Haiku:Small is not beautiful

Όταν είδα πρώτη φορά το Tele City κόλλησα με την αρλουμπολογία. ’Ήταν ξεκαρδιστικά χαλαρωτική. Είχα πέσει τόσο έξω. Οι τηλεπερσόνες έγιναν ρυθμιστές του πολιτεύματος


Τώρα βλέπω στο Blue Sky ένα τύπο με μια Χατζάρα που την κραδαίνει στους αδύνατους μετανάστες

Τώρα βλέπω στο Contra Channel τον ιδρυτή του λαϊκιστικού χυδαίου ιδιώματος της Αυριανής να εκβιάζει από τα τηλεπαράθυρα

Τώρα βλέπω στο High Channel όλο το συντηρητικό λόγο πασπαλισμένο με ολίγο Καραμπελιά

Τώρα βλέπω στο Extra Chanel ένα υβρίδιο αποκαλυπτικού και αντιπολιτικού ρεπορτάζ

Τώρα μετά το Tele City,έμαθα και τα βλέπω έντρομος

HAIKU: Monopoly του Μνημονίου και του Χρέους

Καθημερινή : Το μνημόνιο αναγκαίο ,ναι στις μεταρρυθμίσεις, όχι στην δημόσια αναδιαπραγμάτευση του χρέους


ΔΟΛ: Το μνημόνιο αναγκαίο, ναι στις μεταρρυθμίσεις, υποστήριξη του ΓΑΠ ως αναγκαστική επιλογή

ΝΔ: Το μνημόνιο είναι τεχνικά λάθος, ναι στις μεταρρυθμίσεις, δημόσια αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου

Αλαβάνος :Το μνημόνιο είναι τεχνικά λάθος και πολιτικά ταξικό. Είναι δυνατή η αναδιαπραγμάτευση του. Αν είναι να φύγουμε από το Ευρώ ας μας διώξουν οι Βρυξέλλες

Ανταρσύα: Όχι στο μνημόνιο, διαγραφή χρέους όχι διαπραγμάτευση, έξω από το Ευρώ

Μπλόγκο Πορτογαλίας :Αλληλεγγύη στους Έλληνες συντρόφους, ψηφίσαμε ναι στην βοήθεια για την Ελλάδα, ναι στο Ευρώ

Λίνκε Γερμανία: Αλληλεγγύη στους Ελληνες συντρόφους, ψηφίσαμε όχι στην βοήθεια στην Ελλάδα, ναι στο Ευρώ

ΔΗΑΡΙ: Δεν ψηφίζουμε το μνημόνιο, αλλά το μνημόνιο δεν απαγορεύει θετικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των εργαζομένων, ναι στο Ευρώ

Λαπαβίτσας: Βαδίζουμε αναγκαστικά σε τεχνική χρεοκοπία, έξω από το Ευρώ με αριστερή πολιτική ατζέντα

Κόλμερ: Βαδίζουμε αναγκαστικά σε τεχνική χρεοκοπία, έξω από το Ευρώ με συντηρητική ατζέντα.

Βαρουφάκης: Το μνημόνιο επιταχύνει την χρεοκοπία, αναδιαπραγμάτευση τώρα του χρέους

Μηλιός: Δεν αφορούν την Αριστερά τα λογιστικά του χρέους. Το ζητούμενο είναι η κοινωνική κατάσταση των εργαζομένων.

ΚΚΕ: Στην επιθυμητή συνθήκη της λαϊκής εξουσίας, δεν θα υπάρχουν ούτε μνημόνια, ούτε ΕΕ, ούτε Ευρώ.

Σύριζα Λαφαζάνης: Το μνημόνιο είναι τεχνικά λάθος και πολιτικά ταξικό. Είναι δυνατή η αναδιαπραγμάτευση του. Έξω από την ΕΕ. Όχι στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης

Σύριζα Τσίπρας: Το μνημόνιο είναι τεχνικά λάθος και πολιτικά ταξικό. Είναι δυνατή η αναδιαπραγμάτευση του. Όχι στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης.

ΛΑΟΣ :Ψηφίσαμε το μνημόνιο ως εθνικό καθήκον. Ανοχή στις μεταρρυθμίσεις. Ναι στο Ευρώ.

Haiku: Ο Κόσμος μας

O Ζιζεκ, έγινε υποψήφιος πρόεδρος της Σλοβενίας με την σημαία των Φιλελευθέρων.Ο Ζίζεκ είναι εναντίον των οικολόγων. Ο Ζίζεκ είναι κατά της ακαδημαϊκής αριστεράς γιατί μαξιμαλίζει εκ του ασφαλούς .Ο Ζίζεκ παίρνει μέρος σε TV show με τους Μικρούτσικους της Αμερικής, και γυρίζει βιντεοταινίες όπου διακωμωδεί τον εαυτό του


Ο Νέγκρι που έκατσε πέντε χρόνια φυλακή, και δέκα στην εξορία, μας κάλεσε να ψηφίσουμε Ναι στην πρώτη ευρωπαϊκή συνθήκη αυτή που καταψήφισε από τα αριστερά μέχρι και το Γαλλικό Σοσιαλιστικό κόμμα.

