Ποιοί ξέρουν που είναι τα "Γερμανικά";

 

 

 

Για όσους έχουν την παραμικρή σχέση με τα ποδοσφαιροπολιτικά  δίκτυα η  ανακάλυψη του πλέγματος πετρελαϊκής απάτης   δεν είναι έκπληξη. Όσοι γνωρίζουν τα τοπωνύμια «Γερμανικά», «Άσπρα Χώματα» κλπ τότε ξέρουν  ότι ο πατέρας του φερόμενου ως αρχηγού του πλέγματος , κυκλοφορούσε φυγόποινος επί χρόνια με την ανοχή τοπικών πολιτικών και αστυνομικών αρχών. Η αποκάλυψη του δικτύου αυτού είναι αποτέλεσμα μιας σημαντικής αλλαγής στο εσωτερικό της εξουσίας. Το ίδιο ακριβώς δίκτυο, με την οικογενειακή συνέχεια λειτουργούσε ανενόχλητο επί δεκαετίες με την βοήθεια της τυπικής ελληνικής διαπλοκής. Τελικά η λεγόμενη «μνημονιακή» πολιτική δεν είναι μόνο βάναυση ταπείνωση εισοδημάτων, αλλά ταυτόχρονη επιταγή προς τις κλεπτοκρατικές ομάδες να προσχωρήσουν προς ένα πιο «ηθικό» καπιταλισμό δυτικού τύπου. Όποιος δεν συμμορφώνεται θα συλλαμβάνεται. Πολύ εύστοχα ο Σ.Σκουμπουρδής έχει περιγράψει την   ιδιαίτερη αυτή συνθήκη εδώ, με το  "Είναι το μνημόνιο ηλίθιε".

Η εγγενής ηθικολογία των εξ’ ευωνύμων διανοουμένων τους αποτρέπει να δουν πως η πολιτική προσαρμογής της τελευταίας περιόδου είναι ταυτόχρονα προσταγή λιτότητας, βίαιης ανισοκατανομής αλλά και «ορθολογικοποίησης» του ελληνικού καπιταλισμού. Τόσο η νομικά οριακή αντιμετώπιση της ΧΑ όσο και μια σειρά συλλήψεων δείχνουν πως η  κατεύθυνση δεν χαρτογραφείται μέσω των αδρών αντιπλουτοκρατικών ερμηνευτικών σχημάτων που διακινεί μαζικά μια αριστερή δημοσιολογία. Το project Σαμαρά είναι πολύ πιο ευρύ από ότι φαίνεται και δεν αντιμετωπίζεται με τις λαικομετωπικές αντιλήψεις a la thirties που εισηγείται η Συριζαική αριστερά.

Οι δύο εναλλακτικές πολιτικές της συγκυρίας έχουν ως   κοινό πρόταγμα ένα «καπιταλιστικό μοραλισμό εντός της ΕΕ» .Αυτό όμως  εκφράζεται σε δύο εκδοχές : ή ως τρέχουσα αυταρχική δημοσιονομική προσαρμογή (Σαμαράς) ή ως υπόσχεση για δημοκρατική ήπια προσαρμογή (Τσίπρας). Επομένως  η συγκυρία είναι πολύ πιο «υγιής» από ότι φαίνεται από πρώτης όψεως: Η Συριζαική πίεση επιταχύνει κάποιες «μοραλιστικές» τάσεις οι οποίες ενυπάρχουν στο  λεγόμενο «μνημόνιο». Ο Συριζα δεν βραχυκυκλώνει τελικά την κυβέρνηση , αλλά και η κυβέρνηση έχει μάλλον ανάγκη τον «Σύριζα» της. Οι όποιες μεταρρυθμιστικές αρρυθμίες οφείλονται περισσότερο στις «προμημονιακές» αδράνειες παρά σε αντιπολιτευτικό ζήλο.

