Ενας χαρακτήρας της Commedia dell arte

Εργατικός έλεγχος.Οι εταιρείες σε ένα καπιταλιστικό σύστημα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας με αξιοπρέπεια για όσους τις θέλουν. Θα μπορούσε να δημιουργήσει και επιχειρηματικές δομές με εσωτερική δημοκρατία; Ναι βεβαίως σε κάποιο βαθμό. Όταν το όμως αίτημα για δημοκρατική συμμετοχή στις εταιρικές αποφάσεις προσβάλει την ιδιοκτησία , τότε η δημοκρατία δεν είναι δυνατή. Βέβαια , ως εναλλακτική λύση τα φυσικά πρόσωπα μπορούν να δημιουργήσουν τις δημοκρατικές συνεργατικές τους εταιρείες. Οποιοσδήποτε ριζοσπαστική ομάδα εργατών μπορεί να εξαγοράσει ή να ιδρύσει το εταιρικό σχήμα της αρεσκείας του. P.250



Το πρόσωπο το οποίο έχει περισσότερες ευκαιρίες δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι απλά που επωφελείται αλλά ούτε ως κάποιος ο οποίος δεν επιλέγει να μην βοηθά, αλλά κάποιος ο οποίος εμποδίζει ή απομονώνει το πρόσωπο το οποίο με τις λιγότερες ευκαιρίες. Ο εξοβελισμός του άλλου , όντας ένας πιο δελεαστικός εταίρος σε συναλλαγή , δεν είναι απλή επιδείνωση του άλλου αλλά μια κανονική κλοπή. Ρ 236


Anarchy State and Utopia R.Nozick


Ο R.Nozick αποτελεί ένα από τους πιο σημαντικούς φιλελεύθερους φιλόσοφους .Ωστόσο αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά το σημαντικό του έργο Anarchy State and Utopia , θα δει ένα κείμενο το οποίο κινείται σε ένα περισσότερο ελευθεριακό παρά συντηρητικό τόνο. Εργατικός έλεγχος, δικαιώματα σε ναρκωτικά, ουτοπίες , κιμπούτζ, αμφισβήτηση της οικογένειας , ανάδειξη ατελειών στις θεωρίες ίσων δικαιωμάτων , κλπ κλπ παρελαύνουν θυμίζοντας σε ατμόσφαιρα κάτι από Εξάρχεια παρά από Πλ. Κολωνακίου.

Ωστόσο η ιδεολογική συζήτηση αριστεράς φιλελευθερισμού είναι εγκλωβισμένη σε μια αγκυλωμένη ταξινόμηση. Οι αιτίες λίγο πολύ γνωστές. Η ιδεολογική καχεξία του Αστικού χώρου, ο εγγενής κρατικοδίαιτος χαρακτήρας της δεν έχει ανάγκη από κανένα φιλελευθερισμό, παρά μόνο ως σλόγκαν σε προεκλογικές εκστρατείες. Η φιλελεύθερη ιδεολογική καχεξία , οδηγεί την αριστερά στην κριτική του «υπαρκτού φιλελευθερισμού». Για την διαστροφή της υφιστάμενης ταξινόμησης έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Με απλά λόγια ούτε ο φιλελευθερισμός μπορεί να είναι «αντιαριστερός» ούτε η αριστερά «αντιφιλελεύθερη». Ο φιλελευθερισμός είναι «αντικολλεκτιβιστικός» και η αριστερά «μεταφιλελεύθερη» ή «υπέρφιλελεύθερη» στην διατύπωση του Umberto Unger. Ο ίδιος ο κομμουνισμός τόσο στην κλασσική αλά Μαρξ κατάθεση αλλά και στις διάφορες αναγνώσεις του δεν είναι αντιφιλελεύθερη δικτατορία μια κολλεκτιβιστική αυταπάτη , αλλά υπέρβαση του φιλελευθερισμού , η οποία τον ενσωματώνει ,τον απορροφά . Εξ’ άλλου η ιστορία είναι αρκετά πιο πρωτότυπη από τους εκάστοτε λάτρες των λιτανειών των ιδεολογιών. Ο υπερδραστήριος Ζιζεκ αφού βρέθηκε υποψήφιος με την βοήθεια των φιλελευθέρων σε προεδρικές εκλογές της Σλοβενίας, δηλώνει θαυμαστής της Ayn Rand, αρθρογραφεί στο Ayn Rand Magazine, γράφει για την «αδελφική βοήθεια της ριζοσπαστικής αριστεράς στον φιλελευθερισμό», και απολαμβάνει της καθολικής αποδοχής της σύγχρονης ακαδημαικής αριστεράς. Κομματάκι δύσκολο να γίνει αντιληπτό από την φοβική επαναλαμβανόμενη ,σχεδόν, βαρετή κάστα συντηρητικών που εμφανίζονται με τα σταθερά και αναλλοίωτα προσωπεία της αριστεράς και του φιλελευθερισμού ως χαρακτήρες της Commedia dell arte . Μια αποκριάτικη μασκαράτα όπου προφανώς διακυβεύονται και υπαρκτά συμφέροντα. Αλλά για την θεατρικότητα και την άφατη υποκρισία ,αυτή έχουμε αναφερθεί πολλές φορές.

Θυμήθηκα τον Nozick με το περιρρέον κλίμα του διαβάζοντας το κείμενο το Τ.Μίχα στην WSJ. Σε αντιδιαστολή με το Νοζικ ο Τ.Μ αποπνέει ναφθαλίνη , κάτι από τον υστερικό Γεωργαλά. Κάποιος που θα διαβάσει το κείμενο , θα νομίσει ότι είναι αναφέρεται σε μια Ελλάδα ως Αφγανιστάν. Αναφέρεται σε μια ενδημούσα αύξηση της βίας για την οποία υποτίθεται υπεύθυνη είναι μια συμμαχία ΚΚΕ και «αναρχοσταλινισμού».

Το τρικ του είναι απλό. Εστίες βίας και ανομίας οι οποίες παράγονται από κοινωνικές δυναμικές οι οποίες διαπερνούν όλο το σώμα της Ελληνικής Κοινωνίας , παρουσιάζονται ως συνειδητές επιλογές κάποιων υπαρκτών και ανύπαρκτων πολιτικών σχηματισμών. Η ενδημική βία της Ελληνικής κοινωνίας ,έντεχνα απλοποιείται ως πολιτική επιλογή.

Και ποια είναι αυτά τα γεγονότα : Οι επιθέσεις στον Χατζηδάκη και τον Πάγκαλο, οι περιπέτειες στην Κερατέα.

