Kala ksemperdemata:Κρήτη και Drag Racing

Ένα πολύ ενδιαφέρον γεγονός των εκλογών είναι η καθολική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Κρήτη .Η ανθρωπογεωγραφία, ο κοινωνικός δυναμισμός του νησιού αποτελούν μια ιδιόμορφη παρακαταθήκη την οποία αγνοώ πως διαχειριστούν οι αρμόδιοι.

Η Κρήτη παρουσιάζει δυναμισμό ευρωπαϊκής περιφέρειας, με σχετικά ορθολογικό μείγμα Γεωργίας, κτηνοτροφίας, βιομηχανίας ,τουρισμού, εκπαίδευσης. Κρατά τους  νέους επιστήμονες  στο νησί περισσότερο από οποιαδήποτε ελλαδική περιοχή  δημιουργώντας μια εγγενή ροπή ανάπτυξης. Σε σχέση με όλες τις άλλες περιφέρειες,  η Κρήτη έχει τα πιο προχωρημένα χαρακτηριστικά ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η ανεργία της , ακόμη και στην φετινή χρονιά ρεκόρ είναι σχετικά η χαμηλότερη από τον γενικό μέσο όρο.

Η συριζική επικράτηση σε ένα τέτοιο σχηματισμό σχηματίζει μια ιστορική ασυμμετρία: με ένα ιδεολογικό εξοπλισμό από παραδοσιακές περιοχές της ιδεολογικής γεωγραφίας πχ. σοσιαλισμός μέσω νησίδων μονοπωλίων Δεκο, copy paste ακαδημαϊκός " αντινεοφιλελευθερισμός" , ναρκισσισμός της εξαίρεσης του " Γαλατικού χωριού " κλπ τοποθετεί ακουσίως τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια κίνηση που γίνεται προωθητική μόνο αν γίνει Left Liberal.Ο Τσίπρας μπαίνει στην πίστα για formula 1 με αυτοκίνητο και pit team για  drag racing.Το πρώτο κόμμα στην Κρήτη δεν μπορεί είναι κόμμα τυφλής αγανάκτησης , είναι κόμμα διαταξικού δυναμισμού και εξωστρεφούς βλέμματος έστω και ακουσίως.

Η επερχόμενη Σαμαρική διακυβέρνηση έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να αναδείξει ο ΣΥΡΙΖΑ   τις φυσιολογικές του αγκυλώσεις παραπάνω από ότι αυτές υπάρχουν. Με την έννοια αυτή το αποτέλεσμα αποτελεί μια συνολική υπαναχώρηση. Κάνει όλα τα κόμματα να εκφραστούν με την πιο πρωτόλεια γλώσσα τους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γινόταν πρώτο κόμμα θα γινόταν left liberal από ανάγκη, ενώ τώρα με αντιπολίτευση copy paste από την Πλατεία και τον Αμυρά μπορεί να ηγεμονεύσει εύκολα καταπνίγοντας μετά το ΚΚΕ , την Ανταρσύα   και την Δημαρ.

Η ιστορική καμπή δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει αντιπολίτευση αλλά αν μπορέσει να κάνει παραγωγική αντιπολίτευση αντιγράφοντας τις πιο προωθημένες  πλευρές μιας ζώσα κυβερνώσας  αριστεράς πχ στην Brazilia  παρά τις πετρελαϊκές τελετουργίες στο Carakas.

Η Δημαρ έχει ένα αντίστοιχο δίλημμα .Η ιστορική της " αποστολή " την οδηγεί στην κριτική υποστήριξη μιας κυβέρνησης "εθνικής σωτηρίας" . Χωρίς μια τέτοια κίνηση το όλο εγχείρημα της ακυρώνεται. Εδώ όμως θα παιχτεί και ένα παιχνίδι της συγκυρίας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολιτευθεί με μια θεματολογία σκληρού αντιμνημονίου , μακριά από τις γόνιμες λεπτεπίλεπτες αναθεωρήσεις του μεσοδιαστήματος μεταξύ των δύο εκλογών,   τότε προφανώς θα αποδυναμώσει την Δημάρ ασκώντας μια τυπική λαϊκιστική κριτική από τα " αριστερά" .Ταυτόχρονα όμως έτσι ο Σύριζα θα υπονομεύσει την οποιαδήποτε προοπτική του να γίνει κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε βασιζόμενος σε μια έντιμη παραγωγική διγλωσσία ,περίτεχνων ταξινομήσεων μεταξύ καταγγελιών , αναδιαπραγματεύσεων , αποσιωπήσεων, διαφορών μεταξύ γραπτών και προφορικών προγραμμάτων κλπ. Αν επιλέξει την αδρή διάλεκτο Στρατούλη Λαφαζάνη για να πλήξει μια κυβερνώσα Δημάρ , τότε έχει ανοίξει διάπλατα την  πόρτα να τον πλήξουν οι Ανεξελ αλλά και ΧΑ με παραφθορές της ίδιας διαλέκτου.

Μια έντιμη καθαρή συμμετοχή της Δημαρ σε μια μεσοπρόθεσμη προσπάθεια σωτηρίας, μέσω ενός ιστορικού συμβιβασμού είναι πολύ παραγωγική. Το σκηνικό θα γίνει παραγωγικότερο αν ο Τσίπρας αντλήσει από την παρουσία του ως Ευρωπαίου πολιτικού, από την παρουσία του στο CNN , τους FT και απομακρυνθεί από τις κολακείες των χρυσαυγιτικών βοριδικών τοπικιστικών κινημάτων " έξω από την αυλή μου" .Τότε όλα μπορούν να γίνουν ξαφνικά πιο ελπιδοφόρα. Στην αντίθετη περίπτωση η βαλκανική μεσανατολική μας μοίρα μας γνέφει με την γνώριμη εξωτική σαγήνη της για να μας καθηλώσει στην ολοκληρωτική ναρκισσιστική αυτοκαταστροφή.

