιμετωπίζει ως παραλλαγή του Ουγγρικου Tzobbig.Και οι δύο είναι μπλεγμένοι στο "παράδοξο του κουρέα"  (πηγή) : ο παλαιοδεξιός που θα κυβερνήσει ως μη παλαιοδεξιός και ο Ευρωπαιστής που δυσαρεστείται γιατί η υπαρκτή  Ευρώπη δεν τον θεωρεί Ευρωπαίο.Επειδή το "παράδοξο του κουρέα" άρθηκε , γιατί αναδιατύπωθηκε η θεωρία του ,τα αντίστοιχα παράδοξα  μπορούν να αρθούν μόνο με μια αντίστοιχη αναδιατύπωση.Ο παλαιοδεξιός Σαμαράς έχει μέλλον μόνο ως μεταμόρφωση - άρνηση του εαυτού του ,ο δε Τσίπρας έχει μέλλον ως ενίσχυση του υπαρκτού Ευρωπαισμού του.

Η συγκυρία δεν θα κριθεί στην ύπαρξη μιας τυπικής συναίνεσης,αλλά στη συμφωνία για τα όρια και τη μορφή της σύγκρουσης

Αν ο Σαμαράς δεν ολοκληρώσει ένα μέρος των μεταρρυθμίσεων και ο Τσίπρας δεν αντιταχθεί ,προσκομίζοντας ένα ρεαλιστικό σχέδιο υπαρκτών ευρωπαϊκών συμμαχιών, τότε κινδυνεύουμε να περιπέσουμε στο χειρότερο σενάριο της κρίσης: ανολοκλήρωτες ,φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις ,υπο την πίεση ενός ανεδαφικού ψευδοευρωπαισμού.Ωστόσο υπάρχουν και καλύτερα σενάρια.Ακόμη και  η ακύρωση των μεταρρυθμίσεων, απο την πίεση ενός ευρωπαϊκού, υπαρκτού κυβερνητικού προγράμματος θα έχει τουλάχιστον υποθήκες ενός υπαρκτού κευνσιανού ρεαλισμού.Όμως ,η  βέλτιστη έξοδος είναι να πετύχουν οι μεταρρυθμίσεις ενάντια, στην πίεση ενός υπαρκτού ευρωπαϊκού ρεαλιστικού αντι - προγράμματος.

Εάν το splatter κάνει εισιτήρια δεν θα εξαρτηθεί από τους παίκτες του κοινοβουλίου.Ωστόσο, αυτοί δημιουργούν ένα αρχικό κλίμα.Παρά τις  κορώνες που προσιδιάζουν περισσότερο σε τηλεοπτικούς ρόλους ,τους οποίους ήδη έχουν καθιερώσει τα κανάλια, οι κύριοι παίκτες δείχνουν να διατηρούν την υπόρρητη συναίνεση.Η κοινωνική δυσανεξία μπορεί να πάρει αναπάντεχες μορφές που δεν αποκλείουν και τον λιτό εσωτερικό γογγυσμό.Είδωμεν

Εικόνα:http://www.djibnet.com/photo/fundoshi/sumo-wrestlers-of-old-japan-a-stable-of-japan-s-finest-in-old-tokyo-2357417893.html