Ε καλά μόνο τουρίστας δεν ξέρει ότι στην Κερατέα μια κλασσική εξέγερση ιδιοκτητών , του διακομματικού ρεύματος «όχι στην αυλή μου» μου συνεπικουρούνται από ένα ευρύτατο φάσμα πολιτικών με επικεφαλής τον Βορίδη , και αρνούνται την κατασκευή του περιφερειακού Χυτυ. Οι κάτοικοι βρίσκουν δίωρα και τρίωρα για να εκθέσουν τις απόψεις τους στο «αναρχοσταλινικό» Κontra Channel σε εκπομπές της γνωστής αριστερής ακτιβίστριας Μιχαλονάκου, ενώ ο αναρχοαυτόνομος Βορίδης ανακηρύσσεται στο υπερασπιστή των κατοίκων.Όσο για τις επιθέσεις στον Χατζηδάκη , κανείς δεν βλέπει κάθε βράδυ την τηλεοπτική Ιλιάδα των γνωστών ΜΜΕ της αριστεράς Extra 3, High Channel, Blue Sky, Κontra Channel που πρωτοστατούν εκδηλώσεις σε σπίτια πολιτικών και καλούν τον «κοσμάκη» σε ένα γενικευμένο προσωπικό outing όλων των πολιτικών.Για το ΚΚΕ, μια μικρή περατζάδα στα έντυπα της αριστεράς, θα αναδείκνυε ότι οι διαδηλώσεις του έχουν κάτι από περιφορά της κάρας του Αγίου Ισιδώρου. Οι δε «λιμενεργάτες του» συμπεριφέρονται όπως και οι φορτηγατζήδες, οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί της συνταγογράφησης του ΙΚΑ, δηλαδή στο κλασσικό νεοελληνικό μοτίβο του στυλ «ρε δε μας χ…τε».Αλλά και τα πολύπλοκα φαινόμενα μητροπολιτικής βίας , που έχουν σχέση με την πόλη, την εκπαίδευση, την ανεργία την έλλειψη πολιτισμού, αλλά κυρίως με την κυνική ιδεολογία των κυρίαρχων ελιτ, απλοποιούνται και αποδίδονται μονοδιάστατα σε μονομανείς αναρχικούς. Λες και τα ίδια δεν υπάρχουν σε όλες τις μεγαλουπόλεις όπου το πλεονάζων νεανικό δυναμικό βρίσκει διάφορες μορφές έκφρασης του θυμού , όχι αναγκαστικά από το ρεπερτόριο της αριστεράς. (Μόσχα, Λος Αντζελες κλπ)

Όσο οι συντηρητικοί της αριστεράς, προσλαμβάνουν τα πάντα αταξινόμητα , αδιάκριτα μέσω του «κλισέ» του νεοφιλελευθερισμού ο οποίος ευθύνεται για τα πάντα για να συναντηθούν με τον Σαμαρά στην πίσω πόρτα του «αντινεοφιλελευθερισμού» άλλο τόσο και οι συντηρητικοί της δεξιάς προσλαμβάνουν τα πάντα αταξινόμητα, αδιάκριτα μέσω μιας εικόνας μιας αμετανόητης αριστεράς του «κομμουνιστοσυμοριτισμού» για να αποδείξουν το αντιδραστικό τους πλεόνασμα.

Οι σχέσεις αριστεράς φιλελευθερισμού είναι πολύπλοκες, και ο ελληνικός δημόσιος χώρος είναι για ιστορικούς λόγους , ο πιο ακατάλληλος για να αναλυθούν. Οι λόγοι πολλοί και γνωστοί. Ένας από τους κυριότερους η βρεφονηπιακή ιδεολογική πόλωση που χαρακτηρίζουν την δημοσιότητα , κυρίως τον ιστόκοσμο, και η ευκολία της επανάληψης. Ωστόσο κανένα βήμα δεν μπορεί να γίνει αν η βάση της συζήτησης δεν είναι η θετική , η ιδεολογική, η «ανύπαρκτη» πλευρά και των δύο. Αλίμονο αν τα ιδεολογικά ρεύματα κρίνονται στις υπαρκτές εκδοχές τους. Τότε η αριστερά τελείωσε στην Σιβηρία, και πεθαίνει κάθε φορά που οι παρελάσεις στην Πνομ Πνεχ γίνονται με το πανό του Μαρξ, ο δε υπαρκτός φιλελευθερισμός με ανεργία στην Ευρώπη του 10 % καλό είναι να μας αδειάσει την γωνία. Όσο η συζήτηση γίνεται για τις «υπαρκτούς σοσιαλισμούς και φιλελευθερισμούς » τότε η κυριαρχία της πολιτικής των τεχνολόγων και των marketers θα είναι ασφυκτική σχεδόν αποπνικτική με μοναδικό κερδισμένο το ριζοσπαστικό λόγο της ακροδεξιάς. Και στην κατεύθυνση αυτή ο Τ.Μίχας μέσω της WSJ εργάζεται πολύ αποτελεσματικά.

Συνδέσεις:
 
T.Michas:Athens descends into Anarchy
LLS:Αριστερά και Φιλελευθερισμός:R.Nozick
LLS:Κοινωνία όλων των ουτοπιών

Αριστερα και Φιλελευθερισμός.Μερος 2.Η περίπτωση Νοζικ

Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει ενα τρόπος για την υλοποίηση της εργατικής αυτοδιαχείρισης ,που ,πορεί να υλοποιηθεί από την εθελοντική συμμετοχή σε μια ελευθερη κοινωνία ( ΑSU σελ 252)

Eτσι λοιπόν ,σε ένα ελευθερο σύστημα κάθε μεγάλο λαικό επαναστατικό κίνημα πρεπει να μπορεί να πραγματοποιήσει τους στόχους του μέσω μιας εθελοντικής διαδικασίας.Οσοι περισσότεροι βλέπουν πως λειτουργεί,τόσο περισσότεροι θα θέλουν να συμμετάσχουν.Και έτσι θα μεγαλώνει ,χωρίς να είναι αναγκαίο να πιέσει κανένα ή καμία ομάδα ,για να συμμετάσχει σε αυτό.(ASU sel 327)

