Οι θεατές και οι καλλιτέχνες του Horror Show στο Ελληνικό

Ένα μέτρο ύστατης καταφυγής των στερημένων από οποιοδήποτε νομικό μέσο, γίνεται τόσο επιπόλαια αποδεκτό.


Η απεργία πείνας είναι διαρκής αυτοκτονία είναι μια ολική απάρνηση της ζωής ,με ένα βασανιστικό τρόπο. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά από πολιτικούς και άλλους κρατούμενους που βρίσκονται έτσι και αλλιώς σε οριακές καταστάσεις

Μια δημόσια απεργία πείνας σε καιρό ειρήνης, με ανοικτές όλες τις πολιτικές και νομικές διεκδικήσεις είναι βαθύτατα αντι-πολιτική ενέργεια.

Θεμελιώνεται στην αυθαίρετη ολική ανάληψη ευθύνης από ένα πρόσωπο, που εθελοντικά αναλαμβάνει να λύσει ένα γόρδιο δεσμό που μόνο αυτός αντιλαμβάνεται. ‘Ότι κάνουν οι τρομοκράτες μόνο που η καταστροφή στρέφεται μαζοχιστικά στον εθελοντή

Αφαιρεί από τις συλλογικότητες όλες τις πρωτοβουλίες και τις εγκλωβίζει σε μια συναισθηματική κενότητα. Στην ουσία υποτιμά όλους τους άλλους.

Δημιουργεί ένα πλήθος υποστήριξης που τελικά υποστηρίζει τα αιτήματα με την ανοχή στην αυτοκτονία. Δημιουργείται μια πολιτική συνθήκη θεατή ταινιών Horror.

Όταν αυτό γίνεται στο όνομα της αριστεράς ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ  το ήθος και το φρόνημα χιλιάδων ανθρώπων ιδεαλιστών που πέρασαν χρόνια με μόνο μέλημα την διαφύλαξη της ζωής του σώματος της υγείας

Η ανοικτή δημόσια απεργία πείνας είναι αντιπολιτική γιατί είναι αισθητικό επικοινωνιακό συμβάν που προέρχεται από το σύμπαν της σύγχρονου κυνισμού του σώματος ,της πορνογραφίας, του Styling του φετιχοποιημένου ιατρικού σώματος.

Είναι μια αντιδραστική αντιουμανιστική πράξη.

Νεκρόφιλοι απαλλάξτε μας από την διαστροφή της "μετανάστευσης"

Καθώς προχωράνε οι εβδομάδες τόσο ολοκληρώνεται στο μυαλό μου η ιδέα πως τελικά δεν έχουμε παρά μόνο μία σοβαρή κρίση .Την κρίση απουσίας κριτικής σκέψης. Το κακό είναι ότι με τέτοια μυαλά που κουμαντάρουμε ή όποια οικονομική κρίση δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί.


‘Έχει γεμίσει η δημοσιότητα με ένα εύπεπτο κλισέ αυτό της «μετανάστευσης». Χρησιμοποιείται ο όρος «μετανάστευση» για επαγγελματίες του λευκού κολάρου που βρίσκουν εργασία εκτός του ψευδοκράτους «Hellas». Το στερεότυπο παίρνει την μορφή βοερής υποκριτικής θρηνωδίας ,ναρκισσιστικής κατάθλιψης ,ψευδοκλάματος νηπίου για την χαμένη καραμέλα.

Σε μια ισότιμη χώρα της ΕΕ, με όπου το αεροπορικό εισιτήριο για την πιο μακρινή πόλη δεν κοστίζει παραπάνω από το λογαριασμό χασαποταβέρνας στην Χασιά ,όπου οι χρονικές αποστάσεις είναι ελάχιστες οι ανασφαλείς μυξοκακόμοιροι διακινητές της μιζέριας κραυγάζουν από τηλεοράσεις για την νέα «μετανάστευση»

Τι υποκρισία!

Το φαινόμενο αμόρφωτων αγροτών, διωγμένων αριστερών, που χωρίς ξένες γλώσσες φεύγουν σε ταξίδια 40 ωρών μέχρι το Μόναχο,60 ημερών μέχρι την «αστραλία» με γράμματα που κάνουν δέκα μέρες, με ανύπαρκτα τηλέφωνα ,ισοδυναμεί με την επιθετική ενεργητική άσκηση του δικαιώματος της εργασίας σε ένα προστατευμένο νομικά οικονομικό χώρο.

Είμαι σίγουρος πως οι διακινητές του θρήνου ξέρουν την μετανάστευση μόνο από ταινίες του Ξανθόπουλου. Αποκλείεται να έχουν την παραμικρή προσωπική εμπλοκή με την μετανάστευση. Βολεμένοι στην μικροαστική μακαριότητα, την άγνοια του κόσμου, τον φόβο του παραμικρού ρίσκου μηρυκάζουν την αδιανόητη λέξη «μετανάστευση». Το κάνουν ιδιοτελώς για να συμπαραδηλώσουν την εσωτερική κενότητα της νέο ελληνικής κοινωνίας, που μαλθακοποιημένη στερεμένη από πραγματικές απολαύσεις, βυθισμένη στην αισθητική ακρότητα, και την κοινότοπη πολυλογία, αγκυρώνεται στο παρελθόν της.

