Στέλνω τα παιδιά μου στα φροντιστήρια.Κόλακες προστρέχτε

Στέλνω τα παιδιά στα φροντιστήρια για να προετοιμαστουν στις Πανελλήνιες.
Απολύτως οικειοθελώς.
Κανένας δεν με έχει υποχρεώσει,κανένας νόμος.
Σε μια χώρα των πιο κλειστών κρατικοδίαιτων επαγγελμάτων,όπου εμμέσως πληρώνω δεκάδες φόρους υπερ τρίτων και δεκάδες επαγγέλματα ζουν από την νομική συντεχνιακή προστασία,εγώ πληρώνω φροντιστήρια ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΚΟΥΣΙΑ.
Για μένα λοιπόν συνωστίζονται όλοι οι δημοσιολογούντες και με κολακεύουν ,με προστατεύουν για κάτι που κάνω με την θέληση μου.
Δεν είναι τρελλό;
Το απολαμβάνω γιατί είναι ο κλασσικός υποκριτικός επινενοημένος οίκτος.
Γιατί αυτοί που με οικτήρουν με κολακεύουν το κάνουν για τους πιο ιδιοτελείς δικους τους λόγους.
-Οι καθηγητές του Λυκείου πρώτοι από όλους.
Κατ’αρχάς η πλειοψηφία τους είναι καθηγητές για τις 15 ώρες δουλίτσα την βδομάδα,χωρίς καμία αξιολόγηση,70 μερούλες διακοπές και ψυχολογικά προβλήματα ανίας.Οι εξαιρέσεις υπάρχουν για τον κανόνα.Ασε που το 25 % απο αυτούς είναι αποσπασμένοι σε διάφορες υπηρεσίες εκτός τάξης,όπου κύριος οίδε τι κάνουν.
Μέσω της Ολμε ,με σκέφτονται συνέχεια,και φροντίζουν (ρητορικά βέβαια) για να απαλλαγώ από το άγχος μου ,ενώ το άγχος μου είναι ότι τα παιδιά πάνε σε σχολία που οι μισοι καθηγητές κοιτάνε την ώρα να πάνε σπίτι.Στο μεταξύ και οι πιο άσχετοι απο αυτούς κάνουν τα ιδιαίτερα με μαύρα λεφτα,δηλαδή οι προαγωγοί της τυπικής παραπαιδείας.
-Μετά οι Πανεπιστημιακοί.
Αυτοί μεταξύ τους συζητάνε και αν μπορούσαν θα έβαζαν το 1/5 μόνο στις σχολές ,αλλά δημόσια είναι υπέρ της ανευ εξετάσεων εισόδο στα ΑΕΙ.Ζούνε περίπου στον 19 αιώνα όπου ακούγαμε διδακτορικό και νομίζαμε ότι περνάει ο βασιλιάς,και νομίζουν ότι επειδή ο άλλος λέγεται ας πούμε επίκουρος ,θα τον ακούσουμε κλαρίνο.
Σιγά ρε μεγάλε,η πλειοψηφία είστε καθηγητές από ενδοελληνικό ανατροφοδοτούμενο Lobbying ,και το αυτονόητο,δηλαδή καμία διεθνη ερευνητική επιτυχία ,το μοστράρετε για επίτευγμα.
Η αγοραφοβία σας,ο τοπικιστικός εγκλεισμός σας είναι χειρώτερος και από χωρίο στην Υεμένη.Είκοσι χρόνια τώρα οι πιο μορφωμένοι (υποτίθεται...) κάτοικοι αυτής της χώρας,πρωταγωνιστούν στον πιο επαρχιωτικό εγκλεισμό.
-Μετα οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης.
Οι κυνηγοί τρόμου ,πανικού και χαζοχαρουμενίας.Τα ξέρουν όλα για την παιδεία,όπως για τους σεισμούς,τις καταστροφές,τον Ζαχόπουλο.Οι ηδονισμένοι στην υστερία ,την υποκρισία της έντασης,του στόμφου,και της μπαλαφάρας.
Κατηγορούν τα κυκλωματα παιδοφιλίας,αλλά ζουν από την διανοητική,την υπερβατική παιδοφιλία,της ελληνικής οικογένειας και κενολογούν.
Ολοι αυτοί έχουν αναλάβει εργολαβικά να με σώσουν από κάτι που συμμετέχω οικειοθελώς.
Ολοι αυτοί προφανώς υποκρίνονται,γιατί μεταξύ μας (σσσσσσς) ξέρουμε τι ακριβώς γίνεται.
Στέλνω τα παιδιά (όσο τα τα στέλνω και όπου τα στέλνω ) γιατί ενώ επικαλούμαι μια κοινωνική ανάγκη ,ένα κοινωνικό δικαίωμα ,αυτο γίνεται από ενα καθαρό ατομικό γόνιμο κίνητρο.
Τα στέλνω (όσο τα τα στέλνω και όπου τα στέλνω ) γιατί θέλω να ξεπεράσω τον εκάστοτε μέσο όρο επιδόσεων ,ανεξάρτητα ποιος είναι αυτός.