O Ρ.Νοζικ εχει γράψει μόνο ένα σημαντικό βιβλίο για το οποίο και σχολιάζεται έκτοτε (η αλήθεια όλο και λιγώτερο) .To Anarchy State and Utopia.(ΑSU)
Η κοινή πρόσληψη είναι ότι είναι μια θρασύτατη κύνικη απόρριψη της αναδιανομής ,μια αντιμάχία στην Θεωρία της Δικαιοσύνης του Rawls,αλλα και η υπεράσπιση του ελάχιστου κράτους.
Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα έργο το οποίο για το οποίο ταιριάζει μια μόνο λέξη η εκκεντρικότητα.
Νομίζω ότι κανένας συντηρητικός φιλελευθερος δεν μπορεί να κατανοήσει το ASU, καθώς η γραφή του,οι πηγές του,οι αναφορές του προέρχονται μάλλον από τα αριστεροστροφα κοινόβια του Σαν Φραντζισκο,παρά από τον ακαδημαισμό του Harward.
Αναφέρω μερικά από τα θέματα και τις αναφορές ,τις οποίες μόνο αν έχεις βιωματική σχέση με την ελευθεριακή αμερικάνικη αριστερά μπορείς να εντάξεις στο έργο αυτό.Αλλιώς παραμένεις εγκλωβισμένος στην φαρσοκωμωδία της αναίρεσης της Κοινωνικής Δικαιοσύνης,γιατί όπως θα δείξω αργότερα δεν πρόκειται περί αυτού.
Λοιπόν
LSD, ηρωίνη, κρακ, Τροτσκι, εργατική αυτοδιαχείριση,ουτοπικός σεκταρισμός, αφηρημένη εργασία (αλα Μαρξ),νόημα στην εργασία,αυτοεκτίμιση του εργαζόμενου,εθελοντισμός,κοινωνικές αλλαγές ,μη ιδιοκτησία των παιδιών από γονείς!!! είναι έννοιες και αναφορές του Νοζικ.
Ταυτόχρονα μια σειρά από «πειράματα σκέψης» ,δηλαδή ανεδαφικές υποθέσεις εργασίας ,που χρησιμοποιούνται ως παραδείγματα για να αναλυθούν διάφορες σκέψεις,με πιο εντυπωσιακό το “experience machine” το οποίο,είναι το Matrix επινενοημένο τριάντα χρόνια πριν!!!!
Επαναλαμβάνω το ASU είναι για ανοικτόμυαλους,με θητεία στην Αριστερά αναγνώστες, έτοιμους να αναμετρηθούν με την χαζοχαρούμενη ή άλλες φορές μαρτυρική σωτηριολογία.Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι σε αντίθεση με τον Χαγιεκ,(που έχει μεγαλύτερο έργο) δεν αποτελεί συχνή αναφορά απο τους διάφορους συντηρητικούς,αν και ο Νόζικ ,θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί σαν εκ των υστέρων απολογία του πιο ξεχαρβαλωμένου καπιταλισμού.
Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω πως ορισμένες αναφορες του Νοζικ,μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακριβώς ως μια ριζική κριτική του αχαλίνωτου καπιταλισμού,και να συμβάλουν παραγωγικά στην υπόθεση της Αριστεράς.Που δεν είναι παρά η επιδίωξη μιας συμμετοχικής κοινωνίας, δίκαιης απολαβής των εργαζομένων, και πραγματικής ισότητας δικαιωμάτων.
Το ASU είναι πολιτική φιλοσοφία ,στην αυθεντική της μορφή,αλλα απαλαγμένη από κοινωνιολογικές αναφορές.Δεν είναι κοινωνιολογία,όπως είναι σήμερα η πολιτική ανάλυση.Ο Νόζικ διαπραγματεύεται τα θέματα του,ως Υποτιθέμενα Κοινωνικά Συμβόλαια, προκοινωνικού χαρακτήρα.Στην ουσία στοχάζεται σε ένα αφηρημένο επίπεδο,εκκινώντας από την βασική Καντιανή θέση,οτι άνθρωπος είναι ο σκοπός και όχι το μέσο της πολιτικής.
Ο στοχασμός αυτός παράγει κάποια πολιτειακά παραδείγματα,για τα οποία δεν προβλέπεται ρεαλιστική υλοποίηση,αλλά έχει σημασία η διερεύνηση και τα επιχειρήματα,καθώς αυτά έχουν αξία λειτουργική σήμερα.
Για λόγους οργάνωσης αναφέρουμε κάποιες αναφορές με προφανή αξία σήμερα.
1.-Η Διαμάχη με τον Ρωλς.
Είναι γνωστό ότι ο Ρωλς προτείνει μια θετική πλήρως επεξεργασμένη θεωρεία δικαιοσύνης,που κωδικά αποδέχεται την ανισότητα ειδοδημάτων,υπο την προυπόθεση ότι αυτή βελτιώνει την θέση των ευρισκομένων σε δυσμενέστερη θέση,και έχει την συναινεση τους.
Ο Νόζικ αφού ξεκινά με ένα πρωτοφανή έπαινο για τον Ρωλς ( ο σπουδαιώτερος φιλόσοφος μετα τον Μιλς!!) ,προχωρά σε μια σειρά αντιρρήσεων στο έργο του Ρωλς,και δεν διαμορφωνουν μια ολική αντιπρόταση.Οι αντιρρήσεις όμως αυτές είναι ανριβως ότι αναζητούν όλες οι σύγχρονες προσπάθειες αναδιανομής που σκοπό έχουν την λειτουργική στόχευση,την μεγαλύερη συναίνεση,την λογοδοσία,τον έλεγχο και αναστοχαστικότητα
Το κυριώτερο ζήτημα που ανασύρει ο Νόζικ,είναι ότι η θεωρία του Ρωλς διατυπώνει ένα νόμο (pattern) αναδιανομής,ενω η αναδιανομή έχει ιστορικά προσδιορισμένο χαρακτήρα,και δεν μπορεί να έχει στατικές νόρμες.
Οταν αναδιανέμεις πόρους μέσω του φόρων,τότε οι παραλήπτες των πόρων δυνητικά με την χρήση τους διαμορφώνουν αυτομάτως μια νέα κατάσταση εισοδημάτων που αυτή για να αναδιανεμηθεί θέλει πιθανόν ένα νέο νόμο.Η αντίρρηση είναι μεθοδολογική και ως ένα βαθμό αποδεικνυει το ανεφάρμοστο μιας ολικής αναδιανομής σε συνθήκες ανοικτής αγοράς,και με την έννοια αυτή μπορεί να αποτελέσει επιχείρημα εναντίον της.Αν ο Νοζικ αποδεικνύει τον ελλειματικό χαρακτήρα μιας αναδιανομής μέσω νόμου –pattern τότε μια εξισωτική ιδεολογία νομιμοποιείται να αναζητήσει τον εξισωτισμό εκτός ελύθερης αγοράς.
Η αντίρρηση του Νοζικ δεν είναι μονόδρομος.
