Ακρότητας Εγκώμιο.Φανατισμού Απόρριψη

Δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία ακόμα και την πρόσφατη, για να ανακαλύψουμε πως είμαστε μια κοινωνία έντασης, πολλών δονήσεων. Σε περιόδους εντάσεων ρήξεων και εκρήξεων έχουν σημειωθεί παράλληλα οικονομικά και πολιτιστικά επιτεύγματα. Είναι μύθος ότι η  ευημερία επιτυγχάνεται σε ένα νοσοκομειακό περιβάλλον κοινωνικής αποστείρωσης από τα μικρόβια της πόλωσης. Η κοινωνική εγρήγορση σε υψηλούς τόνους είναι συστατικό της κοινωνίας μας. Η ακρότητα είναι μια μορφή μιας κοινωνικής και ιδεολογικής καινοτομίας. Η ακρότητα δεν με φοβίζει

Ο φανατισμός, η ιδεολοψία ο ναρκισσισμός της ακρότητας ,είναι αυτό που στομώνει την κοινωνία. Είναι το ακραίο ως freak show, η κραυγή  που εκφέρεται ως ηχητικό μοντάζ όπως στις ταινίες θρίλερ ή τις πορνοταινίες.

Το ακραίο είναι καινοτόμο, ριψοκίνδυνο , επιχειρηματικό , δροσερό και ευήλιο.

Το φανατικό είναι καρκινικό, εσωστρεφές , επαναλαμβανόμενο , πνιγηρό.

Το ακραίο εμπλουτίζει την σωφροσύνη και την κινητοποιεί για να μη γίνει λήθαργος του φόβου και της παραίτησης. Το ακραίο διαστέλλει την ευθύνη του σώφρωνα.

Το φανατικό παραλύει την εχεφροσύνη και την παγώνει. Το φανατικό περιορίζει την ευθύνη του εχέφρωνα.

Στην συγκυρία αυτή είμαι με τους ακραίους και τους σώφρωνες που τους ακούνε. Αλλά μάλλον περισσεύουν οι φανατικοί και οι «εχέφρωνες  περιορισμένης ευθύνης»

Ίστότοπος εικόνας:

http://www.softpicks.net/software/Desktop/Screen-Savers-Art/Edgar-Degas-Painting-Screensaver-48115.htm

Τα θαύματα είναι δυνατά και οι νεκροί ανασταίνονται

Το θέμα της «ανάστασης των νεκρών» έχει σχεδόν εξαφανιστεί από την τρέχουσα θρησκευτική άσκηση. Η εξαφάνιση αυτή είναι  πιθανόν σύγχρονη και συμπληρωματική  με την κατάφαση του κοσμικού χαρακτήρα του κόσμου και με την αστική σύλληψη του κόσμου. Αν το συσχετίζαμε με την τρέχουσα ιστορία των ιδεών , μάλλον θα μπορούσαμε εύλογα να υποστηρίξουμε  , μαζί με τον Oscar Cullmann , ότι η εξαφάνιση της ιδέας της «ανάστασης των νεκρών» συνδέεται με την επανεμφάνιση στην Δύση μιας «Ελληνικής»  αθανασίας της ψυχής.76

Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσω πόσο σημαντική είναι η επιστροφή στην έννοια της «ανάστασης των νεκρών» κυρίως όσον αφορά τις ηθικές και πολιτικές συνέπειες του Χριστιανισμού. 76

Μέσω της αντίθεσης της υλιστικής με την ιδεαλιστικής ιδεολογίας, ο Χριστιανισμός έχει χάσει την επαναστατική του ορμή στο βαθμό που ξέχασε την εσχατολογία και τον υλισμό των αρχών του. Βέβαια είμαστε υπέρ μιας εκκοσμίκευσης της Χριστιανικής Θεολογίας ( από την δημιουργία μέχρι την λύτρωση και την ανάσταση) αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι αυτή δεν χάνουμε μέσω μιας ψευδουλιστικής μετατροπής , την πρακτικό, το ηθικό  και το παθιασμένο περιεχόμενο της θρησκευτικής αλήθειας.77

Antoni Negri “The Labor of Job” 2002

Σε αντίθεση με τον κοινό τόπο ενός απλοϊκού μηχανιστικού υλισμού  η πιο σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία της αριστεράς θεολογεί. Δεν έχει κανείς παρά να δει την παράγραφο από  την ομιλίας του SZ στην «υπό κατάληψη» Wall Street:Αλλά όταν οι συντηρητικοί φονταμενταλιστές μας λένε πως η Αμερική είναι ένα χριστιανικό έθνος, θυμηθείτε τι είναι ο χριστιανισμός: το Άγιο Πνεύμα, η ελευθέρη κοινότητα των ισότιμων πιστών, των ενωμένων από την αγάπη.Εμείς είμαστε το Άγιο Πνεύμα, κι αυτοί στη Wall Street είναι άπιστοι ειδωλολάτρες.