Ας το πούμε κοφτά. Δεν υπάρχει καμία μετανάστευση. Υπάρχει εργασία σε μια ανοικτή οικονομική πραγματικότητα όπου η κινητικότητα στον χώρο και την εργασία είναι ρουτίνα. Η χρήση της λέξης μετανάστευση είναι ύποπτη είναι ιδεολογική είναι αντιδραστική.

Ποιοι έχουν συμφέρον να στοχάζονται με όρους μετανάστευσης;

Όχι οι μη έχοντες.

Όχι οι εκτός.

Όλοι αυτοί δεν μεταναστολογούν γιατί ζουν και θέλουν να ζήσουν με ανοικτούς ορίζοντες

Αυτοί που πιπιλάνε την χαλασμένη καραμέλα της μετανάστευσης, είναι οι διατροφικοί κατέχοντες της νεοελληνικής ανύπαρκτης πραγματικότητας. Είναι η γενιά της κομφορμιστικής Ελλάδας που ηδονίζεται μέσα στην διαστροφή να μην αφήσει τα παιδιά της από την αγκαλιά της μαμάς .Είναι η παλιά Ελλάδα που χρεοκόπησε με πάταγο ,και θέλει να αφήσει ως κληρονομιά όλα τα φοβικά ιδεολογήματα, όλα τα πλέγματα εννοιών της χρεοκοπίας, όλα τα “concept” της μίζερης ζωής της που χαρακτηριστικά περικλείονται στο ελληνικό “Don’t Touch”.

Θεωρώ περιττό να αριθμήσω τα άμεσα πλεονεκτήματα μιας γεννιάς επιστημόνων που σπεύδουν να εργαστούν εκτός Ελλάδας. Θα πω το μεγαλύτερο που αυτό και μόνο ξεκλειδώνει όλα τα άλλα.

Την απόκτηση αυτοπεποίθησης.

Άκου ο φόβος της ¨μετανάστευσης»………..

Νεκρόφιλοι απαλλάξτε μας από τις διαστροφές σας τώρα. Ουστ!

Πειρατική μάχη ή κρουαζιέρα με αυταπάτες

Ένα από τα πιο παράδοξα ιστορικά φαινόμενα είναι η ύπαρξη πειρατικής σημαίας. Ενώ η ιστορική πειρατεία είναι αφ’ εαυτής ασύμμετρη, μια πράξη ανταρσίας παράνομου προς νόμιμο, αδύνατου προς δυνατό η ύπαρξη σημαίας στην ουσία εμπλουτίζει τον συμβολισμό της σύγκρουσης. Αν ο νόμιμος έχει σημαία τότε ο παράνομος θα σημειωνόταν αυτομάτως ως μη έχων σημαία, αλλά αυτός όμως διεκδικεί την θετική ταυτότητα της παρανομίας του, την συμβολική ολοκλήρωση της δράσης του ως ισοδύναμο. Ο πειρατής αναρτά την σημαία και καλεί τον αντίπαλο να αναμετρηθούν ως ίσοι ,ως συμβολικά ισοδύναμοι .Η πειρατική σημαία μας υπενθυμίζει πόσο σημασία έχει το πλαίσιο της σύγκρουσης πριν από την ίδια την σύγκρουση.


Αυτά σκεφτόμουνα όταν παρατήρησα με πόση επιπολαιότητα αναλύθηκαν οι δηλώσεις του προέδρου του ΣΕΒ, και η οξύτατη επίθεση του στους πολιτικούς. Νομίζω λίγοι κατάλαβαν πως ο Δασκαλόπουλος δεν έκανε απλώς μια επίθεση θέλησε να αλλάξει τους όρους της σύγκρουσης την οποία κανείς δεν μπορεί να αναχαιτίσει αλλά μπορεί να οριοθετήσει. Η ιδέα ότι οι Δασκαλόπουλος Βγενόπουλος διεκδικούν απ’ ευθείας κομματικό ρόλο είναι ισότιμη με την ιδέα ότι η Παπαρήγα θα τραγουδήσει ως guest star συναυλία των Metallica και ότι συνελήφθη ο Καραμανλής με ξανθιά περούκα σε έλεγχο ρουτίνας στην Κουμουνδούρου.

Οι δηλώσεις του Δασκαλόπουλου τεμαχίστηκαν κατά το δοκούν και για όποιον θέλει να τις δει ας ας προσπαθήσει εδω,

Αυτά που περιληπτικά και σε ελεύθερη μετάφραση είπε ήταν

Κατ’ αρχάς είπε στον τριμηνήτη (*) εγγονό της Π.Δέλτα να σοβαρευτεί και να υποστηρίξει τον ΓΑΠ χωρίς όρους για το ΔΝΤ

Μετά είπε στην Αριστερά να κάνει ότι θέλει αλλά σε πολιτισμένα πλαίσια ,χωρίς ακρότητες

Και κατόπιν απευθυνόμενος προς τους «κυβερνητικούς» είπε ,παίδες τα κονομάγαμε όλοι με τις κρατικοκομπίνες, εμείς χοντρά και σεις τα λιγούρια ότι σας δίνουμε, λοιπόν μας πήρανε πρέφα άπαντες, ας αλλάξουμε το τροπάριο. Και ενώ εμείς την κοπανάμε όποτε θέλουμε εσείς οι κρατικοδίατοι θα μείνετε αμανάτι. Λοιπόν ας σοβαρευτούμε. Ας φτιάξουμε κανένα καπιταλισμό της προκοπής τώρα που είναι ευκαιρία.