Ιεραποστολή: ο βαθμός μηδέν της πολιτικής αντιμαχίας

Μερικές χιλιάδες χρόνια πριν o W.Reich αποκαλύψει το ψυχαναλυτικό υπόβαθρο του φασισμού ο Πλάτωνας στην Πολιτεία είχε καταθέσει πρώτος τον απόλυτο παραλληλισμό μεταξύ προσωπικοτήτων και πολιτευμάτων .Τα πέντε πολιτεύατε αντιστοιχούν σε αντίστοιχες προσωπικότητες ( βασιλεία, τιμοκρατία ,ολιγαρχία, δημοκρατία, τυραννία ) ενώ ο Leo Strauss ανέλυσε την εντυπωσιακή αντιστοιχία με τους   πέντε μεταλλουργικούς ανθρώπινους τύπους που κατέθεσε η Ησίοδος ( χρυσός ,ασήμι ,χαλκός ,ήρωες, σίδηρος) (1) .Η επισήμανση του Strauss είναι  πως ο μοναδικός  μη μεταλλουργικός τύπος ανθρώπου ,ο ιερός τύπος των ηρώων,   αντιστοιχεί στην Δημοκρατία, ενώ οι μεταλλουργικοί  ανθρώπινοι τύποι  σε μη δημοκρατικά πολιτεύματα. Ας μη γελιόμαστε η αντιστοιχία ψυχολογίας της κοινωνίας και πολιτικής συνθήκης είναι απόλυτη. Ο μελετητής των ακραίων ιστορικών παραδειγμάτων G.Agamben ανέδειξε πρόσφατα την επικαιρότητα του Iustitium ,της ρωμαϊκής διπλής κατάστασης δημόσιου χαοτικού πένθους και άρσης της νομιμότητας.(2)

Μέσα στην κρίση έχει πυροδοτηθεί ένα κίνημα όπου τα κοινοβουλευτικά κόμματα διοργανώνουν μηχανισμούς αλληλεγγύης. Οι μηχανισμοί αυτοί γίνονται θεμελιακό συστατικό της δράσης τους και τελικά παράγοντες συγκρότησης της φυσιογνωμίας τους. Δεν είναι μυστικό πως η ακροδεξιά έχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα αστικό μύθο περί εμπράγματης αλληλεγγύης. Ο πραγματικός μύθος προκάλεσε μια ανησυχία και σήμερα η αριστερά  προχωρά με μια τυπική top down απόφαση στην κατασκευή  ενός εκτεταμένου δικτύου αλληλεγγύης.

Η έξαρση της κομματικής αλληλεγγύης αποτελεί μια θετική εξέλιξη καθώς υλοποιεί το στοιχειώδες καθήκον μιας ηθικής στάσης για την συγκρότηση της κοινωνίας. Ταυτόχρονα αποκαλύπτει  τις ανεξάντλητες δυνατότητες της αυτενέργειας η οποία μπορεί να υπερβεί σε αποτελεσματικότητα και καινοτομία τις άκαμπτες κρατικές δομές .Σε κάθε ιστορική κρίση οι κοινωνίες κρίθηκαν με τους βαθμούς άδολης  συμπαράστασης που ανέπτυξαν.

Το ζήτημα είναι ότι με ένα παράδοξο τρόπο ,ενώ οι δομές αλληλεγγύης δημιουργούν ένα νέο  επίπεδο λειτουργίας της κοινωνίας το οποίο τελικά την καταπραΰνει  και την εμπλουτίζει ,από μια άλλη πλευρά δημιουργούν νέα υβριδικά ανταγωνιστικά υποκείμενα πολιτικής θεολογίας. Δημιουργείται μια ένταση μεταξύ δομών που παρέχουν αλληλεγγύη  η οποία  προσιδιάζει στον ανταγωνισμό μεταξύ  ιεραποστολών. Η ιεραποστολή  έχει την ειλικρίνεια της τελετουργίας: σε βοηθώ όχι για να σε προσηλυτίσω  , καθώς η αλληλεγγύη μου είναι θεμελιακά άδολη και πλεονασματική, αλλά για να προσηλυτιστείς από μόνος σου. Ακόμη και στην περίπτωση της ακροδεξιάς η αλληλεγγύη έχει ένα εσωτερικό βαθμό ευρυχωρίας: είναι γενική για όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης. Τελικά, λοιπόν, η συνθήκη της κομματικής  ιεραποστολής είναι τυπικά διαυγής.