Η  αριστερά  στην επαναστατική της  εκδοχή δεν είναι μηχανιστικά, υδραυλικά ορθολογική. Δεν είναι    απλά το «τυχαίο» , το άγνωστο , ο υλισμός του «αστάθμητου»  που απασχολούν τη σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία αλλά αυτό το πέραν του μαθηματικού λογισμού το «γεγονός»  το οποίο απασχολεί πχ τους Badiou,Negri,Zizek . Είναι μόνο οι συνήθεις κονφορμισμοί και ρουτίνες που αποσιωπούν τον βαθύ θεολογικό  (ούτε  μεταφυσικό ούτε ανορθολογικό) χαρακτήρα μιας σειράς σύγχρονων αριστερών κειμένων της συγκυρίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν υπάρχει μόνο η κατάρρευση μιας κυβερνητικής πολιτικής , αλλά και η αδυναμία συγκρότησης μιας θετικής αντιπρότασης. Η διαμαρτυρία είναι θηριώδης αλλά είναι ένα άθροισμα από παράπονα και γογγυσμούς για το χαμένο παρελθόν. Με όρους μαθηματικών έχουμε το αλγεβρικό αυτό άθροισμα παραπόνων αλλά όχι  ένα δυναμικό μαθηματικό σύνολο μιας αυθεντικής αντιπρότασης . Η δε ιλαροτραγωδία της τελευταίας διαδήλωσης είναι ενδεικτική: Το πολιτικό επίδικο μετετράπη σε  υπόθεση ομάδων κρούσης, κατοχής χώρου, χωροταξίας και ευταξίας. Μάλιστα η εκ των υστέρων μαζική ανάλυση της τοπολογίας των συγκρούσεων ανέδειξε ένα απολαυστικό ηδονισμό των σχολιαστών για το έδαφος. Ποιος πάτησε ,ποιο έδαφος, ποιας κατοχής. Ο Ντελεζιανός παρανοικός φασίστας του «εδάφους» επανήλθε στο προσκήνιο και εξουδετέρωσε στην σιωπή του το «σχιζοφρενή επαναστάτη».

Ειλικρινά στην σημερινή συγκυρία δεν μπορώ να δω με όρους μιας απλής ορθολογικής συλλογιστικής τι μπορεί να ακολουθήσει. Οι «ορθολογικές» απόψεις έχουν αυτοακυρωθεί μέσω της πολλαπλότητας τους. Τεχνικά και κατά τεκμήριο ουδέτερα οικονομικά στοιχεία μεταμορφώνονται κατά το δοκούν σε λογικοφανή συμπεράσματα για κάθε γούστο. Όποιος έχει μια βούληση, πανεύκολα την παρουσιάζει ως λογικό συμπέρασμα μιας μελέτης.

Παρά ταύτα πίσω και κάτω από αυτή την αφοπλιστική μερικότητα των αιτημάτων ,   την προφανή ανάδειξη των μικροεγωισμών έναντι του καθολικού (αρκεί να σκεφτείς πως όλοι αναζητούν «εξαιρέσεις») δεν μπορεί παρά να υπάρχει μια θετικότητα μια δύναμη επανατοποθέτησης μια ροπή υπέρβασης και ανασκευής. Δεν υπάρχει ούτε ένα τεκμήριο που να στοιχειοθετεί μια τέτοια αισιοδοξία, παρά η πολιτική θεολογία της αριστεράς.

Τα θαύματα είναι δυνατά και οι νεκροί ανασταίνονται.