Εικόνα:http://www.biljanaunkovska.si/

Κωμωδία Παρεξηγήσεων

Τα δελτία των CNN ,BBC αυτήν την εβδομάδα είχαν κάτι από σύγχυση Λεβέντη στο κανάλι 69.Οι τύποι τα έχουν " παίξει " τελείως. Από την μια πλευρά, η έκβαση των εκλογών σκιαγραφείται ως μονομαχία σκότους φωτός ,ταυτόχρονα όμως, φιλοξενούνται ρεπορτάζ όπου πχ ο  CEO της  AXA (παγκόσμιας ασφαλιστικής επενδυτικής εταιρείας) καγχάζει με τον δημοσιογράφο που απλώς υπαινίσσεται απλώς ένα Grexit καλώντας τον να ξαναδιαβάσει την ελληνική μυθολογία και τι σημαίνει το κουτί της Πανδώρας (εδώ).  Σε άλλο ρεπορτάζ του BBC παρουσιάζονται οι νεαροί Έλληνες ευπροσάρμοστοι, με εγγενή επιχειρηματικότητα έτοιμοι να υπερβούν την κρίση αφήνοντας τα στερεότυπα στο παρελθόν. Η σύγχυση είναι διεθνής, μια στο καρφί και μια στο πέταλο.

Στο εσωτερικό ο οιονεί κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ εξαντλεί όλα τα προς τα δεξιά, όρια μετάλλαξης του, κρατώντας μερικά ρητορικά προσχήματα στοιχειώδους κομματικής συνέπειας. Δεν θέλει και πολύ ανάλυση να καταλάβεις ποια ακριβώς σταθερότητα εγγυάται  ο Τσίπρας όταν μιλάει στους Financial Times. Ας μη το πραγματευτούμε  με όρους πολιτικής οικονομίας,  γιατί όσοι δεν έχουν την κατάλληλη προετοιμασία αποδοχής υβριδικών συνθετικών αναγνώσεων της συγκυρίας θα αγχωθούν. Σσσσσς.... μεταξύ μας στην γλώσσα των FT ,σταθερότητα εννοείται αυτό που στα κείμενα της πολιτικής οικονομίας αναφέρονται ως σταθεροί όροι αναπαραγωγής των σχέσεων του κεφαλαίου .Από την άλλη πλευρά η λεγόμενη αστική δεξιά του Σαμαρά έχει αποκαλύψει την οργανική γενετική ένδεια της σε επιχειρήματα, ιδέες, ανθρώπους και έχει μεταμορφωθεί σε μια πιο λαϊκιστική εκδοχή του Λαός του 2007.

Τα ενδιάμεσα μεταρρυθμιστικά ρεύματα στερημένα  από τις θεμελιώδεις κοινωνικές αναφορές που απαιτούν τέτοια εγχειρήματα ( αστική παραγωγική παράδοση, κοινωνία πολιτών , διανοούμενους εκτός κρατικών pay rolls) θα δώσουν μια δύσκολη μάχη με την Δημαρ μάλλον σε ρόλο τελικού ρυθμιστή. Το όποιο μεταρρυθμιστικό ΠΑΣΟΚ πάσχει από οξύ αυχενικό με αποτέλεσμα να κοιτάει μονίμως στο κελί του Άκη στον Κορυδαλλό, ενώ ο " πρακτικός "Μάνος θα επιβεβαιώσει τις αρχές του management :  άλλος είναι ο ρόλος και οι ικανότητες  του ηγέτη και άλλος ο ρόλος και οι ικανότητες του αναντικατάστατου στελέχους.

Οι εκλογές γίνονται ως τυπική κωμωδία παρεξηγήσεων. Ένας δυναμικός ΣΥΡΙΖΑ με φυσιολογικές δουλείες προς εκδοχές Δεκο του deep pasok  και  κινήματα " όχι στην αυλή μου"  προσέρχεται με την πιο ρεαλιστική ατζέντα ευρωπαϊκής αλλαγής .Η  καχεκτική παλαιοδεξιά τον ανακατασκευάζει ως πολιτική μεταμόρφωση του Godzilla για να τον αποκαθηλώσει εκ του ασφαλούς από το μυαλό των ψηφοφόρων της ΕΡΕ.

Η νίκη του Σαμαρά θα στρεσάρει τους πάντες εντός Ελλάδας αλλά θα ανακουφίσει τις αγορές προσωρινά μέχρι το επόμενο χρηματοπιστωτικό επεισόδιο. Άντε τώρα ΠΑΣΟΚ ,Δημαρ να υπάρξουν σε κυβέρνηση με αντιπολίτευση Λαφαζάνη. Ο Αλέξης θα παρατήσει τους FT και θα το ρίξει στο Lenin’s Tomb.Ο Σταθάκης θα γυρίσει στα Χανιά και θα επανεμφανιστεί ο Τειρεσίας Αλαβάνος. Μιλάμε για τραγωδία.

Η νίκη Τσίπρα θα χαλαρώσει το εσωτερικό , θα ταρακουνήσει για μια δυο ημέρες τις αγορές μέχρι ο Αλέξης δώσει συνέντευξη σε τίποτα Bloomberg και εξηγήσει το αυτονόητο: είμαστε " σύντροφοι" με τον Λούλα ρε παιδιά δεν είμαστε η Αλ Κάιντα : Το πρότυπο μας είναι η Νορβηγία εκτός από τον Brevik. Εδώ κοτζάμ υπουργός της "neoliberal" Βραζιλίας μας στέλνει χαιρετίσματα στην πιο διεθνή  εκδήλωση, άλλο τώρα που δεν το πρόσεξαν πολλοί, απορροφημένοι από τα χιλιοειπωμένα ανέκδοτα του τυπικού  liberal left Zizek (εδώ)

Ωστόσο μια κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς  Κουβέλη, χωρίς θέση στην "ναι στο πρώτο μνημόνιο " Κατσέλη, τους Οικολόγους   και λοιπούς " έντιμους" μη αριστερούς τεχνοκράτες ( αυτοί βρίσκονται πάντα σε αφθονία) δεν έχει μέλλον. Γι αυτό η ενισχυμένοι  Δημάρ Οικολόγοι είναι όροι εκ των ων ουκ άνευ. Η ενίσχυση τους είναι όρος επιβίωσης της κυβερνώσας αριστεράς. Η λοιπή αριστερά λειτουργεί στην έντιμη μεταφυσική αναμονή μιας επερχόμενης «ανάστασης» ενός «Οκτώβρη».

Ένας κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ θα έχει βέβαια σοβαρά προβλήματα για να εφαρμόσει εσωτερικές αντιπελατειακές αντισυντεχνιακές μεταρρυθμίσεις. Το ενδιαφέρον θα είναι ότι δεν μπορεί να τις αναβάλει. Με το ΙΚΑ σε διάλυση και τη Γενοπ να εισπράττει το αναλογικά οκταπλάσιο από τον προϋπολογισμό, ο Δραγασάκης δεν θα ρισκάρει το πτυχίο του από το LSE , για μην αγχωθεί ο Φωτόπουλος. Οι Ελληνικές μεταρρυθμίσεις έχουν εξαντλήσει και τα όρια του αυτονόητου. Από ότι φαίνεται αυτό το αυτονόητο κυκλοφορεί ενίοτε όμως στα γραφεία των εκάστοτε υπουργών .Η ελληνική μυθολογία άλλωστε βρίθει από μεταμορφώσεις.