Αυτά είπε ο γιος του γαλατά του Ταύρου ,και οι πλεγματικοί πολιτικάντηδες κατάλαβαν ότι έχει όρεξη να ανοίξει εκλογικά κέντρα στην Αμφιθέα, τα Άσπρα Χώματα, στο Μπραχάμι κλπ και να μοιράζει σταυρωμένα ψηφοδέλτια στα προποτζίδικα. Και του την βγήκαν από τα αριστερά «ποιος είσαι εσύ που τα λες αυτά» « με ποιο δικαίωμα» κλπ κλπ

Με λίγα λόγια μερίδες της ψευδοελίτ που μας κυβερνά αναζητούν ένα νέο ρόλο μια νέα αρχιτεκτονική ,ως δυναμική διαχείριση της κρίσης ,ως «παράθυρο ευκαιρίας» η οποία όμως δεν αφορά καθ’ εαυτή μια κομματική ανάμειξη ,αλλά μια ιστορική ταξική ανανέωση μέσα από μια νέα ηγεμονία. Το τι πότε και πως είπε ο Δασκαλόπουλος δεν είναι ούτε τόσο απλά ούτε τόσο γραφικά.

Κατ’ αρχάς η Ελληνική οικονομία δεν είναι και τόσο μικρή ή ασήμαντη όσο νομίζουμε. Μικροί και ασήμαντοι είναι οι μισθοί και οι συντάξεις. Οι δε ιθύνουσες δυνάμεις που την οδήγησαν στην κρίση δεν είναι ομοιογενείς, ενιαίες, και ομονοούσες. Μερίδες του κεφαλαίου είναι απόλυτα εξωστρεφείς και αποσυνδεδεμένες από το κράτος (πχ εφοπλιστές), άλλες είναι οργανικά δεμένες μαζί του (προμηθευτές, δανειστές) ,άλλες προσπαθούν μια ενδογενή βιομηχανία κλπ κλπ. Είναι σαφές ότι πολύ χοντρικά ο ΣΕΒ εκπροσωπεί εκείνες τις δράσεις του κεφαλαίου που ιστορικά είναι οι πιο ισχνές στην οικονομία. Αυτές της βιομηχανίας.

Εδώ ίσως θα χρειαστεί να στοχαστούμε σε ένα πιο σύνθετο σχήμα για τον τρόπο που οι ελίτ αναπτύσσονται ,και να αποσυνδεθούμε από την απλοϊκή και τελικώς καταστροφική (για την ανάλυση) έννοια της πλουτοκρατίας. Ακόμη είναι αδύνατο να δούμε την πραγματικότητα αν εγκλωβιστούμε σε μια προσωπική ανάλυση του τύπου «ποιος είναι ο Δασκαλόπουλος» «πως τα κονόμησε» κλπ κλπ. Μόνο αν δούμε τις απρόσωπες δομές και ροές του κεφαλαίου μπορούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς επιδιώκεται

Λοιπόν οι βιομήχανοι στην Ελλάδα είναι αφόρητα μικρομεσαίοι με οποιοδήποτε κριτήριο παγκόσμιας κατάταξης .Οι εφοπλιστές είναι απείρως πιο ισχυροί αλλά δεν απασχολούν κόσμο ( μόνο 36,000 σύμφωνα με τις στατιστικές) και τέλος δεν θέλει πολύ εξυπνάδα να δούμε πως το τραπεζικό κεφάλαιο είναι το πιο ευνοημένο και από την δημιουργία της κρίσης αλλά και από την «λύση» της μέσω ΔΝΤ. Προσοχή πρέπει να δούμε αυτές τις διαφορές ως διαφορές δυναμικής και ροής και να μην ξεγελαστούμε με το αν ο Αλφα είναι και βιομήχανος και μέτοχος τράπεζας και με καράβια. Γιατί τελικά οι ροές του κεφαλαίου είναι απρόσωπες και οι καπιταλιστές είναι οι διαχειριστές και εγγυητές της αέναης διόγκωσης του.(1)

Από αυτήν την ταξινόμηση των απρόσωπων ροών προκύπτει μια ενδιαφέρουσα περιπλοκή. Η πιο ισχνή μερίδα του κεφαλαίου είναι εκείνη που αναγκαστικά έχει ανάγκη μιας ορατής ηγεμονίας στο απτό επίπεδο της πολιτικής. Η σύγχρονη αστική τάξη στην ολότητα της δεν έχει καμία ανάγκη ορατής απτής παρουσίας, αλλά ως βιομηχανική είναι οργανικά συνδεδεμένη με την κοινωνία. Είναι πανεύκολο να βγάλεις μερικά δις ως ραντιέρης ή εφοπλιστής στο City ,αλλά κομματάκι δύσκολο να βγάλεις τα ίδια λεφτά από μια βιομηχανία.

Η ίδια η κρίση παραγωγικότητας της χώρας είναι ακριβώς η χαμηλή κερδοφορία της βιομηχανίας σε σχέση με άλλους τομείς.

Η περιπλοκή καθιστά και την «αριστερή» λύση τόσο βασανιστική. Γιατί αν ο βιομηχανικός τομέας ήταν ανεπτυγμένος τότε μια απλή «κοινωνικοποίηση» θα άλλαζε εισοδήματα. Τώρα όμως τι να κοινωνικοποιήσουμε τα δάνεια, τα καράβια που δεν απασχολούν έλληνες; Το ίδιο αδιέξοδο έχει επισημάνει ο Βεργόπουλος εδώ και καιρό λέγοντας πως αν βρεθούν 140 δις είναι αδύνατο να επενδυθούν γιατί δεν υπάρχουν οι παραγωγικές δομές.