Η πολύπλευρη αλληλεγγύη, λοιπόν, αυξάνει τη σταθερότητα της κοινωνίας αλλά δημιουργεί νέους ιδιόρρυθμους δεσμούς εξάρτησης που επιτείνουν τον κατακερματισμό από μια άλλη οπτική. Τα  πιο διαφορετικά υποκείμενα ανεξάρτητα της φύσης και του σκοπού τους , κατασκευάζουν αναπτυγμένους μηχανισμούς αλληλεγγύης που τους εξασφαλίζουν κοινωνική αποδοχή : μαφιόζοι, θρησκευτικές σέκτες, ναρκωσυμμορίες ,ισλαμικά κινήματα ,χριστιανικές αποστολές όλοι δημιουργούν το κοινωνικό τους χώρο. Δημιουργείται  ένα νέο πεδίο όπου αναδύεται ο ανταγωνιστικός Homo solidarietatis .Η διαμάχη αναδύεται ως διαμάχη προσηλυτισμού. Δεν υπάρχει αντιμαχία για τα επίδικα της πολιτικής αλλά για τους ποσοτικούς δείκτες μιας φαινόμενης άδολης αλληλεγγύης η οποία λειτουργεί ως βαθμός μηδέν της πολιτικής. Στο επίπεδο αυτό η σχέση πολιτικής αλληλεγγύης αντιστρέφεται: επειδή  οποιαδήποτε συλλογική αλληλεγγύη  είναι  πολιτική δηλαδή θεμελιακά διχοτομική , πολωτική, η αλληλεγγύη διογκώνεται μέσω της αναίρεσης της ουσίας της ως καθολικής , συνεκτικής. : η πολιτική θεολογία στην απόλυτη έκφραση της.

Αν σκεφτούμε με μαθηματικούς όρους η μπαντιουική συνολοθεωρία  (3) είναι χρήσιμη.Η κοινωνία έχει διπλές σχέσεις  συνόλου προς υποσύνολα και συνόλου προς στοιχεία .Οι κρατικές λειτουργίες καθηλώνουν μονίμως τα άτομα  ως singleton ( σύνολα με ένα στοιχείο) .Με αυτό τον τρόπο  οι κοινωνικοί δεσμοί , οι συλλογικότητες παραμένουν μονίμως ασθενέστερες πρός τις κρατικές λειτουργίες , οι οποίες διαχειρίζονται ένα πολλαπλάσιο αριθμό υποσυνόλων. Οι κοινωνικοί δεσμοί είναι  πολλαπλάσιοι των σχέσεων ατόμων αλλά μονίμως λιγότεροι των υποσυνόλων που δημιουργεί η κρατική μηχανή. Η  αλληλεγγύη λειτουργεί ακριβώς στο επίπεδο των σχέσεων κράτους  singleton   γιατί τόσο ο  πάροχος της αλληλεγγύης καταστατικά δεν μπορεί να συμπλεχθεί με άλλους πάροχους , αλλά γιατί ο δέκτης της αλληλεγγύης είναι θεμελιακά μόνος. Οι μηχανισμοί εθελοντικής αλληλεγγύης λειτουργούν ακριβώς όπως οι κρατικές δομές ανακούφισης: ο δέκτης είναι ένα μοναδικό υποσύνολο ενός συνόλου. Τόσο το υποσύνολο των παρόχων αλληλεγγύης είναι αδύνατο γιατί οι ίδιοι είναι καταστατικά πολωμένοι, όσο και οι δέκτες της αλληλεγγύης είναι πραγματικά singleton. Η αλληλεγγύη έχει μορφολογικά χαρακτηριστικά κρατικής δομής και επομένως καθηλώνει τους δέκτες πχ το σωματείο δεκτών αλληλεγγύης από την εκκλησία είναι αδύνατο να συγκροτηθεί και να διεκδικήσει τα δικαιώματα του.(ΥΣ)

Ωστόσο ας ξαναγυρίσουμε στην Πλατωνική συσχέτιση πολιτεύματος προσωπικότητας. Μήπως η συγκυρία τελικά εδράζεται στον Homo Solidarietatis , μήπως τον έχει ως προϋπόθεση στοιχειώδους λειτουργίας; Μήπως  ο πληθωρισμός   ιεραποστολών  φτάνει την πολιτική στο όριο της; Η κρίση δημιουργεί ανάγκες αλληλεγγύης , τις οποίες καλύπτουν οι «Homο  Solidarietatis» . Στο ίδιο ιστολόγιο γράφαμε πριν μερικά χρόνια : οι τυπικές οργανώσεις συγκροτημένης πολιτικής θεολογίας είναι το μέλλον (4).Η κρίση επιτάχυνε το μέλλον και δεν είναι τυχαία πως και αλλού έγκαιρα επεσήμαναν το φαινόμενο (5).

