Το "Μικρό Ψάρι" των πενήντα λέξεων

 

Τελικά ο κινηματογράφος του Γ.Οικονομίδη έχει κάτι από την παραγωγική μανιέρα των μεγάλων σκηνοθετών. Η τελευταία ταινία ουσιαστικά ανακυκλώνει και μεταμορφώνει όλα τα στοιχεία των προηγούμενων ταινιών του. Το αποτέλεσμα είναι πολλαπλά αξιόλογο, γιατί ουσιαστικά βαθαίνει τον προβληματισμό του ενώ παρουσιάζει μια νέα ταινία.

Από τη λεκτική οικιακή  βία του «Σπιρτόκουτου», στη βία του μικρού βιοτεχνικού χώρου της «Ψυχής» , στο ερωτικό τρίγωνο του ευτυχούς αφανισμού του «Μαχαιροβγάλτη» φτάνουμε στον υπόκοσμο και την αποσάρθρωση των ανθρώπων του "Ψαριού".

Εκεί που ο Οικονομίδης είναι μοναδικός είναι ότι κατέχει , σχεδόν φιλοσοφικά, το      γλωσσικό και εξωγλωσσικό ιδίωμα των λούμπεν .Ο προφορικός λόγος έχει πενήντα λέξεις, συνεχείς βωμολοχίες,  αμήχανες επαναλήψεις με κολλήματα στους φθόγγους ενώ τα βλέμματα είναι τρομώδη ψευδοαυστηρά  και κενά. Δεν είναι τυχαίο πως το Σπιρτόκουτο έγινε τόσο εύκολα θεατρικό.

Στο «Ψάρι» οι άνθρωποι του Οικονομίδη έχουν διασταλμένες τις περιπλοκές όλων των προηγούμενων ηρώων του. Στον κόσμο αυτό δεν έχει νόημα καν η ηθική αποτίμηση. Ακόμα και οι εξάρσεις αλληλεγγύης, τιμής, ανταπόδοσης συνοδεύονται από ψυχρές δολοφονίες. Ουδείς αναμάρτητος.

Είδα χθες το βράδυ το Ψάρι και σήμερα νωρίς έμαθα για τη δολοφονία του δολοφόνου του φύλακα. Τα νέα από την Νιγρίτα ουσιαστικά ανήκουν στο σενάριο του Οικονομίδη. Αυτή είναι και η αξία της ταινίας.

Πέραν του κεντρικού ήρωα Στράτου στην ταινία δεσπόζει η μοναδική φιγούρα του Μάκη. Πρόκειται ίσως για τον  πιο σκοτεινό ήρωα του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Μια φιγούρα βγαλμένη από b movie splatter προσαρμοσμένη και τελικά αυθεντική ύπαρξη στην Ελλάδα της κρίσης. Ελπίζω ο Π.Ζερβός να έχει κατανοήσει το επίτευγμα του.

Ο λιγομίλητος ,ψευδολεκτικός κόσμος του Οικονομίδη, μεγαλώνει δίπλα μας. Είναι αυτός που δεν καταγράφεται, δεν απαντά, δεν υπάρχει, στα δημογραφικά μοντέλα των δημοσκοπήσεων. Αν η κρίση συνεχιστεί η μετατροπή σε Μάκηδες και Βίκες θα γίνει ίσως μαζική. Και ίσως το «Ψάρι» είναι μια ακόμη προειδοποίηση.

Τι ψηφίζει ο «Μαχαιροβγάλτης». Τρίτο και τέταρτο τεταρτημόριο στις Δημοτικές εκλογές.

