Δημοκρατικη Αριστερά : Ποιό κλικ;

Ένα από τα ισχυρά κλισέ της αριστεράς είναι ότι υπάρχουν διασπάσεις με αρνητικό πρόσημο. Ως αρνητικά συμβάντα οπισθοχώρησης από μια προσδιορισμένη διαδρομή, ως φρενάρισμα σε μια κούρσα ταχύτητας.

 

Όμως σε εθελοντικές πολιτικές οργανώσεις με θεμέλιο την κριτική, οι ομαδοποιήσεις είναι η πιο φυσική εξέλιξη. Γιατί εξασφαλίζουν ακριβώς μια συμπαγή κρίσιμη μάζα ικανή να σχηματίσει ένα συνεκτικό λόγο. Αλλιώς η εθελοντική πολιτική γίνεται μαζοχισμός.

 

Ο γαλαξίας των αριστερών ομάδων, συσπειρώσεων, κινήσεων ,οργανώσεων ,κομμάτων, αποτελεί ένδειξη υγείας μιας αυθεντικής ιδεολογικής αναζήτησης που ασφυκτιά σε πολιτικά και ιδεολογικά πλαίσια ευρύτερων σχηματισμών. Η κόκκινη φαντασίωση του μεγάλου λενινιστικού κόμματος μπορεί να παραμείνει ζωντανή στα ντοκιμαντέρ για τον Οκτώβρη, αλλά έχει ενταφιασθεί από καιρό και μόνο από τον κατακερματισμό των εργαζομένων σε ένα τεράστιο πλήθος ετερόμορφων μορφών και προοπτικών απασχόλησης.

 

Η αριστερή πανσπερμία δεν αντανακλά παρά την νέα μορφή της κοινωνικής οργάνωσης που δεν δημιουργεί μόνο εγκλεισμένα εγωιστικά άτομα (individuals) , αλλά και το αντίδοτο τους που δεν είναι οι φανταστικές ρετρό συλλογικότητες αλλά οι νέες δημιουργικές μοναδικότητες (singularities) που ανασυντίθεται σποραδικά σε νομαδικές πλαστικές ομαδικότητες σε δυναμικά «πλήθη».

 

Επομένως οι αριστερές διχοστασίες και τα σχίσματα δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά νέα, είναι φυσιολογικά νέα, και αναμένονται να πληθύνουν όσο δημιουργούνται νέες πιο κατακερματισμένες συνθήκες εργασίας, ζωής και φαντασίας.Με μια έννοια οι διασπάσεις είναι αδιαπραγμάτευτες, είναι αναπόδραστες ρήξεις που παράγουν πολιτική από μόνες τους.

 

Υπάρχει λοιπόν εντός αριστεράς ένας δυναμικός καταμερισμός «εργασίας» ,μια εκ των πραγμάτων αντιπροσώπευση διαφορετικών ρευμάτων που συνυπάρχουν εντός μιας ευρύτερης ροής.

 

Η κατανόηση του δυναμικού καταμερισμού «εργασίας» αυτομάτως ακυρώνει ενστάσεις και κριτικές που εδράζονται στην εύρεση ,υιοθέτηση, και τελικά αξιολόγηση με βάση υποτιθέμενα κριτήρια «αριστεροσύνης».

 

Αποτελεί χάσιμο χρόνου να ζητήσουμε από την Ανταρσύα ρεαλιστικές προτάσεις για το ασφαλιστικό, από το ΚΚΕ πρόγραμμα ρεαλιστικών συνεργασιών , από την ΔΑ το πρόγραμμα των καταλήψεων και κινητοποιήσεων της. Απλούστατα εντός αριστεράς συνυπάρχουν και ο οξύς ρητορικός αντικαπιταλισμός, και η αναζήτηση της «ορθοδοξίας» και η ανάγκη των προτάσεων .Έκαστος στο είδος του.

 

Στο πρίσμα αυτό κανείς δεν μπορεί να μεμφθεί ή να επαινέσει τους «ανανεωτικούς» για την πρωτοβουλία τους. Οι τύποι δεν λογοδοτούν παρά στον εαυτό τους, και την συνείδηση τους.

 

Τούτου δοθέντος όμως προκύπτει το ζήτημα.

 

Άραγε ποιας κοινωνικής ροής και δυναμικής είναι απότοκο η ΔΑ; Ποιες διακριτές πολιτικές και κοινωνικές ροπές παρέχουν την απαιτούμενη ενέργεια για ένα τέτοιο εγχείρημα;

 

Όσοι πήρανε πρέφα τα τεκταινόμενα κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται για μια κίνηση κορυφής. Η χαζοχαρούμενη ανάλυση ότι είναι μια κίνηση αριστερών πολιτευτών και βουλευτών είναι εκτός πραγματικότητας .Το αντίθετο έχει γίνει . Ένας οργισμένος «λαός της ανανέωσης» παρέσυρε μια σειρά από στελέχη και βουλευτές που το «τράβαγαν» όσο αντέξουν, και τους παρέσυρε στην έξοδο. Η φιλολογία για βουλευτικές ιδιοτέλειες και σενάρια πασοκολογίας ταυτίζει δύο ανόμοια πράγματα. Την προγραμματική συνάφεια των ανανεωτικών με την συνεργασία και την έμπρακτη δυσανεξία καμιά τριακοσιαράς στελεχών του ΣΥΝ που τα «έφτυσαν» με την διαδρομή του Συριζα.

 

Αυτοί οι τριάκοσοι λοιπόν παρουσιάζουν μια σειρά από δημογραφικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά που τους νομιμοποιούν να δημιουργήσουν το κόμμα τους. Με μια έννοια μπορούν να συνεισφέρουν κάτι που καμία άλλη πολιτική δύναμη δεν μπορεί. Η δυναμικότητα τους αυτή δεν είναι προϊόν καθήκοντος ,προστάγματος ηθικής επιταγής ή ορθολογισμού .Είναι αυθεντική έκφραση , πρωτογενούς κοινωνικού πλάσματος, αδιαμεσολάβητη πολιτική απαίτηση.

 

Είναι η αυθεντική φωνή των ανώτερων εισοδηματικών και μορφωτικών στρωμάτων της αριστεράς ,που γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το παιχνίδι της ιδιοτελούς χρήσης του λόγου της αριστεράς από τα μεσαία στρώματα , θέλει να τα καταγγείλει .

 

Πρόκειται για τους δραπέτες από την μικρομεσαία αριστερόφωνη νομενκλατούρα που λυμαίνεται μέσω του αριστερογενούς λαϊκισμού , το κοινωνικό κράτος, και την αριστερά. Οι πιο έντιμοι και οι πιο γνώστες του παιγνίου αυτού , θέλουν να εκφέρουν ένα λόγο της αλήθειας τους και να πορευτούν με το όποιο κόστος.

 

Αυτή είναι η δικιά μας ανάγνωση για την ΔΑ.

 

Μπορεί να γίνει η πιο πειστική αντιλαικιστική αριστερά ακριβώς γιατί κοινωνικά προέρχεται από αυτές της μερίδες της κοινωνίας που διεκδικούν πολιτική συμμετοχή, και πόρους μέσω μιας αριστερόφωνης ρητορείας.

 

Η δισυπόστατη αυτή φύση της ΔΑ θα την φέρει με πολλαπλά μέτωπα

 

Κατ’ αρχάς όσο πιο αντιλαικιστική γίνεται θα αντιμετωπίζει την δυσπιστία του κύριου φορέα του αριστερόφωνου λαϊκισμού δηλαδή του κρατικοδίαιτου Πασόκ. Το «λαικότροπο» Πασοκ θα κριτικάρει από τα αριστερά την ΔΑ

 

Δεύτερον η κοινωνική της διαστρωμάτωση με την υπερφόρτωση σε επαγγέλματα λευκού κολάρου, επιστημονικού προσωπικού και τέχνης θα την κατατάξει στην λιγότερο κινηματική πλευρά της αριστεράς . Η κριτική από την υπόλοιπη αριστερά θα γίνει με βάση το κριτήριου του «δρόμου»

 

Ο αντιλαικισμός της θα την απομακρύνει από το λαικό Πασοκ , θα την φέρει πιο κοντά σε μια τεχνική κυβερνητική ρητορεία ,την στιγμή που η επίσημη γλώσσα της θα επιδιώξει το αντίστροφο. Από την άλλη πλευρά στον ρητορικό πληθωρισμό της Συριζικής αριστεράς η εγγενής εγκράτεια της θα μοιάζει με τον καλό χριστιανό που γυρίζει το δεύτερο μάγουλο.

