Ο Αριστερός Μεταρρυθμισμός στην συγκυρία

Από το "Μη μαδάς την Μαργαρίτα"

Που παίζεται το παιχνίδι ρωτά μια Στρουθοκάμηλος Αριστερή και μια Μαργαρίτα που δεν θέλει να την μαδάνε απαντά:


Παντού.

Η κρίση που ξεκίνησε το 2008 οφείλεται σε πολλά, άλλα κύρια και άλλα δευτερεύοντα και η Ελλάδα με την εύθραυστη δημοσιονομική υγεία έγινε ένα από τα πρώτα θύματα.Από το 1973 και μετά διανύουμε μια περίοδο σταθερής ανισορροπίας όπως την χαρακτηρίζει ο Γιάννης Βαρουφάκης:

Μια περίοδο άνισου πλουτισμού που βελτίωνε τους δείκτες εντυπωσιακά, παρήγαγε ταυτόχρονα εντυπωσιακό πλούτο και μεγάλη δυστυχία, αύξανε τις ανισορροπίες και έχτιζε λογιών-λογιών παλάτια στην άμμο. Τα δυο πιο σημαντικά παλάτια: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η αγορά ακινήτων. Τα παράγωγα και τα δομημένα ομόλογα αυγάτιζαν το χρήμα των τραπεζών και των hedge funds, ενώ το εργατικό κόστος έπεφτε, οι μισθοί έμεναν καθηλωμένοι και οι εργαζόμενοι όδευαν επιτακτικά προς το δανεισμό. Και όσο δανείζονταν, τόσο ανέβαιναν οι τιμές των κατοικιών και τόσο αυξανότανε ο δανεισμός και η εξάρτηση. Το ζήσαμε τόσο έντονα στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Γράφει ο ΓΒ:

Το 2001 το παγκόσμιο εισόδημα ήταν $49 τρις. Την ίδια χρονιά τα παράγωγα κυμαίνονταν στα $85 τρις. Έξι χρόνια μετά το παγκόσμιο εισόδημα ανήλθε σε $85 τρις την ώρα που η "αξία" των παραγώγων είχε πηδήσει στα... $670 τρις. Την ίδια εποχή οι τιμές των ακινήτων στις ΗΠΑ αυξήθηκαν περίπου 125%, σε μια περίοδο μηδενικών αυξήσεων του μισθού του μέσου εργαζόμενου. Δεν θέλει πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι τα παλάτια αυτά, ακίνητων και παραγώγων, θα κατέρρεαν όπως ακριβώς καταρρέει μια λεπτή στοίβα από λέγκο που φτιάχνει ένα παιδί.

Η συνέχεια στο "Μη μαδάς την Μαργαρίτα"

Leo:Η πολιτιστική κρίση της Ευρώπης

Την Τετάρτη που μας πέρασε έγινε μια απόπειρα πανευρωπαϊκής κινητοποίησης ενάντια στην πολιτική της λιτότητας χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Υποτονικές διαδηλώσεις, απεργίες με μικρά ποσοστά, έλλειψη συντονισμού, χλιαρά πράγματα. Οι αισιόδοξοι βλέπουν μια δύσκολη αρχή και ελπίζουν σ’ ένα καλύτερο μέλλον. Οι απαισιόδοξοι πάλι βλέπουν δομικά στοιχεία στην απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος και αναζητούν τις αιτίες. Το σίγουρο είναι ότι το κλίμα στην Ευρώπη δεν είναι αντίστοιχο με τα περιοριστικά μέτρα που επιβάλλουν οι ποικιλόχρωμες κυβερνήσεις, δεξιές, κεντρώες και σοσιαλιστικές. Αν στη Ιρλανδία η πηγή του κακού είναι οι τράπεζες, στην Ισπανία η φούσκα των κατασκευών και στην Ελλάδα το πελατειακό κράτος, το αποτέλεσμα για τον εργαζόμενο λαό είναι το ίδιο. Περιοριστικά μέτρα, ανεργία, μείωση μισθών, υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, μια συνολική οικονομική ύφεση, η οποία κλιμακώνεται και θα γίνεται ολοένα και περισσότερο αισθητή. Το καθολικό αίσθημα της αδικίας δεν φαίνεται ικανό, προς το παρόν τουλάχιστον, να ανατρέψει την ιδιώτευση και να σημάνει την αρχή ενός ρωμαλέου διεκδικητικού κινήματος.