Μέσα στην συνθήκη αυτή οι επερχόμενες εκλογές έχουν αντίστροφη αρχιτεκτονική από ότι δημοσιοποιείται. Το πρωτείο είναι στις Δημοτικές και όχι στις Ευρωπαϊκές.

Οι εξωφρενικές ρητορείες  για ένα δημοψήφισμα είναι θεατρικές. Εντός των ευρωπαϊκών θεσμών δεν υπάρχουν ρήξεις αλλά δύστροπες συναινέσεις. Η υποτιθέμενη Συριζαική διαπραγμάτευση θα εξουδετερωθεί στο πι και φι όχι με την αντίρρηση αλλά με την μερική συναίνεση και αναβολή: «Έχετε μάλλον δίκιο, αλλά ας το συζητήσουμε στο προσεχές Eurogroup, και ας πάρουμε την τεχνική γνωμάτευση της δείνα επιτροπής» etc etc etc. στο μεταξύ «business as usual please, αλλιώς θα τα βάλετε και με αυτούς που σας κατανοούν».H Συριζαική αντίρρηση θα εξαχνωθεί από την «τεχνική» αντιμετώπιση της και όχι την πολιτική της απόρριψη. Αυτή είναι άλλωστε και η σημασία της δήλωσης Σταθάκη όπου δεν «προβλέπονται ακραίες καταστάσεις» και της ολύμπιας αφασίας των Ευρωπαίων συμμάχων του Σαμαρά . Όταν ο veto holder  προσέρχεται με αυτή την πρόβλεψη στην «σκληρή διαπραγμάτευση» και οι σύμμαχοι του υποτιθέμενου αντιπροσώπου των δανειστών, τον αδειάζουν διά της αφασίας, τότε οι αναλύσεις περισσεύουν.

Άρα το ευνοϊκότερο προσεχές περιβάλλον είναι, ο Συριζα να κερδίσει μερικούς δήμους και ίσως μια περιφέρεια με αυτοδιοικητικά περιφερειακά κριτήρια, και ίσως οριακά  Ευρωεκλογές ώστε  τελικά  να μην τίθεται ζήτημα εκλογών .(1) Έτσι θα προβάρει τις διοικητικές του ικανότητες σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον έλλειψης πόρων. Άλλωστε σε αυτή την συνθήκη «λιτότητας» κρίνονται οι ικανοί. Οι διοικητές με άφθονους πόρους είναι de facto και τελικά  de jure πετυχημένοι. Μια υπόσχεση για πετυχημένη δημοτική ή περιφερειακή διοίκηση με περισσότερους πόρους είναι αφελής και σχεδόν προσβλητική για τους πολίτες. Οι μεγάλες διαχειριστικές επιτυχίες κρίνονται σε περιβάλλον έλλειψης πόρων.

Η  αναδιοργάνωση ,με όποιο πρόσημο θα είναι μακρόχρονη, σε περιβάλλον ευρωπαϊκών ανακατατάξεων όπου τα Εσπα και οι δανειακές ρυθμίσεις είναι περιορισμένης εμβέλειας. Οι μόνοι πραγματικοί διαθέσιμοι πόροι είναι οι αγορές και οι τοποθετήσεις τους στο Ελληνικό Χρηματιστήριο. Ακόμη και η τεχνοφιλελεύθερη γλώσσα του Συριζα εκεί προσβλέπει: Βιομηχανικοί πρωταθλητές και δημόσιες επιχειρήσεις οι οποίες , ως ανταγωνιστικοί παίκτες, αντλούν ιδιωτικό κεφάλαιο και τα διαχέουν δευτερογενώς στην οικονομία.