Ο Μπαντιού είναι όχι μόνο κατά του κοινοβουλευτισμού, αλλά και κατά του επίσημου συνδικαλισμού. Ωστόσο απορρίπτει την οικονομική και κοινωνιολογική διερεύνηση ως αριστερή οπτική. Αμφισβητεί τον κομμουνισμό ως ιστορικό στάδιο, αλλά δέχεται τις «κομμουνιστικές σταθερές» και την κομμουνιστική υπόθεση ως ιδεώδες ως ιδέα. Ταλαντεύεται αν η φιλοσοφία του μπορεί να ονομαστεί «αριστοκρατικός ιδεαλισμός» και αφιερώνει σελίδες ολόκληρες για να προειδοποιήσει ότι το έργο του δεν είναι αντίθετο με τις πολιτικές του απόψεις

Ο Μηλιός κρατάει μόνος του είκοσι χρόνια το πιο φερέγγυο μαρξιστικό περιοδικό, αλλά καταθέτει ότι το Κεφάλαιο του Μαρξ έχει μια θεμελιώδη αντίφαση. Ταυτόχρονα συμμετέχει στο αμφισβητήσιμο εγχείρημα να μετατραπεί ο Μαρξισμός από υποκειμενικό εργαλείο αμφισβήτησης σε αντικειμενικό ακαδημαϊκό μάθημα, που μαθαίνεις την υπεραξία, όπως οι ηλεκτρονικοί τα κυκλώματα, και οι μηχανικοί το μπετόν αρμέ.

Συμπέρασμα

Η μαχόμενη σύγχρονη αριστερά είναι αντιφατική, αναθεωρητική ανήσυχη χωρίς πλέγματα. Η Ιερά Εξέταση δεν ανήκει στον δικό μας κόσμο.

Koblopoulos:Η απόλυση

(Απλοϊκοί ρομαντικοί στοχασμοί καθημερινής τρέλας- στη Βάσω...)


Η μάνα μου δούλευε για πολλά χρόνια ως επιμελήτρια στς εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα" του οργανισμού Λαμπράκη. Έφυγε από την εταιρεία πριν τρία χρόνια. Κράτησε όμως επαφές με τους φίλους που έκανε εκεί, ειδικά με τις κοπέλες που δούλευαν στο ίδιο γραφείο. Η εταιρεία πριν δύο περίπου εβδομάδες έκλεισε- ο πρώτος εκδοτικός οίκος που ακούω να κλείνει. Όλοι οι εργαζόμενοι, περίπου εκατό άνθρωποι, απολύθηκαν. Οι ηλικίες τους κυμαίνονται από τα 19 μέχρι τα 55- με την κατανομή δυστυχώς να είναι ασύμμετρη προς τα δεξιά...Η μάνα μου είναι σε καθημερινή επαφή με τος ανθρώπους αυτούς: άνθρωποι σε διάφορα πόστα, διάφορες ηλικίες, διαφόρων προσόντων, κόσμοι διαφορετικοί μεταξύ τους, χτυπημένοι από την ίδια κατραπακιά...Μερικοί έρχονται σπίτι, τους ακούω να μιλάνε, να φωνάζουν, να χειρονομούν, να κοιτάζουν. Ναι, να κοιτάζουν. Γιατί αυτό το βλέμμα αγαπητέ αναγνώστη δεν το αντικρύζεις μόνο- αλλά και το ακούς να ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι σου...

Πίσω από τις στατιστικές υπάρχουν άνθρωποι, πίσω από τα νούμερα ζωές, πίσω από τις εκθέσεις όνειρα και επιθυμίες. Η απόλυση είναι μια βάρβαρη πράξη. Η ηθική μου περνάει άσχημα. Η σύγκρουση είναι προφανής. Είμαι βαθιά ανθρωπιστής, αγαπητοί. Ο πόνος των ανθρώπων είναι το μεγαλύτερο κακό για μένα- και οι άνθρωποι αυτοί πονάνε. Νιώθουν άχρηστοι. Δεν βλέπουν μέλλον στη ζωή τους. Δεν προβάλλουν την εικόνα τους στο μέλλον- υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από αυτόν;! Δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι σε απόγνωση. Μίας κοπέλας ο άντρας είναι οικοδόμος και έχει να δουλέψει δύο μήνες. Τώρα απολύθηκε και αυτή και έχουν δύο δάνεια. Μία άλλη επιστρέφει στο πατρικό της στην ηλικία των 37! Τι να πεις σε αυτούς τους ανθρώπους;! Τι να πω σε αυτούς τους ανθρώπους;!