Στο ίδιο μήκος κύματος ο Νόζικ αποδεικνύει πως συστήματα αναδιανομής με νόμο pattern τείνουν να εξαγοράζουν την συναίνεση των μεσαίων στρωμάτων σε μια στατική αναδιανομή από τους έχοντες στους μεσαίους και όχι προς τους μη έχοντες.
Μα αυτό ακριβώς δεν γίνεται στην Ελλάδα
Οι λεγόμενες κοινωνικές μεταβιβάσεις,και το πλέγμα κρατικής προστασίας γίνονται επίδικο διακυβευμα ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες που αυτοπροσλαμβανονται ως μη έχοντες,και τους στατιστικά μη έχοντες και νικητές τους πρώτους.
Το ασφαλιστικό μας σύστημα έχει το πιο αδικο επιμερισμό προστασίας εργαζομένων όπου άλλοι μισθωτοι (πχ δημοσιογράφοι) προστατεύονται μέσω μιας ειδικής φορολογίας,ενω οι υπόλειποι μέσω εισφορών.
Το κοινωνικό κράτος οταν συλλαμβάνεται στατικά,γίνεται νέο αντικείμενο αναδιανομής από τους ενδιαφερόμενους ,με νικητες τους σχετικά ισχυρούς.
2.-Κριτική στην ελευθερία επιλογών.
Οποιος αριστερός αναγνώστης αντί να καταφύγει στον Μαρξ και την ανάλυση του για τον κίβδηλο χαρακτήρα των ατομικών δικαιωμάτων σε συνθήκες μισθωτής εργασίας,μπορεί κάλλιστα να ανατρέξει στον Νοζικ και τρίψει στα μούτρα του κάθε ανιστορητου συντηρητικού την σελίδα 263.
Ο Νόζικ προχωρεί σε μια κυνική κριτική των υποτιθέμενων ελευθεριών, αποδεικνύοντας ότι αυτές δεν εννοούνται ως αφηρημένα δικαιώματα,αλλά ως υπαρκτες μητρες επιλογών που έχουν αναγκατικά περιοριστικό χαρακτήρα και επικάθονται σε υλικές συνθήκες.
Αναφέρει ακριβως την ανισορροπία επιλογων που έχει ο εργαζόμενος που επιλέγει πείνα ή δουλειά,εναντι του εργοδότη που επιλέγει πάνω από δύο εργαζομένους!!
Ταυτόχρονα προχωράει σε μια γενίκευση όπου αναλύει πως μια συνθήκη απόλυτων επιλογων τελικά είναι αδύνατη.
Η ελευθερία εννοείται ως μη περιορισμός ,αλλά όταν κρυσταλλώνεται ως θετική επιλογή έχει εγγενείς περιορισμούς.
Αναφέρται το εξής παράδειγμα.
Αν 6 εργαζόμενοι έχουν να διαλέξουν 6 θέσεις εργασίας,και έχουν ελευθερία επιλογών,τότε ο πρωτος θα έχει επιλογή 6 θέσεων, ο δευτερος 5 ο τρίτος 4 κοκ.
Η θεωρητική απόλυτη επιλογή 6 στα 6 είναι φανταστική.
3.-Εργατική Αυτοδιαχείριση,Ποιότητα Εργασίας,Αυτοεκτίμηση
Πρόκειται για θετικές διαπραγματεύσεις του Νοζικ,όπου με σαφήνεια απορρίπτεται κάθετα ο αποκλεισμός των δυνατοτήτων πραγμάτωσης πειραμάτων εργατικής αυτοδιαχείρισης,θέμα για το οποίο επανέρχεται δύο φορές στο βιβλίο.
Ταυτόχρονα προκίνεται θετικά,ως στόχος η έννοια του νοήματος στην εργασία (meaningful work) και της αυτοεκτίμησης σ’αυτήν.
Στα πλαίσια αυτης της διαπραγμάτευσης αναφέρονται και τα δυνατά σενάρια ,αυξημένων απολαβων σε στατικές επαναλαμβανόμενες εργασίες (στα πλαίσια εθελοντικων πάντα ρυθμίσεων)
Προφανώς το κομμάτια αυτά δεν συνίστανται για ανάγνωση από οπαδούς στερεοτύπων .Μετά την ανάγνωση δεν θα μπορέσεις να προσανατολισθεις πολιτικά .
4.-Η έννοια του ελάχιστου κράτους
Το θέμα αυτό είναι το πρωτο του βιβλίου και το τραγελαφικό της υπόθεσης αυτό αποτελεί σήμερα επίδικο ζήτημα μεταξύ οπαδών του μηδενικού και ελάχιστου κράτους,παρά αντικείμενο κριτικής από τους οπαδούς του κράτους προστάτη.
Είναι μια καντιανου τύπου ανάλυση,για το υποτιθέμενο δίκαιο κράτος,που με βάση τον Λοκ,επαγωγικά διατυπώνει την έννοια του ελάχιστου κράτους.
Το ζήτημα εχει περισσότερο θεωρητικό παρα άμεσο χαρακτήρα.
5.-Εξοικείωση με δύσκολες Μαρξιστικες εννοιες
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Νόζικ,(ο οποίος τα βάζει με τους Μαρξιστές και όχι τον Μαρξ,για τον οποίο αναφέρει ότι φολοσοφικά διατυπώνει μια καθόλα αποδεκτή διερωτηση απο που προκύπτει το κέρδος) στην αντιμαχία του με τον μαρξιστικό σοσιαλισμό (που όπως ο Χαγιεκ αντιμαχεται την αλλα ΕΣΣΔ εκδοχή) επιλέγει ένα πεδίο σύγκρουσης που αποτελεί και για τους μαρξιστές σήμερα σημείο ανάλυσης και επεξήγησης.Αυτό της αφηρημένης εργασίας.Δεν μπορούμε να αναλύσουμε εδω το θέμα πάντως το ενδιαφερον είναι ότι σε πολλούς εντος αριοστεράς η έννοια της αφηρημένης εργασίας είναι κάπως δυσνόητη ,ίσως άγνωστη,αποτελεί όμως κλειδί στην Μαρξιστική ανάλυση.
Ο «νεοφιλελευθερος» Νόζικ δείχνει να κατέχει το «άθλημα» μια χαρά.
6.-Από το ελάχιστο στο καταπιεστικό κράτος
Ο Νόζικ ως εκκεντρικός και κυνικός,διατυπωνει την θεωρία ότι το ελάχιστο κράτος που προκρίνει ως δίκαιο ,είμαι δυνατόν κάτω από συνθήκες εθελοντικής απόρριψης (μπουκοταζ) να μεταβληθεί εθελοντικά σε ένα απόλυτα δημοκρατικό και δίκαιο κράτος (Δημόκτησις) το οποίο όμως μεσα από αυτήν διαδικασία έχει προσεταιρισθέι (ως μη όφειλε) την εξουσία των πολιτών.
Πρόκειται για ένα περίπλοκο πείραμα σκέψης,που τελικά αποδεικνύει με ένα σχεδόν Νιτσεικό ή ακόμα Κονδυλικό τρόπο,τον αναπόφευκτο κίνδυνο,ροπής των πιο δίκαιων κοινωνιών να μεταβληθούν σε νέες μορφές εθελοντικής συνύπρξης που όμως έχουν χασει τον αρχικό τους χαρακτήρα

