Επικίνδυνα παιχνίδια με τη δύναμη της γλώσσας:Ακροδεξιές ορκωμοσίες

Υπάρχει κάτι όντως ενδιαφέρον στην τρέχουσα συγκυρία:

Ο όρκος ως τελετουργία συλλογικής συγκρότησης αποτελεί πλέον τρέχουσα πρακτική της άκρας δεξιάς .Ο Καρατζαφέρης έχει καθιερώσει τον όρκο στο συνέδριο του (1), ομοίως ο Καμένος ορκίζεται (2), ενώ είναι συνήθης πρακτική και στην Χρυσή Αυγή(3).

Εδώ θα άξιζε να σημειωθεί πως ουσιαστικά , για την λειτουργία του όρκου δεν έχει σημασία αν γίνεται επίκληση του θείου. Αυτό που κατοχυρώνει τον όρκο, είναι η ίδια η μυστηριώδης δύναμη της γλώσσας. Η ίδια η γλώσσα εμπεριέχει την άγνωστη δύναμη της σύναψης αυτής της αδιαμεσολάβητης σχέσης του ομιλούντος με τον κόσμο. Ο όρκος έχει αξία είτε ονοματίζονται τα θεία είτε τα εγκόσμια. Ο πολιτικός όρκος στον εμφύλιο ήταν εκτεταμένη πρακτική της άλλης πλευράς (4)

Η εκτεταμένη χρήση του όρκου από την άκρα δεξιά, μπορεί να παραπέμπει στο λαϊκό θρησκευόμενο ακροατήριο της, ως μια επικοινωνιακή χειρονομία αντίστοιχη της εικόνας της Παναγιάς Σουμελά την οποία σηκώνουν όλοι το Δεκαπενταύγουστο ,όμως ακούσια σηματοδοτεί μια βαθύτερη χειρονομία.

Αν η πολιτική υπόσχεση ανήκει στην περιοχή μιας πολιτικής τεχνολογίας με μηχανικά ισοζύγια " υπόσχεσης - επαλήθευσης" ο όρκος κινείται σε μια βαθύτερη περιοχή μιας ανθρωπολογικής συνθήκης πέραν την αξίωσης επαλήθευσης. Η διάψευση της πολιτικής υπόσχεσης είναι μέρος της, προϋπάρχει ως δυνατότητα από τη στιγμή της εκφοράς της .Αντίθετα ο όρκος υπάρχει ακριβώς για να άρει τις εγγεγραμμένες εκ των προτέρων πιθανότητες ψεύδους .Η ψευδορκία γίνεται ποινικό αδίκημα, όσον αφορά τις συνέπειες της στο δικαστήριο ,γίνεται βλασφημία όσον αφορά την θεολογική της διάσταση. Η διάψευση όμως της πολιτικής υπόσχεσης είναι απλά μια άλλη όψη της, η οποία γίνεται δυνητικά εξηγήσιμη και αποδεκτή. Η διάψευση όμως του όρκου είναι άρση του, ολική καταστροφή του, δεν αποδέχεται εξηγήσεις ή αποδοχή.

Η εκτεταμένη χρήση του όρκου συνιστά μέρος της ανάγνωσης που κάνει η ακροδεξιά στη δικιά της κριτική του συστήματος.Η μεγάλη αφήγηση για το «σύστημα» στηρίζεται σε μια παραδοχή ύπαρξης μιας " μηχανής" η οποία υποτάσσει τη ζωή εργασία μέσω των υποσυστημάτων της ( οικονομία, δίκαιο, καταστολή, ιδεολογικοί μηχανισμοί κλπ) και αναπαράγει τις σχέσεις. Αν η αριστερά στην ανάγνωση του συστήματος ανακαλύπτει τις βαθύτερες διασυνδέσεις και ροές εντός των υποσυστημάτων με βάση τεχνικά, αναλυτικά, προσδιορισμένες αλληλουχίες, η ακροδεξιά ανακαλύπτει τις εσωτερικές διασυνδέσεις αυτές ως εκφράσεις μαγικοθρησκευτικών δομικών στοιχείων .Στην ακροδεξιά ανάγνωση υπάρχουν εξηγήσιμες εκφράσεις και λειτουργίες των υποσυστημάτων ( δίκαιο, οικονομία κλπ) μόνο που η συγκολλητική ουσία , οι συνάψεις έχουν λειτουργικά στοιχεία ,φυλής, θρησκείας κλπ.