Άντε καλό βόλι και αισιοδοξία .Η απαισιοδοξία είναι η πολυτέλεια των insiders και η απελπισία μετριάζεται πολύ από το χαμόγελο και την αλληλεγγύη του διπλανού αισιόδοξου.

Εκδήλωση Ζιζεκ.Τα ενδιαφέροντα ήρθαν από το Rio και τη Brasilia.

Είδα την εκδήλωση με τους Ζίζεκ Τσίπρα στο διαδίκτυο .Δυστυχώς έχω δει τόσο Ζιζεκ στο Υoutube που η ομιλία του ,μου φάνηκε σαν να βλέπω τον Τζίμη Πανούση .Τα ίδια τρικ, οι ίδιες εξυπνάδες που είναι τόσο δημοφιλείς στους οπαδούς του, μια μανιέρα που έχει εξαντλήσει τα όρια της , αλλά ποτέ δεν σε διαψεύδει.Βέβαια για λόγους αυτοσυντήρησης διατηρεί τις αμφισημίες με τις οποίες είναι " καλυμμένος" για οτιδήποτε. Η ευφορία του κόσμου ήταν τόση ώστε μάλλον δεν έδωσε σημασία  τους υπαινιγμούς ασφαλείας του και απόστασης ,αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Άσε που η υπερβολική εισαγωγή αποσιώπησε την μόνη επίσημα  πολιτική  παρέμβαση του Slavoj: υποψήφιος πρόεδρος Σλοβενίας με την υποστήριξη του Eldr. Εκείνο  που μου έκανε όμως εντύπωση είναι άλλο .Είναι  κάτι που πέρασε τελείως απαρατήρητο.

Σε μια αποστροφή της ομιλίας του ο Κ Δουζίνας μεταφέρει ένα περιστατικό όπου ο υπουργός εργασίας της Βραζιλίας στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος,  Partido dos Trabalhadores (PT) εξέφρασε  την αμέριστη συμπαράσταση του για την επερχόμενη κυβερνητική αριστερή αλλαγή. Δεν   γνωρίζω αν πολλοί σημείωσαν την συμβολική και πολιτική περίπλοκη του περιστατικού .Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο ανάλυσης με την κλασσική πολιτική άλγεβρα .Με όρους μιας στατικής ανάγνωσης θα μπορούσαμε να καταλογίσουμε απύθμενη υποκρισία στον σύντροφο υπουργό και σκόπιμη αβελτηρία στον ΚΔ . Με  τους τυπικούς τρέχοντες όρους ο υπουργός  μιας τυπικής οικονομικής υπερδύναμης που πρωτοστατεί στην " νεοφιλελεύθερη " παγκοσμιοποίηση εκφράζει την αμέριστη συμπαράσταση του στην πιο ελπιδοφόρα αριστερά της Ευρώπης με τη πιο συμπαγή ,στα όρια του δόγματος, "αντινεοφιλευθερη " ρητορεία .Με τους ίδιους τυπικούς όρους ο υπουργός μας κάνει πλάκα καθώς η κυβέρνηση του πρωτοστατεί στο περιορισμό των ροών του ΔΝΤ προς την Ελλάδα, τη στιγμή που  χωρίς αυτούς τους πόρους δεν θα έχουμε ούτε ασπιρίνες. Με την ίδια τυπική λογική θα μπορούσαμε να προσάψουμε στον ΚΔ μια λαϊκιστική αποστροφή η οποία ποντάρισε στα εύπεπτα στοιχεία του " εργατικού κόμματος " της εξωτικής Λατινικής Αμερικής αποσιωπώντας την ουσία της ,δεκαετούς πλέον, Βραζιλιάνικης διακυβέρνησης.

Αυτά θα μπορούσαν να σημειωθούν  σε μια συρμική  αποτύπωση του περιστατικού. Ωστόσο  τίποτα από αυτό δεν συμβαίνει αν δεν κατανοήσουμε τον κόσμο χωρίς τους εννοιολογικούς εγκλωβισμούς του " νεοφιλελευθερισμού".

Η διακυβέρνηση στην Βραζιλία είναι μια τυπικά πετυχημένη αριστερή διακυβέρνηση ακριβώς γιατί παρεμβαίνει δημιουργικά στην παγκόσμια διαδικασία οικονομικής φιλελευθεροποίησης δημιουργώντας συνεχώς συστήματα προστασίας για τους αδύναμους, παράγοντας νέες θέσεις εργασίας. Μια τέτοια διακυβέρνηση ενδιαφέρεται για μια αντίστοιχη Ελληνική αλλαγή στον βαθμό που αυτή παρουσιάζεται στο ίδιο περίγραμμα. Η πιθανή Συριζαικη αλλαγή έχει νόημα ,μόνο αν γίνει μια left liberal κυβέρνηση στους δρόμους των Λούλα, Ρούσεφ. Μόνο σε αυτό το πλαίσιο όλα γίνονται συνεκτικά και εξηγήσιμα. Μάλιστα μπορούν να αποκτήσουν αναπάντεχες παγκόσμιες διαστάσεις. Αντί να βαυκαλιζόμαστε με επικίνδυνες δοξασίες περί Ρωσίας θα ήταν απείρως καλύτερο να επενδύσουμε την γνωριμία του Δουζίνα με τον Υπουργό. Μια επίσκεψη πρωθυπουργού Τσίπρα στην Ρούσεφ αμέσως μετά την Ευρώπη θα έδινε ένα αναμφισβήτητο κύρος. Θα μπορούσαμε να δούμε πως γίνεται μια  αριστερή διακυβέρνηση χωρίς την καταφυγή στις συνταγές του 80.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει την εξής ιδιομορφία .Είναι γραμμένο στην κατανοητή διάλεκτο ΠΑΣΟΚ αλλά δια των πολύ επιμελών αποσιωπήσεων και περίτεχνων διατυπώσεων ,υψηλής φιλολογικής «χειρουργικής» προσπαθεί να κλείσει το μάτι στον ιδιωτικό τομέα υποδηλώνοντας ότι αναζητά μια νέα λειτουργική ισορροπία. Μιλάει την argot εκεί που μπορεί και την γλώσσα των υπαινιγμών στους υπόλοιπους μόνο που η ελληνική αστική τάξη είναι οργανικά λούμπεν αμόρφωτη μακριά από νεύματα και υπονοούμενα. Από την άλλη πλευρά οι πιο νουνεχείς μεταρρυθμιστικές δυνάμεις αντί να εντοπίζουν τις φυσικές αμφισημίες ενός πολυσυλλεκτικού κόμματος, καλό είναι να επιβραβεύουν τις  εκφράσεις ενός υφέρποντος αναγκαστικού εκσυγχρονισμού. Στο σημείο αυτό οι αναλύσεις των  Ανδριανόπουλου (εδώ), Αναστασόπουλου (εδώ) έδειξαν μια ενδιαφέρουσα ευελιξία.