Δημοσιεύθηκε εδώ μια ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Η αξία της ανάλυσης είναι ότι εξετάζει τα αποτελέσματα σε μια συσχέτιση με τα κοινωνικά ταξικά χαρακτηριστικά των δήμων οι οποίοι ταξινομούνται σε τέσσερεις κατηγορίες: «Υψηλοί» «Υψηλοί Μεσαίοι» «Μεσαίοι» και « Μισθωτοί Εργατικοί» Όποιος όμως την εξετάσει προσεκτικά, θα δει ένα ενδιαφέρον εύρημα:


Με βάση το κριτήριο εκλογής δημάρχων η αριστερά είναι δυο φορές πιο ισχυρή στους «Μεσαίους» από ότι στους «Μισθωτούς Εργατικούς». Ακόμη βλέπουμε το σύμπλεγμα ΝΔ ΠΑΣΟΚ να είναι πιο ισχυρό στους «Μισθωτούς Εργατικούς» κατά δύο φορές από ότι στους «Μεσαίους» υπερισχύοντας της Αριστεράς.

Με κάποιο διαγώνιο τρόπο, η δημοτική εκπροσώπευση επανατοποθετεί τα ζητήματα πολιτικής και κοινωνικής συσχέτισης ,τα οποία μια τρέχουσα χύδην διαπραγμάτευση θεωρεί δεδομένα.

Στο ιστολόγιο έχουμε αναδείξει πως ενώ η αριστερά εκκινεί από μια καταστατική θέση εκπροσώπευσης των πληβειακών ασθενών κοινωνικών στρωμάτων, παραμένοντας θεωρητικά σε μια καθυστέρηση, επιτυγχάνει το εξής παράδοξο : Αντιπροσωπεύει μικροαστικά μικροιδιοκτησιακά ρεύματα, μέσω ενός θεωρητικού και ιδεολογικού εξοπλισμού το ιστορικά αναφέρεται σε μια διαφορετική κοινωνιολογική συνθήκη. Η αριστερή ρητορική δομείται «ως εάν» να εκπροσωπεί αμεσολάβητα οργανικά αυτόματα τις πιο ασθενείς τάξεις, ενώ η ίδια στελεχώνεται από μικρομεσαία στρώματα τα οποία τοποθετούνται σε μια άλλη καταστατική θέση.

Ο ενεργός «λαός» της αριστεράς είναι οι μικροιδιοκτήτες, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι έχοντες υψηλό μορφωτικό επίπεδο, οι οποίοι ως αδυνατώντας να ορίσουν συνεκτικά, το μεσοπρόθεσμο μέλλον τους, καταφεύγουν σε μια τροχιά μιας πραγματικής απόδρασης από το τραυματικό «πραγματικό» στην υιοθέτηση ενός πολιτικού ιδεολογικού ρεπερτορίου το οποίο είναι συνεκτικό σε μια άλλη συνθήκη αντιπροσώπευσης. Το χάσμα αυτό, δημιουργεί όλα τα παράδοξα φαινόμενα, τα οποία μια πρώιμη ανάγνωση αποδίδει σε πολιτικές ή αγωνιστικές ανεπάρκειες.

-Γιατί το ΚΚΕ είναι τόσο «νοικοκυρεμένο» στις διαδηλώσεις;

-Γιατί ο Συριζα /Συν δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί ιδεολογικά;

-Γιατί έχουμε τόσο ασύμμετρες κινητοποιήσεις, άλλοτε υπερβολικές άλλοτε υποτονικές;

Η εύκολη απάντηση δίδεται μέσω μια ηθικής ή τεχνικής ταξινόμησης, του επιπέδου «το ΚΚΕ δεν είναι πολύ επαναστατικό» , ο «Συν/Συριζα είναι οππορτουνιστές» , «καλό είναι η Ανταρσύα να τρέχει πιο πολύ» κλπ κλπ. Όλα τα ερωτήματα αδυνατούν να συλλάβουν την θεατρική σχεδόν μπαρόκ πολιτική σύμβαση , στην οποία οι «μικρομεσαίοι» αδυνατώντας να επεξεργαστούν μια αυθεντική αριστερή πολιτική των συμφερόντων τους, υποδύονται τους «μισθωτούς-εργατικούς» και εφορμούν. Και όταν τα αποτελέσματα είναι περίεργα επιστρατεύονται γνωστές τεχνικές από τα πανάρχαια χρόνια: η ηθικολογία και η εργασιοθεραπεία .