Από την άλλη, είμαι φιλελεύθερος. Βαθιά και ειλικρινά. Δεν μπορώ να είμαι υπέρ ενός νόμου που απαγορεύει τις απολύσεις. Θεωρώ δικαίωμα του κάθε αφεντικού να κλέινει και ανοίγει όποτε του καπνίσει την επιχείρησή του (υπό συγκεκριμένους όρους πάντα, όπως την απόλυτη τήρηση της εργατικής νομοθεσίας). Αλλά τώρα; Τώρα είμαι σε απελπιστικά δύσκολη θέση! Η ηθική μου καταβαραθρώνει τις πολιτικοοικονομικές μου απόψεις! Δεν ξέρω τι να πω. Δεν θεωρώ τις απολύσεις καταχρηστικές- αλλά οι ζωές των ανθρώπων; Τα όνειρα τους, οι φιλοδοξίες τους, το μέλλον τους; Οι (οικονομικές, πολιτικές, φιλοσοφικές) θεωρίες υπάρχουν για να κάνουν τις ζωές μας καλύτερες. Λογομαχούμε για τις πολιτικές και οικονομικές μας θέσεις, ορμώμενοι από το ότι πιστεύουμε ότι αν εφαρμοστούν, θα καλυτερέψουν τις ζωές των ανθρώπων, θα τους κάνουν να ζουν πιο ευτυχισμένοι. Αυτή είναι η βάση όλων των θέσεων, των απόψεων, των επιστημών.

Άραγε υπάρχει λύση; Δυστυχώς, η θεωρία και η εμπειρία επιβεβαιώνουν πως οι κοινωνίες χωρίς απολύσεις, είναι κοινωνίες δυστυχίας. Η απαγόρευση των απολύσεων, σχεδόν πάντα συνδυαζόταν και με απαγόρευση και άλλων ελευθερίων. Ο Χάγιεκ στο "Road to Serfdom" θεμελιώνει το γιατί όταν το κράτος ελέγχει την τσέπη σου, αναπόδραστα θα ελέγξει και το μυαλό σου. Και μάλιστα με τον πιο ανορθολογικό και αναποτελεσματικό τρόπο. Ο Πόππερ στην "Ανοικτή Κοινωνία" δείχνει την κατάντια των ιστορικιστικών προφητείων που υπόσχονται διαφόρων ειδών παραδείσους με λυμένα όλα τα προβλήματα. Η ιστορία μας δείχνει τη Ρωσία του Στάλιν, την Κούβα του Φιντέλ, την Κίνα του Μάο- μια αλυσίδα που φαίνεται να καταλήγει στη Βενεζουέλα του Τσάβες...Απλοϊκά επιχειρήματα για κάποιους, αρκετά όμως για μένα...

Αλλά το πρόβλημα είναι εκεί: με τις ζωές των ανθρώπων τι γίνεται;! Απορρίπτουμε τα παραπάνω γιατί φέρνουν τη δυστυχία- αλλά βάζουμε μια άλλη δυστυχία στη θέση τους; Κατά μία έννοια, ναι. Δεν υπάρχει τέλειο σύστημα, πλήρης λύση. Κάθε πράγμα έχει τα καλά του και τα κακά του και μόνο η προσωπική ηθική του καθενός μας του επιτρέπει να διαλέξει. Η θυσία της ελευθερίας για μένα είναι ανεπίτρεπτη- θυσιάζω υλική ευμάρεια για να απολαμβάνω έναν αυξημένο αριθμό ελευθεριών. Εδώ όμως υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα...

Δεν έχω απολυθεί ποτέ, γιατί δεν έχω δουλέψει ποτέ. Και όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει! Κάτι ήξερε και ο Μαρξ που έλεγε ότι αν δεν μπεις στην παραγωγή, να πουλήσεις την εργατική σου δύναμη, καλύτερα να το βουλώνεις(βέβαια ούτε και αυτός δούλευε, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...)! Ίσως είναι καλύτερα να το βουλώσω. Ωραίες είναι οι θεωρίες, οι φιλελεύθερισμοί και οι λοιπές μαγκιές περί ευθύνης κλπ, αλλά εκεί έξω είναι ο πραγματικός κόσμος και μάλλον είναι καλύτερα να κρίνεις με βάση αυτόν. Αντικρίζοντας την απόγνωση του ανέργου μένω άφωνος. Η θεωρία μου περί ελευθερίας δεν έχει να του πει τίποτα. Το δίλλημα που για μένα είναι καθοριστικό, γι' αυτόν είναι ανύπαρκτο. Τα επιχειρήματά μου είναι γι' αυτόν κούφια λόγια. Και πώς να μην είναι, άλλωστε...;