Αυτή η ιδιόμορφη ισορροπία της ΔΑ έχει τους κινδύνους της.

 

Με κλικ ρεαλισμού θα βρεθεί στην πορεία των Ανδρουλάκη Μπίστη μάλιστα με αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Με κλικ ιδεολογικής αναζήτησης όμως μπορεί να πυροδοτήσει και άλλες απελευθερώσεις από τον αριστερόφωνο λαϊκισμό.

 

Η ταπεινή μας γνώμη είναι ότι η ΔΑ μπορεί να επιβιώσει όσο πιο αυθεντικά εκφράσει τον κοινό τόπο της συγκρότησης της.

 

Τον αριστερό αντιλαικισμό

 

• Τον λόγο της κριτικής της κοινωνικής αδικίας και των μηχανισμών της , με την γνώση ότι αυτό πλέον δεν είναι προνόμιο της αριστεράς και ότι στο όνομα της αριστεράς διακινούνται ιδιοτελείς και συντεχνιακές ιδέες.
• Τον λόγο της αριστεράς που είναι αποκαθαρμένος από εθνικές , τοπικές αρχαϊκές ιδιομορφίες .
• Τον λόγο της αριστεράς που γνωρίζει τις ακούσιες συνέπειες σε ένα πολύπλοκο σύμπαν επιρροών όπου η ηθική εκκίνηση δεν αρκεί από μόνη της να αναπαράγει ηθικά αποτελέσματα.
• Τον λόγο της αριστεράς που αντιλαμβάνεται την σύγχρονη συνθήκη επικοινωνίας που κρατικοποιεί και μεταλλάσει όλα τα συμβάντα του ακραίου , σε ένα συνεχές κυνικού θεάματος.

 

Το θέμα δεν είναι ότι τα στοιχεία τα έχει ανάγκη κάποια υπερβατική υπεριστορική αριστερά, ούτε ότι αυτά απαιτεί η συγκυρία ,αλλά ότι αυτά ξέρει να κάνει καλά ο ιστορικός πυρήνας της ΔΑ. Οτιδήποτε άλλο προσπαθήσει να κάνει θα το κάνει με μειωμένη απόδοση.

 

Alain Badiou : ΄Ενας φιλόσοφος των Αρετών;

Μια από τις πιο ιδιοσυγκαρσιακές σκέψεις είναι αυτή του Α.Badiou.


Το ενδιαφέρον είναι ότι από πολλούς η σκέψη αντιμετωπίζεται ως μια συνεκτική θεωρία ένας «Βαντιουσμός» με συνεκτικότητα. Ωστόσο το σύνολο του έργου του ΑΒ είναι πολύπλευρο με πλευρές οντολογίας, φιλοσοφίας των μαθηματικών, μια βαθύτατη ανάλυση του Πλάτωνα, πολιτικές αναφορές στην συγκυρία, και μια Ηθική.

Η αλήθεια είναι ότι η επιμονή φίλων του μας ενέπνευσε την ιδέα (και όχι την Ιδέα…) να δούμε στο μέτρο το δυνατού λίγο πιο προσεκτικά την σκέψη αυτή.

Μας πήρε λίγο καιρό ,και μια σιωπηλή περίοδο, αλλά με την αναίδεια που δίνουν τα ιστολόγια μπορούμε να διαγράψουμε μερικά πορίσματα

-Για το δικό μας μέσο επίπεδο εξοικείωσης με την φιλοσοφία , η συνεκτικότητα του έργου του ΑΒ είναι απροσπέλαστη.

-Η οντολογία του και η μαθηματικοποίηση της υπερβαίνει τις δυνατότητες μας

-Η πολιτική φιλοσοφία του που στηρίζεται σε μια επανανάγνωση του Πλάτωνα είναι ενδιαφέρουσα αλλά δεν βρίσκουμε παρά μια θερμή σχεδόν ρομαντική επαναβεβαίωση της κομμουνιστικής υπόθεσης.

-Οι παρεμβάσεις του για την συγκυρία με την σχεδόν αφοριστική απόσταση από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες μας είναι σχεδόν απαγορευτική να τον παρακολουθήσουμε.

Κι’ όμως μια τεράστια θετική έκπληξη ήρθε από μια πλευρά του έργου του, που και με ευθύνη των φίλων του είναι ίσως λίγο απαρατήρητη. Αυτή είναι η Ηθική του φιλοσοφία, και η αναδιατύπωση ενός πλέγματος κωδίκων και Αρετών. Πρόκειται μια κατεύθυνση σχεδόν συγκλονιστική ,σύγχρονη ευρηματική .Είναι ίσως η μοναδική αριστερή Ηθική φιλοσοφία που βρήκαμε τόσο δροσερή, υβριδική με μια αίσθηση σύγχρονης θεολογίας.

Την ανακάλυψη αυτής της πλευράς την χρωστάμε σε ένα μέτρο στους Radical Desire , και γι’ αυτό τους αφιερώνουμε μια μικρή μετάφραση ενός αποσπάσματος από το “The meaning of Sarkozy”.

Με αυτήν την θαυμάσια πλευρά του ΑΒ θα ασχοληθούμε και αργότερα κρατώντας όλες τις επιφυλάξεις μας που δεν είναι και λίγες


Πρέπει να ξανά επινοήσουμε και απλά να υπερασπιστούμε την αγάπη


Η αγάπη , μια διαδικασία που στηρίζεται στην δυαδικότητα στη διάφορα , και ως διάφορα απειλείται από παντού Απειλείται από την Αριστερά , αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τον όρο εδώ , από την ελευθεριότητα , η οποία την υποβιβάζει σε παραλλαγές της θεματολογίας του sex , και από την φιλελεύθερη αντίληψη που την περιορίζει σε συμΒολαιακο επίπεδο . Οι ελευθεριακοι και οι φιλελεύθεροι εστιάζουν στην ερειπιωδη και συνδυασμένη επίθεση τους στην αγάπη .


Οι πρώτοι υπερασπίζονται τα δικαιώματα του ατόμου στην απόλαυση σε όλες της τις μορφές χωρίς να διακρίνουν ότι σε ένα κόσμο ευρισκόμενο υπό την δικτατορία της αγοράς , σε τελευταία ανάλυση λειτουργούν ως έλκηθρο της πορνογραφίας που είναι μια από μεγαλύτερες παγκόσμιες βιομηχανίες


Οι δεύτεροι θεωρούν την αγάπη ως ένα συμβόλαιο μεταξύ δυο ίσων και ελεύθερων ατόμων και τελικά τα πάντα ανάγονται στην διερώτηση για το αν τα πλεονεκτήματα που το ένα άτομο κατακτά , με την αγάπη , εξισορροπούνται με όσα αποκτά άλλος. Σε κάθε περίπτωση παραμένουμε σε ένα δόγμα όπου όλα υφίστανται ως ζήτημα διαπραγμάτευσης μεταξύ ατομικών συμφερόντων .Η μοναδική διάφορα μεταξύ ελευθεριακών και φιλελευθέρων , οι οποίοι αντιλαμβάνονται την ικανοποίηση ως μοναδική νόρμα , είναι ότι οι ελευθέριοι αναφέρονται σε επιθυμία και οι φιλελεύθεροι σε απαίτηση


Επιμένουμε σε αντίθεση με τις κυρίαρχες αντιλήψεις ότι η αγάπη εκκινεί πέραν της επιθυμίας και της απαίτησης αν και τις περιλαμβάνει . Είναι μια διερώτηση του κόσμου από την πλευρά της δυαδικότητας με εύρημα ότι το περιεχόμενο του κόσμου του δεν είναι σε καμία περίπτωση το άτομο


Εάν η αγάπη έχει ένα υποκείμενο , είναι ακριβώς γιατί είναι πειθαρχημενη κατασκευή που δεν μπορεί να αναχθεί ούτε στην ικανοποίηση των επιθυμιών ούτε σε εξισωτικά συμβόλαια μεταξύ υπευθύνων ατόμων


Η αγάπη είναι βίαιη ανεύθυνη δημιουργική


Η αντοχή της αγάπης δεν μπορεί να περιοριστεί σε αυτή της ιδιωτικής ικανοποίησης Δημιουργεί μια νέα σκέψη της οποίας το περιεχόμενο βασίζεται στην αποσάθρωση και τις συνέπειες της


Το να βασιζόμαστε στην αγάπη είναι μια εκπαιδευτική άσκηση όπως ο ακρωτηριασμός που επιβάλλει η υποτιθέμενη κυριαρχία στην ανθρώπινη ύπαρξη.


