Μια απεργία, μια χαμένη ευκαιρία

Η απεργία της ΠΟΕ ΟΤΑ είναι η πιο αντιπροσωπευτική της συγκυρίας

·         Η απεργία σωρεύει τόνους σκουπιδιών και η κοινωνία δεν δείχνει την παραμικρή εγκράτεια, διάθεση αυτοπεριορισμού .

·         Αποκαλύπτει την ανύπαρκτη διάθεση  άρρητης συνεργασίας, εθελούσιας λιτότητας, αλλαγής καθημερινών συνηθειών .

·         Οι υποτιθέμενοι συμπαραστάτες των απεργών δεν κάνουν την παραμικρή συμβολική κίνηση πραγματικής έμπρακτης υποστήριξης: δεν καλούν σε μια εγκράτεια στην διαχείριση των οικιακών απορριμμάτων.

·         Προσωπικά δεν έχω καμία αντίρρηση στην ιδιωτικοποίηση της συλλογής απορριμμάτων. Δεν βρίσκω κανένα στρατηγικό οικονομικό ιδεολογικό λόγο το κράτος να διαχειρίζεται στερεά απόβλητα μέσω κεντρικού  σχεδιασμού. Η  ολική κεντρική διαχείριση των απορριμμάτων είναι ισοδύναμη με την απαίτηση για ολικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας.  Τούτου δοθέντος  όμως  συμπαρίσταμαι  μισθωτό που απεργεί ,έτερον εκάτερον. Οι μισθωτοί της καθαριότητας δεν είναι «κρατιστές» είναι μισθωτοί σε δυσμένεια.

·         Η απεργία αυτή είναι η μεγάλη χαμένη ευκαιρία των δυνάμεων πολιτεύονται με τις αξίες της συνεργασίας , της αυτοδιαχείρισης. Αντί ένα κίνημα «αριστερής λιτότητας»  να συνοδεύσει τους απεργούς  , οι «συμπαραστάτες» πλειοδοτούν στην κατασκευή ενός freak show των απορριμμάτων καθώς συγκροτούν το δεύτερο απαραίτητο πόλο σε κάθε θέαμα βίας και οξύτητας. Η μαξιμαλιστική πολιτική πλειοδοσία με κέντρο τα απορρίμματα είναι αισθητική (δηλαδή  πολιτική) προσχώρηση στο πεδίο της ακροδεξιάς, στην αμετροεπή οξύτητα.

·         Ότι και να γίνει μετά την απεργία , η ελληνική κοινωνία έδειξε το άπληστο νεοβάρβαρο πρόσωπο της. Η απουσία εγκράτειας είναι η μεγαλύτερη αποσκευή  της ακροδεξιάς αναδίπλωσης που επέρχεται.