Αλλά πιστέψτε με, δεν προσπαθώ να αντιμετωπίσω αυτό το ζήτημα με θεωρία: οι απόψεις μου είναι αυτές που είναι και κάτι τέτοιο, όσο δυνατό κι αν είναι, δεν θα με κάνει να τις αλλάξω. Ίσως ακούγεται ηλίθιο, αλλά οι δομικές μου θέσεις, ο ηθικός πυρήνας της κοσμοθεωρίας μου δεν άλλαξε με κάτι τέτοιο- με άλλα λόγια, η θεωρία είναι ίδια. Αυτό το ζήτημα αγαπητοί είναι ένα πραγματικό ζήτημα. Και ως εκ τούτου, μπορεί να αντιμετωπιστεί μονάχα με πράξη. Στο μόνο πράγμα που μπορεί η- αριστεροφιλελεύθερη- θεωρία μου να με βοηθήσει σε αυτό τον ηθικό προβληματισμό είναι στο να προτείνει πράξεις!

Κατ' αρχάς, ο εργαζόμενος πρέπει να διεκδικεί όσο πιο πολύ μπορεί(δηλαδή όσο του επιτρέπουν οι συνθήκες) τα εργατικά του δικαιώματα. Η αποζημίωση είναι ένα από αυτά και δεν πρέπει να χαριστεί! Αν χρειαστεί πρέπει να παρέμβει η δικαιοσύνη και να εξασφαλίσει τις αποζημιώσεις των απολυμένων. Έχουν δουλέψει γι' αυτές και είναι αναφαίρετο δικαίωμα τους να τις πάρουν! Το πρώτο πράγμα στο οποίο πρέπει να βοηθάμε (θεωρητικά, πρακτικά, θεσμικά) τους ανθρώπους που έχουν χάσει τη δουλειά τους είναι να διεκδικούν όσο πιο πολύ αντέχουν αυτά που τους αξίζουν.

Αλλά το πιο βασικό που μπορούμε να πούμε στους απολυμένους είναι ότι το παιχνίδι δε χάθηκε! Το ξέρω- ακόμα κι αν δεν το έχω νιώσει προσωπικά, η οικογένειά μου έχει ταλαιπωρηθεί- πως η απόλυση είναι ένα από τα πιο ισχυρά σοκ που περνάνε οι σημερινοί άνθρωποι. Αλλά αν κάτι πρέπει να φωνάξουμε είναι πως η ζωή δε χάθηκε εδώ! Παραείναι πλούσια και πολυποίκιλη για να σταματάει με την απόλυση! Το αρχικό ταρακούνημα, το αρχικό σοκ, η απόγνωση, το βάρβαρο συναίσθημα της απραξίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαρκέσει για πολύ! Η επανάσταση αγαπητοί είναι μια πράξη βαθιά προσωπική και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις αυτό φαίνεται περίτρανα: αποτελεί προσωπική επανάσταση του καθενός να ξεπεράσει το σοκ της απόλυσης και να κυνηγήσει και πάλι τη δουλειά!

Ναι, ξέρω θα με κατηγορήσετε για κούφια λόγια. Για ρομαντικές ασυναρτησίες ενός άβγαλτου και άμαθου ηλιθίου. Αλλά δεν βλέπω κάτι άλλο φίλοι...Η επανάσταση εδώ είναι μονόδρομος. Η κρίση είναι κρίση, αλλά δεν θα πεθάνουμε κιόλας! Δεν είναι όλη μας η ζωή η τσέπη μας και η δουλειά μας! Αν πρέπει να φωνάξουμε κουράγιο στους απολυμένους, στα θύματα μαις κατάστασης για την οποία όλοι είμαστε- σε διαφορετικό βέβαια βαθμό- συνυπεύθυνοι, είναι για να τους βοηθήσουμε να δουν μπροστά! Με ταλαιπωρία στην αρχή, αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ο καθένας είχε ξεχάσει για πολύ καιρό, η αρχική απόγνωση και τρέλα πρέπει να γίνουν τα θεμέλια για ένα καινούργιο ξεκίνημα! Το κάθε εμπόδιο είναι ταυτόχρονα και στήριγμα: έτσι και το εμπόδιο της ανεργίας. Πρέπει να παλέψουμε για να το κάνουμε στήριγμα για το μέλλον!

Θα κλείσω με την ίδια επίκληση: ίσως τα λόγια μου να σας ακούγονται αστεία, μα σας παρακαλώ να τα πάρετε στα σοβαρά! Ακούγεται ίσως αστείο να προσπαθείς να πείσεις το χρεωμένο άνεργο να δει με αισιοδοξία το μέλλον, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Στο κοινωνικό μείγμα που καθημερινά φτιάνουμε όλοι μαζί, η ανεργία δυστυχώς θα υπάρχει πάντα. Καθήκον όλων μας- κράτους, πολιτών, συνανθρώπων- είναι να την κάνουμε να κοστίζει όσο το δυνατόν λιγότερο σε αυτούς που την υφίστανται. Οικονομικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Αυτή είναι η πράξη, κατά την άποψη μου, η μόνη πραγματικά ηθική πράξη απέναντι σε έναν άνεργο.