Ο  υπαρκτός μεταρρυθμιστικός χώρος "prv5" , η νουνεχής Δημάρ και οι πέριξ  έχουν μια μοναδική ιστορική ευκαιρία. Να αποσυμπιέσουν την θεατρική ένταση και να αναδείξουν τα μοναδικά ιστορικά επιτεύγματα : Πετυχημένοι αυτοδιοικητικοί κατάφεραν να   λειτουργήσουν υπηρεσίες που εξυπηρετούν τους πολίτες ακόμη και στις πιο ακραίες συνθήκες φτώχειας σε συνθήκες αυστηρής λιτότητας με επιτυχία. Αυτό το επίτευγμα έγινε με τη συνέργεια των δομών αλληλεγγύης τις οποίες η υπαρκτή κοινωνία πολιτών ανέπτυξε. Αυτή η μοναδική ιστορική παρακαταθήκη μπορεί να γειώσει τη συζήτηση και να αποκαλύψει τον «ψευδοκομμουνιστικό βερμαλισμό» (πηγή) (πηγή)ομάδων της Συριζαικής  αριστεράς και τον αποπνικτικό αναχρονισμό του «Αγιορείτη» πρωθυπουργού.

(1)   Το Συριζαικό επιχείρημα ότι μια αριστερή Ευρωπαική νίκη είναι λυδία λίθος πάσχει πολλαπλά. Κατ’ αρχάς η Ευρωπαϊκή αριστερά είναι  διασπασμένη στο κύριο επίδικο του Ευρώ. Ταυτόχρονα ο φεντεραλιστικός αυταρχικός Μερκελισμός αναμένεται να είναι σημαντικό ανάχωμα απέναντι στον αναδυόμενο συντηρητικό διαλυτικό ευρωσκεπτικισμό. Τέλος η αδυνατότητα κάλυψης του χρέους του Ευρωπαϊκού Νότου και άρα η ανάγκη του διακανονισμού a la 1953 δεν είναι δεδομένη. Πρώτον υπάρχουν άπειροι τρόποι μόχλευσης του χρέους. Δεύτερον μια υποτιθέμενη δραστική λύση του θα αποδιοργανώσει το διεθνές σύστημα έτσι ώστε  τελικά το πραγματικό Ευρώ αυτής της ενδιάμεση φάσης θα είναι ένα άλλο Ευρώ από αυτό που έχουμε σήμερα. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί την Ελληνική κοινωνία με ένα αποσαρθρωμένο Ευρώ μιας ενδιάμεσης ρευστής φάσης;             