Τι συμβαίνει; Η αριστερά έπαψε να είναι ελκυστική; Οι μεγάλες αφηγήσεις τις είναι παλιές και ξεπερασμένες; Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν ενταχθεί πλήρως στο σύστημα διαπλοκής με την εξουσία και έχουν απαξιωθεί; Η ιδεολογία του προσωπικού βολέματος και της ατομικής λύσης έχει επικρατήσει; Οι εσωτερικές έριδες, η παθολογία της μικροεξουσίας έχει κάνει την αριστερά αναξιόπιστη; Προφανώς όλα αυτά ισχύουν, όλα σίγουρα παίζουν το ρόλο τους σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Θα ήθελα όμως να σταθώ σε κάτι διαφορετικό που το θεωρώ καθοριστικό.

Νομίζω ότι ένας ιδεολογικός ξεπεσμός έχει κατακλύσει την Ευρώπη και αυτό είναι «επιτυχία» του καπιταλιστικού συστήματος. Σε ολόκληρη της Ευρώπη κυριαρχεί ένας φιλελευθερισμός φτωχός από πραγματικές ιδέες, με ασήμαντους ηγέτες, σχεδόν υπηρέτες του χρηματιστηριακού κεφάλαιου. Ένα πολιτικό προσωπικό χωρίς οράματα, χωρίς διάθεση πολιτικής ενοποίησης, χωρίς δύναμη επιβολής στους μηχανισμούς της αγοράς. Μια διαρκής υποχώρηση της πολιτικής, μια υποταγή στο χρήμα. Όλα τα ευρωπαϊκά νεοφιλελέυθερα ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βρίσκονται σε μια διαρκή κρίση, οι διανοούμενοι του αστισμού έχουν σιγήσει, οι πάντες προσπαθούν να διαχειριστούν αυτό που βρήκαν, φοβούνται να διατυπώσουν οποιαδήποτε μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Το κοινωνικό κράτος υποχωρεί και οι κοινωνίες γίνονται έρμαια των οικονομικών ελίτ.

Η σημερινή οικονομική κρίση είναι μια κρίση του μεταπολεμικού δημοκρατικού μοντέλου. Κόμματα και ηγεσίες ανίκανες να χαράξουν νέες πορείες αφέθηκαν να παρακολουθούν τα παιχνίδια των ραντιέρηδων και των τραπεζιτών, μέχρι αυτά να οδηγήσουν τις χώρες τους στο χείλος του γκρεμού. Αν δείτε την Ελλάδα, ακόμα και σήμερα οι πολιτικές ηγεσίες φαίνονται να μην αισθάνονται την κατάρρευση, να σκέφτονται ακόμα το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος και να πασχίζουν να γαντζωθούν στην εξουσία.

Θα περίμενε κανείς η κρίση του φιλελευθερισμού να γεννήσει νέες αντίπαλες θεωρίες. Συμβαίνει το αντίθετο. Στην Ευρώπη είναι εγκατεστημένη μια ιδεολογία κατανάλωσης του ασήμαντου, μια ιδεολογική πανούκλα αγοράς που έχει απονεκρώσει πρώτα και κύρια τη μεσαία τάξη. Στο μέτρο που η παραγωγή μεταφέρεται στην Ανατολή η αυθεντική εργατική τάξη συρρικνώνεται ή καταστρέφεται, η μεσαία γίνεται η τάξη της μεγάλης μάζας. Οι αγωνίες της όμως γίνονται ολοένα και πιο φτηνές και αυτό την κάνει ιδεολογικά αδύναμη. Είναι φυσικό. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ και το διαδίκτυο μεταφέρουν καθημερινά την ιδεολογία της αγοράς σε κάθε σπίτι, τα κυρίαρχα πρότυπα διαμορφώνουν μαζικά τη νεολαία, ακόμα και η τέχνη χάνει καθημερινά τον φύσει επαναστατικό της χαρακτήρα. Ποτέ η rock ή η pop μουσική δεν ήταν τόσο ρηχή σε νοήματα και τόσο προβλέψιμη σε μουσικούς συνδυασμούς. Ποτέ το ευρωπαϊκό σινεμά δεν αναμασούσε τα ίδια και τα ίδια, επιμένοντας στα αστικά στερεότυπα και τις χολιγουντιανές εκδοχές των κοινωνικών συγκρούσεων, ποτέ η απουσία μιας έξτραβαγκάντσιας δεν ήταν τόσο ηχηρή. Ακόμα και ο ερωτισμός περνάει κρίση. Μια ηθικολογία, μια υποκριτική πολιτική ορθότητα χωρίς έρμα σέρνεται παντού, την ίδια στιγμή που η παιδεραστία γίνεται και επισήμως μέσω της δημοσιοποίησης και της δήθεν καταδίκης, βασική ιδεολογική αποσκευή της παπικής εκκλησίας. Η εναλλακτική έκρηξη της δεκαετίας του 60 και οι σοσιαλιστικές ελπίδες αυτής του 70, έδωσαν τη θέση τους στον κομφορμισμό, στην ιδιώτευση.