Αυτή η δομική συνθήκη περιπλέκεται καθώς η λαϊκή δυσανεξία τροφοδοτείται από ιδεολογήματα κενολογίας ,και απλοποίησης όπως πχ η πλουτοκρατία,ο νεοφιλελευθερισμός κλπ

‘Έρχεται λοιπόν ο Δασκαλόπουλος ως διαχειριστής ως εκπρόσωπος ροών και δυναμικών του κεφαλαίου και προσπαθεί να ορίσει μια συνθήκη ανάπτυξης αυτής της μερίδας όχι ως πολιτικό κομματικό ζήτημα, αλλά ως στρατηγική συμφωνία με τους αναγκαστικούς συνομιλητές του. Η ανοικτή αυτή διακήρυξη εμπεριέχει στοιχεία «αστικής» ευθύνης δηλαδή ανάληψης ευρύτερου κοινωνικού ρόλου ,στοιχεία τα οποία δεν είναι οργανικά σε άλλες ροές του κεφαλαίου. Οι λοιπές ροές του κεφαλαίου κινούνται σε μια συνθήκη «απογείωσης» «απεδαφοποίησης» από την κοινωνία και για αυτό δεν χρειάζονται ούτε συνεντεύξεις ούτε διακηρύξεις.

Αυτήν την στρατηγική στόχευση μιας ανάπτυξης του ατροφικού βιομηχανικού κλάδου, σε μια νέα ισορροπία με την κοινωνία, οι πολιτικοί εκλαμβάνουν ως μπερλοσκουνισμό. Είναι σαν κάποιον που παρακολούθησε την τελευταία συναυλία του Π. Σιδηρόπουλου αλλά το μόνο που θυμάται ήταν τα μακρυά μαλλιά του κιθαρίστα της «Σπυριδούλας».

Η ελληνική οικονομία θα κινηθεί το προσεχές διάστημα σε μια μεγάλη αβεβαιότητα. Οι «κατέχοντες» στοχάζονται, συνδιαλέγονται ,προτείνουν, κάνουν ότι μπορούν. Οι υπόλοιποι τι κάνουν. Κλείνουν τα αυτιά τους, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Η γνώμη μου είναι ότι οι αντιδράσεις των συντηρητικών πολιτικών ήταν σαν τις γκριμάτσες της Τζούλιας μετά το DVD. Υποκρισία για τηλεθεατές του Star.

Η αντίδραση της αριστεράς είναι πιο λογική.

Ωστόσο κατά την γνώμη μου η πιο σωστή στάση θα ήταν να αποδεχτεί η κοινωνία την πρόταση Δασκαλόπουλου ως θετική αυτοδέσμευση ,ως βάθρο μιας πειρατικής μάχης. Δηλαδή μιας μάχης με κανόνες, και σημαίες.

Αν ο Δασκαλόπουλος θέλει μη κρατικοδίατο καπιταλισμό τότε εδώ είμαστε

Να μας πει τι θέλει και πως το θέλει, αλλά και να μας δείξει τι θα κάνει. Που και πως θα επενδύσει. Σε ποιους τομείς ,με ποιες κοινωνικές επιπτώσεις .Επιτέλους ας ξεφύγουμε από τον σιωπηλό άρρητο μαυραγοριτοισμό την σιωπηλή κομπίνα της αρπαχτής. Οχι για τα κέρδη τους αλλά για την προοπτική μας. Για την προοπτική των εργαζομένων όχι σε μια ταξική υποχώρηση αλλά σε μια σαφέστερη οριοθέτηση της ταξικής πόλωσης.

Η έρπουσα κρίση του ληστρικού κρατικοδίαιτου αφανούς κομπιναδόρικου καπιταλισμού απεκάλυψε ότι υπάρχουν καπιταλισμοί που έρπουν φθείρονται αενάως αναπαράγοντας εντός τους όχι την ανατροπή τους αλλά τις νεοπλασίες της ακρότητας που παριστάνει την ανατροπή. Και να παραδώσει η αστική τάξη την εξουσία ποια οικονομία  ακριβώς θα διαχειριστεί η «εργατική»;

Πειρατική μάχη με σημαίες ,παρά κρουαζιέρα στις αυταπάτες.

(1) Περιοδικό Θέσεις τεύχοσ 110

Δημιουργικές σκέψεις για τους Marx,Weber,Popper,Belrin.Ο Φ.Νικολόπουλος τις καταθέτει στο συνέδριο του Συν.

Οι αναζητήσεις για δημιουργικές συνθέσεις ,στο θεωρητικό επίπεδο συνεχίζονται (ευτυχώς...) Με χαρά είδαμε στην Αυγή το ακόλουθο κείμενο του Φίλιππου Νικολόπουλου, Δρ Κοινωνιολογίας, Πανεπιστιμιακού.(Bold LLS)

Η πραγματοποίηση του έκτακτου συνεδρίου του ΣΥΝ, πέραν ο,τιδήποτε άλλου, είναι και μια ευκαιρία για έναν ειλικρινή διάλογο γύρω από ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα, που απασχολούν κυρίως εκείνους τους συντρόφους που αναζητούν μια νέα δυναμική του κόμματος μέσα σε συνθήκες ασφυκτικές για τους εργαζόμενους, λόγω εξαιρετικής οικονομικής κρίσης, συνθήκες που κανονικά έπρεπε να αυξάνουν την πολιτική επιρροή της αριστεράς. Ο θεωρητικός εμπλουτισμός πρέπει να ενισχυθεί, παράλληλα με τη διατύπωση ρεαλιστικών θέσεων διεξόδου και αύξηση της πολιτική αποτελεσματικότητας του κόμματος.