Ο όρκος λοιπόν, ως λειτουργικό συστατικό μιας ανάγνωσης του κόσμου- συστήματος με εσωτερικές συνάφειες , αναδύεται στον ακροδεξιό πολιτικό λόγο ως φυσική έκφραση των δομικών στοιχείων του συστήματος αυτού: των συμπαγών μυστηριακών μονάδων που ενοποιούν το κόσμο, τη γλώσσα, τις πράξεις .Με τους όρκους η ακροδεξιά δεν προσπαθεί να ενισχύσει απλά την αξία της πολιτικής της υπόσχεσης , αλλά ασυνείδητα επαναδιατυπώνει την ανάγνωση της για την ενότητα του κόσμου, της γλώσσας, των ανθρώπων ως σύστημα, μόνο που εδώ τα υποσυστήματα δομούνται από μαγικοθρησκευτικές δομές .Ο ακροδεξιός λόγος είναι πολιτικά " τεχνικά" αντισυστημικός ,αποκαλύπτει τις εσωτερικές συνάψεις, μόνο που αυτές πάλλονται και αναπλάθονται από μηχανισμούς δομημένους από μονάδες μυστηριακής φύσης.

Σύμφωνα με τον G.Agamben (5) ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι ότι ,για πρώτη φορά ίσως στην ανθρώπινη ιστορία καλούμαστε να συγκροτήσουμε την κοινωνία χωρίς την εκτεταμένη επικύρωση της μέσω του όρκου.Αν μπορούσαμε να απλοποιήσουμε τη θέση του GA ,αυτό έγκειται στο εξής:

Ο όρκος προϋπάρχει της μαγικοθρησκευτικής ιστορικής φάσης της ανθρωπότητας. Η λεκτική τελετουργία για την επικύρωση ενός δεσμού κοινωνίας ,κόσμου, γλώσσας είναι θεμελιακή .Ο όρκος συνιστά αυτή καθ´ εαυτή την οργανική ενότητα του ομιλούντος με τις πράξεις, το περιβάλλον του, τη ζωή και τη γλώσσα. Η κατεύθυνση του όρκου ,ευκτική ή επιβεβαιωτική είναι δευτερεύουσα στην ανάλυση αυτή. Ο όρκος προηγείται της θρησκείας και του νόμου.

Αν η ηθική και όχι απλώς η γνωστική σύνδεση ,μεταξύ λέξεων, πραγμάτων και πράξεων διαρραγεί τότε προωθείται ένας θεαματικός και ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός των κενών λέξεων αλλά και όλων των νομικών μηχανισμών οι οποίοι προσπαθούν να ελέγξουν όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής. Είναι ενδιαφέρον άτι η λεκτική κενολογία , λεξιλαγνεία και η νομική επικυριαρχία του κράτους είναι παράλληλα φαινόμενα.

Αν η θέση του GA είναι ορθή τότε απέναντι στις ορκωμοσίες της ακροδεξιάς , δεν αρκεί η αποδόμηση του αταβιστικού χαρακτήρα τους, γιατί η δύναμη του όρκου προηγείται του αταβισμού αυτού. Οι ορκωμοσίες της ακροδεξιάς ρισκάρουν να γίνουν ψευδορκίες και άρα πολιτικά μαχητές ,αλλά στο μεταξύ έχουν μεταφέρει το επίδικο σε ένα επίπεδο όπου η ακροδεξιά θέλει να μεταφέρει έτσι και αλλιώς: από το επίπεδο της τεχνικής πολιτικής σε ένα επίπεδο πολιτικής θεολογίας. Εδώ όμως αναδύεται ένα κρίσιμο ίσως δυσεπίλυτο ζήτημα: Αν η τεχνική πολιτική είναι κατά βάθος τελικά πολιτική θεολογία, τότε η ακροδεξιά πρωτοβουλία της προσφέρει ένα προβάδισμα . Η απομάγευση της πολιτικής των όρκων μέσω της έλλογης κριτικής φτάνει σε ένα όριο πέραν του οποίου αυτή συναντά όντως ένα πυρήνα μυστηρίου: αυτού της δύναμης της γλώσσας.