Τα «χυδαία» μαθηματικά της οικονομίας μας προσγειώνουν : Οι μικροιδιοκτήτες αυτοπασχολούμενοι έχουν μεσοπρόθεσμο μέλλον μέσω μιας ανάπτυξης της κατανάλωσης, οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να εξασφαλίσουν αμοιβές όσο ένας ιδιωτικός τομέας αναπτύσσεται και φορολογείται, οι δε μορφωμένοι έχουν πιθανότητες απασχόλησης μόνο αν υπάρχουν εξωστρεφείς δυναμικές δομές. Όλο αυτό το μεσοπρόθεσμο δυναμικό ελπίδων , δεν μπορεί να σχηματοποιηθεί σε ένα αυθεντικό αριστερό ρεύμα, και είτε στρέφεται αναγκαστικά σε διαχειριστικές λογικές, είτε αναζητώντας τον ριζοσπαστισμό σε μια συνθήκη συμπεριφοράς «ως εάν».

Όσοι έχουν πραγματική και όχι εικονική σχέση με την Αριστερά και τα κινήματα ξέρουν πολύ καλά τι ακριβώς διαμείβεται ,και με τον τρόπο που τα πάντα τελικά μορφοποιούνται στην θεατρική σύμβαση της αναπαράστασης .Υπάρχει ένας μεγάλος βαθμός «θεατρικότητας» σε πολλές μορφές του πολιτικού γίγνεσθαι.

Φαίνεται ότι η Ελληνική πολιτική αριστερά στις αρχές του 21 αιώνα δομείται στην ύπαρξη ενός μορφωτικού και πολιτικού κεφαλαίου το οποίο είναι κατακτημένο προνόμιο ορισμένων μόνο μερίδων της εργασίας και της βιοπάλης .Χωρίς αυτό το ελάχιστο πνευματικό κεφάλαιο, υπάρχει ένα κοινωνικό αρχιπέλαγος οικονομικής και πολιτιστικής ανέχειας το οποίο παρουσιάζει χαρακτηριστικά ενός φαινομένου το οποίο οι βιολόγοι ονομάζουν «αυτοποίηση». Δηλαδή η ανέχεια μπορεί να αναπαράγεται ,χωρίς προοπτικές εξόδου, καθώς η ίδια αναπαράγει και το περιβάλλον αναπαραγωγής της.

Όσο η αριστερά αρνείται να δει κατάματα τις κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας, εντός της πραγματικής συνθήκης, δεν έχουμε απ’ ευθείας κάποια αρνητική εξέλιξη για αυτές. Γιατί οι δυνάμεις της εργασίας θα βρουν άλλους παράδρομους για να διεκδικήσουν τις ανάγκες τους εκτός αριστεράς. Ακόμη και η αριστερά θα αναπαράγεται εντός της «θεατρικής» δομής, παριστάνοντας τις πληβειακές μάζες. Το θέμα είναι ότι έτσι το σύστημα στην πιο ευρύτερη του ανάγνωση ως τελικό σύνολο λειτουργιών ,θα διαιωνίζεται με όλους τελικά ευχαριστημένους όπως περίπου έγινε στις δημοτικές εκλογές.

Τα πράγματα βέβαια δεν είναι και τόσο άσχημα

Η «νοήμων Αριστερά» που ευρίσκεται παντού, παρά την πολύ περιορισμένη πολιτική της εκπροσώπηση ,προσπαθεί. Ως «νοήμων Αριστερά» δεν εννοώ την μόνο την μεταρρυθμιστική αριστερά, αλλά όλες εκείνες τις πλευρές που αντιλαμβάνονται το κυκλικό αδιέξοδο της θεατρικής σύμβασης και αναζητούν εναγωνίως . Θα ήθελα να παραθέσω μερικά σπαράγματα αυτής της «νοημοσύνης» όπως έχουν καταγραφεί στο LLS .πχ