Θα ήταν δυνατόν να συνεχίσουμε και άλλο,καθώς το ASU προσφέρει πολλές ευκαιρίες

Το συμπέρασμα είναι ότι το βιβλίο αυτό δεν προσφέρεται για μερικές κατηγορίες αναγνωστών
Οπαδοί των διανοητικών διαχωρισμών
Συντηρητικοί εκτός δρώσας ζωής και αριστεράς
Λάτρες των φυσικών κοινωνικών αρμονιών
Πρόκειται για ένα εκκεντρικό σχεδόν εξωφρενικό συνδιασμό Αμερικανικού πραγματισμού και Νιτσεικής ατμόσφαιρας των εγγενων αδυναμιών των ανθρώπων και των κοινωνιών που ζουν και οραματίζονται

Kοινωνία όλων των Ουτοπιών

Βλέποντας τις κοινωνικές αλλαγές σε βάθος χρόνου,παρατηρούμε μια αύξηση των ομάδων πολιτικής,ιδεολογικής,θρησκευτικής ,αισθητικής ή άλλης συνοχής που δημιουργούνται στην βάση μιας ουτοπίας ενός μακροπρόθεσμου οράματος με ριζικό χαρακτήρα.
Το κοινοτιστικό ,κολλεκτιβιστικό όραμα ενσωματώνει ιδεολγίες από την πολιτική την θρησκεία ,την τεχνολογία και δημιουργεί ένα πλήθος ομάδων
Εργατική αυτοδιαχείριση,Αγροτικά κοινόβια,Θρησκευτικές ομάδες,Οικολογικές συσπειρώσεις,μεταφυσικές γκρούπες,καλιτεχνικές σέκτες,σεξουαλικές ταυτότητες κλπ πολλαπλασιάζονται
Το ενδιαφέρον με τις ουτοπίες είναι ότι κάθε μια για τον εαυτό της διεκδικεί ένα «ολικό» όραμα για όλη την κοινωνία,αλλα είναι σαφές πως μια ανοικτή κοινωνία αυτοβεβαίωνεται ως τέτοια, μονό όταν διασφαλίζει την ύπαρξη και δυνατότητα ανάπτυξης κάθε ουτοπίας.
Η ανοικτότητα μιας κοινωνίας κρίνεται μόνο όταν ανέχεται το εκάστοτε και συμβατικά «ακραίο» ,το εκτός μέσου όρου ότι ακριβώς μεταβάλει το μέσον όντας το ίδιο απόλυτο.
Η ιδεολογική και αισθητική ποικιλότητα,είναι αυτή που σταθεροποιεί την κοινωνική ισορροπία,που εξ’ορισμού οφείλει να είναι εύθραστη ,αμφίβολη,πολύρροπη,αλλιώς η κοινωνία δεν αλλάζει.Το ενδιαφέρον είναι ότι η πολυμορφία ενισχύεται από την οξύτητα και την απόλυτη φιλοδοξία των πιο πεπεισμένων μιας ουτοπίας,και όσο πιο πολλοί είναι οι ουτοπιστές και τα οραματα τους ,τόσο πιο πολύ η κοινωνία ισορροπεί στην απαιτουμενη εύθραστη «εκεχειρία»
Η ιδέα μιας σταθερής κοινωνίας του μέσου όρου,ως «προκατασκευή» που αποστρέφεται τα άκρα,ενω είναι ελκυστική περικλείει τον κίνδυνο να αποκλείσει τον ιδεολογικό πειραματισμό,την κοινωνική κινητικότητα,το αποδεκτό «λάθος» και «διόρθωση».Η κοινωνική ισορροπία,είναι δυναμική και επιθυμητά εύθραστη ως αποτέλεσμα διαδράσεων,αντιμαχιών,και όχι κεντρικού περιοριστικού σχεδιασμού.
Κοινωνία που δεν αφήνει δυνατότητα στον αναρχικό να οραματιστεί την απόλυτη αναρχία,στον εθνοφασίστα την Μεγάλη Ελλάδα,τον παλαιοημερολογίτη την καταδίκη του Βαρθολομαίου,τον τρανσεξουαλ να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας,τον χορτοφάγο τα αρνιά ελεύθερα,τον Μουσουλμάνο της Θράκης να αυτοορίζεται Τούρκος και να γίνει υπουργός Αμύνης,κλπ κλπ δεν έχει μέλλον.
Την καλύτερη περιγραφή αυτής της Μεταουτοπικής κοινωνίας όπου οι ουτοπίες κυκλοφόρουν ελεύθερες ως δυνητιικά εφαρμόσιμες,έχει κάνει ο R.Nozick στο “Anarchy,State, & Utopia”.
Δυστυχώς στην Νεαντερταλ συζήτηση περί Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα, o Nozick προσλαμβάνεται ώς υπερμαχος της αδικίας,η διαπραγμάτευση των ατομικών δικαιωμάτων,ως καμουφλάζ εγωισμού,και ο Χαγιεκ υπεύθυνος για την Κουνεβα.
Κι’όμως o Νοζικ προσφέρει μια διεξοδική ανάλυση του θέματος
Το ερεθστικό είναι ότι ακριβώς το ελάχιστο κράτος του ,εκείνο που δυσπιστεί απέναντι στην κρατική διανεμιτική δικαιοσύνη (1),ακριβώς το ίδιο είναι αυτό που μπορεί να εξασφαλίσει την δυνητική επικράτηση των ουτοπιών.
Το κράτος που αποστερεί από πολίτες το δικαίωμα αβίαστης,εθελοντικής,συνειδητής συμμετοχής σε μια ομάδα που διεκδικεί( χωρίς να παραβιάζει τα δικαιώματα των άλλων ) την πιο εξωφρενική ουτοπία ,δεν είναι δίκαιο,δεν παρέχει ισονομία.
Μάλιστα ο Νοζικ ρητά τονίζει πως το κράτος δεν μπορεί να απαγορεύει την εθελοντική συλλογική κομμουνιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Γράφει :Μπορούμε να φανταστούμε μια κοινωνία που μπορεί να προσχεδιάσει την παρουσία των Wittgenstein, Elizabeth Taylor, Bertrand Russell, Allen Ginsburg, Picasso, Moses, Einstein, Hugh Heffner, Socrates, Henry Ford;
Η εγγύηση των ουτοπιών,των αδιανόητων μη ορατων στο εγγύς μέλλον οραμάτων,είναι ο πιο σταθεροποιητικός παράγων για την μέγιστη ισορροπία του σήμερα.
Η ενστικτώδης,στερεοτυπική αποστροφή του ακραίου,που δεν είναι οικείο,είναι φυσική,αλλά και επικίνδυνη.

Ινφο
http://en.wikipedia.org/wiki/Anarchy,_State_and_Utopia

http://www.iep.utm.edu/n/nozick.htm

http://www.humanities.mq.edu.au/Ockham/y64l16.html

Κριτική στον Νοζικ εδώ

http://world.std.com/~mhuben/wolff_2.html


(1) Η πρωτόγοννη συζήτηση περί αντίρρησης των φιλελευθέρων στην αναδιανεμιτική δικαιοσύνη ,αποσιωπά ότι αυτή η ένσταση δεν αφορά την ανάγκη αναίρεσης των μηχανισμών εγκλωβισμού στην στέρηση,αλλά την ανάθεση του έργου αυτού στην μυστικιστικη κρατική μηχανή,που εκ των άνω θα προυπολογίσει την διανομή αποσιωπόντας ότι το όριο αναδιανομής αλλάζει συνεχώς.Ο Νόζικ προκρίνει την εγγύηση ισότητας ενώπιον του νόμου,(που σε ιδεατές συνθήκες αποτρέπει την ολική στέρηση) πριν την δημιουργία πλούτου,και αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα μιας κρατικής αναδιανομής μετά την επιμέτρηση ,που θεωρεί ουσιαστικά αδύνατη.Η αντίρρηση αφορά την αμφισβήτηση εξωκοινωνικής επιμέτρησης της αδικίας,ενω προκρίνει την προ του νόμου ισότητα,η προφανώς απαιτεί ρυθμισεις,εγγυήσεις, και παροχές του ελάχιστου κράτους.Αλλα στην αγοραφοβική Ελλάδα αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Η απόλυτη μετακρατικιστική επιχείρηση.Η εταιρεία δημοσκοπήσεων

Μα καλά κάθε εβδομάδα θα διαβάζουμε και πέντε νέες δημοσκοπήσεις;

Η ανάλυση μας λέει ότι σε λίγα χρόνια,θα έχουμε καλωδιακή τηλεόραση με κανάλι δημοσκοπήσεων.,με on line,δημοσοκοπήσεις σε real time,και διαφημήσεις κομμάτων.

Θα ανοίγεις την τηλεόραση ή το PC ,και θα βλέπεις την προθεση ψήφου,δω και τώρα με σταθμισμένο δείγμα, αντιπροσωπευτικό και αξιόπιστο και στο ενδιάμεσο διαφημήσεις κομμάτων και πολιτευτών.

Η εξέλιξη είναι αναπόδραστη.

Ας δούμε πιο προσεκτικά την πολιτική οικονομία των δημοσκοπήσεων.

Κατ’αρχάς πρόκειται για τυπική μετακρατικιστική business.Το κύκλωμα είναι το εξής

Πολιτικά κόμματα (που χρηματοδοτούνται από το Κράτος) σχολιάζουν ή και παράγουν γεγονότα,τα οποία δημιουργούν εντυπώσεις.
Ειδικευμένες εταιρείες μετατρέπουν τις εντυπώσεις σε ερωτήσεις,τις κωδικοποιούν ,και πωλούν τις απαντήσεις σε ενδιαφέρομενους (κυρίως κανάλια ,εφημερίδες, κόμματα).
Τέλος τα κανάλια ή εφημερίδες μας πωλούν τις αναντήσεις (μέσω του μηχανισμού του αγγελιόσημου των διαφημήσεων )

Ο μεταμοντέρνος καπιταλισμός στο απόγειο του.