Πηγή εικόνας : greekstatemuseum.com

LLS: Αριστερά και Πολιτική Θεολογία

Αναζητούνται οι μάρτυρες

1. Τετάρτη 19/10, στις 6 παρά τέταρτο, στην πλατεία Κλαυθμώνος, μετά το τέλος της πορείας. Διμοιρία βριζόταν με δύο γυναίκες περίπου στα 50, δύο νεαροί που περναγαν από κει γυρνώντας σπίτι τους άρχισαν να τη λένε στα ΜΑΤ που έβριζαν αισχρά τις γυναίκες. Ο ένας από τους 2 συνελήφθη και παραπέμφθηκε στον ανακριτή με την κατηγορία ότι... πετούσε πέτρες (ευτυχώς πλημέλημμα)!
Αναζητούνται οι δύο κυρίες για να πουν την αλήθεια όταν έρθει η ώρα.Στείλτε μέιλ στο elenipa3265@yahoo.gr

2. Κατά τη διάρκεια της 48ωρης απεργίας της περασμένη εβδομάδας και συγκεκριμένα στις 20/10/2011 νεαρός άνδρας, μέλος του Σωματείου Ανέργων δέχτηκε αναίτια επίθεση από άνδρες της ομάδας ΔΕΛΤΑ στην οδό Διομείας, κάθετο της οδού Ερμού, περίπου στις 17.00, προσήχθη βίαια και τελικά συνελήφθη επίσης αναίτια. Παρακαλούμε θερμά αν υπάρχει κάποιος, κάποια μάρτυρας του συμβάντος ή το έχει αποτυπώσει σε φωτογραφίες ή βίντεο να έρθει σε επικοινωνία με το εξής mail:againstviolencewomen@gmail.com Παρακαλώ επίσης προωθήστε αυτή την έκκληση για ανεύρεση φωτογραφικού ή άλλου υλικού. Η οικογένεια και οι φίλοι του συλληφθέντος.

Ξεψυχώντας σε ένα παγκάκι στο Σύνταγμα.

Έχουν περάσει μόνο λίγες ώρες από το θάνατο του συνδικαλιστή του Πάμε και στο διαδύκτιο κυκλοφορεί video με αποσπάσματα από τις τελευταίες του στιγμές στο παγκάκι του Συντάγματος.


Πρόκειται για την αποκορύφωση του on line show που αποτελούν οι διαδηλώσεις την τελευταία πενταετία. Με την διάδοση της ψηφιακής αναμετάδοσης οι διαδηλώσεις έχουν πλέον κάτι από τα θεάματα του Μπιρσίμ το 80. Δεν μπορείς να διακρίνεις την αξία του γεγονότος από την ψηφιακή αναπαραγωγή του. Η κοινωνία βυθίζεται στην κρίση και η κρίση βυθίζεται στην οπτικοποίηση της. Οι σκηνοθετικές ανησυχίες των πολλαπλών θεαμάτων με ψηφιακά μέσα, όπου οι ηθοποιοί βιντεοσκοπούν τους εαυτούς τους και τους θεατές την ώρα της παράστασης και οι θεατές βλέπουν τη θεατρική σκηνή και μια οθόνη ταυτόχρονα , μάλλον αποδείχθηκαν προφητικές παρά την προφανή μανιέρα τους. Για όποιον δεν ήταν μπροστά στο θάνατο του Κοτσαρίδη , έχει προνοήσει η τεχνολογία και θα μπορεί εφεξής να απολαμβάνει το θέαμα.

Ο αυθεντικός μηδενισμός των κουκουλοφόρων έχει ηττηθεί κατά κράτος από το Youtube.Τα υλικά και αισθητικά θραύσματα που προκαλούν με την βία, ανασυντίθενται πανεύκολα ως αναπαράσταση και διαιωνίζονται ως freak show. Οι αυθεντικοί μηδενιστές προσδοκούν να αναζωογονήσουν την κοινωνία με την άρνηση της και δεν ξέρουν πως πριν από αυτούς η κοινωνία έχει ενσωματώσει όλα τα συμπτώματα της άρνησης ως ομοιοπαθητική αγωγή. Οι αυθεντικοί μηδενιστές δουλεύουν τζάμπα και ανασφάλιστοι ως κομπάρσοι ενός θεάματος που η κοινωνία απολαμβάνει.

Ο διαδηλωτής με την ψηφιακή δυνατότητα ,που διαδηλώνει και καταγράφει , δεν ανήκει στην τάξη της πολιτικής ανήκει στην τάξη της λατρείας. Δεν δημιουργεί πολιτικές ρήξεις αλλά αναπαράγει ηθικοαισθητικές ρουτίνες.