Η Ριζοσπαστική Ανανεωτική Αριστερά είναι σκόπιμο να εμβαθύνει στο νόημα του «ανανεωτικού», στις βασικές αρχές και θέσεις της και στις διαφορές της με τη "δογματική Αριστερά" (το πράγμα θέλει όντως κάποια προσοχή, δεδομένου ότι και οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ διατείνονται ότι δεν ανήκουν στην "Ορθόδοξη Αριστερά", αντιτίθενται στο ΚKΕ και δεν αποδέχονται, όλες τουλάχιστον, ότι αποτελούν έκφραση αριστερισμού). Κι αυτό πρέπει να γίνει με έμπνευση γραμμής μακράς πνοής. Δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε μέσα στις πιέσεις του «ασφυκτικού παρόντος» και των ενδεχομένως κοντόφθαλμων πολιτικών επιλογών, που κάνουμε με βάση τις δικές του απαιτήσεις. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε απ' την εκάστοτε συγκυρία, να προσδιοριζόμαστε απ' αυτήν και ουσιαστικά να "ετεροπροσδιοριζόμαστε". Είναι αναγκαίο η θεωρητική και πολιτική μας προοπτική να τραβήξει πολύ μακρύτερα.



Η Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά (ΡΑΑ), κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διευρύνει τη θεωρητική της κάλυψη και παράλληλα ν' ανοιχτεί ακόμη περισσότερο στον οικολογικό χώρο. Σωστός ο όρος «δημιουργικός μαρξισμός» που χρησιμοποιείται στο κείμενο Π. Λαφαζάνη, Α. Καλύβη κ.ά. -αν και θέλει πιο ακριβή προσδιορισμό-, αλλά δεν είναι αρκετό να μένουμε μόνο μέσα στα όρια αυτής της παράδοσης. Ο μαρξισμός υπήρξε μια μεγάλη συμβολή στη ριζοσπαστική κοινωνική θεωρία, αλλά μπροστά στη συνθετότητα που παρουσιάζουν τα σύγχρονα προβλήματα της ανθρωπότητας σκόπιμο είναι να συνδυασθεί και με άλλες θεωρητικές προσεγγίσεις (π.χ. ο Μαρξ στον καιρό του προβληματίστηκε κυρίως γύρω απ ʼτην αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας, σήμερα η αντίθεση ανθρώπου και φύσης είναι εξ ίσου σημαντική).



Απαιτούνται νέα θεωρητικά εργαλεία για να αντιμετωπίσουμε τις νέες σύνθετες κοινωνικές (και εν πολλοίς αντιφατικές) καταστάσεις. Απαιτείται να ληφθούν περισσότερο υπόψη σύγχρονες επιστημονικές και θεωρητικές αναλύσεις που εστιάζουν α) στην ορθολογική, θετική κι εμπειρική (με επιστημονικούς όρους) προσέγγιση της πραγματικότητας ώστε να την ελέγχουν αποτελεσματικότερα (η αριστερά πάντα είχε πλούσιο όραμα και πίστη, αλλά της έλειπε ή ικανότητα (εμπειρική και θετικιστική) ελέγχου της πραγματικότητας, έπασχε συχνά από σύνδρομο «ετερογονίας των σκοπών»: «Γι' αλλού πηγαίνω και αλλού τελικά φθάνω» β) στον ρόλο της δράσης των ατόμων και των συλλογικοτήτων ανεξάρτητα από δομικούς προκαθορισμούς, ή ασχολούνται περισσότερο - συγκριτικά με τις θεωρίες σύγκρουσης- με τη διάσταση της συντήρησης κι αναπαραγωγής ενός κοινωνικού συστήματος. Το να λαμβάνονται υπόψη στοιχεία από τις παραπάνω θεωρίες δεν σημαίνει ακριβώς αποδοχή τους (στο σύνολο τους) ούτε εκλεκτισμό, δεδομένου ότι η βασική θεωρητική γραμμή μας είναι πάντα συγκρουσιακή με μαρξιστική αφετηρία. Η ίδια η μαρξική θεωρία στο σύνολο της αποτελούσε (επιστημολογικά ) σύνθεση στοιχείων πολλών επί μέρους θεωριών (πράγμα που έχει συμβεί και με άλλες θεωρίες μεγάλου διαμετρήματος), αλλά με ευδιάκριτη κεντρική επαναστατική γραμμή. Ακόμη περισσότερο δεν είναι σκόπιμο να μονοπωλείται το επαναστατικό, το ριζοσπαστικό και η διαλεκτική σκέψη -στην ευρύτερη έννοια τους-αποκλειστικά από τον μαρξισμό. Επαναστατικές διαδικασίες (γενικά μιλώ) υπήρχαν και θα υπάρχουν ανεξάρτητα απʼ την εμφάνιση του μαρξισμού. Ο τελευταίος υπήρξε και είναι πολύτιμο εργαλείο σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο για την προώθηση αυτών των διαδικασιών, αλλά δεν είναι και το μόνο, από πλευράς συγκρουσιακής κοινωνικής θεωρίας ή δεν είναι το μόνο από πλευράς θεωρητικής κάλυψης της σύγχρονης σοσιαλιστικής πρότασης. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερα θεωρητικά ανοίγματα και μεγαλύτερο θεωρητικό εμπλουτισμό της εναλλακτικής μας πρότασης απέναντι στην αντι-οικολογική κοινωνία του νεοφιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποιημένης εκμετάλλευσης και της ταξικής αδικίας.