1.-Το πρόγραμμα του ΣΥΝ , το οποίο έχει περάσει απαρατήρητο από τον ίδιο τον Συν είναι ένα κείμενο που μακριά από ρουτινιάρικους κρατισμούς προσπαθούσε να αναδείξει μια προγραμματική συνθήκη των πραγματικών και όχι των φαντασιακών κοινωνικών δυνάμεων. Είχε ατυχείς δυσπιστίες προς την Ευρώπη , αλλά γενικά είχε πολλά θετικά στοιχεία αυτά που εμείς αποκαλούμε Αρ Φιλ, δηλαδή την οικειοποίηση από τα αριστερά και τελικά μεταμόρφωση μηχανισμών και θεσμών όπως η αγορά , το επιχειρείν κλπ.

Η τύχη του στα αζήτητα εκφράζει ακριβώς την ισχυρή ρουτίνα που έχει επιβάλει η θεατρική σύμβαση και δεν έχει καμία όρεξη για νεωτερισμούς.

2.-Η πλατφόρμα της Δημαρ, η οποία ευθαρσώς χωρίς υποκρισίες και πλέγματα διεκδίκησε πολιτικό χώρο όχι για αυτό που ένα αριστερό μάρκετινγκ επιβάλει να φανεί ως αριστερά (πχ Αλαβάνος ,Μητρόπουλος, Λαφαζάνης, ΚΚΕ) αλλά για αυτό που πραγματικά σκέπτεται, δρα και φαντάζεται ένα υπαρκτό κομμάτι των αυτό οριζομένων ως αριστερών. Το εθελοντικό τεστ αληθείας που υπέβαλε στον εαυτό της η Ανανεωτική Πτέρυγα είναι πετυχημένο και έντιμο. Η Δημαρ δεν παριστάνει την «Αριστερά» είναι μια συγκεκριμένη , απτή εκδοχή της Αριστεράς που δεν αντέχει άλλο τις παραστάσεις .Ο ρεφορμισμός της είναι ευθύς και διαυγής σε αντίθεση με άλλα ρεύματα της αριστεράς που πίσω από ρητορικές εξαλοσύνες υποκρύπτουν ένα αυθεντικό κονφορμισμό της στασιμότητας.

3.- Ο τρόπος που έλλογες πλευρές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς προσπαθούν να θεμελιώσουν το εγχείρημα, είναι επίσης ενθαρρυντικός. Οι παρεμβάσεις του Παπακωνσταντίνου για την διατύπωση ενός «ηγεμονικού αντικαπιταλισμού» σε γείωση με την πραγματικότητα, μακριά από ανώφελες ασκήσεις γυμναστικής προσφέρουν ελπίδες ότι και αυτός ο χώρος στα πλαίσια ενός de facto καταμερισμού εργασίας εντός αριστεράς, αναζητά μια πολιτική σύμβαση εκτός ενός θεάματος του «αντικαπιταλισμού».

Η ανάλυση του Βερναρδάκη είναι αφοπλιστική, και κοντά που σε αυτό όλοι αντιλαμβανόμαστε. Ο γαλαξίας των λαϊκών μορφών και δομών σχηματίζει ένα σύμπαν νοημάτων, αντιλήψεων, αυτοκατανοήσεων, αισθητικών και ηθικών στάσεων που δεν είναι ευδιάκριτο στα αριστερά τηλεσκόπια .Γιατί γίνεται εξ’ αποστάσεως μελέτη και όχι εκ του σύνεγγυς συμβίωση.

Ο Γ.Οικονομίδης μας προσφέρει μια πολύ διεισδυτική ματιά του περιφερειακού, δυνητικά περιθωριακού, λαϊκού σύμπαντος μέσω των τριών ταινιών του (Σπιρτόκουτο, Με την ψυχή στο στόμα, ο Μαχαιροβγάλτης).