Εδώ όλο το  ιστολόγιο γνήσιου φιλελευθερου και αριστερου προβληματισμού KOBLOPOULOS

Ο αριστερός "Γιανναρισμός" της Σ.Τριανταφύλλου

Σε όλη μας την ιστορία ήμασταν ζητιάνοι και οσφυοκάμπτες. Κατασκευάσαμε αναξιόπιστο κράτος, αναδείξαμε διεφθαρμένους πολιτικούς, ξεπουλημένους στις λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις (Βρετανία, ΝΑΤΟ, Σοβιετία). Τι έχει λοιπόν μπροστά της η καινούργια αριστερά: νεοπλουτισμό, οθωμανικά ήθη, κομουνιστικό φανατισμό, οκνηρία, αμάθεια, ψυχωσική ψευτοεπαναστατικότητα. Επομένως, το στοίχημα δεν είναι εύκολο• παραμένει όμως μια ευκαιρία. Αν η ευκαιρία ευοδωθεί, παρότι είμαι απολύτως και βαθιά άθεη, θ’ ανάψω λαμπάδα.

Σ.Τριανταφύλλου Athens Voice 9/9

Ο Γιανναράς τελικά δημιούργησε σχολή. Πρόκειται για ένα συνειρμικό λόγο που με άρρητη θεμελιώδη προϋπόθεση την ύπαρξη κάπου κάποτε, μιας αυθεντικής Ελληνικότητας γεμάτης ορμής και ιδεών, μας εγκαλεί συνεχώς για την έρπουσα αναξιότητα μας, την χαμηλή μας αυτοεκτίμηση το κενό μας ιδεολογικό απόθεμα. Διαβάζεις τον Γιανναρά βλέπεις και λίγο Καψή στην τηλεόραση και αν έχεις και τίποτα καθημερινές έννοιες δεν θέλεις και πολύ να την κάνεις, και άσε να σε ψάξουν στην Νικολούλη.

Το χαρακτηριστικό του Γιανναρικού ιδιώματος είναι η καταθλιπτική σχεδόν υστερική διεκτραγώδηση της σημερινής πραγματικότητας, αλλά και ότι η αναζήτηση των λύσεων γίνεται σε ένα χρονολογικό και καταστασιακό υπερπέραν όπου τελικά είναι προσχηματική η όποια κουβέντα. Αυτό που μένει στον λόγο του Γιανναρά ,άθικτο, σταθερό, εδραίο και αδιαμφισβήτητο είναι η δική του καταστατική θέση του κρίνοντος στοχαστή που με αυστηρότητα θυμωμένου Δία, εξαπολύει τους μύδρους του στην κοινωνία. Στις αναλύσεις του Γιανναρά το συμπέρασμα είναι ένα. Ο επιφυλλιδογράφος κάτι θα βρει για να μας μαλώσει.

Τώρα το αν καμιά φορά τα επιχειρήματα του έχουν ένα πραγματολογικό ή λογικό έρμα, αυτό δεν λειτουργεί παρά ως σοφιστεία, ως εργαλείο μιας υπορρέουσας στόχευσης που δεν είναι πάντα η ίδια. Είμαστε στα χάλια μας, σε σχέση με το υπερμεγαλειώδες που κάποτε υπήρξαμε ή τέλος πάντων οφείλαμε να υπάρξουμε.

Δεν μας έφτανε ο Γιανναράς ,τώρα τελευταία τα ακούμε και από την Σ.Τριανταφύλλου. Το κακό είναι ότι τώρα τα ακούμε από τα «αριστερά».

Ο καταλογισμός ευθυνών και η επιμέτρηση των αδυναμιών μας είναι του ιδίου μήκους. Είμαστε αφόρητα χάλια. Είμαστε τελειωμένοι. Ποιοί ; Όλοι μας .

Η διαφορά μεταξύ Γιανναρά Τριανταφύλλου είναι ότι το επίπεδο αναφοράς μας δεν είναι η αόριστη οψέποτε Ελλάδα, αλλά η αόριστη οψέποτε ιδανική αριστερά.

Στην τελευταία Athens Voice, η Σώτη είναι πολύ νευριασμένη με όλους μας. Εμείς και όλο μας το σόι. Γιατί στην ιστορία μας ήμασταν ζητιάνοι και οσφυοκάμπτες και πολλά άλλα. Τώρα όλο αυτό το χάλι θα το διορθώσει μια καινούργια αριστερά ,που καλείται να κάνει ένα θαύμα. Θα θεραπεύσει τα πάντα από ψυχώσεις φανατισμό και ιστορικά υπολείμματα. Μα καλά η αριστερά είναι αυτή ή ο Χριστός που ανασταίνει και νεκρούς.