(1) πηγή εδώ
(2)πηγή εδώ
(3) πηγή εδώ
(4)πηγή εδώ
(5)πηγή εδώ
(ΥΣ) Σε πρώτη δημοσίευση ,η παράγραφος αυτή είχε διατυπώσεις που δεν αρμόζουν στην λεκτική ακρίβεια ενός συνεπούς συστήματος όπως το Badioumathematics.Τα λάθη δεν ξέφυγαν από πολύ προσεκτικό αναγνώστη.Μια δημόσια συγνώμη και η ορθή επαναδιατύπωση ελπίζω να συγχωρήσουν την απροσεξία, ίδιον του ιστολογίου.
Στο ίδιο κλίμα: Zombies και υγειής ατομισμός (LLS)

Εικόνα:http://liquidnight.tumblr.com/post/259845034/luis-scafati-illustration-from-his-own-edition-of

Τραυματική εσωτερίκευση της συναίνεσης

Δεν ήταν ανάγκη να επέμβουν  τα Ματ  στην Χαλυβουργική για να πυροδοτηθεί  ο μηχανισμός  διαμόρφωσης τηλεοπτικής  πραγματικότητας όπου σχηματίστηκαν οι δύο κλασσικοί πόλοι: από τη μια πλευρά ένας τυπικός λόγος " νόμου τάξης και ιερών δικαιωμάτων" και από την άλλη ο λόγος αντίστασης και καταγγελίας.

Ωστόσο ξεχάστηκε το επίδικο: τα αιτήματα της απεργίας.

Στο επίπεδο αυτό έχει γίνει μια μετατόπιση  που αντανακλά μια βαθύτερη σταθερότητα και συναίνεση. Τον Οκτώβρη η απεργία δεν δέχεται ούτε μία απόλυση  ,  τον Ιούλιο αποδέχεται ογδόντα  και υιοθετεί μια σταδιακή απορρόφηση   η οποία συσχετίζει απασχόληση με πωλήσεις (εδώ). Δεν  θέλω να δω το στοιχείο αυτό, με βάση ένα τυπικό κριτήριο συνέπειας και αγωνιστικότητας, γιατί αυτό αποτελεί αντικείμενο συζήτησης των ιδίων των απεργών και όσων αναφέρονται σε αυτούς. Το ζήτημα είναι πως πολύ γρήγορα, σιωπηλά ανασχηματίζονται αντιλήψεις, ιδέες, αιτήματα ,προοπτικές .Αυτό που σήμερα  είναι αποδεκτό ήταν εννέα μήνες πριν αδιανόητο. Ποιος μπορεί να ορίσει τα όρια του αποδεκτού εννέα μήνες αργότερα;

Ο χαρακτήρας της καθ´ ημάς συναίνεσης είναι συγκρουσιακός, πολωτικός, ιονισμένος. Διαμορφώνονται βαθύτερες , ουσιαστικότερες συμφωνίες και συντονισμοί , σε ένα φόντο ,σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που σχηματίζεται από δίπολα και πολύγωνα έντασης με δομικό  το στοιχείο της τελετουργίας. Παρά τα επιφαινόμενα οι κομματικές εκφράσεις είναι πιο περίπλοκες και επεξεργασμένες από ότι νομίζουμε. Λειτουργούν σε πολλαπλά επίπεδα με διαφορετικά λόγους-πλαίσια κατάλληλα για τις διαφορετικές ομάδες που αντιπροσωπεύονται. Η έγκληση για μια συναίνεση τύπου Ιταλίας, Ιρλανδίας είναι παραπλανητική, γιατί η αντίστοιχη συναίνεση ορίζεται με τον  ιδιόρρυθμο ελληνικό τρόπο μιας ονομαστικής πόλωσης. Τα κόμματα και οι παρατάξεις εκφράζονται με διαφορετικές ψυχές και γλώσσες που δημιουργούν μια εικόνα πολλών επιπέδων: επιφάνειες συναινέσεως  επικαλύπτονται από άλλες φαινομενικής σύγκρουσης.