Το ζήτημα είναι να συγκερασθούν τα βασικά στοιχεία του μαρξιστικού (ανθρωπιστικού) επαναστατικού οράματος, η διαλεκτική μεθοδολογία του Κ. Μαρξ, (που δεν ήταν ακριβώς δική του και τις ρίζες της μπορούμε να τις αναζητήσουμε όχι απλώς στον Έγελο αλλά και στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία) και πολλά σωστά σημεία της ανάλυσής του για τη δημιουργία, τη συσσώρευση, την αναπαραγωγή και επέκταση του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο με τη σύγχρονη συμβολή των δυτικών κοινωνικών επιστημών και ιδιαίτερα της κοινωνιολογίας και της αναλυτικής κοινωνικής ψυχολογίας.



Η ανθρώπινη πορεία και Ιστορία δεν «προχωρεί ως τρένο» που περνάει από προκαθορισμένους «σταθμούς» και που ο «μηχανοδηγός του» μπορεί να το επιβραδύνει ή επιταχύνει. Η σύγχρονη Αν. Α. πρέπει να απαλλαγεί από την εμμονή του «προκαθορισμένου (ντετερμινισμός), που βαθύτερα αποτελεί υποκατάστατο της «θείας πρόνοιας» (η μελέτη στοιχείων της κοινωνιολογίας του Μαξ Βέμπερ πάντα χρήσιμη, ιδιαίτερα όσον αφορά την επιστημολογική κριτική της υποτιθέμενης «νομολογικής» επιστημονικής γνώσης σχετικά με τα κοινωνικά φαινόμενα, δεν είναι σκόπιμο ούτε επιστημονικά ορθό ο Μαχ Βέμπερ να αντιπαρατίθεται ολοκληρωτικά στον Κ. Μαρξ σʼ όλη την γραμμή των των επιστημονικών ζητημάτων με τα οποία ασχολούνται) Υπάρχουν ιστορικές - κοινωνικές τάσεις, όχι ακριβώς ιστορικονομοτελειακοί προκαθορισμοί (η μελέτη της σκέψης του Κ. Popper ενάντια στο νομοτελειακό ιστορικισμό είναι χρήσιμη, όπως επίσης και ο τρόπος σκέψης του Ισ. Μπέρλιν γύρω από την Ιστορία και την πάλη των Ιδεών). Η παραπάνω απαλλαγή οδηγεί και στην αποφυγή της «θεοποίησης της σκοπιμότητας», των τακτικών «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και σε άλλες υπερβολές.



Η υπόθεση της σοσιαλιστικής προοπτικής μπορεί να μην έχει ακριβώς την βεβαιότητα κάποιας νομοτέλειας, συσχετίζεται όμως στηρίζεται και τροφοδοτείται από εμπειρικά τεκμηριωμένη ιστορικοκοινωνική τάση προς την κατεύθυνση της αμφισβήτησης του καπιταλισμού. Μπορεί επιπλέον να περιλάβει (και να ενισχύεται βέβαια απ' αυτήν) τη βεβαιότητα «των ίδιων των αγώνων», που έχουν, αφʼ ενός μεν, χαραχθεί πάνω στη βάση «επιλογής αξιών» και της ορθής ιστορικής αντίληψης γύρω απʼ τις υπάρχουσες κοινωνικές τάσεις και αφʼ ετέρου, πραγματοποιούνται μέσω προγραμμάτων δράσης ατόμων και συλλογικοτήτων. Αυτές οι τοποθετήσεις μάς κάνουν πιο ανεκτικούς στην «άλλη άποψη» περί σοσιαλισμού, αλλά και στον «άλλο τρόπο ζωής και σκέψης» πέρα απʼ τη σοσιαλιστική στράτευση και αξιακή δέσμευση. Ωστόσο αυτή η ανοχή και το ελεύθερο θεωρητικό άνοιγμα δεν αποφασίζονται για να καταλύσουμε κάθε έννοια «κόκκινης γραμμής» στις δικές μας θέσεις που εμπνέονται από τη σοσιαλιστική προοπτική, αλλά για να βρούμε νέες ευκαιρίες να προβληματιστούμε πάνω στις δικές μας γραμμές και επιλογές και έτσι να αυξήσουμε τον ιδεολογικό και θεωρητικό μας πλούτο: σκληροί στρατιώτες στις αντιστάσεις μας και στα ανυποχώρητα ΟΧΙ μας, αλλά διακρινόμενοι από ελεύθερο, αδογμάτιστο και ερευνητικό πνεύμα!

Αυγή 13/5/2009

Για τα μπάζα

Με μια συγκέντρωση ισάξια σε όγκο με συλλαλητήριο ποδοσφαιρικής ομάδας Γ ερασιτεχνικής.



Χωρίς ένα λεπτό σιγής ή το παραμικρό συμβάν πένθους. Τουλάχιστον στο γήπεδο κάνουμε και κανένα λεπτό σιγής.