Αλίμονο , όταν στην κεντρική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ κάποιος μεταφέρει την αμέριστη συμπαράσταση υπουργού χώρας των Brics σε μια επερχόμενη κυβέρνηση  χρειάζεται αρκετή πρεσβυωπία για να μην δεις το τρομερά θετικό της υπόθεσης. Είναι κάτι συμβολικά πολλαπλάσιο και πιο παραγωγικό από τις συνεχείς αγωνιώδεις ιδεολογικές αναζητήσεις μέσω της ανατολικογερμανικής  Die Linke. Είναι αμφισβητήσιμο αν οι οργανωτές της εκδήλωσης  κατάλαβαν  τι ειπώθηκε αλλά είναι βέβαιο ότι επαΐοντες " αντινεοφιλελεύθεροι" σφυρίζουν αδιάφορα αδυνατώντας να εντάξουν στην τρέχουσα αφήγηση τους ,το τόσο σημαντικό περιστατικό και τελικά θα αφήσουν ανεκμετάλλευτη μια   ευκαιρία διεθνούς ορίζοντα .Η  Βραζιλιανικη κυβερνώσα  αριστερά  πρωτοπορεί και δεν είναι ανάγκη να  γοητευόμαστε από τη γραφική εκδοχή του πετρελαϊκού κρατισμού στο Καράκας.

Ομιλία Δουζίνα.Περίπου στο 06:00 η αναφορά στον υπουργό

Εικόνα Candido Portinari

Σοσιαλδημοκρατία ,φιλελευθερισμός και κυβερνώσα αριστερά

Εξετάζοντας το προφίλ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές παρατηρούμε δύο ενδιαφέρουσες ομάδες : τους αυτοριζόμενους φιλελεύθερους και τους αυτοριζόμενους σοσιαλιστές σοσιαλδημοκράτες Αν υποθέσουμε  ότι κάθε μια από αυτές τις ομάδες θα συνεισφέρει ακούσια τη θεματολογία της ως συμπληρωματικό στοιχείο μιας πληθυντικής κυβερνώσας αριστεράς τότε νομιμοποιούμαστε να εξετάσουμε ένα ενδιαφέρον  ερώτημα: ευρίσκεται μια κυβερνώσα αριστερά σήμερα ,εγγύτερα σε μια σοσιαλδημοκρατική ή σε μια φιλελεύθερη οπτική;

 Η διερεύνηση δεν μπορεί να γίνει, αν δεν ορισθεί πρώτα με σαφήνεια το επίπεδο εξέτασης .Οι έννοιες της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελευθερισμού τοποθετούνται στο χώρο του υπαρκτού, του ιστορικώς κεκτημένου, της ευρωπαϊκής    εμπειρίας  και όχι στο χώρο του δέοντος , του ιδεώδους μιας φιλελεύθερης ουτοπίας και ενός ιδεατού σοσιαλδημοκρατικού συμβολαίου.

Η σοσιαλδημοκρατία υπήρξε η μεγάλη κατάκτηση του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα για τους εργαζόμενους της Δ.Ευρώπης. Αντιπροσώπευε το μέγιστο βαθμό αναδιανομής εισοδημάτων εντός καπιταλισμού , το καλύτερο σημείο ισορροπίας κεφαλαίου εργασίας πρός όφελος της εργασίας .Ωστόσο το ισοζύγιο αυτό δεν προέκυψε μόνο από τους αυστηρά ταξικούς ή και γεωπολιτικούς προσδιορισμούς μιας εποχής έντασης δύο συστημάτων οικονομίας, προέκυψε και από τις ευεργετικές μορφές που πήρε η οργάνωση της εργασίας , και η κατακτημένη ισχυρή δομή του κράτους στη Δύση. Μεγάλες βιομηχανικές μονάδες με μεγάλη σώρευση ανθρώπινου δυναμικού σε βιοπολιτικες συνθήκες ταξινόμησης, οργάνωσης και ελέγχου. Η σοσιαλδημοκρατία προκύπτει ως ταξικός συσχετισμός που εδραιώνεται επάνω στην συγκεκριμένη μορφή της μεγάλης βιομηχανικής μονάδας. Τα μεγάλα συνδικάτα ορίζουν την μορφή ,το περίγραμμα ,το   σκελετό  που ενσωματώνει και ενοποιεί τη βιοπολιτική ισχύ των δυνάμεων της εργασίας. Χωρίς αυτή τη μορφή η ταξική ισορροπία θα ήταν διαφορετική .Δεν είναι τυχαίο ότι με την σταδιακή αλλαγή των οικονομιών προς μικρότερα και πιο ευέλικτα σχήματα η ισορροπία κεφαλαίου εργασίας μετατοπίζεται .Ο χώρος και οι λειτουργίες του εργοστασίου δημιουργούν ,ως περίγραμμα, ευνοϊκότερες συνθήκες συνδικαλισμού . Η " εξωτερική" , χωροτακτική αυτή συνθήκη είναι σύμφυτη με την σοσιαλδημοκρατική ισορροπία, είναι οργανικό στοιχείο της. Με την έννοια αυτή η αναζήτηση μιας σοσιαλδημοκρατικής άρθρωσης ως εγγύτερο σημείο μιας μεσοπρόθεσμης αριστερής τακτικής είναι αιωρούμενη. Απουσιάζει το πλαίσιο, η εξωτερική συνθήκη εντός της οποίας θα μπορούσε να κατακτηθεί το καλύτερο σημείο ταξικής ισορροπίας .Η πρόσφατη ελληνική εμπειρία ανέδειξε και μια ενδιαφέρουσα αντίφαση .Η αυθεντική σοσιαλδημοκρατική ισορροπία επιτυγχάνεται ακριβώς στις εργασιακές δομές της μορφής του "εργοστασίου" οι οποίες είναι κυρίως οι         μεγάλες ΔΕΚΟ.Ο συσχετισμός γίνεται και πάλι ευνοϊκότερος αλλά η ταξική διελκυστίνδα εκφράζεται με πολλαπλές μορφές στις οποίες επικρατούν πολιτιστικά και λειτουργικά συστατικά πέραν του ταξικού συνδικαλισμού πχ πρακτικές " εξαίρεσης" , άτυπες  συμφωνίες  κυρίων  που τελικά ευεργέτησαν την εργασία ως στατιστικό μέσο όρο με τεράστιες όμως, αποκλίσεις των ανώτερων και κατωτέρων πραγματικών αμοιβών οι οποίες  επέτειναν τον κατακερματισμό εντος της εργασίας. Η ελληνική σοσιαδημοκρατία εφάρμοσε σωστά ,την σωστή συνταγή μόνο οι " σοσιαλδημοκρατικές " δομές  ήταν σχετικά λίγες και το ελληνικό κράτος με γνωστές αδυναμίες.