Στην σημερινή Ευρώπη οι άνθρωποι δουλεύουν πολύ για να αγοράσουν πολλά κινέζικα προϊόντα μιας χρήσης, για να καταναλώσουν φτηνό θέαμα και να πάνε διακοπές σε ξενοδοχεία all inclusive.

Η κατώτερη μεσαία τάξη μπορεί να μην είδε τα προηγούμενα χρόνια τους μισθούς της να αυξάνονται, είδε όμως την καταναλωτικής της δύναμη να φουσκώνει με τα δανεικά και το πλαστικό χρήμα και νόμισε ότι άλλαξε κατηγορία. Απέκτησε κουτιά - οικίες με γκαζόν και θέση πάρκινγκ και νόμισε ότι βρήκε μια θέση στον παράδεισο. Τώρα τρώει τη σφαλιάρα, αλλά δεν έχει χέρια να προστατευτεί, πόσο μάλλον να αντεπιτεθεί.

Η ανώτερη μεσαία τάξη είδε τις φούσκες των κατασκευών, της διαφήμισης, των τραπεζών και των νέων τεχνολογιών να αυξάνουν παράλογα τα έσοδά της και πίστεψε και αυτή στην ταξική της μετάλλαξη. Τώρα που η ύφεση παγώνει τα project και «τα έξυπνα προϊόντα», αισθάνεται ότι για να συνεχίσει τον τρόπο ζωής της πρέπει να βγάλει από το σεντούκι και αυτό δεν της αρέσει καθόλου. Η διάθεση των πολιτικών ελίτ να τη σώσουν μέσα από την στήριξη των τραπεζών, δεν σημαίνει ότι και θα το επιτύχουν.

Οι μάζες των μεταναστών που έχουν κατακλύσει την Ευρώπη επωμίζονται όλες τις χειρονακτικές και «βρώμικες» δουλειές, αφαιρώντας από τους «ευγενείς» πολίτες την ικανοποίηση που νιώθει κάποιος όταν λερώνει τα χέρια του, κάνοντας κάτι. Τα παιδιά παίζουν βίρτσουαλ, και αθλούνται σε οργανωμένα κέντρα. Το απολυμαντικό έγινε αξεσουάρ. Η παχυσαρκία, η κατανάλωση φαγητών - σκουπιδιών και η υστερία του καρκίνου που μας απειλεί, αφαιρούν χαρά και προσθέτουν προβλήματα. Η πρόοδος της τεχνολογίας κάνει πιο «εύκολη» τη ζωή αλλά και το θάνατο. Αδύνατο να ελέγξεις τα όρια, η αγορά σου επιβάλλεται και σε εγκλωβίζει.

Δίπλα στους γρήγορους δρόμους και τις όλο υποσχέσεις διαφημίσεις, σέρνονται οι "εκτός", τα κοινωνικά «σκουπίδια» που μόνο με την όψη τους τρομάζουν τους νοικοκυραίους. Ψήγματα ή ρεύματα ρατσισμού γεννιούνται και σβήνουν, ή ζουν στο περιθώριο και περιμένουν. Ακόμα και η ακροδεξιά, ενώ μπόρεσε να αναπτυχθεί ως πολιτικό ρεύμα δεν έχει καταφέρει να επιβάλλει την ιδεολογία της σε μια αποϊδεολογικοποιημένη κοινωνία. Πέρασε και αυτή στο λαϊκισμό. Η Ευρώπη δείχνει ανίκανη να αφομοιώσει τις στρατιές από την Ασία και τη Αφρική πράγμα που έκανε άλλοτε με επιτυχία. Η βόμβα του υπερπληθυσμού την απειλεί. Αν ο Σαρκοζί μπορεί να διώχνει τους Ρομά σχετικά άνετα, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να ελέγξει το «μίσος», όταν αυτό θα ξαναβγεί στους δρόμους.