Το κίνητρο μου είναι γόνιμα,εμπλουτιστικά ατομικό,ιδιοτελές με την ευρυχωρία τού όρου.Θέλω το καλύτερο για τα παιδιά,σε σχέση με αυτό που αντιλαμβάνομαι ως μέσο ή κατώτερο επίπεδο.Αρα δεν θα σταματήσω ποτέ,να αναζητώ το καλύτερο,το αρτιώτερο,το πιο επιθυμητό.
Επειδή δε αφορά και ένα πυρηνικό θέμα,παραβιάζω όλους τους κανόνες οικονομίας.Κόβω από παντού για το καλύτερο,άρα δεν έχει νόημα να μου καθορίσει κανένας τι κάνω.Και σχολείο Φιλανδίας να μου κάνουν εγώ θα κοιτάξω να υπερκεράσω αυτό που εννοείται ως κατώτερο ή μέσο επίπεδο.
Ασκω ένα δικαίωμα,που είναι απόλυτα κοινωνικό μόνο όταν το ασκώ πραγματικά ατομικά,ιδιοτελώς.Αν δεν κάνω το έκαστοτε καλύτερο για τα παιδιά μου,τότε δεν ωθώ την κοινωνία να κάνει τα πάντα για όλα τα παιδιά.
Ακριβώς λοιπόν χρησιμοποιώ τα φροντιστήρια,ως μοχλό πίεσης προς την δημόσια παιδεία.Δεν είμαι θύμα, στέλνω ένα μύνημα και αυτοί οι βλάκες κοιτάνε το χέρι μου.
Για να τα στείλω στο φροντιστήριο,έχω προεπιλέξει τον καθηγητή τους,τα δίδακτρα (σε όσο επίπεδο αντέχω) και αν δεν είμαι ευχαριστημένος τα αλλάζω,διαμαρτύρομαι στον καθηγητή.Στο σχολείο δεν επιλέγω τίποτα,δεν ελέγχω τίποτα,όλα δουλεύουν από ρουτίνα.Μα το ίδιο κάνουν και τα παιδιά.Πάνε σχολείο κατακρατώντας δυνάμεις για το απόγευμα.
Αυτό όμως ας μείνει μεταξύ μας.
Δημόσια μπορούμε να φαντασιωνόμαστε ,αριστεία χωρίς άμιλλα καθηγητών,χωρίς αξιολόγηση ( η Ολμε την θέλει αλλα χωρίς επιπτώσεις στον μισθό και στην ανέλιξη!!!!!),μπορούμε να λέμε ότι όλοι οι έφηβοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο τους (καλά και εγώ ήθελα να γίνω ο Γκάλης)
Θα μου πεις τώρα και στα φροντιστήρια δεν βλέπεις τι γίνεται
Να σου πω κατ’αρχάς ότι για μια εικοσιπενταετία οι σοβαροί επιστήμονες ήταν οι Φροντιστές (Μανωλικίδης,Μπελεζίνης,Ντάνης,κλπ)
Τώρα εντός φροντιστηρίων κυκλοφορεί κάθε καρυδιάς καρύδι.
Η μεγάλη κατηγορία είναι οι παγαπόντηδες της παραπαιδείας.Οι διορισμένοι με τα κρυφά μαθήματα.
Μετά ακολουθούν οι νομότυποι και νόμιμοι
Βέβαια οι φυλές είναι πολλές
Αρπακολατζήδες που με δυο ταμπέλες και πενήντα αφίσες ,μαζεύουν 20 μαθητές και εκμεταλεύονται τα παιδιά με τα διδακτορικά για 7 ευρώ την ώρα.
Ταυτόχρονα όμως και οι παραδοσιακοί καθηγηταράδες με έμπνευση μεράκι για τον πίνακα (μακραν υπεράνω του μέσου όρου του Λυκείου) ,που συνδιάζουνε το τερπνό μετα του ωφελήμου (που απομειούται λόγω κρίσεως)
Οι νόμιμοι όμως είναι εντός επιλογών των γονέων.
Αν δεν κάνουν καλό μάθημα ,αυτό κυκλοφορεί γρηγορότερα και από το ιντερνετ.Δεν έχουν δουλειά απλά.
Τελικά σταθερη δουλειά έχουν μόνο οι σοβαροί.
Εχω φίλους καθηγητές φροντιστηρίων και καθηγητές διορισμένους
Οι φροντιστές μιλάνε για την δουλεία τους,πως πάει ο Κωστάκης,που υστερεί,πως θα τα παει στις εξετάσεις,ύλες,μαθήματα προγραμματα μεταβολές.Οι διορισμένοι μιλάνε για την Γάζα,τις αρχαιρεσιες της Ολμε,την επερχόμενη απεργία και το εκπαιδευτικό πρόβλημα (εξ αποστάσεως και μόνο με ορολογία ΟΟΣΑ) και ένα ιδιαιτεράκι που «εσκασε»
Ο Σπηλιωτόπουλος άρχισε διάλογο για την Μέση εκπαίδευση.Οι κόλακες μου ξαναρχίσανε.