Η κοινωνιολογία του ΓΟ είναι χειρουργική. Οριακοί επιχειρηματίες της ταβέρνας, της βιοτεχνίας πολύφωτων, του βουλκανιζατέρ, της κάβας, ταλαιπωρούν τους εργαζόμενους που είναι φίλοι και συγγενείς, ταλαιπωρούνται και οι ίδιοι, σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον πολιτιστικής και οικονομικής στέρησης. Ο λόγος είναι βίαιος , κοφτός, ελλειπτικός. Ισχυρότερα είναι τα νεύματα, τα βλέμματα οι χειρονομίες ,και βέβαια η ένταση ενίοτε εκφορτίζεται με την απόλυτη στάση της δολοφονίας.

Στο σινεμά αυτό, λόγω της παρατηρητικότητας του Οικονομίδη, αναδεικνύεται και η πολιτική οικονομία της βιοπάλης, του καθημερινού αγώνα. Μέσα στο αποπνικτικό κόσμο φαίνεται εκ πρώτης όψεως να μην υπάρχει καν ο κόσμος της πολιτικής. Οι δε τόποι των ηρώων παραπέμπουν σε δήμους του τελευταίου τεταρτημορίου.

Βλέποντας τον «Μαχαιροβγάλτη», που στην ειρωνεία της ζωής βγήκε τρεις μέρες πριν τις πρώτες εκλογές, είδαμε τον ήρωα με το πρωτότυπο επάγγελμα του «φύλακα σκύλων» έναντι 700 ευρώ «μαύρα». Μια επιλογή σχεδόν αναγκαστική όταν η εναλλακτική λύση είναι η ανία στην Πτολεμαΐδα. Μήπως τελικά όμως αυτός δεν είναι ο δυνητικός ψηφοφόρος της Αριστεράς, αυτός δεν έχει το τυπικό προφίλ της γενιάς της κρίσης;

Άραγε πως ψηφίζουν αν ψηφίζουν όλοι αυτοί οι ήρωες;

Στον «Μαχαιροβγάλτη» υπάρχει μια νότα κοινωνικού προβληματισμού στην μορφή ενός διαλόγου που ακούγεται ως λαθρακρόαση. Το θέμα πόσο λαϊκός είναι ο Καζαντζίδης και πόσο ο Bob Marley. Ενδιαφέρουσα παρεμβολή.

Τα στοιχεία του Βερναρδάκη όμως επιμένουν. Οι ψηφοφόροι του τρίτου τεταρτημορίου ,είναι πιο εξοικειωμένοι με την αριστερά, ενώ το τέταρτο τεταρτημόριο ανακυκλώνεται σε μια συνθήκη πολιτιστικής επανάληψης. Μιας επανάληψης ισότιμης με την επανάληψη στις ταινίες του Οικονομίδη. Όσο τις βλέπεις αντιλαμβάνεσαι ένα κόσμο με δυνητικούς μαχαιροβγάλτες, που ασφυκτιά στα σπιρτόκουτα της περιφέρειας ζώντας τελικά με την ψυχή στο στόμα.

Συνδέσεις
Κριτική για το "αφαντο" προγραμμα του Συν
Υπεύθυνος Αντικαπιταλισμός
Διαγράμματα δημοτικών εκλογών
Μικρομεσαίοι και πολιτική΄"Με την ψυχή στο στόμα"

Μικρομεσαιοι γενικώς....Το απόλυτο αντικείμενο του πόθου όλων των Πολιτικών Κομμάτων