Πολλαπλές Ευρωπαικές Κάλπες

Οι εκλογές πλησιάζουν και η σύγχυση παραμένει.Δεν υπάρχει καμία συζήτηση για την Ευρώπη,την πορεία της την προοπτική της.
Ευτυχώς για τους δυσανεξούντες με τις απλοικότητες το μενου είναι αρκούντως ελκυστικό.Η Ευρωπαική πολυπλοκότητα διασχείζεται οριζοντίως,διαγωνίως και καθέτως από διλήμματα σχετικά αυτόνομα.
Δυστυχώς όμως για μας, την συνθετότητα αυτή καλούμαστε να διαχειριστούμε με μια ατελή απλή ψήφο ,κινούμενοι εντός ασφυκτικού εκβιασμού.
Σήμερα στην Ευρώπαική Ελλάδα διακινούνται πολλαπλές ιδέες που απαντούν όμως σε διαφορετικά ζητήματα
Ας τα δούμε σχηματικά
-Θέλουμε ναι ή οχι αυτόνομη Ευρώπη,με ισχυρούς πολιτικούς θεσμούς ,με όραμα μια Ευρωπαική συνεντική κοινή Πολιτεία;Μόνο αφου απαντήσουμε αυτό το ερώτημα μπορούμε να απαντήσουμε το επόμενο.
-Η υφιστάμενη Ευρώπη ως έχει , να κινηθεί προς μια κατεύθυνση σοσιαλδημοκρατίας του 60 ,με ισχυρό κοινωνικό κράτος,σταθερές μορφές εργασίας,και ισχυρά εθνικά μονοπώλια;
Στην ουσία προκειται για δυο διαφορετικά ζητήματα τα οποία δημιουργούν πολλαπλές απαντήσεις,πέραν των κομματικών προτάσεων.
Να με συγχωρείτε αλλα εγώ δεν έχω καταλάβει ποιοι ακριβώς είναι υπερ της Ευρωπαικής ολοκλήρωσης κατ’αρχάς.
Νομίζω μόνο ότι η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία,τα υπολείμματα της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς και ένας πυρήνας εντός του ευρωπαικού λαικού κόμματος εχουν μια σαφή έννοια της ευρωπαικής ολοκλήρωσης.Εντός όμως του Ευρωπαικού αυτού τόξου,υπάρχουν σοβαρές διαφορές.
Από ότι έχω καταλάβει διάφοροι τοπικιστές ακροδεξιού αρώματος,,αλλα το ΚΚΕ,ο Συριζα και τα ιδεολογικά τους υποστρώμματα έχουν δεν προσανατολισμό την ολοκλήρωση του υφιστάμενου οικοδομήματος αλλά την αναστολή της διαδικασίας.Ομοίως εντός αυτού του τόξου οι διαφορές είναι θεμελιώδεις.
Δηλαδή καλούμαστε στην ουσία με μια ψήφο να απαντήσουμε σε ένα τουλάχιστον διπλό ερώτημα.
Βαδίζουμε σε μια Ιρλανδικού τύπου αναμέτρηση όπου,υστερικοι θρησκόληπτοι ,παραδοσιακοί «αντι-άγγλοι», και κινήματα αυθεντικής κοινωνικής κριτικής συμποσούνται ως ένα από ΟΧΙ,με αποτέλεσμα να πανηγυρίζουν μαζί η Παπαρήγα και ο Καντζίσκι (ο Πολωνός Καρατζαφέρης που έγινε πρόεδρος) μαζί.
-Ας υποθέσουμε ότι θέλω Ευρωπαική ολοκλήρωση,και ταυτόχρονα είμαι κατά της Ευρωπαικής γραφειοκρατίας των Βρυξελλών ,που αποτελεί την πιο ακριβοπληρωμένη κρατικοδιαίτη κάστα στην Ιστορία,και οραματίζομαι ευρωπαίους εργαζόμενους με ψηλό βιωτικό επίπεδο και κινηματική έκφραση τι πρέπει να κάνω. .Να σπάσω την ψήφο στα τεσσερα;
1/4 Φιλοευρωπαική Αριστερά , 1/4 κατα της ευρωπαικής γραφειοκρατίας ,1/4 άμεσο εκσυγχρονισμό 1/4 Ευρωπαικό Φόρουμ για κινηματική έκφραση;
Επειδή αυτό είναι λίγο περίπλοκο μέχρι να ωριμάσει η σκέψη θα ψηλαφήσω μερικές πλευρές της ευρωπαικής πραγματικότητας

-Η βιοποικιλότητα του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου.

Η μεγαλύτερη κατάκτηση της σημερινής Ευρώπης είναι η τεράστια ποικιλία απόψεων ιδεών στάσεων που κυκλοφορούν
Αυτό που εκ πρωτης όψεως φαίνεται ως χαοτική διασπορά είναι και το Ευρωπαικό κεκτημένο.
Φρικαρισμένοι skinheads,αδικοχαμένοι έλληνες κυνηγοί,σοβαροί σοσιαλδημοκράτες,τεμπελχανάδες δεξιοί,σταλινικοί νοσταλγοί,ισλαμιστές και ισλαμόφοβοι,τοπικιστές και διεθνιστές,κοσμοπολίτες και φοβικοί,διεκδικητές του πιο απίθανου «εγώ» ,είναι πλούτος και όχι πρόβλημα για την πολιτική ζωή.
Το ελκυστικό είναι ότι η Ευρώπη καταφέρνει να διατηρεί την πολιτική πολυμορφία, ακριβώς αποδεχόμενη την ύπαρξη των αρνητών της Ευρωπαικής κοινης πολιτείας.
Ευρωπαικό κεκτημένο σημαίνει την ευλαβική διατήρηση αλλα και ενίσχυση της πολιτικής πολυμορφίας.Οι εραστές των μεγάλων κάθετων διαχωρισμών προφανως έχουν τεράστια δυσκολία να αφομοιώσουν την ποικιλία αυτή
Ταυτόχρονα όμως το Ευρωπαικό κοινοβούλιο παραμένει χωρίς εξουσίες.Παραμένει ένα φόρουμ απόψεων και ψηφισμάτων.