Η αγάπη διδάσκει ότι το άτομο ως τέτοιο είναι κάτι κενό και ασήμαντο


Από μόνη της αυτή η διδαχή απαιτεί από μας, να θεωρήσουμε την αγάπη ως ένα ευγενή και δύσκολο αγώνα στους σύγχρονους καιρούς

Μτφ LLS από το αγγλικό κείμενο “The meaning of Sarkozy” p 48,49
Δικαιώματα Εικαστικού
http://bajan.wordpress.com/2009/04/19/is-barbados-at-the-tipping-point-morality/

Ο πόλεμος για ένα κέλυφος ή για την χρήση ενός κελύφους. Ένα κείμενο του Ν.Σεβαστάκη

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία ένα κείμενο πολεμικής του Ν.Σεβαστάκη απέναντι σε συγκεκριμένους πολίτες που εκφέρουν δημόσιο λόγο. Για λόγους τακτ ο ΝΣ δεν ανέφερε παρά κωδικά τους αποδέκτες της κριτικής του ,αλλά αυτό περιέπλεξε τα πράγματα. Στην δικιά μου ανάγνωση διέκρινα τον Κανέλη (Athens Review) και Θεοδωρόπουλο (Εκεβι) τον Ψυχογιό αλλά δεν κατάλαβα τα άλλα υπονοούμενα.


Αγνοώ αν όλοι αυτοί επικοινωνούν μεταξύ τους, και κανείς από τους ανωτέρω δεν μου είναι και ιδιαίτερα συμπαθής. Ειδικά ο Κανέλης μου φαίνεται πως εξυπνακίζει τόσο κυνικά, που σε λίγο καιρό θα μπορεί να συμμετάσχει στο ΟΛΑ 10,όσο για τον ημιφασιστικό κλαυθμό του Ψυχογιού έχουμε αναφερθεί αναλόγως.

Ενώ ευχαρίστως θα προσυπέγραφα την δυσανεξία προς φορείς ενός άνευρου μεταρρυθμισμού μιας τεχνοκρατίας των μεταρρυθμίσεων, η κριτική του ΝΣ εγείρει τρία ζητήματα για τα οποία νομίζω ότι ο ίδιος αστοχεί.

Αυτά είναι

Η αρνητική σήμανση ιδεολογικών ρευμάτων που διαπερνούν εγκάρσια το πολιτικό τόξο και αναιρούν σε ένα βαθμό την γραμμική κατάταξη


Η εκχώρηση του φιλελευθερισμού


Η ασαφής θέση για τον λαϊκισμό

Στο κείμενο αναδύεται μια ταξινόμηση, σε μια προϋπολογισμένη γεωγραφία λόγων, ρευμάτων ιδεών, αντιλήψεων που είναι απόλυτα γραμμική. Ως όλα να λειτουργούν μόνο στον άξονα δεξιά αριστερά ο οποίος επικαθορίζει τα πάντα . Έτσι λοιπόν αφού κατά συνθήκη δημιουργείται μια ομάδα των «νέων φιλελευθέρων» αυτή τελικά κατατάσσεται στο κέντρο. Με τον τρόπο αυτό έμμεσα οποιαδήποτε υιοθέτηση ιδεών αντιλαικισμού αυτομάτως σε οδηγεί σε προκαθορισμένη θέση.

Αυτή όμως η γραμμικότητα δεν μπορεί να αποτυπώσει τα ρεύματα ιδεών και τις αλληλοδράσεις τους στην ιδεοκίνηση.Ακόμη και το ίδιο το γοητευτικό έργο του Σεβαστάκη δεν μπορεί να ταξινομηθεί με ευκολία σε ένα μόνο άξονα.

Στο πολύ ενδιαφέρον αυτό έργο έχουμε να κάνουμε με μια επανατοποθέτηση του «πνευματικού» κόσμου ως αίτημα εμπλουτισμού μιας αριστερής πολιτικής. Η επιχειρηματολογία αναπτύσσεται σε μια σειρά από κείμενα με αναφορές στον Nietzche στον μαθητή του Heidegger Patocka. Ο συγκερασμός φαινομενολογίας αριστεράς είναι ελκυστικός , αλλά και ριψοκίνδυνος ,πράγμα που και ο ίδιος άλλωστε παραδέχεται ,αλλά αυτομάτως αίρει την ίδια την φύση μιας γραμμικής ταξινόμησης .

Αν οι προαναφερθέντες είναι οι κεντρώοι φιλελεύθεροι, τότε ο Σεβαστάκης κατατάσσεται με την ομάδα σε οποιοδήποτε ρεύμα κριτικής της «αποπνευμάτωσης» του σύγχρονου κόσμου;


Δεν θα ήταν κάπως παραπλανητικό κάποιος να ομαδοποιήσει τους Ράμφο, Σεβεστάκη ,Ζουμπουλάκη και αφού τους συγκροτήσει τότε να ασκήσει μια πολεμική κατά ενός ρεύματος «πνευματικής ανάταξης»;

Προφανώς το γραμμικό ταξινομητικό σχήμα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί με επάρκεια. Γιατί υπάρχουν δέσμες αξιών , πλοκές ιδεών, γεννήτριες γνωμών που διαπερνούν εγκάρσια τον άξονα και αυτό απαιτεί μια πιο σύνθετη ανάλυση και μια πιο δυναμική μη γραμμική ταξινόμηση.

Η εκχώρηση του φιλελευθερισμού σε μια ανύπαρκτη ομάδα, και η γενικευμένη αρνητική υποδήλωση του, μάλλον συσκοτίζει παρά διευκολύνει. Η συμβολική αποτύπωση προφανώς λειτούργησε ως κώδικας ευγένειας αλλά ταυτόχρονα οδήγησε σε μια «κατασκευή» με αυστηρή δομή περίπου ως συγκροτημένο κόμμα ,στο οποίο ελαφρά τη καρδία εκχωρείται και ο φιλελευθερισμός.

Βέβαια ως οξυδερκής και αναλυτικός ο Σεβαστάκης ταξινομεί νέο φιλελευθερισμό και νεοφιλευθερισμό και με ευθύτητα επιτίθεται στους κατά συνθήκη «νέους φιλελεύθερους»

Το πρόβλημα δεν είναι, ότι υπάρχει ένας επικυρίαρχος φιλελευθερισμός, αλλά ότι οι συντηρητικές κυρίαρχες ελιτ, έχουν ενσωματώσει θετικά ,έχουν οικειοποιηθεί στοιχεία ενός ιδεολογικού ρεύματος. Η αριστερά δεν μπορεί να είναι αντί-φιλευθερη αλλά να είναι μετά-φιλελευθερη (Wallerstein) ή υπερ-φιλελευθερη (Unger). Το ιδεολογικό ρεύμα δεν μπορεί να αξιολογηθεί ως συμπαγές πλέγμα θεωρίας πράξης αλλά ως «κέλυφος» ως «σκεύος» ιδεολογικής χρήσης συγκεκριμένων κοινωνικών σχηματισμών. Αντιλαμβάνεται κανείς αν ομοίως δει τον Marx ως συμπαγές ιστορικό μόρφωμα θεωρίας πράξης, τότε τα πάντα τελείωσαν στον Πολ Ποτ.