Τελικά μήπως οι ακροδεξιές ορκωμοσίες αντιμετωπίζονται με τη διατύπωση μιας πολιτικής υπόσχεσης πέραν της πολιτικής μηχανολογίας και πολιτικής λογιστικής; Μήπως απαιτείται μια υπόσχεση ,όχι απλά με περισσότερες εγγυήσεις συνέπειας και αληθείας, αλλά μια λεκτική αποτύπωση σε ένα βαθύτερο ανθρωπολογικό επίπεδο;

Το παράδοξο είναι πραγματικά ενδιαφέρον: Ακόμη και οι πιο άρτιες τεχνικά, λογιστικά, μαθηματικά, προτάσεις λειτουργούν τελικά ως «όρκοι» ως λεκτικές δράσεις με τελετουργικό περιεχόμενο. Εδώ έγκειται και η αδυναμία των πολιτικών προτάσεων με ένταση στο «συγκεκριμένο». Αυτό το συγκεκριμένο γίνεται ,ακούσια, και παρά την θεμιτή θέληση των εκφραστών του, μέρος ενός μυστηρίου. Η πιθανή εκλογική αποτυχία των πολιτικών φορέων των «συγκεκριμένων» μέτρων γίνεται όχι γιατί αυτά δεν στέκουν μαθηματικά ,αλλά γιατί εντάσσονται ακουσίως σε ένα επίπεδο το οποίο δεν υποψιάζονται καν οι φορείς αυτοί. Αντιθέτως η οποιαδήποτε επιτυχία τους δεν οφείλεται στην ακρίβεια της αλγεβρικής διατύπωσης τους αλλά στον βαθμό που αυτή η διατύπωση λειτουργεί ως μέρος ενός «όρκου» ως λεκτική επένδυση μιας μυστηριακής πράξης της γλώσσας. Για να έχουν οι πολιτικές του «συγκεκριμένου» αξία πρέπει να κατανοήσουν τα οντολογικά περιορισμένα όρια τους.

Συμπέρασμα : οι ακροδεξιές ορκωμοσίες αναδεικνύουν τα δυσδιάκριτα όρια , τους περιορισμούς μιας «τεχνικής πολιτικής» αλλά και τις αναπάντεχες μυστηριακές δυνάμεις της γλώσσας.

1.-O όρκος του ΛΑΟΣ
2.-Ο Καμένος ορκίζεται
3.-Όρκος - Χρυσή Αυγή
4.-Οι πολιτικοί όρκοι στην Κατοχή και τον Εμφύλιο
5.-G.Agamben The_Sacrament_of_Language

Ποιά αυτοκατανόηση απέναντι στον αλγόριθμο του χρέους;

Τα συμπτώματα της αυτοκαταστροφής πληθαίνουν. Οι υλικές ζημιές στο κέντρο της Αθήνας έχουν κάτι από φωτογραφικό ρεπορτάζ Βυρηττού ενώ η τελευταία αυτοκτονία απλώς αντιπροσωπεύει και συμβολοποιεί την συνολική κατάσταση ενός θρυμματισμένου ηθικού.Εκτός από τους συστηματικούς προφήτες των εκάστοτε σεισμών και κατακλυσμών ελάχιστοι θα μπορούσαν να προβλέψουν την ταχύτητα των καταστροφικών αλλαγών.

Όμως τα πλήγματα είναι διαφορετικά , σε μορφή ,ένταση και έκταση στις διαφορετικές υποομάδες της κοινωνίας. Είναι άλλη η κατάπτωση  ομάδων που στον ανοδικό κύκλο εξασφάλισαν μια οριακή συμμετοχή και τώρα φυγοκεντρίζονται εκτός ορίων και άλλο το πλήγμα σε ομάδες που βλέπουν να αλλοιώνεται δραματικά ο βαθμός και η ποιότητα της συμμετοχής τους στο εκάστοτε γίγνεσθαι. Ανάμεσα στις δύο αυτές μορφές μιας πτώσης ,προφανώς ,αναδύονται ένας σχεδόν άπειρος αριθμός εκφράσεων και ιδιαιτεροτήτων που μόνο η κοινωνιολογική εργασία μπορεί να αποτυπώσει με ακρίβεια.

 Ανεξάρτητα  από την έκβαση στο σκληρό πυρήνα της πολιτικής ,η οποία θεωρητικά μπορεί να δώσει μια ανάσα στο οικονομικό αδιέξοδο , προφανώς το επόμενο μεσοδιάστημα θα είναι χρόνος στερήσεων. ´Οπoια και αν είναι η έκβαση των εκλογών το επόμενο δρομολόγιο περνάει από τόπους ξηρασίας.Για μια άλλη φορά το προεκλογικό τοπίο θα ζωγραφιστεί με τα χρώματα που θα επιβάλουν ορισμένες μερίδες της κοινωνίας.