Πολλά νεύρα ρε παιδί μου, και πολύ απαξία για τα γύρω μας. Έχουμε την οικονομική κρίση, ένα δύσκολο χειμώνα, αλλά να έχουμε τώρα τον- την πάσα ένα – μία να μας τα λέει ένα χεράκι κομματάκι βαρύ.

Βλέπεις ότι η κρίση, δημιουργεί και νέες συμπεριφορές και στάσεις.

Η πιο σημαντική είναι αυτή μιας διχαλωτής διπολικής στάσης που βασίζεται κατ’ αρχάς σε μια δρακόντεια αποτίμηση και μια μεγαλοπρεπή αιωρούμενη πρόταση εξόδου .Στην σύλληψη αυτή βιώνουμε τον απόλυτο ξεπεσμό, για το οποίο οι ευθύνες ανήκουν γενικώς σε όλους, αλλά και η ανάταση θα γίνει μέσω μιας καταπληκτικής διανοητικής επινόησης. Τόσο η «απογραφή» τόσο και η «έξοδος» κινούνται στην απόλυτη καταθλιπτική υπερβολή. Το ενδιαφέρον είναι στην περίπτωση της Τριανταφύλλου η στάση αυτή θεμελιώνεται ως ορθολογική μεταρρυθμιστική αριστερή.

Οι γενικεύσεις είναι προφανείς

Η ΣΤ χαρίζει την ιστορία του ΚΚΕ στο «ΚΚΕ» , τον κομμουνισμό στον «υπαρκτό» , επομένως η αριστερά οφείλει να είναι «αντικομμουνιστική» !Ταυτόχρονα προβαίνει σε μια σειρά προτάσεων «κατασκευαστικής» υφής όπου υπονοείται ότι μετά από μελέτη θα απαλλαγούμε από την «μαρτυρική ψυχολογία» και όσοι είμαστε από χωριό καλό να ξαναγυρίσουμε πίσω. Ο Πολ Ποτ σε έκδοση Εξαρχείων.

Το πρόβλημα με το Γιανναρικό ιδίωμα που εισβάλει μέσω Athens Voice στην πολιτιστική αριστερά είναι ότι είναι εξ’ ορισμού ακαταμάχητο. Γιατί κινείται δομικά στην υπερβολή και το ακραίο. Ο υπερβολικός λόγος δεν μπορεί να αναιρεθεί γιατί η αντίρρηση του πρέπει να γίνει αναγκαστικά στο ίδιο μήκος κύματος , στην ίδια ένταση, στα ίδια ντεσιμπέλ. Είναι σαν να είσαι με τον Τράγκα και να τον εγκαλείς να συζητήσει σοβαρά στο τηλεπαράθυρο.

Απέναντι στην γνωμάτευση ότι ήμασταν ζητιάνοι και οσφυκάμπτες, δεν μπορεί να υπάρξει καν αντίλογος ή αντίρρηση. Ο αφορισμός είναι ερμητικός συντακτικά και νοηματικά. Δεν είναι καν γνωμάτευση είναι εκτέλεση ποινής χωρίς αναστολή.

Ωστόσο και η φιλοξενία της ΣΤ στις σελίδες της ΔΗΑΡΙ , αντανακλά το θεμελιώδες πρόβλημα του «χώρου». Είναι σαφές ότι δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο αν το κόμμα θα κινηθεί ως τεχνολογικός και διεκπεραιωτικός εμπλουτισμός της κυβερνώσας σοσιαλδημοκρατίας, ή ως αυθεντική ανανέωση της αριστεράς. Σε μια τεχνική, διεκπεραιωτική προσέγγιση, όλα είναι αποδεκτά ,αλλά σε μια πολιτική επιλογή της ανανέωσης εντός αριστεράς τότε πχ τα ζητήματα της ιστορίας του ΚΚΕ δεν είναι και τόσο απλά. Με απόψεις σαν της ΣΤ η ΔΗΑΡΙ απλώς θα επιβεβαιώσει με πολλά χρόνια καθυστέρηση τους Μπίστη Ανδρουλάκη .Προφανώς δεν είναι απλό. Γιατί εντός αριστεράς τα δογματικά στερεότυπα και τα ταμπού περισσεύουν ,επομένως και μια αντιδογματική αντίδραση γίνεται με υπερβολή. Αλλά και η υπερβολή έχει τα όρια της .

Συνδέσεις
Δικαιώματα εικόνας
Αρθρο Σ.Τριανταφύλλου

Συνηγορία της πολλαπλής αριστεράς

«Στην σύλληψη της Μπραζίλια ,και σχεδόν σε όλα τα projects του Niemeyer ,υπάρχει μια δυναμική αποτύπωση των κωδίκων ,που επιμετρά την γη και τον ουρανό. Είμαι πάντα εντυπωσιασμένος από τους Ελληνικούς Ναούς ,από αυτήν την επιθυμία να διαχειριστεί ως ίσα τον ορίζοντα, το υψόμετρο , τον αέρα και τον άνεμο. Πάνω από όλα ο Παρθενώνας του οποίου η προσαρμογή στο τοπίο , η γήινη ακρίβεια του , πραγματικά κόβει την ανάσα. Ο Niemeyer είναι σαν «Έλληνας» κομμουνιστής .Σαν τον Πλάτωνα .»