Αν ένα πράγμα δίδαξε η πρόσφατη κρίση είναι ακριβώς η χαλαρότητα σχέσεων πράξης και ιδεολογημάτων, η ολική αποδέσμευση των κυρίαρχων από οποιαδήποτε καταστατική ιδεολογική παρακαταθήκη. Το σφάλμα της αριστεράς να διαχειρίζεται την συγκυρία μέσω της εννοίας του «νέο φιλελευθερισμού» ως μονοσήμαντου ελλείποντος κράτους ,δεν επέτρεψε να αντιμετωπίσει την ακαριαία υιοθέτηση των πιο «αντι-νεοφιλευθερων» μεθόδων κρατικής παρέμβασης από τις Ελιτ. Οι Ομπάμα ,Μέρκελ, Σαμαράς,Καρατζαφύρερ ρητορικά είναι «αντι-νέο φιλελευθεροι»

Η κυριαρχία των Ελιτ δεν εδράζεται σε αρμονικά σχήματα ενιαίας ιδεολογίας του τύπου «Μαρξισμός Λενισμός» της δεξιάς, αλλά από την απουσία την διαχείριση ενός κενού ιδεών που υποτάσσεται στην διαχείριση ,την καθημερινότητα. Οι Ελιτ δεν έχουν ανάγκη συμπαγείς ιδεολογίες ,αλλά διαχειρίζονται όλες τις ιδεολογίες, όλα τα ρεύματα ιδεών εργαλειακά .Οι Ελιτ μάλλον «παίζουν» με την αισθητική παρά με την ιδεολογία. Μια ιδεολογική θετική διερεύνηση του φιλελευθερισμού αποτελεί πράξη εντός του ιδεολογικού χώρου, είναι δηλαδή μια εκτός διαχείρισης ,εκτός αυτονόητης πράξης του καθημερινού ,και άρα εξ’ορισμού ανατοποθέτηση της πολιτικής επικυριαρχίας απέναντι στην φυσικότητα της σημερινής θηριωδίας. Η επανοικειοποίηση ου φιλελευθερισμού από την αριστερά είναι το ζητούμενο.

Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι βαθύτατα καθημερινό. Αν οι φιλελεύθεροι είναι υπέρ του «υπεύθυνου ατομικισμού και του μεγάλου κράτους» τότε ο αντι φιλελευθερισμός της αριστεράς είναι κατά της ευθύνης , ή υπέρ ενός μεγάλου κράτους; Στο ιστολόγιο πιστεύουμε ότι καμία έξοδος από καμία κρίση δεν μπορεί να γίνει πολεμώντας το κέλυφος την ονομαστική αξία , το face value του φιλελευθερισμού ακόμα και σε πιο σύγχρονες εκδοχές του, αλλά αν αναλυθεί το project αυτό και ανα οικοιοποιηθούν τα στοιχεία του. Χρειαζόμαστε «αριστερές» αγορές, «αριστερές» επιχειρήσεις, «αριστερά» χρηματιστήρια, «αριστερό» χρήμα κλπ κλπ, ακριβώς σε αντιστοιχία αυτού που ο Σεβαστάκης επιχειρεί, , όταν θέλει να αποσυνδέσει το αίτημα για την «πνευμάτωση» του κόσμου από τις συντηρητικές ανησυχίες.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι αντίπαλοι του Σεβαστάκη διακρίνουν και αντιμάχονται ένα νέο λαϊκισμό ,μια υπερβολική ρητορεία αιτημάτων .Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «Η νεοελληνική μιζέρια, οι συναισθηματικές υπερβολές, ο λαϊκισμός των διαδηλώσεων, η κοινωνική βία, η ξύλινη γλώσσα: ιδού οι αιτίες της κρίσης» Αν αυτό το κάνουν εξοπλίζοντας μια συντηρητική ροπή, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα ως αντικείμενο απόστασης ή αποστροφής από μια βιομηχανία της μιζέριας. Το ζήτημα με τους κρινόμενους δεν είναι ότι στο όνομα του αντιλαικισμού διακινούν δεξιές ή άλλες ιδέες, το πρόβλημα είναι ότι ο ΝΣ από την δική του οπτική δεν προσκομίζει στοιχεία μιας δικής του απόστασης από το φαινόμενο. Όπως φαίνεται ο ΝΣ υποστηρίζει ότι λαϊκισμός αντιμετωπίζεται ως παράγωγο του κοινωνικού προβλήματος ,και παράπλευρο συμβάν μιας καθεστωτικής «νοικοκυροσύνης» πράγμα για το οποίο οι «νέοι φιλελεύθεροι» αποσιωπούν. Η μετριοπαθής καθεστηκυία μεσότητα τροφοδοτεί ως απόρριμμα ένα χονδροειδή λαϊκισμό. Και ο ΝΣ έχει δίκιο στην ανάλυση. Ωστόσο το πρόβλημα περιπλέκεται από την ανάποδη.

Αν ο αντιλαικισμός είναι πολιτική πλατφόρμα ενός νέου συντηρητισμού αυτός είναι λόγος να μην διατυπώνεται παρά μόνο μια εξήγηση και όχι απόσταση από το φαινόμενο; Η κριτική για μια κομφορμιστική απόσταση από μια βιομηχανία της μιζέριας προϋποθέτει την ρητή απόσταση από αυτήν ως εκκίνηση μιας κριτικής. Αλλιώς η επιχειρηματολογία γίνεται αφόρητα διαζευκτική. Αν οι ξύλινες διαδηλώσεις είναι αφόρητες για τους δεξιούς τότε καλώς γίνονται.

Το διανοητικό αυτό σχήμα δεν είναι περιφερειακό ,σε κύκλους της αριστεράς. Αποτελεί μια στάση που αρνείται να εντοπίσει στοιχεία «ακρότητας» σε λαϊκές εκφράσεις διαμαρτυρίας, ακριβώς γιατί προκρίνει την κινηματική έξαρση ως πρωτεύον. Πρόκειται για μια περίπτωση αντι-αντι-λαικισμού.

Ωστόσο όμως εδώ προκύπτουν και μια σειρά από προβλήματα που εντάσσονται στην ίδια την προβληματική του Σεβαστάκη. Την προβληματική των τεμνόμενων κόσμων.

Ανεξάρτητα αν το ακραίο παράγεται από μια καθεστηκυία νοικοκυροσύνη, δεν παύει με την σειρά του να ανακυκλώνει , όλα τα ομοειδή του παράγωγα. Η ξύλινη διαδήλωση, βιομηχανία της μιζέριας, ανεξάρτητα με την κοινωνική της προέλευση δημιουργεί και αναδημιουργείται εντός ενός νέου χώρου του ακραίου στο οποίο συνυπάρχουν πλάσματα μιας κυνικής δυναμικής. Σεξισμός ,βερμπαλισμός ,βία όλα αυτά δημιουργούν ένα ρίζωμα μια πλαστική δομή με διακλαδώσεις χωρίς ρίζες που εκτείνεται σε όλο το φάσμα. Τα γεγονότα της Marfin ανέδειξαν το ανεξέλεγκτο και ανατροφοδοτούμενο του φαινομένου.

Με μια έννοια ο Σεβαστάκης στην προσπάθεια του να αναμετρηθεί με συντηρητικές επιλογές αδικεί τον εαυτό του , μην ορίζοντας τον θετικό σχεδόν αξιωματικό ,από πλευράς αριστεράς, διαχωρισμό από τον λαϊκισμό.

Οι κρινόμενοι από τον Σεβαστάκη ασκούνται σε μια αντιλαικιστική ρητορεία ,ακριβώς γιατί υπάρχει ένα κενό από τα αριστερά. Και αυτό προφανώς δεν είναι απλό, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ο ΝΣ επιλέγει την πιο βολική λύση. Οι αντιλαικιστές δεν είναι ρητά «αριστεροί» άρα ο αντιλαικισμός είναι ανεπίκαιρος ή ύποπτος.

Συνδέσεις
Ν.Σεβαστάκη: Οι νέοι φιλελεύθεροι
LLS :Σεβαστάκης,Heidegger,ΚΚΕ εσωτερικού
LLS:Ψυχογιός,"Ησυχία,Τάξις,Ασφάλεια"

Εικαστική σύνθεση από το http://www.ira.usf.edu/CAM/exhibitions/2007_04_MFA/Larry4.jpg

Συγχρονισμοί

Ας μην ακουστεί παραδοξολογία. Οι αντιδράσεις για τα εργασιακά και το ασφαλιστικό δεν είναι δείγμα των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Οι αντιδράσεις, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο, είναι εξαιρετικά -θα έλεγα: απροσδόκητα- περιορισμένες.