 Το ζήτημα είναι αν οι λιγότερο εκτεθειμένες ,στην κρίση, ομάδες  θα μπορέσουν να σχηματίσουν οάσεις  ανάταξης και ανάπαυσης όχι ως φιλανθρωπικές δράσεις αλλά ως εστίες μιας θετικής υπομονής που αρδεύεται από τα αποθέματα της σχετικής κοινωνικής ,συμβολικής αποκατάστασης τους   ή θα τις δούμε με μια ένταση δυσανάλογη, ένα δάνειο συμπεριφορών από τους ευρισκόμενους στην δίνη της οικονομικής φυγοκέντρησης.Είναι διαφορετικής τάξης ,δυναμικής και προοπτικής η απεργία στην Χαλυβουργική και οι λευκές απεργίες των γιατρών και εφοριακών. Ανεξάρτητα αν υπάρχουν κομματικές επιδράσεις η  διαφορά στο διακύβευμα είναι θεμελιώδης.

Η αισθητική και ηθική αποσκευή των Ελίτ ευνοεί τα δάνεια αυτά. Τα στοιχεία που διαχέουν οι "άνω"  στην κοινωνία είναι κυνισμός ,αυτοκατανόηση πέρα από μεγάλες ιστορικές ευθύνες, αισθητικές συντεταγμένες από την περιοχή των χαμηλών και εύκολων .Στο υπόδειγμα αυτό εθίζονται και οι ενδιάμεσες ομάδες της οργανικής συμμαχίας Ελίτ-νοικοκυραίων. Όταν η ανασφάλεια μεγαλώνει ,όταν οι ροές του χρήματος απομειώνονται, το συμβολικό , το εκπαιδευτικό ,το άυλο κεφάλαιο φαίνεται να μη μπορεί να παραδώσει στους κατόχους του, τα απαραίτητα στοιχεία για να δομηθεί μια αυτοκατανόηση  ενός στοιχειώδους μεσοπρόθεσμου μέλλοντος υπομονής. Ο εγγενής αρπακολισμός των Ελίτ, επιμολύνει  τους συμμάχους τους .

Με μια έννοια η "κατεστημένη" ρητορεία μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης εν μέσω μνημονίου ,υπονομεύεται ηθικά και ιδεολογικά από τους ίδιους τους φορείς που υποτίθεται καλούνται να την υλοποιήσουν. Τα θετικά παραδείγματα, τα Case Studies είναι κυριολεκτικά εξαιρετικά, βρίσκονται μόνο ως εξαιρέσεις, ενός κυρίαρχου παραδείγματος. Χωρίς θετικά παραδείγματα μιας πετυχημένης αστικής  διαχείρισης της κρίσης ο εκσυγχρονισμός αλά Σκαι είναι προπαγανδιστικό πυροτέχνημα.

Από την άλλη πλευρά η εναλλακτική ρητορεία μιας θεμελιώδους αριστερής ανατροπής στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι , μια ανατροπή της πολιτικής "Μερκοζύ" , καθώς αποσιωπά συστηματικά τις κεκτημένες ταχύτητες ενός αγοραίου αντιμνημονιασμού , ενσωματώνει αθροιστικά , μηχανικά , εκλογικά , τους τυπικούς αντιπροσώπους μιας προσκόλλησης  προς τους κρατικούς μηχανισμούς διατήρησης αποστάσεων των μεσαίων από τους πιο κάτω.

Η  μεταρρύθμιση των αυτονόητων ( κλειστά επαγγέλματα, ταμεία  ειδικών προστασιών, δημόσια  υποσυστήματα    με αξιώσεις μειωμένης λογοδοσίας , κινήματα όχι στην αυλή μου Κλπ ) βαλτώνει .Οι πιο έντιμοι αντίπαλοι της θεωρούν  τις μεταρρυθμίσεις ,οργανικό μέρος του " νεοφιλελευθερισμού" ισοδύναμες με την πτώση στους μισθούς και την εργασιακή απορρύθμιση. Έτσι δεν κατανοούν πως μια κοινωνία εξαιρέσεων ,κατακερματισμού, έστω και αν λύσει το θεμελιακό εισοδηματικό ζήτημα " ο πλούτος των λίγων να περάσει στους πολλούς" τότε η προϋπάρχουσα ανισοκατανομή εντός των αυτοριζόμενων  πολλών δεν υπονομεύει απλώς το μείζον, γίνεται το μείζον.