Μαζευτήκαμε 300 άτομα απλώς για να μετρήσουμε τους απόντες και να κάνουμε μια μηχανική πορεία ρουτίνας στο Σύνταγμα, την ώρα που άλλοι τόσοι έπιναν καφέ στην Κοραή και ψώνιζαν στον Βασιλόπουλο.


Τελικά το ΔΝΤ είναι εγκατεστημένο στις ψυχές, πολύ πριν τις τσέπες και γι’ αυτό μάλλον εγκαθίσταται τόσο εύκολα.


Ούτε για γέλια ούτε για κλάματα δεν είμαστε


Για τα μπάζα είμαστε άπαντες.

Avatar vs Blade Runner .Δυστοκίες για το αριστερό υπερθεάμα

O Gilles Deleuze τοποθετεί το τέρας εντός της ανθρωπότητας.Ισχυρίζεται ότι ο άνθρωπος είναι το ζώο που μεταβάλλει το είδος του.Ας πάρουμε τον ισχυρισμό στα σοβαρά.Τα τέρατα εξελίσσονται και η επιστήμη κάνει αυτό ακριβώς.Η ανθρωπότητα μετασχηματίζεται,αλλά μετασχηματίζει την ιστορία και την φύση της.Το πρόβλημα δεν είναι πλέον να αποδεκτούμε τις ανθρώπινες τεχνικές του μετασχηματισμού ,αλλά να μάθουμε από αυτές να τις προσέξουμε,και να αποφασίουμε αν θα τις χρησιμοποιήσουμε ως πλεονέκτημα ή ως βάρος


(A.Negri The Multitude,p 194 ,μτφ LLS)

Αυτήν την χρονιά είδαμε μια από τις πιο συντηρητικές ταινίες. Η παγκόσμια επιτυχία της είναι ανησυχητική καθώς όσο και ο απλοϊκός τρόπος με τον οποίο η ταινία αυτή αντιμετωπίστηκε από κριτικούς της Αριστεράς. Αναφέρομαι στο Avatar.

Για τους ελάχιστους που δεν το έχουν δει, η υπόθεση αφορά ένα ιθαγενή εξωγήινο πολιτισμό ,μου επιβιώνει σε αρμονία με την φύση και οποίος απειλείται από την επέλαση ενός στρατιωτικού επιχειρηματικού ομίλου που θέλει να εξολοθρεύσει τους ιθαγενείς για να προσποριστεί τα πολύτιμα υπεδάφη. Ένας στρατιώτης του ¨κεφαλαίου» μέσω μιας τεχνολογίας διασπάται ψυχοσωματικά και ενώ το ανθρώπινο σώμα του παραμένει ζωντανό σε στοιχειώδη οργανική ζωή, ο ίδιος μετακομίζει εντός ενός εξωγήινου σώματος. Ακολουθεί η συνειδησιακή σύγκρουση και ο στρατιώτης τελικά αποφασίζει να πολεμήσει με τους ιθαγενείς τους εισβολείς και τελικά να ηγηθεί και να νικήσουν. H υπόθεση διανθίζεται με το απαραίτητο love story, και τους απόλυτους μανιχαισμούς καλών κακών.

Σε πρώτη ανάγνωση η υπόθεση παραπέμπει σε καπιταλιστική επέλαση απέναντι στην φύση ,και με αυτό την ανάγνωση υπνώτισε τους πάντες.

Κατά βάθος αποτελεί μια βαθιά συντηρητική αντιδραστική συναισθηματική αναδίπλωση προς τις πιο παραδοσιακές αξίες της σύγχρονης δεξιάς.

Το κεφάλαιο είναι το πρόσχημα το προκάλυμμα για την οριοθέτηση της ανθρώπινης θετικότητας της επινοητικότητας, της τεχνολογίας, ενώ η ιθαγένεια ,έστω και εξωγήινη, στην «φυσική» αρχαϊκή κοινότητα.

Ο Cameron μας λέει, μακριά από την θετική αναζήτηση, την επινόηση την αμφισβήτηση των παραδομένων, των φυσικών νόμων ,και των «φυσικοποιημένων» κοινωνικών νόμων, και επιστροφή στην παράδοση της «φύσης», και στις παγιοποιημένες αρχαϊκές κοινωνικές δομές. Βεβαίως για αυτό επιστρατεύει την πιο εύπεπτη τεχνολογία ,και τα κλασσικά κλισέ.

Στον αντίποδα του υπέρ αντιδραστικού Avatar πριν αρκετές δεκαετίες είδαμε το αριστουργηματικό Blade Runner .

Εδώ η υπόθεση παραπέμπει απ’ ευθείας στην θετική επινοητικότητα που φτάνοντας στα όρια της δημιουργεί «σχεδόν» ανθρώπους τις «ρέπλικες» .Η ταινία ουσιαστικά παρακολουθεί την τραγική μοίρα των «ανθρωποειδών» που ενώ αρχικά υπερασπίζονται την υβριδική αλλά ελλιπή φύση τους, στο τέλος μέσα από τον ανταγωνισμό τους με τον άνθρωπο διώκτη και κατασκευαστή «ανθρωποποιούνται» δηλαδή αποκτούν συνείδηση της τραγικής ελλειμματικότητας, και τραυματίζονται ψυχικά. Σε μια μοναδική κλασσική σκηνή ο Roy Batty (Rutger Hauer), αυτοκτονεί, ως μια απόλυτη αποδοχή της ανθρώπινης συνείδησης του που ασφυκτιά στο σώμα μιας «ρέπλικας»

Μέσα λοιπόν από το κινηματογραφικό υπερθέαμα , εκβάλουν στην δημοσιότητα οι στρατηγικές ,οι οπτικές ,οι συντεταγμένες του κοινωνικού ανταγωνισμού ,της κοινωνικής πόλωσης.