Δεν λέει κανείς πως οι πολίτες είναι ενθουσιασμένοι. Βαριά προβληματισμένοι, δύσθυμοι και ανήσυχοι είναι. Αλλά η ηπιότητα των αντιδράσεων δείχνει το μέτρο της ευθύνης μιας κοινωνίας που εντέλει, όσα κι αν έχει χρεωθεί για τη συνενοχή της στο σύστημα της διαφθοράς και του βολέματος, εμφανίζεται εξαιρετικά αποφασισμένη να διεκδικήσει ένα μέλλον, να ξαναχτίσει κι αυτή τη φορά να μην είναι πάνω στην άμμο των δανεικών και ξοδεμένων.

Φοίβος Καρζής 23/6/2010

Ο Φ.Καρζής δεν είναι μόνο ψύχραιμος δημοσιογράφος αλλά και καλά πληροφορημένος . Μόλις χθες εκτίμησε ότι οι αντιδράσεις στα μέτρα είναι περιορισμένες. Το οξύμωρο είναι ότι περάσαμε μια μέρα με μοναδικό θέμα τα τεκταινόμενα στον Πειραιά ,όπου υποτίθεται ήταν μια οξεία δράση με πολλαπλές παράπλευρες συνέπειες. Νομίζω πως ο Καρζής έχει δίκιο. Περνάμε μια εξαιρετικά ήπια περίοδο αν λάβουμε υπ’ όψιν την δριμύτητα των μέτρων. Αυτό που έγινε στον Πειραιά είναι μάλλον η κορύφωση παρά η αρχή κινητοποιήσεων.

Το πρόβλημα είναι αλλού. Στην προδιαγεγραμμένη σχεδόν προκαθορισμένη σειρά των δράσεων και αντιδράσεων. Στο γεγονός ότι οι απεργίες του Παμε στον Πειραιά γίνονται σαν τις απεργίες του κέντρου της Αθήνας. Είναι «προεξοφλημένα» συμβάντα και άρα εξουδετερωμένα ως πολιτικά ρήγματα, ως συμπυκνωμένα σημεία ενός ενιαίου πολιτικού συνεχούς. Είναι διαταραχές μιας ομαλότητας ,εντάσεις και πολώσεις που έχουν ήδη προεγγραφεί στην ροή των πραγμάτων.

Εδώ όμως υπάρχει μια άρρητη, ακούσια συμφωνία μεταξύ των πόλων του παιχνιδιού που αντιμάχονται. Μια δυναμική ταύτιση, ένας συγχρονισμός κυμάτων, και συχνοτήτων. Με κάποιο τρόπο οι αντίμαχοι επιθυμούν την διατήρηση του τύπου και των κανόνων του ανταγωνισμού έτσι ώστε να διατηρηθεί όχι ο συσχετισμός δύναμης , αλλά το πεδίο ,ο χώρος , οι συντεταγμένες αυτής της διελκυστίνδας. Τόσο το Παμε όσο και οι αντίπαλοι του , «έπαιξαν» μια παρτίδα συμφωνημένων κανόνων, και όπως σε όλα τα σωστά παιχνίδια έχει σημασία ή σιωπηλή gentlemen agreement, την οποία όλοι σε ένα πρωτόκολλο τιμής σέβονται, γιατί αλλιώς δεν παίζεται κανένα παιχνίδι.

Η ιδιόμορφη αυτή σύμπτωση έγκειται στην από κοινή ανακήρυξη της δράσης ως τεραστίου γεγονότος, ενός κατακλυσμιαίου συμβάντος. Μόνο έτσι μπορεί να γίνει μια διαμάχη, μόνο αν υπάρχει τουλάχιστον ένα σημείο συμφωνίας. Και αυτό βρέθηκε ,στην εκτίμηση που με επικεφαλής τον Σκάι έστησαν τα διάφορα ΜΜΕ.

Το Παμε ήξερε πολύ καλά ότι θα «γίνει θύμα» μιας τεράστιας επίθεσης ,με πιθανό νικητή τους συντηρητικούς. Κανένας δεν περίμενε τίποτα διαφορετικό, αλλά δεν επιχείρησε να αλλάξει το ρεπερτόριο της δράσης του. Συνειδητά δεν επεξεργάστηκε ούτε μια εναλλακτική δράση που θα νομιμοποιούσε ευκολότερα το προφανές εργατικό δίκιο ,αλλά αρκέστηκε στα τετριμμένα.

Ας είμαστε ειλικρινείς

Οι οιμωγές του Σκαι είναι για επαρχιώτες. Δεν υπάρχει ούτε ένας τουριστικός ανταγωνιστικός προορισμός που να μην εμπεριέχει εκ των προτέρων σοβαρή πιθανότητα αρρυθμίας. Για λόγους συντομίας παραθέτω μια γραμμική λίστα που δεν χρειάζεται επεξήγηση. Τουρκία –βόμβες PKK,Αίγυπτος απαγωγές τρομοκρατία, Μαρόκο κλοπές, Τυνησία κλοπές, Βουλγαρία ασυνέπεια, Κροατία μόλυνση Αδριατικής. Το απόλυτο υπόδειγμα χώρας με ακμάζοντα τουρισμό και τεράστια αβεβαιότητα είναι η Ταϋλάνδη.Sars ,τσουνάμι ,πολιτική αναταραχή συνυπάρχουν αρμονικά με μια ανθηρή τουριστική βιομηχανία. Το Πάμε δεν κάνει κάτι εκτός προγράμματος. Απλώς αποσπά από τον αναμενόμενο στατιστικό μέσο όρο αρρυθμίας ένα μεγαλύτερο ποσοστό από ότι του ανήκει. Δεν δημιουργεί αρρυθμία, αλλά υποκλέπτει αρρυθμία από όση γενικώς μια χαοτική χώρα έτσι και αλλιώς παράγει.

Πάνω σ’ αυτήν την απολύτως προβλέψιμη αντίδραση οι συνδικαλιστές έστησαν την δράση τους. Ακριβώς για να διαχειριστούν μια μετρημένη, προϋπολογισμένη ένταση .Μπροστά στον κίνδυνο να εμπλακούν σε μια άγνωστη ρευστή δυναμικότητα εξεγέρσεων, προτίμησαν την ρουτίνα μιας δράσης που εξάντλησε την δυναμική της μετά το πρώτο μπλόκο στον Πειραιά.

Η γνωστή «νοικοκυροσύνη» και τάξη των κινητοποιήσεων του ΚΚΕ , λειτούργησε άψογα. Το σενάριο εκτελέστηκε τόσο ομαλά όσο και η αντίδραση του Πρετεντέρη.

Τα όσα έγιναν στον Πειραιά δεν αποτελούν πολιτικό δεδομένο ως περιεχόμενο μιας διαμάχης. Αυτή ήταν δεδομένη και προβλέψιμη στην τελευταία λεπτομέρεια. Η ένταση ήταν μεγάλη αλλά μια ένταση θεατρική, μια κορύφωση σεναρίου, μια έξαρση τελετής. Ότι έγινε σταθεροποιεί τον χώρο και τις συντεταγμένες της σύγκρουσης. Σταθεροποιεί τις θέσεις εκκίνησης των αντιπάλων.

Είναι γεγονός ότι παλαιομοδίοτικες αντιλήψεις εντός αριστεράς εκθαμβώνονται από συμπυκνώσεις έντασης, δύναμης, ρήξης και αναταραχής. Εγκλωβισμένες σε κοινωνικές θεωρήσεις για δομές και ροές που η θραύση ως τέτοια λειτουργεί ιστορικά ,αδυνατούν να δουν ότι οι σύγχρονες κοινωνίες αναπνέουν αναπαράγονται μέσα στην ένταση. Η αρρυθμία αποσυντονίζει μόνο περιφερειακά υποσυστήματα ,μόνο υποσύνολα μιας χαλαρής δομής που αυτορρυθμίζεται μέσω της αστάθειας της. Γοητευμένοι από το θέαμα μιας στάσης ή μιας εξέγερσης , αποδέχονται το θεαματικό διαμεσολαβημένο χαρακτήρα και πολώνονται εντός της συνθήκης που και οι αντίπαλοι αποδέχονται ως «τόπο» της σύγκρουσης.