Το προιόν είναι άυλο,αφηρημένο,υπερβατικό (κοινή γνώμη)
Το παράγουν πρωτογενώς κρατικοδίαιτοι οργανισμοί (κόμματα)
Το μετασχηματίζουν οι βιομηχανίες (δημοσκόποι)
Το αγοράζουν οι έμποροι (κανάλια)
Μας το πουλάνε σχεδον υποχρεωτικά (μεσω των κρατικών ρυθμίσεων αδειών και αγγελιόσημου)

Βέβαια η τρέχουσα κριτική θεωρεία,είναι αφάνταστα οικονομίστικη και αδυνατεί να δει τι ακριβώς γίνεται.

Κατ’αρχάς πρόκειται για ένα κύκλωμα,που όπως όλα τα καπιταλιστικά κυκλώματα περιπέφτει σε κρίσεις υπερσυσώρευσης.Δηλαδή το προιόν παράγεται σε ποσότητες παραπάνω από ότι μπορούν οι καταναλωτές να δαπανήσουν.
Επέρχεται όμως η κρατικιστική βία (ά ρε παρεξηγημένοι φιλελευθεροι Nozick Hayek) και υποχρεώνει τον καταναλωτή όχι μόνο να χρηματοδοτήσει βιαίως την παραγωγή (μέσω της κρατικής χρηματοδότησης) αλλά την κατανάλωση.
Μοναδικοί κερδισμένοι οι δημοσκόποι
Αγοράζουν φθηνά από την πρωτογεννή παραγωγή,μετασχηματίζουν στην βιομηχανία τους ,μοσχοπουλάνε στους έμπορους που μας το μεταπουλάνε υποχρεωτικά.

Οι αγαπημένοι φίλοι του ιστολογίου,του καταλογίζουν ακροβασίες,σύγχιση ανόμοιων κριτικών θεωρειών,γενικώς αμετροέπεια.Ας είναι δεν πτοούμαστε και συνεχίζουμε.

Το καινοτόμο της σύγχρονης παραγωγής είναι ότι αυτή είναι συνεχής,αέναη και δεν αφορά την εργασία μας ,κατά την εμπλοκή μας μόνο στον χώρο εργασίας.Αφορά την ζωή μας αυτή καθ’εαυτή.Με μία έννοια ,μεσω της απόλυτης επικυριαρχίας των media, ζούμε «παράγοντας» την ζωή μας,δεν ζούμε εκτός οικονομίας.
Η σύγχροη οικονομία παράγει,δηλαδή ανασυνθέτει πόρους, συνεχώς όλο και περισσότερα άυλα αγαθά,τα οποία εντάσσονται στο κύκλωμα της οικονομίας.
Ελεύθερος χρόνος,χαλάρωση,ένταση,γνώμη όλα είναι άυλα,αφηρημένα,ιδεατά,αλλά όμως παράγονται και καταναλώνονται όπως και τα υλικά αγαθά.
Βέβαια η τρέχουσα κριτική ενώ είναι πολύ εύκολο να κατανοήσει την υλική παραγωή,είναι πολλες φορές τυφλή στην παραγωγη άυλων ,και έτσι τα πράγματα μπερεδεύονται και το κυριώτερο απλοποιούνται.
Εστι μας (το πρωτο πληθυντικό αφορά το left του ιστολογίου) είναι πανεύκολο να φανταστούμε μια αυτοδιαχεριζόμενη βιομηχανία λιπασμάτων,αλλα αντε να σε δω τι θα κάνεις με μια εταιρεία δημοσκοπήσεων.
Ευτυχώς υπάρχουν και στοχαστές σαν τον Negri που προσπαθούν να στοχαστούν γόνιμα,για μια αριστερά που καταλαβαίνει την σύγχρονη οικονομία,και δεν εννοεί τον σοσιαλισμό ως αρχαική μη τεχνολογική απλοική δομή υλικών αγαθών.
Με λίγα λόγια ,οι βιομηχανίες επεξεργασίας και τεμαχισμού της συνείδησης (δημοσκόποι) έχουν βρει την κότα με τα χρυσά αυγά.
Βρίσκονται στο κέντρο ενός οικονομικού κύκλου που «κλειδώνει» με την κρατική παρέμβαση.Δεν είναι τυπικό κλειστό επάγγελμα,αλλά είναι προστατευμένοι,και αντικυκλικοί προς την κρίση.Ακόμα και η κρίση δουλεύει υπερ τους.
Ποιά είναι η λύση;
1.-Να κόψουμε σιγα σιγά την κωμωδία με τις κρατικές επιχορηγήσεις των κομμάτων και τα αγγελιόσημα.
2.-Να διατημήσουμε εδώ και τώρα την παραγωγή γνώμης.Εμείς όλοι παράγουμε με την διανοια μας τζάμπα κοινή γνώμη,και καλό είναι αν οι καπιταλιστές της (κόμματα,δημοσκόποι,κανάλια) να πληρώνουν την αξία της.Θέλεις κύριε την γνώμη μου ,αυτή την κοστολογώ ας πούμε 100 Ευρώ.

Μεταπρολετάριοι παραγωγοί κοινής γνώμης ενωθείτε!!!!!

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε Nozick,και υποστηρίζουμε ο τύπος κάνει την πιο "αριστερή" κρτική στο εκπαιδευτικό σύστημα

Δεχθήκαμε την συμβουλή να διαβάσουμε και άλλο Nozick,για να μη λέμε βλακείες,και στα καλά καθούμενα, παρατησα τα μαθήματα μου στο ιστοσχολείο Greek Rider-Cynical (για τους λάτρες της αυτομόρφωσης) και έχασα τουλάχιστον οκτώ ημερήσιες αναρτήσεις,και άντε μετά να περάσεις το εξάμηνο (Μωρε θα κάνω εγώ μια ιστοκατάληψη και θα καθαρίσω)

Και τώρα ο αδέσποτος ιστολόγος θα κάνει κάτι νιανιά,(κάτι που δεν ήθελε) μπας και μερικοί σταματήσουν να τρελλαίνονται άδικα

1.-Διαβάζουμε όλους τους Φιλελεύθερους στο ιστορικό και νοηματικό πλαίσιο της εποχής τους

2.-Ολοι οι Φιλεύθεροι κάνουν οξύτατη και ευστοχότατη κριτική στο σύστημα του κρατικού προγραμματισμού και επομένως σε κάθε κοινωνικό σύστημα που παίρνει σκληρά ιεραρχικά χαρακτηριστικά

3.-Επειδή είναι διανοητικά τσακάλια, η κριτική τους είναι εύστοχη ,που πρέπει και θα ενταχθεί στο διανοητικό project της κριτικής του υφιστάμενου συστήματος

4.-Αυτό είναι το νόημα της αλα LLS ανάγνωσης και όχι καμιά ασύστολη τσιτολογία που βγάζει τερατάκια.