Όλα αυτά είναι οι συνέπειες ενός φιλελεύθερου κυρίαρχου μοντέλου που πεθαίνει, αλλά ταυτόχρονα παρασέρνει και οποιαδήποτε εστία αμφισβήτησής του. H θεωρία του διπολισμού ή αν θέλετε ο νόμος της επαγωγής, νομίζω ότι εδώ επιβεβαιώνονται. Απέναντι σε μια φτωχή κυρίαρχη ιδεολογία, είναι εξίσου φτωχή και κάθε εναλλακτική πρόταση.


Η κρίση βρίσκει την Αριστερά αποκαμωμένη από το θανατερό κλίμα που έχει επιβάλλει ο αντίπαλος. Η κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού δεν μπορεί να είναι εσαεί η αιτία. Σίγουρα οι ανανεωτικές αριστερές ιδέες που στηρίχτηκαν στην καταγγελία του σοβιετικού μοντέλου, βρέθηκαν χωρίς αντίπαλο μετά την κατάρρευση. Ταυτόχρονα όμως η Ευρωπαϊκή Αριστερά καταναλώθηκε στην καθημερινή πολιτική μάχη και εγκατέλειψε την θεωρητική αναζήτηση. Πίστεψε πως προβάλλοντας τις αντιθέσεις της με το σοβιετισμό και λύνοντας τις εσωτερικές θεωρητικές διαφορές της, έχει καθαρίσει. Νόμισε πως η κοινωνία αυτό περίμενε. Τραγικό παράδειγμα η κατακερματισμένη εικόνα της, στην Ελλάδα.

Άλλες ομάδες πίστεψαν ότι αν πλησιάσουν τη σοσιαλδημοκρατία και δεχτούν οφίτσια και εξουσίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν λύση στα χρόνια προβλήματα του καπιταλισμού. Δυστυχώς έγιναν μέρος του προβλήματος και εξαφανίστηκαν, όπως στη Ιταλία. Στη Γαλλία η Αριστερά κατέρρευσε από μόνη της, ίσως γιατί δεν πέρασε ποτέ από το στάδιο του ευρωκομμουνισμού.

Όλα αυτά στοιχίζουν. Η Αριστερά αρκέστηκε στην εύκολη καταγγελία, δεν όρισε ποτέ αυτή την ατζέντα. Αρνήθηκε να σχεδιάσει αυτή την πορεία των πολιτικών εξελίξεων, βρισκότανε πάντοτε σε θέση άμυνας να αντιπαλεύει πολιτικές που ήδη είχαν γίνει νόμοι των χωρών και της ΕΕ. Ήταν συνεχώς πίσω στο σκορ, αναζητούσε την ανατροπή που ποτέ δεν ερχότανε, έκανε επίκληση στο ηρωικό παρελθόν της, μπόλιαζε τη νέα γενιά με την κακομοιριά του συνεχώς ηττημένου. Κατάφερε και έδιωξε τους νέους από κοντά της. Σήμερα κλείνει το μάτι στους αναρχοαυτόνομους και τους χούλιγκαν, σε παθολογικές περιπτώσεις, για να πυκνώσει τις γραμμές της. Ο οπορτουνισμός, τελευταίο στάδιο της πολιτικής καχεξίας.