Οι αριστεριστές έχουν φιλοσοφικά δίκιο, αν και είναι πολιτικά παλίμπαιδες . Οι διαδηλώσεις έχουν αξία μόνο αν οι διαδηλωτές εισβάλουν στην Βουλή , στο Μέγαρο Μαξίμου και επιβάλλουν μια εξωσυνταγματική λύση. Αλλιώς οι διαδηλώσεις είναι on line λιτανείες , όταν είναι ειρηνικές χωρίς απρόοπτα, ή on line freak shows όταν πεθαίνει κάποιος στην Μαρφίν ή στο παγκάκι του Συντάγματος.

Photo : formal.wordpress.com

Μια απεργία, μια χαμένη ευκαιρία

Η απεργία της ΠΟΕ ΟΤΑ είναι η πιο αντιπροσωπευτική της συγκυρίας

·         Η απεργία σωρεύει τόνους σκουπιδιών και η κοινωνία δεν δείχνει την παραμικρή εγκράτεια, διάθεση αυτοπεριορισμού .

·         Αποκαλύπτει την ανύπαρκτη διάθεση  άρρητης συνεργασίας, εθελούσιας λιτότητας, αλλαγής καθημερινών συνηθειών .

·         Οι υποτιθέμενοι συμπαραστάτες των απεργών δεν κάνουν την παραμικρή συμβολική κίνηση πραγματικής έμπρακτης υποστήριξης: δεν καλούν σε μια εγκράτεια στην διαχείριση των οικιακών απορριμμάτων.

·         Προσωπικά δεν έχω καμία αντίρρηση στην ιδιωτικοποίηση της συλλογής απορριμμάτων. Δεν βρίσκω κανένα στρατηγικό οικονομικό ιδεολογικό λόγο το κράτος να διαχειρίζεται στερεά απόβλητα μέσω κεντρικού  σχεδιασμού. Η  ολική κεντρική διαχείριση των απορριμμάτων είναι ισοδύναμη με την απαίτηση για ολικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας.  Τούτου δοθέντος  όμως  συμπαρίσταμαι  μισθωτό που απεργεί ,έτερον εκάτερον. Οι μισθωτοί της καθαριότητας δεν είναι «κρατιστές» είναι μισθωτοί σε δυσμένεια.

·         Η απεργία αυτή είναι η μεγάλη χαμένη ευκαιρία των δυνάμεων πολιτεύονται με τις αξίες της συνεργασίας , της αυτοδιαχείρισης. Αντί ένα κίνημα «αριστερής λιτότητας»  να συνοδεύσει τους απεργούς  , οι «συμπαραστάτες» πλειοδοτούν στην κατασκευή ενός freak show των απορριμμάτων καθώς συγκροτούν το δεύτερο απαραίτητο πόλο σε κάθε θέαμα βίας και οξύτητας. Η μαξιμαλιστική πολιτική πλειοδοσία με κέντρο τα απορρίμματα είναι αισθητική (δηλαδή  πολιτική) προσχώρηση στο πεδίο της ακροδεξιάς, στην αμετροεπή οξύτητα.

·         Ότι και να γίνει μετά την απεργία , η ελληνική κοινωνία έδειξε το άπληστο νεοβάρβαρο πρόσωπο της. Η απουσία εγκράτειας είναι η μεγαλύτερη αποσκευή  της ακροδεξιάς αναδίπλωσης που επέρχεται.

Αριστερά-Κρίση-Κοινωνικές συμμαχίες

Τα διαγράμματα του ΟΟΣΑ είναι προφανή: Βρισκόμαστε στην κορυφή των στατιστικών της απασχόλησης σε μικρές ατομικές εταιρείες , και στον πυθμένα των στατιστικών της απασχόλησης στις πολύ μεγάλες εταιρείες.

Ο κόσμος της μισθωτής εργασίας στην Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα «ατομικό καπιταλιστή» που κοινωνιολογικά , πολιτικά και ιδεολογικά ευρίσκεται ακριβώς δίπλα του. Η τελευταία μελέτη του καθηγητή  Σ.Ζωγραφάκη απέδειξε την κοινωνική νεοπλασία. Οι απολυμένοι που σωρεύονται στο γνωστό πλέον εκατομμύριο του 2011, προέρχονται από τον «γείτονα» (πολιτικά ,ιδεολογικά , πολιτιστικά) μικρό επιχειρηματία της εισφοροδιαφυγής, της φοροκλοπής των μισθών εκτός συμβάσεων.