-Η Ευρωπαική κρατικοδίαιτη γραφειοκρατία

Οταν ξαναγραφεί η Ευρωπαική ιστορία θα αποδειχθεί ότι έχει οικοδομηθεί μια τρομερή διοικητική μηχανή,που απορροφά ανεξέλγκτους πορους ,για να επιβιώσει,και όπως γίνεται σε όλες τις κρατικοδίαιτες δομές ,συστημικά γενετικά επιδιώκει την διόγκωση της.
Οι σύγχρονες υπερεθνικές δομές χρειάζονται την διοικητική τους στερέωση.Και η στερέωση αυτή είναι ακριβή καθώς χρησιμοποιεί κατα τεκμήριο ανθρωπινου δυναμικό εξειδίκευσης,και έχει υψηλά έξοδα πολυεθνικής διεκπεραίωσης.
Αλλά αυτό που συμβαίνει με την Commision τις υπηρεσίες της,το Ευρωκοινοβούλιο κλπ υπερβαίνει την κοινή λογική.
Εχει δει κανένας κανένα οικονομικό απολογισμό που γίνεται αντικείμενο κριτικής;
Οι επίτροποι πάνε και έρχονται,φιάχνουν μικρές περιουσίες,βάζουν τους συζύγους τους να παρατάνε τις οικοδομές και να ασχολούνται με τα Κεντρα Επιμορφωσης (καλά καλά κυρ Αννα Δ. δε θα σου χαλάσουμε την κόμμωση τωρα που πας για υπουργίνα).Στο δε κοινοβούλιο έχουν εξαντληθεί όλα τα περιθώρεια δημιουργικής λογιστικής με πολλαπλούς βοηθούς και αντίστοιχα επιδόματα.
Το καλαμπούρι με την σίτηση στον ευρωπαικό κορβανά,υπο τον μανδύα της εργασίας κάποτε πρεπει να τελειώνει.

-Ναι στον Ευρωπαικό πόλο

Είναι δυνατόν να είσαι με μια πολύμορφη Ευρώπη υψηλου βιωτικού επιπέδου και εξισορρόπησης ,με ελάχιστη κρατικοδίαιτη γραφειοκρατία,αλλα ταυτόχρονα με μια κατεύθυνση ενοποίησης;
Με τα σημερινά δεδομένα μάλλον αδύνατο
Η Ευρωπαική ολοκλήρωση υποστηρίζεται από ένα πλέγμα κρατιστών.
Ταυτόχρονα μια Ευρώπη των εργαζομένων είναι το πρόταγμα αντιφατικών αριστερών δυνάμεων που παλινδρομούν από την καθήλωση στο 1917 και την αβεβαιότητα του 2009.
Η αντιγραφειοκρατική Ευρώπη είναι στα μυαλά στυγνών λούμπεν αγράμματων χρηματιστών αισθητικής «Αντζελας»
Ωστόσο ακριβως όμως λογω του Ευρωπαικού κεκτημένου μπορούμε να διανοηθούμε στα πλαισια ενός αριστερού φιλελευθερισμού.Για ένα πρόγραμμα επικράτησης των δυνάμεων της εργασίας,σε μια κοινωνία των ελάχιστων κρατικών καταναγκασμών.

Και μέχρι τις εκλογές θα σκεφτούμε πως η τετραπλή ψήφος είναι δυνατή με μια τετραπλή Ευρωπαική Κάλπη