Η τρέχουσα ανάλυση μέσω της έννοιας της "φούσκας" είναι λίγο παραπλανητική. Υπήρξε μια οικονομική ανωμαλία που αποτυπώνεται αδρά στις λογιστικές αποτιμήσεις, αλλά στον ανοδικό κύκλο αυτή η οικονομία δημιούργησε ένα ανθρώπινο κεφάλαιο με αντικειμενικά στοιχεία μόρφωσης και μια αυτοκατανόηση που σκοπεύει στα μεσαία και άνω της μέσης ευρωπαϊκής στάθμισης. Έστω και αν αυτή η αυτοκατανόηση δεν εδράζεται σε μια στερεή βάση, αυτό δεν την αλλάζει.

Ανάμεσα στις ηθικοαισθητικές συντεταγμένες μιας "απόδρασης" που υιοθετούν οι "άνω" και στη συμμετοχή μιας αναπαράστασης ενός επαναλαμβανόμενου "λαϊκού δρώμενου" των " κάτω" υπάρχει η ανάγκη μιας έντιμης θετικής αυτοκατανόησης. Στην ουσία ο κυνισμός των "άνω" τροφοδοτεί τα  λαϊκά  happenings που κατά λάθος - εξεπίτηδες η αστυνομία μετατρέπει σε αιματηρό πόλεμο. Αν το κατακτημένο μορφωτικό συμβολικό κεφάλαιο δεν αποτυπωθεί αυτόνομα ως αίτημα ενός " δημοκρατικού συμβολαίου λιτότητας" , ως πρόταγμα μιας νέας αυτοεκτίμησης εντός κρίσης ,τότε η απαξίωση του θα επιταγχυνθεί. Με απαξιωμένο αυτό το κεφάλαιο η παραμονή στην κρίση παρατείνεται.

 Είδα στις εκδηλώσεις για την αυτοκτονία στο Σύνταγμα μια επικίνδυνη ελαστικότητα, μια κολακεία της πτώσης του ηθικού. Οι κόλακες πίσω από την ψευδεπίγραφη λαϊκότητα πλήττουν ακριβώς τα μοναδικά όπλα ανάτασης, αντεπίθεσης, που είναι οι αντοχές όσων διαθέτουν μετά υλικά αγαθά (*).Η συναίνεση στην εκούσια παραίτηση από το υπαρκτό συμβολικό κεφάλαιο , συνιστά μια παραδοχή στο πιο αδιέξοδο σενάριο: αυτό της αφυδάτωσης του ηθικού και αισθητικού περιεχομένου της αυτοκατανόησης και μετατροπής των πάντων σε ένα αλγόριθμο του χρέους.

 (*)Η απόκτηση πτυχίου Φαρμακευτικής τη δεκαετία του πενήντα ισοδυναμεί με τη κατάκτηση  μιας ανώτατης ακαδημαϊκής θέσης σήμερα.

Μηχανική εκλογολογία ή αφανής συναίνεση:Αδιέξοδο και συνέχεια

Ας υποθέσουμε ότι η προεκλογική μάχη  πολώνεται με βάση τα μνημόνια. Ας δούμε τις διαφορετικές εκδοχές που διακινούνται στο δημόσιο διάλογο.

1.-Η ταξική .Στην ανάγνωση αυτό το μνημόνιο, από μόνο του είναι ένας μοχλός αναδιάταξης του συσχετισμού κεφαλαίου εργασίας. Ουσιαστικά το μνημόνιο πέτυχε καθώς το αποτέλεσμα του είναι η επιδείνωση της εργασίας.

2.-Η μεταρρυθμιστική. Εδώ το μνημόνιο είναι κατανοητό ως μίγμα αναπόδραστων μέτρων λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Η αποτυχία των μεταρρυθμίσεων επιδεινώνει την " αποδεκτή" λιτότητα.

3.-Η τεχνοκρατική Εδώ η κριτική γίνεται από την τεχνική πλευρά, όπου οι οικονομολόγοι του μνημονίου κάνουν λάθος, οι αριθμοί "δεν βγαίνουν " και η τρόικα εκτίθεται.

4.-Η εθνική. Στην εκδοχή αυτή κυριαρχεί η γεωπολιτική επέκταση της Γερμανίας,  οποία χρησιμοποίησε το μνημόνιο ως εργαλείο στρατηγικής επέκτασης.