Η ρομαντική ηθικολογία της κοινωνίας , εισβάλει εντός αριστεράς (κατ’ εξοχήν χώρου των πολιτικών συναισθημάτων δίπλα από τον αριστεροδεξιό χώρο του πατριωτισμού) και την εμποδίζει να αντικρύσει το κοινωνικό τραύμα. Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα του 11 δείχνει τα άγρια δόντια του μέσω του στερεότυπου συμμάχου της εργασίας: του μικρού επιχειρηματία .Η αδυναμία της μαρξιστικής αριστεράς να διακρίνει το γιγάντιο χάσμα μεταξύ του αφηρημένου (οσον αφορά το επίπεδο ανάλυσης) , τεχνικού, καινοτόμου διεπιστήμονα Μαρξ του Κεφαλαίου (τις Μαρξιστικές σπουδές) από τον υποκειμενικό πολιτικό ιστορικό Μαρξισμό που βαρύνεται με τις γνωστές παραδρομές, οδηγεί τελικά σε ένα αντικαπιταλισμό του «άλλα λόγια να αγαπιώμαστε».

Τι βλέπουμε;

• Την κατάρρευση του εισφορφυγά , φοροκλόπου μικροκαπιταλισμού της «διπλανής πόρτας» που παρασέρνει την απασχόληση στον καιάδα

• Την σχετική αντοχή του εξωστρεφούς μεσαίου και μεγάλου ανταγωνιστικού καπιταλισμού που εκμεταλλεύεται την συγκυρία για να μειώσει μισθούς

• Την βίαιη μείωση του εργοδότη «κράτος» μέσα από παλινδρομήσεις και ρουσφετολογικές εξαιρέσεις, και την μείωση  σοκ του μισθολογικού του κόστους

Απέναντι στο πολύπλοκο αυτό παίγνιο υπάρχουν οι κλασσικές απαντήσεις

Οι «παραδοσιακοί» ( έτσι τα βρήκαμε από τους παππούδες μας, έτσι θα τα παραδώσουμε στα εγγόνια μας) προσπαθούν να φτιάξουν ένα μέτωπο εργασίας μικρών καπιταλιστών . Το σχήμα είναι τραγελαφικό σχεδόν σουρρεαλιστικό ,αλλά ακουμπά στα πιο κλασσικά στερεότυπα της αριστεράς. Είναι πλήρως αναποτελεσματικό πολιτικά, ουσιαστικά αναφέρεται σε κοινωνικές δομές της Ελλάδας του 1922 ,αλλά εξαιρετικά βολικό και εύπεπτο.

Οι «ανησυχούντες» προσπαθούν να οριοθετήσουν  συμμαχίες με εκείνο το τμήμα του κεφαλαίου που θα μπορούσε να εξασφαλίσει τις λιγότερες απώλειες για τις δυνάμεις της εργασίας και να ορίσει μια καλύτερη θέση της "εθνικής" οικονομίας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Εντός του ρεύματος αυτού ευδοκιμούν και ίσως επικρατούν καλικάτζαροι του κρατικού Πασοκ, «ανανεωτικοί» τεχνοκράτες κλπ

Οι «εξ’αποστάσεως» κινούνται στον χώρο της λογοτεχνικής και γλωσσοπλαστικής ολικής καταγγελίας του συστήματος. Είναι το εγγράμματο τμήμα των παραδοσιακών , μόνο που διαπνέονται από ένα αυθεντικό αντιοικονομισμό που τους νομιμοποιεί να μπορούν να καταφέρονται εκ του ασφαλούς εναντίον όλων χωρίς καμία δέσμευση ή μόλυνση από  την οικονομία. Ο αντικαπιταλισμός τους είναι της σχολής «οικονομία μη μου άπτου».

Κατά την γνώμη μου οι «ανησυχούντες» έχουν την καλύτερη ατζέντα και το πιο ύποπτο επιτελείο. Οι ιδεοληπτικοί «παραδοσιακοί» και το εγγράμματο τμήμα τους οι «εξ’αποστάσεως» είναι πιο αγνοί αλλά έχουν μια ανυπόφορα παλιμπαιδική  ανάλυση. 

Μπλέξαμε.......

Η ιστοσελίδα του Σ.Ζωγραφάκη