Το Πάμε έπαιξε μια θαυμάσια παρτίδα με τον Σκαι , με σταθερούς κανόνες, όπου μάλλον ζητούμενο ήταν να εκφωνηθούν προαποφασισμένα και μη διαπραγματεύσιμα προτάγματα. Ο Σκαι ανακοίνωσε την «συντέλεια του κόσμου» και το ΚΚΕ εκφώνησε τα συνθήματα τους. Σιωπηλή παραδοχή : έγινε κάτι σημαντικό.

 

Trash Elite, Trash TV και «ιερά»

Τα όσα έγιναν με το γάμο της Χουρσαλα και το Αβέρωφ έχουν πολύενδιαφέρον. Όπως έχουν μεγάλο ενδιαφέρον όλα όσα σχετίζονται με τηλεπερσονες.

Οποίος νομίζει ότι τα τεκταινόμενα με την trash η soft tv είναι αμελητέα δεν έχουν αντιληφθεί ότι η διαμόρφωση συνείδησης και τελικά η πολιτική είναι αποτέλεσμα όλων των ροών ιδεών παραστάσεων νευμάτων χειρονομιών στυλ ύφους ρητοριων φαντασιώσεων που διακινούνται από τις σύγχρονες «μηχανές» παραγωγής συνείδησης.

Οποίος δεν ξέρει η κάνει ότι δεν ξέρει την Χουρσαλα και τον Πατιτσα και νομίζει ότι μπορεί να ξέρει τον πρετεντερη και τον Marx δεν θα καταλάβει τι ακριβώς γίνεται με την αντιμετώπιση της κρίσης από αυτούς που κυρίως πλήττονται. Όχι γιατί η trash TV υπνώνει κανένα ως εξαίρεση ενός χώρου που ξυπνά τους υπόλοιπους αλλά γιατί στην σύγχρονη μιντιακη συνθήκη τα όρια ύπνωσης έγερσης είναι ασαφή Η Χουρσαλα και κάθε Χουρσαλα με την τηλεζωη της αφορά όλους μας ευρισκομένους στην ενδιάμεση ζώνη της διαμεσολαβημενης από τα μιντια ζωής όσο και η αντίστοιχη τηλεζωη του Γαπ του Σαμαρά της Παπαρήγα

Τα μιντια δεν είναι τόπος ενός επικοινωνιακού γίγνεσθαι είναι μέρος ενός συνεχούς είναι άρθρωση μιας βιοπολιτικης μηχανής μιας γλώσσας που πάλλεται και άρα δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε ως μια αυτόνομη περιοχή κριτικής

Άρα ο γάμος της Χουρσαλα είναι γεγονός από την στιγμή που απασχολεί

Ε τώρα μπλέκεται και ο Αβέρωφ στην μέση και το πράγμα χοντραίνει

Υπάρχουν δυο zητήματα στην υπόθεση

Καταρχάς η ζοφερή τελικά επίδειξη πλούτου με το παρατεταμένο γαμήλιο πάρτι που κράτησε περίπου μια βδομάδα σε τρεις δόσεις Και αυτό την ώρα που οι συντάξεις των 600 ευρώ ευρίσκονται κομμένες

Ο κόσμος της Χουρσαλα δείχνει όχι μόνο τον κοινωνικό εγκλεισμό την αισθητική και την σύλληψη του κόσμου που έχει πριν από όλα δείχνει μια βαθύτερη υπαρξιακή φτώχεια μια τραυματική στέρηση μια ανείπωτη ηδονοβλεψία προς την ζωή την οποία εκδηλώνει με την πρεμούρα να δημιουργήσει μια τελετή της αφόρητης επανάληψης. Τα πάρτι του γάμου δεν είναι εκδήλωση χλιδής είναι η χρησιμοποίηση της χλιδής ως μηχανισμού εξορκισμού της παγιωμένης φτώχειας της συμπαγούς και τρομακτικής στέρησης νοημάτων και αισθημάτων ενός κόσμου μονομανίας διανοητικού μινιμαλισμού και τελικά αποβλάκωσης Η θλίψη η κατάθλιψη του γάμου αυτού είναι αφόρητη Ως νοηματικά ενδεής και τραυματισμένος ψυχικά ο στερημένος κόσμος των Πατιτσα Λαιμου μεταφέρει την δουλόπρεπη επαναληψιμοτητα του όπου μπορεί o τόπος του μανιακά στερημένου διαστέλλεται

Το σύνδρομο της συναισθηματικής φτώχειας είναι τόσο τραυματικό που δεν μπορεί παρά να απαλυνθεί πρόσκαιρη παρά μόνο ας εισβάλει σε χώρους που προσλαμβάνει ως «ιερούς» Οι λούμπεν εφοπλιστές δεν έχουν πρόθεση να βεβηλώσουν κανένα χώρο Δεν είναι αναίδεις Είναι υπαρξιακά ικέτες πένητες και δούλοι του κόσμου τους Άρα ορμούν στο Αβέρωφ ως νοηματικό πλιάτσικο ως συναισθηματικοί homo sacer ως zombi που εισβάλουν σε σούπερ μάρκετ στις ταινία του Ρομερο Οι τύποι δεν βεβηλώνουν Οι τύποι είναι ανίκανοι να βεβηλώσουν.  Είναι ευνουχισμένοι για να κάνουν το οτιδήποτε

Η τελετή στο Αβέρωφ είναι μια ανιμιστική τελετή επικύρωσης και εξορκισμού ενός τελεσθέντος ανεπίστρεπτου ευνουχισμού

Μιας τελετής με αναφορές στον Μεσαίωνα και τις Οθωμανικές αυλές Μόνο που αναφέρεται όχι σε ένα φυσικό πρόσωπο που αποστερείται φύλο και ηδονή αλλά σε μια κοινωνική ομάδα που εορτάζει σε μια θρησκευτική υστερία τον κοινωνικό της συλλογικό ευνουχισμό Οποίος δει προσεκτικά τις φωτογραφίες και τα video θα διακρίνει τον τρόμο του ευνουχισμένου την απόλυτη υποδούλωση σε μια ζωή χωρίς ηδονή που εξορκίζεται από την απόλυτη έκταση του γαμήλιου γλεντιού σε έκταση και χρόνο Ο έντρομος μεγαλοαστός παρασέρνει στην έλλειψη ορίων και μεταφέρει ως cargo την ψυχοσωματική πενιά του στα καταστρώματα του Αβέρωφ Μα ο συμβολισμός είναι σαφής Οι φαλλοί κανόνια του Αβερωφ υποκαθιστούν όλες τις ψυχαναλυτικές ελλείψεις των εξαθλιωμένων που ηδονίζονται προσωρινά από τον χορό κάτω από το σύμβολο μιας ηδονής που για αυτούς δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ

Κι όμως αντί να δούμε αυτήν την τελετή στην σοκαριστηκη ένδεια και στέρηση την είδαμε στην ονομαστική της αξία ως βεβήλωση ενός άβατου ενός «ιερού»

Μα η ιερότητα ποτέ δεν ήταν ζήτημα μιας τυπικής θέσπισης Το ιερό είναι ιερό μόνο αν είναι ιερό από πριν στην εμπλοκή των ανθρώπων με το συγκεκριμένο χώρο Το ιερό είναι κατάσταση συμμετοχής είναι γίγνεσθαι κοινωνικής δράσης και σηματοδότησης Οποίος ζει εντός ενός κόσμου του «ιερού» θα αναζητήσει θα βρει και τελικά θα θεσπίσει το ιερό του Άρα το Αβέρωφ η Βουλή ο «άγνωστος στρατιώτης» ο Άγιος Φίλιας Αρκαδίας και η Αγία Σκεπή Καλύμνου είναι ιεροί μόνο για όσους προσέρχονται ήδη ως εάν να είναι ιεροί Το ζήτημα είναι λοιπόν αν ξέρουμε ότι ένας χώρος είναι ιερός για κάποιον πως τον μεταχειριζόμαστε έστω και αν για μας δεν είναι τίποτα Η προσβολή του ιερού προϋποθέτει γνώση ότι το ιερό υφίσταται