Η αριστερά σήμερα δεν έχει μοντέλα να παρουσιάσει, δεν έχει οράματα για να θρέψει με αυτά την «καλοζωισμένη» μεσαία τάξη, που τώρα βλέπει το τραπέζι της να αδειάζει. Η λογική της διαχείρισης των πολιτικών κρίσεων με μικροπολιτικές εφάμιλλες των φιλελεύθερων κομμάτων, αφήρεσε από τις προοδευτικές δυνάμεις την ιδεολογική ανωτερότητα. Η λέξη «ιδεολόγος» κάποτε παρέπεμπε σε Αριστερό, σήμερα δεν υπάρχει καθόλου. Μετά την αποκάλυψη της φρίκης του υπαρκτού σοσιαλισμού, και την ταυτόχρονη ανάπτυξη του κινήματος των Πρασίνων, η αριστερά προσπάθησε να εντάξει στα όπλα της την οικολογία χωρίς όμως να την πιστεύει. Και πώς να την πιστεύει, όταν η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ήθελε βιομηχανική και τεχνολογική ανάπτυξη, άρα περισσότερη παραγωγή, άρα περισσότερη υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Οι λογικές της ανάπτυξης με σεβασμό στο περιβάλλον είναι πολύ τέλειες για νάναι εφαρμόσιμες σε μαζική κλίμακα. Η μέθεξη αριστεράς και οικολογίας δεν περπάτησε. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις στα δόγματα και τις αρχές του Μαρξισμού και Λενινισμού, δεν επέτρεψαν πραγματικές πολιτικές αναζητήσεις.

Η σημερινή κρίση βρήκε την Αριστερά παγκοσμίως χωρίς καινούργια όπλα, χωρίς νέες θεωρίες. Διαβάζω σημαντικούς νέους θεωρητικούς, αλλά δεν βρίσκω μια στέρεα δομημένη σκέψη, απόρροια της ρευστότητας που επικρατεί. Ιδέες, προτάσεις, ουτοπίες, ιδεολογικά σπαράγματα, γενναίες αντιφάσεις, που δεν μπορούν να συγκροτήσουν παγκόσμια κινήματα, να ξεσηκώσουν κόσμο, να επιβάλλουν μεταρρυθμίσεις ή ανατροπές. Σίγουρα είναι θετικά και συχνά ενδιαφέροντα, αλλά δεν μορφώνουν έναν άξονα δράσης. Και εδώ ο κατακερματισμός σημαίνει αδυναμία. Η απεγνωσμένη προσπάθεια των ελίτ να σώσουν το σύστημα φαίνεται να μην βρίσκει αντίπαλο, άσχετα με την έκβαση των πολιτικών τους. Συνεπώς σε ότι τελικά διαμορφωθεί αύριο, η αριστερά δεν θα έχει συνεισφορά, θα συνεχίσει να είναι από πίσω. Ίσως να μην έχει πια να αφηγηθεί μια νέα μεγάλη πορεία, ίσως αυτή η άλλη πορεία να μην υπάρχει, ίσως η κοινωνική ζωή να είναι οι κύκλοι του καπιταλισμού. Ωστόσο, αυτό δεν θα το μάθει ποτέ αν δεν αναζητήσει ένα νέο δημοκρατικό κοινωνικό μοντέλο, προσαρμοσμένο στη νέα εποχή, αν δεν μπορέσει να πείσει τη μεσαία τάξη ότι ένας άλλος κόσμος με λιγότερα πλαστικά και περισσότερη πραγματική ζωή είναι εφικτός.

Συνδέσεις
Μη μαδάς την μαργαρίτα

Το τραινάκι των Παμπούκη-Γιου Μι Χιάο

H προσοχή του Leo ανέδειξε ένα κείμενο του Γ.Βαρουφάκη σχετικά με τον ΟΣΕ.Η ιδέα του κειμένου είναι απλή. Γιατί να μην δει η Ελληνική κυβέρνηση μια αναγέννηση του ΟΣΕ μέσω μιας στρατηγικής συμφωνίας με τους Κινέζους;


Ο ΓΒ παραθέτει μια σειρά από τεχνικά δεδομένα και επιχειρήματα τα οποία κάνουν την πρόταση του εύλογη.Το ενδιαφέρον προφανώς έγκειται στο ότι ο Βαρουφάκης δεν είναι ο Στουρνάρας του ΙΟΒΕ, και ούτε στους αφανείς υποστηρικτές της πολιτικής ΓΑΠ. Οι ενστάσεις του για το μνημόνιο είναι σαφείς και αποδίδουν ευθύνες σε όλη την τετράδα που αποτελεί ο ΓΑΠ και η Τρόικα. Άρα έχουμε μία κατά τεκμήριο αποστασιοποιημένη φωνή, με αρκετά εχέγγυα ανεξαρτησίας.