Οι εκδοχές αυτές προφανώς παρατίθενται επιγραμματικά, αλλά δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Αν τις θεωρήσουμε ως μια βάση συζήτησης τότε μπορούμε να διακρίνουμε μια αντιστοιχία ερμηνειών και πολιτικών καθώς και διάφορους συνδυασμούς τους.
Ενδεικτικά :
Λαος, Καμένος (3,4)
Καζάκης, Δημαράς (1,4)
Κουβέλης, Προεκλογικό ΠΑΣΟΚ ,ΝΔ μετά PSI,Mega,(2,3)
Δραγασάκης (1,3)
Παπαδημούλης (1,2,3)
Χρυσή Αυγή (1,4)
Kontra Channel (4)
Ελεύθερος Τύπος, Δημοκρατία (2,3,4)

Καθημερινή ,Τρόικα,Πασοκ Γαπ, μεταρρυθμιστές Δημαρ, Μπακογιάννη,(2)                              Βαρουφάκης, Κάτσελη,ΝΔ προ PSI (3)                                                                                                       ΚΚΕ,ΣΥΡΙΖΑ (1)

Ο κατάλογος μπορεί να μεγαλώσει καθώς οι πιθανοί συνδυασμοί ερμηνειών είναι δεκαπέντε. .Ο πίνακας αποδεικνύει ότι μπορούμε να έχουμε  πολλά απολύτως διακριτά λογικοφανή ερμηνευτικά σχήματα σχετικά με τα μνημόνια.

Ωστόσο η αντίστοιχη κομματική πόλωση δεν θα γίνει ανάμεσα σε 15 διακριτά κόμματα, απλούστατα γιατί η πολιτική αντιμαχία δεν είναι ορθολογική επιλογή υπολογισμών αλλά πολύπλοκη διαμάχη συμβόλων, στάσεων, προκαταλήψεων, παραδόσεων, και προσδοκιών. Με την έννοια αυτή όσοι επενδύουν στην αποτελεσματικότητα της εξίσωσης μνημόνιο= φτώχεια → καταψηφίστε το μνημόνιο θα δοκιμάσουν μια μικρή έκπληξη. Την ίδια έκπληξη θα δοκιμάσουν όσοι επενδύουν στην προσδοκία μα καταψηφιστούν οι «ψεύτες». Απλούστατα οι πολίτες προεξοφλούν τη δεδομένη «ασυνέπεια» ψηφίζοντας και την χρησιμοποιούν εκ των υστέρων ως εύκολη δικαιολογία.

Αν λοιπόν αποσύρουμε μια ορθολογική μηχανική ταξινόμηση και δούμε το προεκλογικό σκηνικό ως πεδίο πολλαπλών συγκρούσεων ιδεολογικών και αισθητικών στάσεων, αν δηλαδή αφαιρέσουμε από τα κόμματα την «ονομαστική» τους αξία, τότε βαδίζουμε στις πιο βαρετές εκλογές.

Όλοι θα συνωστιστούν σε ένα  ατονικό ενδιάμεσο χώρο ενός γεωπολιτικού ευρωπαϊσμού. Εκτός από το ενιαίο πολυκομματικό κόμμα κράτος ΝΔ,Πασοκ, , όλοι οι υπόλοιποι κινούνται σε ένα πλαίσιο προεκλογικής ονομαστικής ευρωπαϊκής δυσανεξίας. Ο ήπιος αντιμνημονιασμός των Κουβέλη, Κατσέλη το moratorium χρέους του Συριζα, ο ρητορικός αντιγερμανισμός του Καμένου, η αντιευρωπαική εσχατολογία του ΚΚΕ είναι προεκλογικές κορώνες οι οποίες ευκολότατα μπορούν να αναιρεθούν υπό το βάρος του «συσχετισμού δυνάμεων». Φαίνεται πως η μνήμη είναι τόσο ασθενής και κανένας δεν θυμάται πως το μεγαλύτερο κόμμα κράτος της μεταπολίτευσης , το Πασοκ, έκανε μια τεράστια αναίμακτη αναθεώρηση για την Ευρώπη, μόλις ανέβηκε στην εξουσία, χωρίς το παραμικρό κόστος. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε μια δεκάδα δυνητικών καταστάσεων όπου όλοι θα μπορούσαν να αναιρέσουν τα πάντα.