5.-Σύντρφοι λόγω ιδεολογικής πόλωσης και μιας ιστορικής ιδιομορφίας της ΕΣΣΔ,δεν έχει γίνει καμία σοβαρή διαλογική συζήτηση,αλλά τώρα δεν έχουμε κανένα ταμπού.

6.-Θα ήθελα να είχα τον Nozick και τον Hayek σε μετεμψύχωση,μωρέ και οι δύο θα ήταν κάπου μεταξύ ΑΡΣΗ,εγγράμματου Πασοκ,ΦΙΣ

7.-Θα ήθελα να είχα κανένα σοβιετικομαρξιστικό τσακάλι σε μετεμψύχωση ,μωρέ σε καμιά Αλ Κάιντα θα ήτανε ή καμιά πολύγαμική σέκτα στο Τεξας

8.-Σύντρφοι για τους σοβαρούς ανθρώπους There Is No Alternative (TINA) ,υπάρχει μονό Ανελέητη Κριτική χωρίς Σωτηριολογία,πολλαπλών αποχρωσεων (αριστερών,δεξιών,ροζ).Αριστερο δεξιές πολώσεις είναι για ψηφίζουμε ποιόν θα κριτικάρουμε αενάως.

Με κλικ στον τίτλο θα διαβάσεις ένα άρθρο που υποτίθεται λέει γιατί οι διανοούμενοι δεν γουστάρουν καπιταλισμό.Γραμμένο το 1986.

Αυτός που μου το έστειλε ξέχασε το 1986,και σου λέει θα που θα αποδείξω ότι ο LLS ,είναι αυτό που λέει η βινιέτα αριστερά Loua Loua Scores,και οι αριστεροφιλελευθερες συνθέσεις είναι σαν την διαφήμιση του silk cut,μετάξι να έχει και ας είναι με ότι θέλεις.

Λοιπόν διάβασα πρώτα την ημερονηνία (1986) και μετά από σα μωρό παιδάκι κάθησα και σκέφτηκα σε ποιους διανοούμενους και σε ποια αριστερά αναφέρεται ο τύπος,κατάλαβα ότι ο τύπος αναφέρεται στην κρατικοπρογραμματιζούμενη αλά Αλέκα αριστερά.

Αυτήν έβλεπε αυτή κριτήκαρε ο τύπος.

Τα λέει πολύ καλά,και γι αυτό μας αρέσει ο Nozick,αλλά δεν πάθαμε ακόμα το Αλτσχαίμερ, να πλακωθούμε για κάτι που τελείωσε,αλλά κοιτάμε να ξεσηκώσουμε την οξύνοια του,τον τρόπο που διατυπώνει τα επιχειρήματα, το πως το πιάνει το πράγμα.

Νομίζω ότι το πράγμα είναι καθαρό και αφού ξεχάσαμε γιατί οι διανοούμενοι της Αριστεράς γουστάρανε το 1986 (!!!!) κάτι ψιλό ΕΣΣΔ ,το κοιτάξαμε το πράγμα αλά Loua Loua Scores και εν γνώσει τον συνεπειών του νόμου αποφαίνομαι.

Ρε έφαγα τη νίοτη μου να καταλάβω τον Φουκώ και τους Αλτουσερέδες για τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους,και τις αυταρχίες που εν είδει software εμβολιάζουν το σύστημα και τελικά το διαμορφώνουν ,και δεν είχα δει το φως μου με κανένα αριστεριστή Νοζικ;

Ρε σύντροφοι,όποιος κάνει κλικ στον τίτλο, και θα δείτε τα εξής

Ο σύντροφος Νόζικ λέει (ούτε στο Αυτονομία και Βαρβαρότητα δεν τολμάνε να τα πούν) τα εξής

Αμα έχεις ένα σχολείο, που ο Δάσκαλος σαν Ιερέας τα λέει ,και οι καλοί μαθητές αμοίβονται με το βλέμμα και τον βαθμό για τις μαθησιακές και ρητορικές ικανότητες ,τότε

α.-Οι καλοί αυτοί μαθητές εθίζονται σε ένα μονομερή μηχανισμό ανταπόδωσης ενταγμένο στην ιεραρχία,και τελικά γίνονται συντηρητικούρες του κερατά.

β.-Επειδή η ανοικτή κονωνία, αναπτύσει (δυνητικά) ένα περιβάλλον που απαιτεί μια ποικιλια δεξιοτήτων ψυχοσωματικών σε μια άπειρη διαστρωμάτωση ,τα σπασικλάκια της παραγράφου α, ψιλοστρεσάρονται ,γιατί η κοινωνία δεν είναι σαν το σχολείο που μεγάλωσαν.Να το πούμε απλά, άμα είσαι ο καλός μαθητής στο δημοτικό, το καλο σημαίνει επιβεβαίωση από τον Ιερέα Δασκαλο,σε μια άλλη συνθήκη τρελλαίνεσαι γιατί δεν ισχύει το ίδιο σύστημα στην ανοικτή κοινωνία.

Δεν είμαι και η Cynical να γράψω ένα σεντόνι σε 17 συνέχειες και 1003 σχόλια, και πρέπει να σταματήσω λόγω δουλειάς.

Οποίος γουστάρει Κρτική στον διαχωρισμό πνευματικής σωματικής άσκησης, στο σύστημα αξιολόγησης και επιβεβαίωσης των μαθητών,στην μεταφυσική (ιδίως στην Kreeka Vabarik) αίσθηση της υπεροχής της διάνοιας,κλπ ας διαβασει και λίγο Nozick,τους άλλους (τους δικούς μας τους Αριστερούς ντε) τους έχει αναλάβει η επαγγελματική αριστερή διανόηση και τους έχει μετατρέψει σε νυσταλαίες ακαδημαικές διαλέξεις κατάλληλες ικανές να αποκοιμήσουν και οπαδό των Def Leppard σε έκτσαση

Nozick Trotsky -Αναγγελία προς δεξιούς ελευθεριακούς , σας φάγαμε τον Hayek ,σιγά μην σας αφήναμε τον Nozick ,που ήταν από μόνος του στην 4η Διεθνή

Ο αδέσποτος ιστολόγος έπαθε την πλάκα του

Καλά ότι όποιος λούμπεν γιάπης που παίζει στο χρηματηστήριο ως fund manager,private banker etc,δεν ξέρει τι χάνει άμα δε διαβάσει και κανένα Capital, ή τουλάχιστον Μηλιό ήταν κοινό μυστικό.Και παρότι το διαδίδουμε , η διανοητική καθυστέρηση αυτών των ανθρώπων είναι κάτι το φοβερό.

Μωρέ ας μην ήταν το Κεφάλαιο από μόνο του,αφηρημένη (αλλά υπαρκτή) διαλεκτικοκινούμενη οντότητα (sorry Hegel σε μια παράγραφο δεν μπορώ να αναλύσω περαιτέρω) ,αν ήταν ο καπιταλισμός να ήταν στα χέρια του κάθε αναλφάβητου,που το μόνο που μπορεί να διαβάσει είναι κανένα prospectus με ρολόγια,τότε θα είχαμε πάει και εμείς και οι αντικαπιταλιστές στην Κόλαση.