Η πιο  σκληρή, λοιπόν ,  σχεδόν εμβληματική  κινητοποίηση μιας ιστορικής φάσης,  με πρωταγωνιστές αυθεντικούς εκπροσώπους του πιο χειμαζόμενου μέρους της εργασίας , μεταλλάσσεται σε ένα μακρύ χρονικό διάστημα θραύοντας τα τυπικά όρια της συγκρότησης της .Η εικόνα της , όμως, παραμένει αναλλοίωτη γιατί αυτή η εικόνα τροφοδοτεί ως γεννήτρια τον μηχανισμό πόλωσης. Η τραγική μετατόπιση από το μηδέν στο ογδόντα βεβαίως αντανακλά ένα συσχετισμό ισχύος που άλλαξε. Η εκτίμηση των εκάστοτε συσχετισμών είναι ευθύνη των απ´ ευθείας πρωταγωνιστών αλλά και όσων διαμόρφωσαν μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Θα μπορούσαν εκ των υστέρων να ειπωθούν πολλά: Μήπως  το απεργιακό γεγονός εγκλωβίστηκε στο θέαμα του; Μήπως υποτιμήθηκε η ικανότητα της μιντιακής μηχανής να πολτοποιεί τα γεγονότα; Η ψυχολογική ανάγκη των δυνάμεων της εργασίας να συμπυκνώσουν συμβολικά τον ταξικό αγώνα σε μια κλίμακα πέραν του ελέγχου τους, τελικά το κατάφερε,  μόνο η συμβολοποίηση επεκράτησε του αγώνα. Το σενάριο του θεάματος του αγώνα προέβλεπε μια  εξέλιξη η οποία απέκλινε από την ραγδαία μεταβαλλόμενη ισορροπία ισχύος. Σήμερα αυτή η ισορροπία είναι δυσμενέστερη από ότι πριν εννέα μήνες και αυτό αποτυπώνεται στην συναίνεση του ογδόντα .Ωστόσο η συναίνεση αυτή παρουσιάζεται στην μορφή της πόλωσης.

Η ελληνική συναίνεση είναι ενεργοβόρα και αυτοκαταστροφική. Απαιτεί μια τελετουργία , μια συμφωνημένη διαδικασία έντασης χωρίς την οποία η συμφωνία είναι ακατόρθωτη. Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της διαμάχης  στο διάστημα των εννέα μηνών συντελέστηκαν ιδεολογικές  μεταβολές οι οποίες δεν είναι αμελητέες: η αποδοχή της συσχέτισης εργασίας κύκλου εργασιών , αυτή την στιγμή ,σε αυτό τον τόπο, είναι μια ρήξη με τα θεμέλια των διακηρυγμένων συνδικαλιστικών παραδόσεων. Κινείται  πέραν των ορίων των πιο μετριοπαθών δυνάμεων συνδικαλιστικής έκφρασης της εργασίας και  εφάπτεται  με τον ιδεολογικό πυρήνα του κλασσικού φιλελευθερισμού. Σε άλλα συμφραζόμενα θα αναφερόμασταν σε ουσιώδεις ιδεολογικές υπαναχωρήσεις ,σε άρρητες θεμελιακές αναθεωρήσεις οι οποίες , ως ταμπού δεν είναι δυνατό να διατυπωθούν δημοσίως και παραμένουν ως μικρές δευτερεύουσες προτάσεις στα   ρεπορτάζ.

Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι προφανώς γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα. Ας τους ευχηθούμε το καλύτεροι .Συνειδητοποιούμε όμως ακόμη μια ακόμη φορά: η συναίνεση στην Ελληνική κοινωνία υπάρχει αλλά είναι αφόρητα ενεργοβόρα και πολλαπλά τραυματική.

Εικόνα:http://salbert8.wordpress.com/2010/11/12/breaking-the-cycle-feminism-and-postmodern-art/