Από την άλλη πλευρά έχουμε αντιφατικές αλληλοσυγκρουόμενες εμπειρίες από την φιλελεύθερη εμπειρία.

 Ο φιλελευθερισμός δεν διαθέτει μια οπτική σχεδιασμένης αναδιανομής αλλά αντίθετα προβάλει ως κύριο την ύπαρξη διαδικασιών που ευνοούν τις εθελοντικές συναλλαγές με το ελάχιστο κόστος  και την ελάχιστη κρατική παρέμβαση. Το κύμα φιλελευθεροποίησης των Ρηγκαν Θατσερ συγχρονίζεται με την "αποβιομηχάνιση " στη Δύση ,την διόγκωση του τομέα των υπηρεσιών , την αναβάθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα,  την παγκοσμιοποίηση. Πρόκειται για παγκόσμιο φαινόμενο που υπερβαίνει την Ευρωπαϊκή εμπειρία. Το ιστορικό αυτό κύμα δεν είναι της ίδιας τάξεως με την σοσιαλδημοκρατία. Η σοσιαλδημοκρατία είναι ταξικός συσχετισμός σε συγκεκριμένο χώρο και τόπο ενώ ο φιλελευθερισμός  λειτούργει σε πλανητική διάσταση και μετασχηματίζει όλες τις οικονομίες και κοινωνίες. Αν η σοσιαλδημοκρατία έχει τοπικούς προσδιορισμούς ο φιλελευθερισμός είναι οικουμενικός. Όλες οι οικονομίες φιλελευθεροποιούνται ανεξαρτήτως εκκίνησης. Ο υπαρκτός φιλελευθερισμός δεν είναι επιλογή για την αριστερά είναι δεδομένο υπαρκτό περιβάλλον εντός του οποίου κινείται.

Στην συγκεκριμένη συγκυρία λοιπόν η αριστερά δεν έχει μια επιλογή απέναντι σε δύο επίδικα της ίδιας κλάσης. Η σοσιαλδημοκρατία είναι παρελθόν ο φιλελευθερισμός είναι παρόν. Η  αριστερά δεν μπορεί να νοσταλγήσει την σοσιαλδημοκρατία αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να είναι καθολικά αντιφιλελεύθερη , "σοσιαλιστική" στην έννοια του παγκόσμιου κεντρικού κρατικού ελέγχου όλης της οικονομίας και κοινωνίας.

Ευρισκόμαστε σήμερα ,αναγκαστικά, εγγύτερα στην έννοια της " φιλελεύθερης " αριστεράς , μιας αριστεράς που καλείται ουσιαστικά να αποσυνδέσει την μορφή από το περιεχόμενο του ταξικού συσχετισμού .Η σοσιαλιαλδημοκρατική νοσταλγία αναφέρεται κυρίως στις μεγάλες οικονομικές μονάδες, τις γιγαντιαίες δομές του κράτους και της βιομηχανίας οι οποίες ευνοούν τις κεντρικές δομές αναδιανομής για την ευημερία των πολλών. Η ιδεολογική αδράνεια των πιο συμβατικών ρευμάτων της σοσιαλδημοκρατίας έγκειται στην ταύτιση της μορφής και του περιεχομένου της ταξικής ισορροπίας , όπου κατανοείται η αντιστάθμιση των οικονομικών ανισοτήτων μέσω των επιθυμητών πυραμιδωτών δομών. Αντί να δοθεί η έμφαση στο πραγματικό επίδικο της προστασίας , αναζητείται νοσταλγικά εκείνη η μορφή οργάνωσης  που συγχρονίστηκε με μια καλύτερη ταξική εξισορρόπηση. Από την άλλη πλευρά η φιλελευθεροποίηση ευνοεί ακριβώς το στοιχείο του μη προβλέψιμου, του επιθυμητού αναπάντεχου ,της αυτόνομης επιχειρηματικότητας. Μια " μη σοσιαλιστική φιλελεύθερη "  αριστερά καλείται ακριβώς να εξισορροπήσει τις ανισότητες σε ένα περιβάλλον όπου η πολυμορφία, η ποικιλία , το απρόβλεπτο της οικονομίας δεν είναι απλώς μια παράμετρος, αλλά μια επιθυμητή συνθήκη. Η συμμετοχή στην παγκόσμια κατανομή εργασίας δεν μπορεί να γίνει χωρίς το στοιχείο της καινοτομίας η οποία είναι εξ´ ορισμού πειραματική , ευεπίφορη στο λάθος και  αστάθμητη εκ των προτέρων σε επιτυχία. Η οργανωσιακή ρευστότητα είναι συστατική στην νέα οικονομική αρχιτεκτονική.

Η λύση δεν είναι απλή, προφανώς και τα  προβλήματα γνωστά .Η ύπαρξη άτυπων μορφών απασχόλησης δημιουργεί πολλαπλούς βαθμούς προστασίας. Η αριστερά καλείται να επινοήσει νέες μορφές προστασίας που να συνάδουν με τη σημερινή αρχιτεκτονική, αντί να προστάζει την οικονομία να λάβει ένα σχήμα με το οποίο ήταν εξοικειωμένη πριν σαράντα χρόνια. Επειδή είναι διαφορετική υπόθεση η υπεράσπιση των ισάριθμων εργαζομένων σε μια ΔΕΚΟ από ότι σε 3000 βιοτεχνίες του λεκανοπεδίου, δεν μπορούμε να οραματιζόμαστε το κλείσιμο των βιοτεχνιών και την παραγωγή τους συγκεντρωμένη σε ένα κεντρικό εργοστάσιο, επειδή αυτή η μορφή είναι διαχειρίσιμη. Αντιθέτως  για να αποκτήσουν οι εργαζόμενοι στις βιοτεχνίες μια επαρκή κάλυψη, χρειαζόμαστε καταγραφές, ελέγχους, βιοτεχνικές ζώνες κλπ. Η μοριοκλασματική δομή είναι συστατική σε κάθε σύγχρονη οικονομία. Το σοσιαλιστικό πρόταγμα της υπεράσπισης της κοινωνίας και εργασίας πρέπει να πάρει μια φιλελεύθερη πλαστική μορφή .