Οι δημοφιλείς ασπρόμαυρες ταινίες του Ελληνικού κινηματογραφου,παρουσιάζουν δύο μεγάλες δημοφιλείς κατηγορίες:
Τα μελό,και τις κωμωδίες
Μια απλή κοινωνιολογική παρατήρηση θα μας αποκαλύψει ότι στα μελο,παρουσιάζεται πάντα μια οικογένεια πλουσίων μεγαλοαστών, ως σύμβολο της ισχύος και της αναλγησίας,ενω στις κωμωδίες παρουσιάζεται ένας μικρομεσαίος μικροεπιχειρηματίας με τα προβλήματα της δουλειάς να μεταφέρονται στο σπίτι.
Ο Τσαγανέας είναι ο σκληρός μεγαλοαστός,ενώ οι Λογοθετίδης,Αυλωνίτης μικροβιοτέχνες,μπακάληδες, «μικρομεσαίοι».
Τα μελό δηλαδή στηρίζονται σε μια φαντασίωση μιας μεγαλοαστικής τάξης ,που ουσιαστικά είναι πάντα αναιμική στην Ελλαδα,και άρα το ένα μέρος της κοινωνικής σύμβασης του δράματος είναι ανύπαρκτο,τροφοδοτώντας τον αιωρούμενο και τελικά γκροτέσκο χαρακτήρα του μελό.
Αντίστροφα ο υπαρκτός «μικρομεσαίος» γίνεται η βάση μιας πειστικής πλοκής,που όμως το συλλογικό υποσεινήδητο μπορεί να αποδεκτεί μόνο στην κωμική έκφραση του.Η «πραγματική» τραυματική εκδοχή του μικρομεσαίου είναι τόσο σκληρή που απωθείται.
Η συλλογική φαντασίωση τροφοδείται από ανύπαρκτους μεγαλοαστούς,και κολακευόμενους μικρομεσαίους.
Από το 60 περάσαν σχεδόν 50 χρόνια και η κολακευτική πρόσληψη του μικρομεσαίου,παραμένει αδιατάραχτη.Θα μπορούσε να πει κανένας αποτελεί ,την ιδεολογική κατασκευή μέσα από την οποία όλο το πολιτικό φάσμα (εννοώ απολύτως όλο) διαχειρίζεται την κοινωνική δυναμική.
Η τρέχουσα οικονομική χρήση,και τα δυνητικά μέτρα προστασίας ,τελικά αφορά τους μικρομεσαίους,έτσι απλά,χωρίς επιθετικό προσδιορισμό,χωρίς διάκριση.
Το ιστολόγιο έχει εμμονές με τις λαικιστικές γενικολογίες,που απονέμονται ή οικειοποιούνται κατα βούληση και έτσι διατηρείται το πολιτικό Marketing από όλες τις πολιτικές δυνάμεις.
Η έννοια του μικρομεσαίου που βλακωδως ή με εκούσιο υψηλό ρίσκο χρησιμοποιεί και η Αριστερά ,αποτελεί την ισχυρώτερη ιδεολογική κατασκευή, συντήρησης καθυστέρησης και αναχρονισμού της κοινωνίας.
Ας δούμε προσεκτικά.
Κανένας δεν ορίζει ποσοτικά ποιος είναι αυτός.Ορίζεται με βάση τον κύκλο εργασιών,το απασχολούμενο προσωπικό;Ετσι λοιπόν όλοι εντάσσουν τους εαυτούς τους στους μικρομεσαίους.
Ενώ είναι σαφές ότι ενώ οι μικρομεσαίοι,συμβάλουν ένα σημαντικό κομμάτι του ΑΕΠ,παρα ταύτα είναι η κύρια πηγή των πιο εξαθλιωμένων,αυταρχικών μορφών απασχόλησης.
Ο λόγος είναι απλός.Ο μικρομεσαίος είναι τις περισσότερες φορές οριακός σε παραγωγικότητα,έτσι ώστε ο μοναδικός όρος της επιβίωσης του είναι η εκτεταμένη μαύρη οικονομία,ή λειτουργία του στον απολύτως κατώτερο επίπεδο της επίσημης.
Εδω βέβαια αρχίζει και το ιδεολογικό δράμα της μιας λαικιστικής αριστεράς ή λαικίζουσας δεξιάς.