«Τι είναι κομμουνισμός; Το πολιτικό όνομα του προτάγματος ισότητας στις αλήθειες»


Alain Badiou “Logic of Words” p 536, 537

Δεν υπάρχει πιο ριζοσπάστης πολιτικός φιλόσοφος σήμερα εντός αριστεράς όσο ο Α.Badiou. Κινείται σε αυτό που συμβατικά θα χαρτογραφούσαμε ως «άκρα αριστερά» , αλλά θεμελιώνει την δράση του σε μια συγκλονιστική «ιδεαλιστική» διάσταση, πρωτοποριακή ευρηματική, δημιουργική. Η κριτική του για την πιο «συμβατική» αριστερά είναι θεμελιακή. Ωστόσο αν τον κοιτάξουμε προσεκτικά και μακριά από προκαταλήψεις, και κυρίως εκτός ενός Μπαντουισμού , μας ανοίγει διαδρόμους και όψεις πολύ ενδιαφέρουσες. Θα επανέλθουμε στο θέμα σύντομα

Στο απόσπασμα που παρέθεσα ,με κατηγορηματική σαφήνεια εγκωμιάζει τον αρχιτέκτονα Niemeyer ως τον ιδεότυπο του κομμουνιστή, όχι μόνο γιατί ο Niemeyer ήταν ένας ακτιβιστής της αριστεράς με δράση και εξορίες , αλλά όλη η αρχιτεκτονική του , την οποία είχε την ευτυχία να δει υλοποιούμενη σε παγκόσμια κλίμακα, εδράζεται στα προτάγματα της ισότητας. Συνέβαλε σε ένα αρχιτεκτονικό «κομμουνισμό»

Δεν αντέχω στον πειρασμό να σημειώσω πως ο ΑΒ εγκωμιάζει σε όλο του το έργο ,  πολυδαίδαλες προσωπικότητες όπως τον Απόστολο Παύλο, τον ιδρυτή της σειριακής μουσικής Schonberg, τον Niemeyer , τους μαθηματικούς Cohen ,Cantor, Grothendieck κλπ

Υπάρχουν λοιπόν πεδία ζωής ,όπως είναι η τέχνη η επιστήμη όπου και εκεί διακυβεύονται ζητήματα ισότητας, εφαρμογής προταγμάτων «κομμουνισμού». Προφανώς η πολιτική δεν καθορίζει τα πάντα στην κοινωνική ροή, ακόμα και για ένα ριζοσπάστη αριστερό όπως ο ΑΒ.

Σε μια ερεθιστική του ανάρτηση ο εργατικός Αντώνης του Radical Desire , κάνει μια γνωμάτευση ως εξής

Η μόνη αριστερά που υπάρχει είναι αυτή των εγκαταλειμμένων σε ένα αγώνα χωρίς διέξοδο στην επίσημη πολιτική: μια χούφτα διανοουμένων και οικονομολόγων που διαφύλαξαν μια κάποια ακεραιότητα με προσωπική προσπάθεια, μια χούφτα ιστολόγων και αρθρογράφων που εμμένουν στην χωρίς φκιασίδια ανάγνωση της πραγματικότητας, μια χούφτα παλιών αγωνιστών που δεν διαφθάρηκαν και δεν αλλαξοπίστησαν, χούφτες που προσπαθούν απεγνωσμένα να συγκροτηθούν σε κάτι ελλείψει ηγεσίας, ελλείψει πολιτικής και κομματικής βάσης οργάνωσης, ελλείψει, τελικά, ορίζοντα του μέλλοντος. Και από την άλλη, άγνωστος, ακατανόητος, αινιγματικός και σιωπηλός, ο "λαός" ως μεγάλο Άλλο απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Η γνωμάτευση αυτή ακολουθεί μια κλασσική γραμμή , που προέρχεται από την πρόσληψη μιας μονοδιάστατης , αληθινής, συνεπούς αριστεράς η οποία διασώζεται ανάμεσα σε ένα πλήθος από αριστερές παραδρομές, υποχωρήσεις ,αναθεωρήσεις κλπ. Στο σχήμα αυτό υπάρχει ένα επίδικο αυτό της «ορθής» αριστεράς , και το οποίο επίκειται να λυθεί εντός αριστεράς μέσω των κλασσικών πολιτικών αντιμαχιών.