Τώρα ζητάμε από τους λουμπενοαγραμματους να έχουν κάποιες πληροφορίες ιστορίας Γ λυκείου Ακόμη τους ζητάμε αν έχουν αυτή την πληροφορία να συμπεριφερθούν αναλόγως Μα για αυτούς δεν υφίσταται ιστορικό ιερό υφίσταται εφοπλιστικό ιερό υφίσταται ιδιοκτησιακό τοτέμ Το Αβέρωφ δεν είναι πολεμικό είναι πλοίο που κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει Είναι ιερό ιδιαίτερο μόνο ως απαγορευμένο μόνο ως απαγορευμένος καρπός Οι ενδεείς λουμπενοεφοπλιστες δεν βεβηλώνουν το ιστορικό πλοίο θέλουν να βεβηλώσουν το αδιαπραγμάτευτο βαπόρι το σκαρί που και να θέλουν δεν μπορούν να αποκτήσουν

Δεν υφίσταται λοιπόν αντικειμενική βεβήλωση.Υπάρχει μια τελετουργική πράξη εντός του δικού τους κόσμου που ενέχει μια «λειτουργία ευνουχισμού » εντός του δικού τους κώδικα και η πρόσληψη αυτής της τελετής ως ιστορικής ύβρεως ενός ιστορικού πλοίο

Δυο διαφορετικά πράγματα που μας παρουσιάζονται σε συσκευασία ενός

Για όλους αυτούς τους λόγους λυπήθηκα με τους εξαθλιωμένους του Αβέρωφ και χαμογέλασα με τους προστάτες του έθνους

Δικαιώματα φωτογραφίας
http://anina.typepad.com/photos/uncategorized/glamor_people.jpg

Απεργία- Δημόσιος Λόγος

Ο συνδικαλισμός, ως εκπροσώπηση των επαγγελματικών συμφερόντων κοινωνικών ομάδων, είναι ιδιοτελής και εγωιστικός θεσμός, αφού λόγος της ύπαρξής του είναι να υπερασπιστεί τη συλλογικότητα που εκπροσωπεί απέναντι σε άλλες ομάδες. Για τον λόγο αυτόν δεν μπορούμε (εύκολα) να απαιτήσουμε από τους συνδικαλιστικούς φορείς όταν δρουν (ή «αγωνίζονται») να λάβουν υπόψη τους τα συμφέροντα άλλων ομάδων: ας φροντίσουν οι αντίστοιχοι συνδικαλιστές να τα υπερασπιστούν, αυτή είναι η δουλειά τους. Επίσης είναι δύσκολο να ζητήσει κανείς από τον συνδικαλισμό να λάβει υπόψη του τα συμφέροντα ανώτερης συλλογικότητας, για παράδειγμα της πόλης ή της χώρας: η απαίτηση κατάργησης του «υπερεγώ» επί μέρους ομάδων στο όνομα ακόμα ανώτερων συλλογικοτήτων είναι κατά κανόνα ίδιον αυταρχικών καθεστώτων, αυτό συνέβαινε στα φασιστικά και κομμουνιστικά κράτη (και στις παραδοσιακές ελληνικές κοινότητες) και δεν αποτελούν παρά δικαιολογία για διαιώνιση της εξουσίας συγκεκριμένων ομάδων.



Βεβαίως το ΚΚΕ βρίσκει και κάνει: η ελληνική πολιτική ιδεολογία είναι εγκλωβισμένη ιδεολογικά στη βία, από την Ακρα Δεξιά και ως την Ακρα Αριστερά όλα τα κόμματα αγωνίζονται επικαλούμενα παλαιότερους αγώνες. Η δεξιά αγωνιστική φαντασίωση ξεκινά από το Ονομα και το Κυπριακό, για να καταλήξει στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα, με ενδιάμεσους κρίκους τον Βασίλειο Βουλγαροκτόνο και τον Νικήτα Τουρκοφάγο. Η αριστερή ξεκινά από τον Δεκέμβρη 2008, το Πολυτεχνείο, τον Δεκέμβρη 1944- και μετά ενώνεται με την άλλη: αριστερός ή δεξιός, ο αγωνιστικός εθνικισμός είναι ενιαίος. Κάθε διαδηλωτής αισθάνεται συνέχεια κρίκων που επιλέγει κατά το συμφέρον του- ήτοι το όριο του συνδικαλιστικού ακτιβισμού είναι ο Μαραθώνας. Συμπεραίνω: πρέπει επειγόντως να αποδομήσουμε τη βάρβαρη εθνική αγωνιστική κουλτούρα που παρηγορεί για τη μιζέρια, καλλιεργεί τη βιαιότητα και υποκαθιστά τη δημοκρατική διαπραγμάτευση με το δίκιο του ισχυρότερου αγωνιστή- συνδικαλιστή του ΚΚΕ, διεφθαρμένου πολιτικού ή μαυραγορίτη επιχειρηματία. Ελεος,όχι άλλους αγώνες.
                                                                                                                                    Δ.Ψυχογιος

Η ενορχηστρωμένη επίθεση που εκτυλίσσεται σήμερα ενάντια στη συνδικαλιστική ελευθερία είναι θλιβερή αλλά δεν εκπλήσσει. Έχοντας ειδικευτεί στη μελέτη του φασισμού γνωρίζω με πόση ευκολία τον υποστήριξαν στον Μεσοπόλεμο πολλοί ως τότε φιλελεύθεροι, όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την άνοδο των εργατικών διεκδικήσεων και της Αριστεράς. Σε κανέναν άνθρωπο δεν αρέσει να απεργεί. Κανείς δεν απεργεί αν δεν είναι αναγκασμένος να απεργήσει. Ύστατο όπλο άμυνας των εργαζομένων• αν την περιορίσεις, έχεις τελικά εξέγερση. Το απεργιακό κύμα οφείλεται στο ότι οι εργαζόμενοι δέχονται πρωτοφανείς επιθέσεις στο βιοτικό τους επίπεδο και βλέπουν την κυβέρνηση να διαλύει το στοιχειώδες κράτος προνοίας και να καταργεί δικαιώματα κερδισμένα με αίμα, ενώ προεκλογικά είχε δεσμευθεί ότι θα έκανε ακριβώς τα αντίθετα.

                                                                                                                                   Σ.Μαρκετος
 
Οι πιστοί δεν αντιλαμβάνονται τη ζημία που προκαλούν. Πιστεύουν ακράδαντα πως τα οράματά τους προηγούνται έναντι οποιασδήποτε υποχρέωσης προς τους νόμους, τους συμπολίτες και το κοινωνικό σύνολο. Ο σεβασμός των δικαιωμάτων των άλλων αποκτά σημασία για τους φονταμενταλιστές μόνο εάν εξυπηρετεί τους «ιερούς σκοπούς» τους. Ετσι ενώ, για παράδειγμα, το δικαίωμα διαδηλωτών να κλείνουν τους δρόμους, εμποδίζοντας πολλαπλάσιους άλλους ανθρώπους να κινηθούν ελεύθερα, θεωρείται ιερό, το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης αντιμετωπίζεται ως ένα δευτερεύον δικαίωμα, σχεδόν μια πολυτέλεια• όπως και το δικαίωμα στην εργασία, στη μόρφωση, στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών, εφόσον τα παραπάνω δεν υπηρετούν τους σκοπούς των «ιερών κειμένων» της Βιβλικής Αριστεράς
 
                                                                                                                                    Ν.Μαραντζιδης
 
Στο Βήμα της Κυριακής (6/6/2010) δημοσιεύτηκαν τρία άρθρα σχετικά με τα όρια του συνδικαλιστικού ακτιβισμού .Το ζήτημα έχει εγερθεί κυρίως από την υπόθεση Zenith και τις παράπλευρες επιπτώσεις.


Στα άρθρα των Μαραντζιδη , Ψυχογιού ,Μαρκετου αντικατοπτρίζονται μερικές από τις κυρίαρχες χαρακτηριστικές αντιλήψεις και οπτικές που επικρατούν στον δημόσιο λόγο.