Είναι ενδιαφέρον ότι τα πιο αποτελεσματικά αριστερά πολιτικά κινήματα κατά της φτώχειας στον αναπτυσσόμενο κόσμο, δεν υιοθετούν κανένα πρόσταγμα σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ενισχύουν τις τοπικές πρωτοβουλίες τυπικής επίσημης επιχειρηματικότητας από τα κάτω, ενθαρρύνουν την μεσαία επιχείρηση εντός ενός σαφούς πλαισίου και απαιτούν άνοιγμα των αγορών για να έχουν πρόσβαση τα προϊόντα τους στον αναπτυγμένο κόσμο. Δεν έχουμε μια κατεύθυνση αντιφιλελευθεροποίησης , κλεισίματος συνόρων και ροών, αλλά εμπλουτισμού και αναπροσανατολισμού της υφιστάμενης φιλελευθεροποίησης. Με μια έννοια η αριστερά καλείται να δώσει ένα πρόσημο στον υφιστάμενο φιλελευθερισμό. Δεν μπορεί να ακυρώσει τις ροές εμπορευμάτων , τις ροές πληροφοριών, αλλά να συγκρατήσει ,να ελεγξει τις ανεξέλεγκτες ροές και μοχλεύσεις των χρηματοοικονομικών παραγώγων και να μηδενίσει το ανθρωπολογικό κόστος  των αναπόφευκτων μεταναστεύσεων. Η κυβερνώσα αριστερά στην Λατινική Αμερική καταθέτει μια σειρά από εφαρμοσμένες επιτυχείς πολιτικές που προσιδιάζουν περισσότερο προς αριστερόστροφους φιλελευθερισμούς παρά πρός σοσιαλδημοκρατικές πρακτικές της Ευρώπης.

Εικόνα: The Chicago Sunday Tribune archives

Η συγκυρία μιας νέας συνάντησης Αριστεράς-Φιλελευθερισμού

 

Αναδημοσίευση από Red Notebook

Η όποια διαπραγμάτευση για τα τεκταινόμενα στο λεγόμενο «φιλελεύθερο» χώρο θα πρέπει αρχικά να τοποθετήσει ορισμένα ζητήματα ορολογίας.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί οι οποίoι συμβατικά αναφέρονται ως «φιλελεύθεροι», στην ουσία είναι εκφράσεις ενός κεντροδεξιού πλέγματος με επιλεκτικές, ενίοτε ισχνές αναφορές στον φιλελευθερισμό. Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι δεν προτάσσουν τον φιλελεύθερο χαρακτήρα τους ως ειδοποιό διαφορά απέναντι στον κύριο κορμό της δεξιάς, αλλά ζητήματα συγκυρίας (ΔΗΣΥ), τεχνικών επίδικων και ρυθμίσεων (Δράση-Φιλελεύθερη Συμμαχία) ή απλά δυσανεξίας ενός κοινωνικού ρεύματος «αυτοδημιούργητων» («Δημιουργία Ξανά»). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η επίκληση του φιλελευθερισμού λειτουργεί εξωτερικά, περιγραφικά, χωρίς αξιώσεις ελέγχου των σχηματισμών αυτών ως προς τις ίδιες τις φιλελεύθερες ιδέες τους. Η ιδεολογική αυτή χαλαρότητα είναι χαρακτηριστική και αντανακλά την ιστορικά αποσπασματική σχέση της ευρύτερης ελληνικής κεντροδεξιάς με το φιλελεύθερο γίγνεσθαι.

Είναι χαρακτηριστικά, εδώ, η καχεκτική παρουσία μιας φιλελεύθερης γραμματείας στην εντόπια ιδεοκίνηση , η αργοπορημένη και τελικά αναιμική παρουσία ενός ρεύματος «καθολικού φιλελευθερισμού» που επιτεύχθηκε μέσω της Φιλελεύθερης Συμμαχίας το 2007. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο φιλελευθερισμός μάλλον αποδίδεται από τρίτους ως πολιτικό στίγμα, παρά αναλαμβάνεται ως πρόταγμα, ως ισχυρή αυτοδέσμευση των σχηματισμών αυτών.

Υπάρχουν θεμελιακά στοιχεία μιας φιλελεύθερης ατζέντας, όπως η σχέση κράτους-εκκλησίας, το ζήτημα των στρατιωτικών δαπανών, η φιλομεταναστευτική πολιτική και η παραβίαση προσωπικών δεδομένων, για τα οποία υπάρχουν εκκωφαντικές σιωπές στα όρια του σκανδάλου. Αυτές οι σιωπές θα μπορούσαν να γίνουν στοιχεία ενός στιβαρού ελέγχου των «φιλελευθέρων» για ασυνέπεια έως αποστασία από τις διακηρυγμένες αξίες τους. Όμως, η αρχιτεκτονική του κομματικού παιγνίου λειτουργεί με την αποδοχή της ονομαστικής αξίας των φιλελεύθερων προτάσεων ως τυπικά φιλελεύθερων. Στο πλαίσιο αυτό, όμως, δεν υπάρχουν περιθώρια για να ελεγχθεί η αποδεδειγμένη φιλελεύθερη ισχνότητα και ασυνέπεια.

Την ίδια στιγμή, η πρόσφατη άνοδος της Χρυσής Αυγής, το επικίνδυνα ασαφές περίγραμμα των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» και η γενικότερη στροφή της σαμαρικής ΝΔ αναδεικνύουν ένα ενδιαφέρον πρόβλημα: Η ιστορική ιδεολογική αναιμία και ο επιλεκτικός φιλελευθερισμός των «φιλελευθέρων» δημιουργούν, τελικά, ένα ιδεολογικό πλαίσιο με αμβλυμένες όλες τις σταθερές που απαιτούνται για τη διατήρηση του φιλελεύθερου συμβολαίου της δημοκρατίας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο έλεγχος του «υπαρκτού φιλελευθερισμού» ως ασυνεπή προς τις αρχές του, και όχι η αποδοχή του ως «φιλελευθερισμού», μπορεί να δημιουργήσει ένα σταθερότερο πλαίσιο δημοκρατίας, εγγύησης ατομικών δικαιωμάτων, ορθολογικής αντιμετώπισης του μεταναστευτικού κ.λπ.