-Σε κοινωνίες όπου το 50 % του πλούτου παράγεται εμμέσως ή αμέσως από το κράτος, και το 30 % των μισθωτών απασχολούνται από το Δημόσιο, είναι δυνατόν η αριστερά να αδιαφορεί για τα τεκταινόμενα εντός θεσμών;
-Σε κοινωνίες όπου η πραγματική ανεργία είναι 20 % τουλάχιστον, ο λειτουργικός αναλφαβητισμός επικρατεί, η οργανική φτώχεια αφορά το 25 % του πληθυσμού είναι δυνατόν η αριστερά να μην έχει στη ατζέντα της την έννοια μιας κοινωνικής εξέγερσης;

Τα ερωτήματα είναι παράλληλα, ενεργά και τελικά δίνουν δυο παράλληλες απαντήσεις ,εξ ίσου ισχυρές

Ας είμαστε ειλικρινείς

Οι τελευταίες κεντρόφυγες τάσεις εντός αριστεράς είναι γνήσια ιδεολογικές, είναι με «αληθινές». Γιατί δεν αποκρίνονται σε διαφορετικές απαντήσεις του ίδιου ερωτήματος, αλλά σε διαφορετικά ερωτήματα.

Η αριστερά του 19 αιώνα, κυριαρχήθηκε από ένα ερώτημα «Τι να κάνουμε;», αλλά η αριστερά του 21 αιώνα έχει πολλαπλά ερωτήματα να απαντήσει ιδίως μετά την εμπειρία του υπαρκτού

Είναι φανερό ότι όσο αριστερά είναι η νικηφόρα απεργία στην Vodafone, είναι και η κατάκτηση ενός δήμου με βάση ένα πρόγραμμα αλλαγών.Όσο αριστερός είναι ο συνδικαλιστής του νικηφόρου αγώνα, που επιστρατεύει πολιτικότητα, αγωνιστικότητα, αφοσίωση ,άλλο τόσο μπορεί να είναι και ο πετυχημένος δήμαρχος της αριστεράς, που όμως επιστρατεύει την τεχνολογία μιας διοίκησης, ένα αριστερό management, μια ικανότητα έμπνευσης.

Είναι σαφές ότι εντός αριστεράς δεν υπάρχει «βασιλική οδός». Ο μεταρρυθμισμός της ΔΑ φλερτάρει με τον Ανδρουλακισμό, αλλά και η εξέγερση της Ανταρσύα (για να πάρουμε δυο οριακά σημεία) φλερτάρει με το τηλεοπτικό υπερθέαμα. Αλλά και αντιστρόφως μια εξεγερσιακή δυναμική τελικά ωφελεί τις μεταρρυθμίσεις όσο και ένας δημοκρατικά ενισχυμένος θεσμός γονιμοποιεί την συνειδησιακή αλλαγή.

Ας θυμηθούμε τον Badiou.

Ο Niemeyer είναι ο «Έλληνας» Κομμουνιστής γιατί εκτός από αριστερός πολίτης είναι και αριστερός αρχιτέκτονας. Και αριστερός αρχιτέκτονας σημαίνει μπλέχτηκε με την «λάντζα» της αρχιτεκτονικής εντός καπιταλισμού, εντός θεσμών, εντός της οικονομίας ακροβατώντας μέσα και έξω από τους θεσμούς.

Συμπεραίνω λοιπόν ότι μάλλον πρέπει να υιοθετήσουμε πολλαπλά κριτήρια για την αριστερά

Μήπως τελικά η μεταρρυθμιστική αριστερά πρέπει να κριθεί με το τι μεταρρυθμίσεις πετυχαίνει ,και η εξεγερσιακή αριστερά με το τί εξεγέρσεις τροφοδοτεί;

Δεν είναι άδικο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κριθεί για την απουσία αριστερών πολιτικών και πρακτικών σε προνομιακούς για την αριστερά χώρους πχ αυτοδιοίκηση , πανεπιστήμια κλπ, και εξίσου τρελό να κρίνουμε την ΔΑ γιατί δεν είναι δημιουργική σε εξεγερσιακές πρωτοβουλίες

Ο συνοδοιπόρος ανθρωπιστής ειρηνιστής Λαμπράκης ,δεν ξεκίνησε ως ακτιβιστής εμπνευσμένος από τον liberal Russell για να σηματοδοτήσει μια γενιά δημοκρατικής αριστερής αλλαγής; Επομένως από ένα αυθεντικό ήπιο ρεφορμιστικό πασιφιστικό αίτημα δεν πυροδοτήθηκε κάτι πιο ριζοσπαστικό;

Τελικά μήπως πρέπει να είμαστε κριτικοί προς τις εκφράσεις της αριστεράς σε σχέση προς τα μερικά πρόταγματα για τα οποία αυτοδεσμεύονται;

Τελικά μήπως η αναζήτηση της ενιαίας, ορθής, αμόλυντης και τέλειας αριστεράς δεν είναι παρά ένα ανακουφιστικό παράπονο, που απλώς μετατοπίζει τον πόνο;

Συνδέσεις

Oscar Niemeyer
Arnold Schoenberg
Bertrand Russell
Εικόνα από έργο του Niemeyer στην Brazilia (προέλευση Guardian)