Από την μια το πολυκομματικό κόμμα κράτος, από την άλλη ο γογγυσμός με τη μορφή ψευδοαντιευρωπαισμών διαφόρων κλιμακώσεων , συνιστούν το αδιέξοδο. Η ταχύτητα της πτώσης του βιοτικού επιπέδου είναι πολλαπλάσια της ταχύτητας ιδεολογικών ανακατατάξεων. Αυτό είναι το πρόβλημα. Το αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι οντολογικά «πιο βαρύ» από την κοινωνική δυναμική εξ’ ορισμού. Η αντιπροσώπευση δεν αντιπροσωπεύει τα  παρόντα κοινωνικά σύνολα, αλλά τα απαριθμεί τα διαχειρίζεται τα ανασυνθέτει σε νέα σύνολα και υποσύνολα.

Ο κατακερματισμός που αναδύουν οι δημοσκοπήσεις, πέρα από τις ιδιοτέλειες των διαπλεκομένων, εκφράζει και τη βαθύτερη ατονικότητα της συγκυρίας. Η παταγώδης αποτυχία του ΓΑΠ δεν είναι μόνο η ραγδαία φτωχοποίηση αλλά και η αδυναμία στοιχειώδους ανοίγματος των κλειστών περιοχών κυριαρχίας του κόμματος κράτους. Πάνω στην αποδοκιμασία της  οικονομικής δυσπραγίας αρθρώνεται ο πολωτικός αντιπολιτευτικός λόγος, αλλά το αλώβητο κόμμα κράτος   καθορίζει την βαθύτερη «συναίνεση» την «βαθιά δομή» της συγκυρίας. Οι ιδιοκτήτες του δεν το αφήνουν και οι υποψήφιοι ιδιοκτήτες δεν μας λένε τι θα το κάνουν.

Οι λεγόμενες πιο κρίσιμες εκλογές μετά την μεταπολίτευση, αναδεικνύονται βαθμιαία ως μια απλή διαδικασία. Η απλότητα συνίσταται στο ότι βαδίζουμε στις εκλογές, συνυπολογίζοντας όλους τους συνδυασμούς και τις προσδοκίες όπως τους παίκτες του στοιχήματος που αναλύουν τις αποδόσεις ως ανάγνωση των προσδοκιών των άλλων. Οι εκλογές βαδίζουν προς μια προέκταση της διακυβέρνησης Παπαδήμου. Δεν μπορούν να κάνουν καμία έκπληξη. Ο πυκνός ,δυσδιάκριτος, μη αποφάνσιμος χρόνος της συγκυρίας παρήλθε με το δημοψήφισμα ΓΑΠ και την ανάδειξη του Παπαδήμου. Εκεί συντελέστηκαν πολλά. Για όσους αρέσκονται στην τυπολογία «σύστημα-αντισύστημα » τότε το σύστημα ανασυγκροτήθηκε ραγδαία.

Αν οι αναλύσεις έχουν νόημα  είναι για να ρισκάρουν να ψηλαφούν το μέλλον. Λοιπόν οι εκλογές δεν είναι παρά ένα επεισόδιο της παρατεταμένης εποχής Παπαδήμου, της παρατεταμένης εποχής της αφανούς πανελλαδικής διαταξικής  ευρωπαϊκής συναίνεσης .   

Εικόνα :CY Twombly

Η παραγωγικότητα του ΣΔΟΕ: Η περίπτωση Alain Delon

Ο φίλος μου Delon ( παρατσούκλι αντιπροσωπευτικό της γοητείας του) ασχολείται με τα φροντιστήρια εδώ και μερικά χρόνια.Ωστόσο το κάνει με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο.Εμπνευσμένος δάσκαλος δεν θέλησε ποτέ να γίνει εργοδότης , δεν έκανε δικό του φροντιστήριο, αδέσμευτος σαν χαρακτήρας δεν επεδίωξε να διοριστεί στο δημόσιο, έτσι παρέμεινε πιστός στην μορφη του "γκρουπάδικου".Δουλεύει σαν σκυλί, κρατώντας δύο γραφεία εντος Αθηνών, επιιδιώκοντας να έχει μια δημόσια εικόνα νόμιμου δασκάλου μακριά από τα ιδιαίτερα με τα "μαύρα" εκπληρώνοντας όλες τις τυπικές υποχρεώσεις του στο ακέραιο.Γνωρίζοντας τον καλά, μπορώ να καταθέσω πως μετά από αρκετά χρόνια σκληρής δουλειάς , τα μοναδικά του κέρδη είναι μερικές αξιοπρεπείς διακοπές και ένα μικρο σχεδόν συμβολικό κομπόδεμα στην άκρη.Ο Delon δεν τα κονόμησε.