Στις μέρες μας γίνονται διάφορες κινήσεις ανασύνταξης του χώρου αυτού. Είναι ενδιαφέρον ότι ουδείς διαπραγματεύεται τις κινήσεις αυτές με ένα ιδεολογικό κριτήριο φιλελευθερισμού και ότι, αντί του κριτηρίου αυτού, προτάσσονται επίδικα άλλοτε παλαιοδεξιά («όχι στην Αριστερά») και άλλοτε μεταδημοκρατικά («όχι στους πολιτικούς»).

Στην εκρηκτική συγκυρία που διανύουμε, αναδύεται η ιστορική πιθανότητα μιας κυβέρνησης της αριστεράς. Όμως, μια κυβέρνηση της αριστεράς δεν μπορεί να ευδοκιμήσει αν η αναμενόμενη πολεμική δεν διεξαχθεί εντός ενός ελάχιστου δημοκρατικού φιλελεύθερου συμβολαίου. Ταυτόχρονα, ακόμα και στο οικονομικό επίπεδο είναι αδύνατο να χαραχθεί μια βιώσιμη οικονομική πολιτική που να αφορά ένα εκατομμύριο επιχειρηματίες και μια εκτεταμένη μικροϊδιοκτησία, αν η πολιτική αυτή δεν αφομοιώσει δημιουργικά φιλελεύθερα προτάγματα για την αυτονομία του «επιχειρείν, για μια νέα κατανόηση και σχηματοποίηση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων ως εργαλείων κοινωνικής συνοχής, κ.ο.κ.

Ίσως η ιστορική καχεξία του δεξιού φιλελευθερισμού να είναι η ευκαιρία για την δημιουργική συγκρότηση ενός κυβερνώντος αριστερού φιλελευθερισμού, ο οποίος δεν είναι μια γραφική ιδεοληψία. Το «Κόμμα των Αριστερών Φιλελεύθερων» ήταν ένα υπαρκτό κόμμα με μεγάλη συμβολή στην Αντίσταση και αναμφίβολη συμβολή στην συγκράτηση της μετεμφυλιακής αριστεράς και της ΕΔΑ. Η ιστορία του δεν είναι προς επανάληψη. Είναι, όμως, ένα παράδειγμα προς κατανόηση και επεξεργασία.

Γιατί τόση έλλειψη εμπιστοσύνης στην αλλαγή φάσης;

Η τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία έχει μια νέα μορφή .Ο οιονεί κυβερνητικός Συριζα ψηλαφεί τα απτά ,συγκεκριμένα όρια της κυβερνητικής του πρότασης με καθημερινές αλλαγές και διευκρινήσεις. Πρόκειται για μια καλοδεχούμενη αναπροσαρμογή η οποία δεν είναι δίκαιο να κριθεί με κριτήρια "συνέπειας" αλλά με κριτήρια ευθύνης.Η έγκληση για ασυνέπεια είναι ύποπτη πρόσκληση για να απομακρυνθεί η αριστερά από οποιαδήποτε κυβερνητική θέση. Ταυτόχρονα η έγκληση αυτή υποτιμά τις κεκτημένες δομές  και την οργανική ενσωμάτωση της Ελληνικής κοινωνίας στο Ευρωπαϊκό οικονομικό , πολιτιστικό γίγνεσθαι.

 Οι φόβοι της καθεστηκυίας τάξης έχουν υστερικό χαρακτήρα. Αναπνέουν κάτι από τον κομμουνιστικό κίνδυνο των Απριλιανών και τα κρυφά όπλα της ΕΔΑ. Μια ματιά στις νέες αριστερόφωνες κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής αρκεί. Ο κομμουνιστής συνδικαλιστής Λούλα και η πρώην ένοπλη Ντίλμα Ρούσεφ οδηγούν τη Βραζιλία στην παγκόσμια οικονομική πρωτοπορία, ο Τσάβες εκτός από τα πετρέλαια ( όποιος βρει πετρελαιοπαραγωγό χώρα χωρίς ισχυρό κρατικό έλεγχο ας μας στείλει e mail)  δεν έχει πειράξει ούτε τα parking της τοπικής βιομηχανίας η οποία ανθίζει εντός ενός λαϊκιστικού ρητορικού αντικαπιταλισμού ενώ ο Μοράλες ανοίγει δρόμους με βραζιλιάνικα funds δυσαρεστώντας  τους ινδιάνους υποστηρικτές του. Τριάντα χρόνια πριν μια μερίδα της αστικής τάξης δεν έδωσε δεκάρα τσακιστή για τους γραφικούς Γκανταφισμους του Ανδρέα και σε χρόνο dt βρήκε ένα αποδεκτό συμβιβασμό ,σε αντίθεση τους δεινόσαυρους που απέδρασαν. Ενώ ,όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν πως το απόλυτο icon της εγχώριας κυβερνώσας αριστεράς είναι ο Χριστόφιας του γνωστού πρότυπου  κομμουνιστικού κράτους  Cyprus.

Σε μια αριστερή κυβέρνηση ,το πρόβλημα δεν θα είναι η αντίσταση  του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα αλλά η κρατική αδράνεια . Είναι  τέτοια η λειτουργία του Ελληνικού κράτους, τέτοιος ο κατακερματισμός των συμφερόντων έτσι ώστε τελικά η δυνατότητα κάποιου να κυβερνήσει, είναι αναγκαστικά υπό διαρκείς αιρέσεις. Αν εξαιρέσει κάποιος το ΑΣΕΠ οι θεμελιακές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση την τελευταία τριακονταετία είναι περιορισμένες. Αυτό σημαίνει ότι η σχετική αυτονομία της είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φαίνεται. Η κομματικοποίηση δεν είναι η ουσία της αλλά το εργαλείο  της " αυτονομημένης " διοίκησης. Το βαθύ ελληνικό κράτος είναι έτοιμο να αναμετρηθεί  , με μια κυβερνώσα αριστερά μέσω της κλασσικής και πάντα νικηφόρας στρατηγικής του:  της συναίνεσης , της οικειοποίησης της επίθεσης φιλίας προς  την εκάστοτε επερχόμενη κυβέρνηση .Ήδη η ανάλυση των αποτελεσμάτων αποδεικνύει ότι η ασθμαίνουσα δημόσια διοίκηση ,οι Δεκο  , ο ευρύς δημόσιος τομέας, είναι έτοιμοι να ξεπαστρέψουν στο πι και φι,   μέσω της επιθετικής συναίνεσης και κολακείας,  την  επερχόμενη αριστερή διακυβέρνηση.