Διαμαρτύρεται για τους ανασφάλιστους εργαζόμενους,τις αμοιβές των 650 ευρώ,την μερική απασχόληση,αλλά ταυτόχρονα αναφέρεται συλλήβδην στους μικρομεσαίους ελκυόμενη από το «μικρό».
Ταυτόχρονα ο γενικός αγοραίος «αντικαπιταλισμός» αναφερόμενος κατα της επιχιρηματικότητας του μεγάλου μεγέθους,αποσιωπά ότι αυτές οι επιχειρηματικές μορφές υψηλής παραγωγικότητας , ο καπιταλισμός «βαθους» μπορεί να εξασφαλίσει τις υψηλές αμοιβές, τα εργασιακά δικαιώματα,τον συνδικαλισμό.
Ο λαικισμός ευδοκιμεί στο φυτώριο του μανιχαισμού,και οι παραδοξότητες οι εγγενείς αντιφάσεις τον τρομάζουν.Η ηθική επισκιάζει την κριτική,που μπορεί να μας αποκαλύψει εκρωματικές συμπτώσεις.
Το ότι οι μικρομεσαίοι είναι «μικροί» δεν τους καθιστά αυτομάτως κοντά μας.Ο καπιταλισμός είναι κατ’εξοχήν πολυμορφος,ασύμετρος,νεοπλασματικός χωρίς ένα σαφη όρια.Είναι η δυναμική των μη ορίων.
Η παραδοξότητα έγκειται ότι ενώ κοινωνιολογικά ο «μικρομεσαίος» περπατάει δίπλα στον μισθωτό,λειτουργώντας επιχειρησιακά, σε ορικακή ή μειωμένη παραγωγικότητα,εν τέλει είναι αυτός του «τραβαει» προς τα κάτω το γενικό επίπεδο,ενώ αντίθετα η συγκροτημένη επιχειρηματικότητα είναι αυτή που δημιουργει τις συνθήκες σχετικής ή και απόλυτης βελτίωσης των εργαζομένων,αλλα και την αλά Μαρξ ολική ανατροπή.
Τι κάνουν όμως οι πολιτικές δυνάμεις
Μιλάνε γενικώς για «ταλαιπωρούμενους» μικρομεσαίους.Ετσι μονολιθικά,χωρίς προσδιορισμούς παραγωγικότητας,προσανατολισμού,στοιχειωδών κριτηρίων.
Οι ιδεολογικές επιπτώσεις είναι πολλαπλάσιες
Κολακεύεται η στασιμότητα ,φαντασιώνονται την επιχειρηματικότητα χωρίς μεγένθυνση,και επιβαλλουν με ένα ολοκληρωτικό τρόπο την ενοχική συναίνεση που εμπεδώσει τις σχέσεις ανισότητας εις βάρος των εργαζομένων.
Κολακεύοντας τον μικρομεσαίο, που είναι οριακά παραγωγικός (άρα είναι τέτοιος μόνο αν παρανομεί προς όλους) και ταυτόχρονα διεκδικώντας για τον μισθωτό το μέγιστο ποσό ,οδηγείς τους μισθωτούς στην απόλυτη εξαθλίωση της συναινετικής αυτοκαταστροφής εν τέλει και εν είδει «προδοσίας» προς την τάξη του..Ενα είδος «τουριστικού» εκ του μακρόθεν αντικαπιταλισμού,που γίνεται έγκυρος μόνο ως εκκλησιαστικός ηθικό λόγος από άμβωνος.
Στο ιστολόγιο έχουμε από καιρό διατυπώσει την άποψη ότι η δημιουργική τέχνη στην Ελλάδα είναι ,εξαιρετικά γόνιμη.
Οσοι είδαν τα αριστουργηματικά «Σπιρτόκουτο» και «Η Ψυχή στο Στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη ,θα δουν ότι η κινηματογραφική τέχνη,που προειγείται παρασάγγας της πολιτικής, μετά το εύφορο μπακάλικο του Ζήκου,μας παραδίδουν σε δημόσια θέα,την σύγχρονη φρικαλέα σκληρή μορφή του έλληνα μικρομεσαίου.Οι ήρωες «σφαζονται» στον περίγυρο ενός συνοικειακού ρεστωράν,σε ένα βουλκανιζατέρ,σε μια βιοτεχνία πορτατίφ.
Μπορούμε να ελπίζουμε επειδή κάποιοι έχουν ακριβή αίσθηση του τι συμβαίνει.