Κι όμως προχθές ο Delon με πληροφόρησε πως εισέβαλε το ΣΔΟΕ στο μικρό του γραφείο των 40 τμ, και τον ξετίναξε.Του βρήκαν μια τυπική παράβαση , καθώς τα βιβλία του ήταν στον λογιστή ( απαγορεύεται όπως έμαθα) και αναμένεται η συνέχεια.Το " κουστούμι" αναμένεται στο διχίλιαρο.

Η ιστορία δεν θα είχε το παραμικρό ενδιαφέρον , παρά ως τυπικος έλεγχος ενός ελεύθερου επαγγελματία χωρίς υπαλλήλους. Ωστόσο ανέδειξε μερικά ενδιαφέροντα μαθηματικά .

Ο φίλος μου εξομολόγησε πως τα τελευταία χρόνια οι φορολογικές του δηλώσεις ήταν στο αφορολόγητο όριο ή με μικρούς φόρους, όχι αδικαιολόγητα.Με δύο γραφεία ,ΔΕΗ,κοινόχρηστα,τηλέφωνα,έξοδα εκτύπωσης,καθαρίστρια,συντηρήσεις AC,ΟΑΕΕ, λογιστή, και λοιπά έκτατα έχει αρκετά έξοδα.Έδινε αποδείξεις σχεδόν σε όλους τους μαθητές , χωρίς καμία τυπικη παράβαση.Το σημείο κλειδί της φορολογικής άρθρωσης ,και πιθανής φοροδιαφυγής, ήταν οτι οι μισοί πελάτες του είναι ελεύθεροι επαγγελματίες οι οποίοι δεν είχαν ανάγκη από αποδείξεις.Η πιθανή οριακή φοροδιαφυγή του Delon ήταν αποτέλεσμα ενος κυκλώματος ροών που την καθιστούσε απολύτως επιθυμητή συναινετικά.Ο Delon υποστηρίζει πως η πιθανή φοροδιαφυγή του σωρευτικά έχει ήδη ισοφαριστεί από τις περαιώσεις, το διπλό φόρο επιτηδεύματος και το πιθανό πρόστιμο.

Το ενδιαφέρον της ιστορίας είναι πως το ΣΔΟΕ για να βάλει ένα πρόστιμο 2000 Ευρώ ,κινητοποίησε δύο υπαλλήλους οι οποίοι έφαγαν ένα απόγευμα,μισή εργάσιμη για τον έλεγχο,ένα πρωινό ,άλλη μισή εργάσιμη ,για τον πρώτο έλεγχο βιβλίων με το λογιστή του Delon , και ας πούμε άλλη μισή εργάσιμη για επανέλεγχο.Απλά μαθηματικά δείχνουν πως 1,5 εργάσιμες ημέρες δύο υπαλλήλων του ΣΔΟΕ αποδίδουν 2000 Ευρώ.Δηλαδή τα 2000 Ευρώ απαιτούν 3 εργάσιμες ανά υπάλληλο.Είναι απλό να φανταστεί κάποιος ότι αν όλη η εφορία με 5000 υπαλλήλους ασχολείται full time με το να κυνηγάει τους Delon της χώρας, τότε σε 300 εργάσιμες θα εισπράξουμε περίπου το φοβερό ποσόν του 1 δις!!!!!

Μήπως κάποτε πρέπει να μάθουμε από πρώτο χέρι τι φόρους αποδίδουν οι έλεγχοι;
Μήπως κάποτε πρέπει να αναλυθεί ότι μια οικονομία που στηρίζεται στην αυτοαπασχόληση ,δημιουργεί συναινετικές εστίες "nanoφοροδιαφυγής";

Επερχόμενες εκλογές και θεωρία συνόλων

Η ανάρτηση σχετίζεται με τη θεωρία συνόλων και ευρίσκεται στο αρμόδιο Βadioumathematics εδώ.

Πέραν του υποσυνόλου Singleton:Οι Δημοκρατικοί και ο Santoroun

Η ανάρτηση εμπεριέχει μερικά βασικά στοιχεία θεωρίας συνόλων.Εδώ γίνεται η σύνδεση με το Badioumathematics, το οποίο είναι το φυσικό ιστολόγιο αυτού του θέματος.
Εικόνα Georg Cantor (1845-1918)