 Είναι τέτοια η βαθύτερη δυσανεξία της κοινωνίας ,έτσι ώστε  ένα πλέγμα συμφερόντων , ροών και ιδεολογημάτων αποκαλούμενο συμβατικά κρατικισμός της εργασίας ( σε αντιστοιχία με τον κρατισμό του κεφαλαίου ) δεν είναι σε θέση να επιβάλλει την ατζέντα του ,έστω και αν ο  ΣΥΡΙΖΑ του κλείνει το μάτι. Ο λόγος είναι απλός , δεν μπορούν να γίνουν ένα εκατομμύριο διορισμοί ούτε να δημιουργηθούν τόσα νέα προστατευμένα επαγγέλματα. Το πρόβλημα είναι πως κλείνοντας το μάτι προς ένα κρατισμό της εργασίας ελκύεται και ο τυπικός κρατικός καπιταλισμός των " λοιπών λειτουργικών δαπανών του δημοσίου". Έστω   και αν κάποιοι εντός Συριζα φαντασιώνονται ένα σοσιαλισμό των Δεκο, αυτό είναι αδύνατο, ιστορικά και δυναμικά απραγματοποίητο. ´Ένας οικονομικός φιλελευθερισμός είναι ο μονόδρομος μιας κυβερνητικής αριστεράς. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα τον ακολουθήσει αλλά με ποια διανοητικά, επιστημονικά, ιδεολογικά εργαλεία θα τον δικαιολογήσει. Ίσως οι διαδρομές των παλαιών ανταρτών της Βραζιλίας που μειώνουν τη φτώχεια και καθοδηγούν τους Brics έχουν κάτι να μας πουν.

Μια κυβέρνηση της έλλογης αριστεράς ΣΥΡΙΖΑ, Δημαρ με εξωτερική βοήθεια των Οικολόγων και της πρωτομνημονιακής Κατσέλη ,θα μπορούσε να προσφέρει ένα αναγεννητικό σοκ. Αν δεν γίνει κανένα ατύχημα του τύπου Greuro ,είναι πιθανόν μια κάποια αναγέννηση να έχει ίσως δρομολογηθεί από τα κάτω.

 Γιατί τόση έλλειψη εμπιστοσύνης στην αλλαγή φάσης;

 Το περίγραμμα μιας κυβερνώσας αριστεράς εμπεριέχει μεταρρυθμίσεις στα όρια του αυτονόητου. Η πρόθεση φορολογικής δικαιοσύνης έχει ένα αρχικό παιδισμό ,παραγνωρίζοντας ότι οι υποψήφιοι φοροδότες την κοπανάνε εν όψει φόρων πριν καν κατατεθεί το νομοσχέδιο ,  αλλά κινείται στις ρητορικές συντεταγμένες του μνημονίου.

Αν υιοθετήσουμε την συρμική ,ακατάλληλη για σοβαρή κριτική, ορολογία του "νεοφιλελεύθερισμου"  τα  μνημόνια είχαν εξαιρετικά «αντινεοφιλευθερα» χαρακτηριστικά : φορολόγησαν στο πρότυπο της κινέζικης μαγειρικής , όπου " οτιδήποτε πετάει, περπατάει, έρπει, τρώγεται". Ο  συμβατικός αντιμνημονιασμός θα γίνει ακούσια ένας τυπικά  ευρύς φορολογικός φιλελευθερισμός με ελάφρυνση φόρων προς μεγάλες μερίδες της κοινωνίας και ,τυπικά ,μνημονιακός αλά Τόμσεν ,όσον αφορά την μαύρη οικονομία.

Οι διανοούμενοι της συντήρησης που επισείουν σενάρια τρόμου κινούνται με βάση τον πιο πρωτόγονο ιστορικό ντετερμινισμό των οικονομικών σταδίων αλά Diamat. Δεν μπορούν να δουν εξελίξεις μέσω ακούσιων συνεπειών , τις τελετουργικές διακηρύξεις που έχουν κοινωνικοθεραπευτικό και όχι λειτουργικό δεσμευτικό χαρακτήρα, και  τις βαθύτερες ροπές της Ελληνικής κοινωνίας που είναι εγγενώς δημιουργικές ,επεκτατικές. Το βαλκανικό μεταοθωμανικό ψευδοκράτος ,μετά από το παγκόσμιο ρεκόρ πέντε χρόνων συνεχούς ύφεσης έχει μεγαλύτερο Αεπ ,από όσο τα ισοδύναμα πληθυσμιακά Ουγγαρία ,Τσεχία που απόλαυσαν πλήρως τους όλους τους χυμούς της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης σε καθεστώς ασφάλειας και σταθερών συνόρων. Ο  τόπος και οι άνθρωποι εδώ έχουν ιδιόμορφη πολλαπλή ενέργεια , βέβαια άλλου  τύπου από αυτή που φαντασιώνεται η ΧΑ. Το   αναγεννησιακό σοκ είναι αδήριτη αναγκαιότητα πολύ πιο σημαντική από αυτόν που θα την καθοδηγήσει .Έστω και αν αυτός δεν έχει σαφή κατανόηση για πιο ιστορικό κύμα διαχειρίζεται. Υπάρχει ένα ιστορικό παράδειγμα που οι εκσυγχρονισμοί δεν έγιναν με στοιχεία ετερογένειας, ενδεχομενικότητας, αυθόρμητου   συγχρονισμού;

 Ήδη οι μετεκλογικές συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν κάτι ενδιαφέρον .Ένα ετερόκλητο πλήθος πολλαπλών προελεύσεων και προσδοκιών δημιουργεί μια κοινωνική δυναμική πέραν και υπεράνω της πιο κρατικιστικής αυταπάτης. Οι κατατεθειμένες προσδοκίες κατασκευάζουν από μόνες τους τις συντεταγμένες μιας τυπικής ευρωπαϊκής οικονομίας με λελογισμένες κρατικές παρεμβάσεις και μοναδική διέξοδο στην καινοτομία, την εξωστρέφεια, τη δημιουργικότητα. Στο προφίλ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ το  8 % δηλώνουν φιλελεύθεροι....

Εικόνα: Romare Bearden