Ωστόσο προσπάθησα να δω ως φανταστική μια ανακοίνωση Παμπούκη που θα αναφέρει την επίτευξη συμφωνίας με τους Κινέζους όπου με αντάλλαγμα σαράντα χρόνια εκμετάλλευσης θα κατασκεύαζαν ας πούμε μια γραμμή υπερταχείας Αθήνα Θεσσαλονίκη σε δύο ώρες. Τότε στην φανταστική αυτή ανακοίνωση τι θα γινόταν; Ποιοι και πώς θα αντιδρούσαν; Και τελικά ποια θα είναι η συμφέρουσα λύση.

Υποστηρίξω πως στην περίπτωση που γινόταν η ανακοίνωση και ο Παμπούκης και οι αντιρρησίες θα είχαν δίκιο, γιατί οι αντιρρήσεις δεν είναι αυτές που σταματάνε τις επενδύσεις. Γιατί οι σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι κοινωνίες μη σύγκρουσης, αλλά κοινωνίες διαχείρισης συγκρούσεων. Υποστηρίξω πως η Αριστερά δεν είναι συγκρουσιακός παράγων απλά, αλλά συγκρουσιακός παράγων που γνωρίζει πως είναι ενταγμένη σε ένα περιβάλλον διαχείρισης , ταξινόμησης, διεκπεραίωσης , υπολογισμού και χειρισμού των συγκρούσεων.

Για να δούμε λοιπόν τις αντιρρήσεις στο μνημόνιο Παμπούκη - Γιου Μι Χιάο

Κατ’ αρχάς θα είχαμε τεχνικοοικονομικές αντιρρήσεις του τύπου καλή η ιδέα της συμφωνίας αλλά οι όροι είναι επαχθείς. Θα την επαναδιαπραγματευθούμε.Μετά θα είχαμε πολιτικές αντιρρήσεις του τύπου, η χώρα δένεται στα δεσμά του κινέζικου καπιταλισμού ,και η κατασκευή θα γίνει με κινέζικα μεροκάματα και όρους.

Αυτές είναι χοντρικά οι αντιρρήσεις και εντός αυτού του πλαισίου θα κινηθούν όλοι με διάφορες αναλογίες στο μίγμα αντίρρησης.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστείς τον Σαμαρά ή και τον Αλαβάνο ή τον Ψαριανό ίσως που να καταθέτουν νούμερα και όρους που να αμφισβητούν το business plan ως τεχνικά ασύμφορο, αλλά και την ΓΣΕΕ ,το ΠΑΜΕ ή την Ανταρσύα να καταθέτουν λεπτομέρειες που να αποδεικνύουν τις υποχωρήσεις σε θέματα εργασιακών συνθηκών για το έργο.

Θα είναι η πρώτη φορά που θα έχουμε τέτοιο σκηνικό;

Ε όχι βέβαια.Μετρό, αεροδρόμιο ,ΟΛΠ, δρόμοι, Ολυμπιακά έργα είναι συνώνυμα με αυτό το σκηνικό. Ωστόσο έγιναν παρά τις αντιρρήσεις.Οι αντιρρήσεις υπήρξαν πλήρως ανεπτυγμένες και εκτέθηκαν δημοσίως .Αλλά τα έργα έγιναν.

Άρα το τραίνο των Παμπούκη –Γιου δεν είναι θεσμικά, λειτουργικά και τεχνικά αδύνατο να γίνει εξ’ αιτίας των αντιρρήσεων. Οι αντιδράσεις υπάρχουν για να γίνονται διαπραγματεύσεις και να ρυθμίζονται τα θέματα.

Το τραίνο δεν θα γίνει γιατί η κοινωνία σε αντίθεση με την προηγούμενη φάση, δεν μπορεί να αφομοιώσει θετικά μια νέα δημιουργική σύγκρουση για μια νέα φάση. Δεν είναι οι αντιδράσεις για το έργο που το μπλοκάρουν, αλλά η αδυναμία δημιουργίας ενός καινούργιου πλαισίου για την διαχείριση των αντιδράσεων. Αυτό που υπάρχει σήμερα δεν είναι οι αντιδράσεις, είναι η απουσία ενός άρρητου πλαισίου διακανονισμού των αντιδράσεων, η έλλειψη ενός κεντρικού κανόνα διαχείρισης , ταξινόμησης ,διαπραγμάτευσης των αντιδράσεων και αυτό το πληρώνει η Αριστερά.