Συνοπτικά οι αντιλήψεις είναι

Ψυχογιός :Ο συνδικαλισμός είναι εξ ορισμού εγωιστικός. Ταυτόχρονα μια εθνική ψύχωση αγωνιστικότητας ενσωματώνεται στην αυτοαναφορικη αυτή δράση και το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο. Συμπέρασμα σταματήστε επιτέλους

Μαρκετος: Δεν υπάρχει πρόβλημα με τις απεργιες. Ολες είναι νομιμοποιημένες από την κοινωνική ανισότητα που καλπάζει επίθεση για την μορφή τους είναι προσχηματικη ,κατά βάθος πλήττονται οι εργαζόμενοι.

Μαραντζιδης : Το πρόβλημα υπάρχει γιατί οι απεργίες οργανώνονται από την Αριστερά που είναι εξορισμού ιδεοληπτική και ανορθολογική .Άρα οι παράπλευρες απώλειες θεωρούνται ως ελάσσονα ζητήματα σε σχέση προς το μείζων ιδεολογικό πρόσταγμα.

Α.-Ανανέωση του συντηρητικού κρυπτοφασισιτικου «ησυχία- τάξις- ασφάλεια »

Εδώ ο Ψυχογιός βασίζεται σε μια σειρά από ανεξέλεγκτες προϋποθέσεις οι οποίες αφοριστικά και εκ του πονηρού καταλήγουν στο αφοπλιστικό μην κινείστε.

Με αυθαίρετο τρόπο ο συνδικαλισμός κατατάσσεται εκ προοιμίου στο μερικό στο καταστατικά μη καθολικό ,σε σημείο ώστε να είναι περιττό να του ζητήσουμε και ευθύνες.

Ο συλλογισμός είναι απίστευτα κυνικός

Ο συνδικαλισμός είναι εξ ορισμού μερικός δεν ενδιαφέρεται για κανένα κοινό κάλο και αυτό σε συνδυασμό με μια εθνική ψυχοπαθολογία περί αέναου αγώνα ,καταλήγει σε μια διαστροφή .Αρά πλήρες αδιέξοδο .Μάλιστα η απαίτηση από τον συνδικαλισμό να λάβει υπ’ όψιν του το καθολικό κάλο θεωρείται ως αναχρονισμός του μεσοπόλεμου και χαρακτηριστικό των φασιστικών καθεστώτων

Ο αντιδραστικός συντηρητισμός έχει εισβάλει στον δημόσιο λόγο καλυμμένος με το πιο εκλεπτυσμένο λεξιλόγιο

Αυτό που με επιμέλεια υποκρύπτει ο Ψυχογιός είναι ότι ο συνδικαλισμός είναι ένδειξη ωριμότητας και ανάπτυξης είναι ίδιον των πιο ανεπτυγμένων κοινωνιών. Ανάπτυξη χωρίς συνδικαλισμό, σύγκρουση και πόλωση δεν υπάρχει πουθενά σε καμία ανεπτυγμένη κοινωνία. Η αποδοχή των ανταγωνισμών είναι προϋπόθεση κοινωνικής ανάπτυξης και ισορροπίας. Απλούστατα η λύση θεμελιωδών ανταγωνισμών έχει επιτευχθεί σε παλαιοτέρα ιστορικά στάδια είτε επιμελώς κλείνουμε τα μάτια σε σύγχρονες πολώσεις. Απεργίες γίνονται παντού σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, με οξείες μορφές αλλά κανένας δεν διανοήθηκε να καλέσει στην αναστολή τους

Β.- Φιλάνθρωπος αποστασιοποίηση .

Εδώ έχουμε μια άλλο ρεύμα ιδεών που περιέχει χαρακτηριστικά υποκριτικής φιλανθρωπίας. Ως γνωστόν η φιλανθρωπία εμπεριέχει καταστατικά μια εγγενή ανισότητα ,την όποια και ασυνείδητα επιτείνει.

Η φιλανθρωπία εδράζεται στα υψηλό αισθήματα του «ισχυρού» ο όποιος αντιλαμβάνεται την ανισότητα και από την θέση του προσεγγίζει τον αδύνατο για να απαλύνει τον πόνο του.

Ο φιλάνθρωπος δεν ασκεί κριτική ούτε στις συνθήκες που γεννούν την αδικία αλλά και στον υφιστάμενο αυτην. Απλώς τον συμπονά

Ο Μαρκετός από θέση «φιλάνθρωπου» προς τους εργαζόμενους τους συμπονά για την κατάσταση τους και δεν διανοείται ισότιμα με σεβασμό και αξιοπρέπεια να απευθύνει κανένα κριτικό λόγο προς τις δράσεις τους.

Υπό το πρόσχημα της αλληλεγγύης ,αίρεται η ισοδυναμία η όποια επιβάλει την κριτική ως διάλογο ισοτίμων ,ο σεβασμός της διαφωνίας αντικαθίσταται από μια «κατανόηση» του αδύναμου, με αποτέλεσμα οι μορφές και οι τεχνικές διευθετήσεις των κινητοποιήσεων να εξαφανίζονται ως επίδικο.

‘Έτσι όλες οι δράσεις ανεξαρτήτως οργάνωσης, σχεδιασμού ,συμμαχιών, είναι υπεράνω κριτικής ως εάν να μην υπάρχουν ακούσιες συνέπειες, ως εάν ο συσχετισμός να αποτυπώνεται γραμμικά σε μια συνθήκη «συν πλην» .Ο Μαρκέτος στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί τους συνδικαλιστικούς αγώνες τελικά υπερασπίζεται το θέαμα των αγώνων, εξορίζοντας το πολύπλοκο διακύβευμα στον χώρο ενός ηθικού διλήμματος που τίθεται μόνο εκ των «έξω».Είμαι εκτός άρα στο θέαμα που παρατηρώ απλώς διαλέγω μονομάχο.

Γ.-Η Λατρεία του «ορθολογισμού»

Ο Μαραντζιδης επιστρατεύει ενα γνωστό επιχείρημα για τον ανορθολογισμο τηςΑριστερας. Το επιχειρημα στηρίζεται στην υπόθεση εργασίας ότι όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είναι «ορθολογικες» και ότι γενικώς η πολιτική είναι μια εμμενως ορθολογική διαδικασία ένα πεδίο όπου ορθολογιζομενα υποκείμενα απελευθερομενα από ασυνειδητες ροές , από προκαταλήψεις , και ιδεολογικές εμμονές δρουν.

Το ενδιαφέρον στο επιχειρημα είναι ότι ως γενική αντίληψη διαπερνά όλους τους ιδεολογικούς χώρους όπου οι αλληλοκατηγορίες εκτοξεύονται για έλλειψη λογικής

Προφανώς υπάρχει μια μυθολογία μιας «Αριστερης» υποσχεσης ενός υπολανθανοντος σεναρίου ολικής ανατροπής που αρθωνεται σε μια αλληλουχία δράσεων με ενα τροπο που οι δράσεις νομιμοποιουνται εκ των υστέρων .Αυτό ομως το θεώρημα δεν είναι κλασσικά αριστερό. Με μια έννοια είναι θεώρημα όλων των ιδεολογικών πολιτικών.

Αν σε κάποια μυαλά οι απεργίες έχουν προσδοκίες μιας εκ των υστέρων νομιμοποίησης σε αλλά μυαλά τα μέτρα λιτότητας έχουν την έννοια θρησκευτικού μαρτυρίου όπου οι μάρτυρες θα σώσουν με την οδύνη τους ηακόμα με και την ζωή ετους ενα ευρύτερο καθολικό αγαθό όπως η «Εθνική οικονομία ».

Όλες οι πολιτικές τελικά έχουν το δικό τους ψεύδο εσχατολογικο στοιχείο μια υποσχεση που αυτοεκπληρωνεται πριν το μέλλον προσέλθει. Η «βιβλικότητα» δεν είναι ούτε προς κατηγορία ούτε ίδιον της αριστεράς ,και επομένως δεν μπορεί να αποτελέσει κα κατηγορία. Ο Μαραντζίδης απλώς ανακυκλώνει ένα δημοσιογραφικό στερεότυπο το οποίο είναι και τελείως άστοχο. Αλίμονο αν η πολιτική δεν είχε στοιχεία «υπόσχεσης» και ιδεολογικού «τέλους».Δεν θα ήταν πολιτική δράση ,θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση “Monopoly”

Συνδεσεις
Δ.Ψυχογιος
Σπ.Μαρκετος
Ν.Μαραντζιδης