Σύντροφοι η παραδοξότητα του συστήματος είναι ότι αυτοί που το κουμαντάρουν είναι GAU του κερατά,και αυτοί που το κοντράρουν βλέπουν τους GAU ,και νομίζουν ότι μας κουμαντάρουν αυτοί οι αχρείοι αγράμματοι,αλλά το σύστημα είναι αυτόνομο απρόσωπο λειτουργικό πλέγμα,που έχει κάτι δικά του αυτορρυθμιζόμενα software που το αναγεννάνε.
Με συχωρείτε μέχρι ο Ζιζεκ να μετακομίσει στην Πλ,Αγίου Γεωργίου στο Κουτσουκάρι, θα τα τα λέω χύμα μέχρι να με καταγγείλει η ιστοκοινωνία.

Λοιπόν λεγαμε ότι οι λουμπενοαγραμματοι καπιταλιστές δεν διαβάζουν και γι'αυτό δεν καταλαβάινουν πως τα κονομάνε

Το περίεργο ότι και οι δικοί μας που διαβάζουν ,διαβάζουν μονο τα δικά μας.Ετσι δεν κατάλαβαν την σχέση Althusser Hayek παρέδωσαν τον τύπο (Hayek) στους εκπροσώπους των λαθρεμπόρων βενζινοπωλών.

Ο ιστολόγος λοιπόν βάλθηκε να διαβάσει κάτι καταραμένους φιλελέλευθερους,μπας και καταλάβει τι γίνεται

Βουτάει τον Nozick (Anarchy,State,Utopia --ASU) ,που και καλά οι maistream liberal έχουν για ευαγγέλιο ,κατά του κράτους,και με την γνωστή βλακώδη προκατάληψη ξεκινάει

Επειδή όμως και οι liberals ακούνε Marx,Trotsky κλπ και φαντασιώνονται την Παπαρήγα να τους παίρνει το DVD,και την Ποσδεπ να τους απαγάγει τα παιδιά να τα κλείνει στο ΤΕΙ Καρδίτσας με λύτρα το άρθρο 16, για αυτό οι δεξιοελευθεριακοί δεν πήραν πρέφα ούτε από το 10 % του σύντροφου Nozick.

Στο μεταξύ ο τύπος φιγουράρει στις φωτογραφίες σαν τραγουδιστής με ρεπερτόριο 50s πιτσαρία στην Γλυφάδα,ή αμερικάνικη διαφήμηση για οδοντοστοιχίες,και σου κάνει για πολύ χαζοκυριλέ άτομο.

Σύντροφοι αποκαλύπτω έτσι χύμα και στα γρήγορα

Ο Nozick είναι τροτσκιστής του κερατά
Μώρε ας του κάνει κανένας μεταφυσικός καμία μετεμψύχωση και αν δεν το δεις να πουλάει Εργατική Αλληλεγγύη στο Gay Pride,εγώ το κλείνω το μαγαζί.

Why

1.-Μα το λέει και η βιογραφία του ,είχε σχέσεις με την 4 Διεθνή στην Αμερική
2.-Στο ASU εκτός από την σελίδα 231,τα ΄βάζει με τον Rawls και τα χώνει με την Distributive Justice ,ε καλά δεν τρελλαθήκαμε.ΟΚ κοφτά επιχειρήματα,λογικοί συνειρμοί ,αλλά δεν μισήσαμε και τον Rawls
3.-Μετά όπως ρε σεις ο τύπος ,τρελλαίνεται ,το πιάνει το 4διεθνιστικό λέμε,τι διάλο με τον πατέρα Γιωτόπουλο κάνανε παρέα.
Λοιπόν μοστράρω σελίδα πρωτοτύπου και παράφραση LLS
p263
Οποιος νομίζει ότι καπιταλιστές και εργάτες μπορούν να συνυπαρξουν με κανένα κοινωνικό συμβόλαιο για την ισότητα των δικαιωμάτων ο σύντροφος λέει
Ο εργάτης με την επιλογή ανάμεσα στο θάνατο από πείνα και την δουλειά,σιγά μην έχει τα ίδια δικαιώματα με τον χοντροκαπιταλιστή που μπορεί να προσλάβει πενήντα την ίδια στιγμή.
Δεν υπάρχουν σύντροφοι γενικώς αφηρημένα δικαιώματα ,υπάρχουν μόνο ως συγκεκριμμένες ιστορικές επιλογές,που συγκροτούνται πάνω σε πολλαπλές δομές υφισταμένων επιλογών.Να το πούμε μας λέει χοντρα κάτι που ο Marx μας πρωτοείπε χοντρά ,καλά και άγια τα δικαιώματα,και πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε αλλά είναι και "ψιλοκατασκευή"
Στην σελίδες 235-238 τα αναλύει όλα αυτά καθαρά και ωραία.
Μετά όμως το χοντραίνει
Αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο για τον εργατικό έλεγχο,όπου ο τύπος το ξεκόβει (σελ 350) κοινωνία που δεν δίνει την δυνατότητα λειτουργίας επιχειρήσεων με απόλυτο εργατικό έλεγχο δεν είναι ελεύθερη.Ακούτε λουμπενοκαπιταλιστές θα σας πάρουμε τις φάμπρικες με τον Nozick!! και ασε τον Αλέξη ,να παίζει με το κεφάλαιο
Και προχωράμε
Ο τύπος τσιτάρει τον Trotsky δύο φορές σε δύο κέιμενα που γράφονται με διαφορά 2 χρόνων ,και δεν τσιτάρει ότι και ότι.Λογοτεχνία και Επανάσταση.Τα πιο ενδιαφέροντα και πολυσήμαντα κείμενα του αδικοχαμένου συντρόφου (σελ 241,σελ 308)
Δεν τελειώσαμε
Σκοτώθηκε όλη Αλτουσεριανή Αριστερά να αποδέιξει ότι η "υπεραξία" κατά Μαρξ δεν ποσοτικοποιείται (παιδιά όπως τα βρίσκει κινέζικα,ας πάει να αγοράσει και κανένα Μηλιό) ,και έρχετι ο σύντροφος Ν και σε 6 σελιδούλες που μάλιστα τις λέει Marxian Exploitation,μας τα εξηγεί μια χαρά.Η υπεραξία δεν ποσοτικοποιείται
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ,αλλά θα τελειώσω με το τελευταίο που με τρέλλανε
Ενα ολόκληρο κεφάλαιο που μιλάει για το μικρό κράτος,χωρις καμία λογική,πετάει ένα τίτλο που απεύθενεται μόνο σε μένα,και μόνο εγώ τον κατάλαβα(ρε πότε θα μου στείλουν το 166,και τον εισαγγελέα...)
DEMOKTΕSIS!!
Ρε συ ονομάζει το κεφάλαιο του ΔΗΜΟΚΤΗΣΗ!!!
Ρε σύντροφοι ξέρετε την είναι η ΔΗΜΟΚΤΗΣΗ, ο κομμουνισμός της Αρχαίας Ελλάδας.
Και γιατί το κάνει αυτό ο σύντροφος;
Για να μας κλείσει το μάτι,για να μας πει μη μασάτε δικός σας είμαι

Ο αδέσποτος ιστολόγος δεν μπορεί να εξηγεί τα αυτονόητα απλοικά,δεν ανακαλύψαμε καμιά τροτσιστική φράξια που διαβάζει Τρότσκυ αλλά άμα κόβει το μυαλό σου και δεν έχεις τσίμπλα,καταλαβαίνεις ότι κάποια ψιλαπαρεξήγηση έχει γινει μεταξύ Left και Liberal και κάτι πρέπει να κάνουμε μήπως και λυθεί