Διαβάζω συνέχεια ένα γιατί η κοινωνία, η αριστερά , οι εργαζόμενοι δεν αντιδρούν ενώ η κρίση θερίζει τα πάντα;Και οι απαντήσεις πάσχουν από ένα αφόρητο ηθικό καταμερισμό κατηγοριών. Η κεντρική ιδέα είναι ότι κάποιοι δεν είναι τόσο αγωνιστές όσο απαιτούν οι καιροί. Πρόκειται για ηθικολογία βγαλμένη από κατηχητικό του Καντιώτη.

Η σκέψη μου είναι ότι όταν έχουμε αντιδράσεις πχ Ασφαλιστικό Γιαννίτση, αυτές δεν γίνονται «νικηφόρες» επειδή υπερισχύουν σε ένα συσχετισμό διελκυστίνδας ,μόνο ως υδραυλικό αποτέλεσμα διαφοράς πιέσεων. Αυτές υπερισχύουν γιατί υπάρχει ένα πλαίσιο διαχείρισης της σύγκρουσης που έχει προϋπολογίσει , την μια ή άλλη λύση της σύγκρουσης. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει σύγκρουση. Το 2001 το πλαίσιο υπήρχε: Ολυμπιακοί Αγώνες , ανάπτυξη, παγκόσμιο φθηνό χρήμα κλπ κλπ. Ε το σταθερό πλαίσιο με τον γνωστό ειρωνικό τρόπο της ιστορίας βοηθούσε την αριστερά, περισσότερο από την δεξιά .Η σταθερότητα είναι σταθερότητα συγκρούσεων, δεν είναι αφασία.

Στην αντιστροφή του 2001 (τι πλάκα το 1 άλλαξε μια θέση!) το 2010 η σημερινή συνθήκη είναι συνθήκη αστάθειας, απώλειας στήριξης, αδιαμφισβήτητης αιώρησης, ασάφειας και αγωνίας. Ε περιέργως πως η απώλεια στήριξης, γίνεται απώλεια στήριξης της όποιας σύγκρουσης. Οι συγκρούσεις δεν γίνονται γιατί πριν από την σύγκρουση υπάρχει το βάθρο της σύγκρουσης, το πεδίο, ο στίβος, η αρένα. Ε οι πολιτικές  δυνάμεις αυτής της σύγκρουσης δεν μπορούν να ορίσουν το σταθερό επίπεδο της σύγκρουσης, και άρα απέχουν.

Η επίσημη αριστερά και σε αυτήν βάζω όλο το φάσμα από το ΚΚΕ μέχρι την τελευταία επώνυμη οργάνωση, είναι οργανωμένη, δομημένη, εκπαιδευμένη σε συγκρούσεις εντός σταθερού πλαισίου. Η τελευταία φορά που έγινε σύγκρουση σε μια συνθήκη αιώρησης είναι ο εμφύλιος, και τα αποτελέσματα γνωστά. Σε αντίθεση με το συντηρητικό στερεότυπο, η οργανωμένη αριστερά, κινείται σε ένα υπόβαθρο «νοικοκυροσύνης» ,καταμερισμού ,και ταξινόμησης. Η οξύτητα της διαμαρτυρίας είναι γογγυσμός, γκρίνια δεν είναι ριζική αμφισβήτηση. Η ρητορική έξαρση είναι αντιστρόφως ανάλογη, της συνειδησιακής κατάστασης. Η ίδια είναι πιο φοβική στην αληθινή εξέγερση, γιατί αυτή θα στραφεί και κάθε ταξινόμησης, διαχείρισης, διαπραγμάτευσης, δηλαδή του σταθερού πλαισίου ύπαρξης της αριστεράς.

Αν λοιπόν ανακοινωθεί το τρενάκι του Βαρουφάκη, ότι και να ειπωθεί ως αντίδραση δεν θα είναι ο λόγος που δεν θα πραγματοποιηθεί η επένδυση. Ο λόγος θα είναι ότι δεν θέλουμε τραίνα, ή οι τεχνικοί σύμβουλοι του ΓΑΠ δεν άκουσαν την ιδέα, ή ότι οι Κινέζοι έχουν και άλλες δουλειές στην Κινσάνσα ή το Χαρτούμ, ή οτιδήποτε άλλο.

Και από ότι βλέπω φίλε Λεό, θα μείνουμε χωρίς τραίνα και χωρίς διαμαρτυρίες για τα τραίνα.

Μη μαδάς την Μαργαρίτα.Η πρόταση Βαρουφάκη