Παρατηρείται εδώ και χρόνια μια καθήλωση της Αριστεράς σε μια δυσπιστία προς το υπερθέαμα, ένας φόβος ,που πολλές φορές φτάνει στην εχθρότητα την πολεμική.

Το υπερθέαμα εννοείται ως βιομηχανικό προϊόν του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, που μαγεύει τα πλήθη, τα καθιστά άβουλα εισιτήρια μιας επαναλαμβανόμενης συνθήκης προσέλευσης και υπακοής.

Απέναντι στον τεχνολογικό γιγαντισμό ,προτιμείται το μικρό το χειροποίητο, το άμεσο ,το προσωπικό, το low budget .

Είναι μάλλον μια συνηθισμένη ρουτίνα ,υπόλειμμα μιας γενικότερης έλλειψης φαντασίας αλλά και αδικίας προς την ίδια την πραγματικότητα. Ο Αϊζενστάιν κάνει υπερπαραγωγές πολίτης Καίην είναι υπερθέαμα κλπ κλπ

Το πιο εξωφρενικό όμως είναι ότι η σύγχρονη αριστερά είναι ένας ακούσιος πρωταγωνιστής ενός αντιδραστικού συντηρητικού επαναλαμβανόμενου υπερθεάματος .Πρόκειται για την τηλεοπτική παραγωγή «αντικαπιταλιστικές κινητοποιήσεις». Δηλαδή το τεράστιο δωρεάν τηλεοπτικό προϊόν που παράγουν οι διαδηλώσεις και οικειοποιούνται μεταστρέφουν επανακατασκευάζουν οι τηλεοράσεις. Πρόκειται τεχνικά για ένα reality show υψηλών προδιαγραφών με ενσωματωμένα όλα τα κινηματογραφικά είδη. Καταδιώξη ,κυνηγητικό ,αγωνία, αίμα, θρίλερ, τρόμος, αθωότητα ,κλάμα. ,θρήνος ,σπλάτερ κλπ

Προσοχή!

Δεν αναφέρομαι σε μια έννοια «εκμετάλλευσης» μιας υποκλοπής ενός νοήματος από τους αυτουργούς του ,στον κόσμο της εικόνας. Δεν αναφέρομαι σε καμία «απαγωγή» του εμμενούς βιώματος της διαδήλωσης ,ως σωματικής εκούσιας δαπάνης, στον χωρόχρονο της πολιτικής συγκυρίας ,από το «πραγματικό» στο «εικονικό». Αναφέρομαι στην αδυναμία να μετατραπεί η σημερινή μιντιακή συνθήκη του γιγαντιαίου τηλεθεάματος προς όφελος των δυνάμεων της μαχόμενης εργασίας.

Αυτό που έγινε με τα θύματα της Marfin είναι μια τρομερή ήττα της Αριστεράς.

Η αντίδραση για την δολοφονία που εκφράστηκε με έγγραφα και ανακοινώσεις ήταν αμελητέα απέναντι στην γιγαντιαία εκστρατεία οικειοποίησης από τις πιο δεξιές συντηρητικές δυνάμεις

Προφανώς δεν αναφέρομαι στην πολιτική προσπάθεια συκοφάντησης της αριστεράς. Αυτή δεν παίζει ρόλο γιατί αυτή είναι πολιτικολογία

Η μιντιακή αντιδραστική αντεπίθεση εκφράστηκε με την περιστολή του γεγονότος στο «τηλεοπτικό» ανθρώπινο, στο μέγεθος που η τηλεόραση κατασκευάζει για τα πρόσωπα μέσα από τις τεχνικές της μελοδραματοποίησης. Μεσημεριανάδικα, κακορίζικοι πανελίστες, μουσικές επενδύσεις, γκρο πλαν, αγανακτισμένοι πολίτες κλπ. Ο συνειρμός απλός. Διαδηλώσεις ,αριστερά ,φόνοι

Εκεί έρχεται η αντίδραση και εξαπολύει μια ιδεολογική αντεπίθεση μεγατόνων γιατί στοχεύει το συναίσθημα

Και τι γίνεται

Έρχεται η αποιδεολογικοποιημένη αριστερά που θαύμασε το αντιδραστικό Avatar γιατί καταγγέλλει το κεφάλαιο!! (μεταξύ μας εδώ κοτζαμ Ζιζεκ μας είπε ότι σχεδόν καλό) ,και αδρανεί να επινοήσει να κατασκευάσει θετικά το δικό της «υπερθέαμα»

Δηλαδή 5,000 άνθρωποι με κεριά, σιωπηλοί, μαζεμένοι σε μια γωνιά θα περνούσαν απαρατήρητοι;

Θα μπορούσα να αραδιάσω δέκα ιδέες για ένα συμβάν που αναγκαστικά θα εισέβαλε στον τηλεοπτικό χρόνο, και να αποδιοργανώσει εκ των ένδον την μιντιακή συνθήκη, και τέλος πάντων όση φαιά ουσία ξοδεύεται για το συνέδριο του Συν θα μπορούσε να επενδυθεί στην «κατασκευή» ενός τηλεοπτικού Blade Runner του πλήθους των εθελοντών.