Κι’όμως μερικά νέα από το Davos είναι ελαφρώς αισιόδοξα (για τους πολίτες)

Στην φωτογραφία υπάρχει η χθεσινή ανταπόκριση από της Maria Bartimoro , «μεγαλοδημοσιογρόφου» του CNBC, και της Wall Street Journal

Στο φετεινό φόρουμ στο Davos,που συγκεντρώνει την ελιτ του παγκόσμιου καπιταλισμού,οι καλεσμένοι χωρίστηκαν σε 18 ομάδες και σε είκοσι λεπτά κλήθηκαν να απαντήσουν στα ακόλουθα ερωτήματα σχετικά με την χρηματοοικονομική κρίση.

1. Ποιο ήταν η πιο καταστροφική λάθος πολιτική που οδήγησε στην κρίση;
2. Ποια κανονιστική ανεπάρκεια παρήγαγε το μεγαλύτερο συστηματικό σοκ;
3. Που είχαμε μια γνήσια αποτυχία της αγοράς;

Στο τέλος της συζήτησης έγιναν και διάφορες ψηφοφορίες,με αντίστοιχα αποτελέσματα.

Α.-Ποιες είναι οι αιτίες της κρίσης;

50,8 % υπερεμπιστοσύνη για την ικανότητα αυτορρύθμισης των χρηματοαγορών
12,9 % φθηνό χρήμα

Β.-Ποιες είναι οι προτεραιότητες για την επόμενη σύνοδο G-20;

40,6 % η έλλειψη διεθνούς ρυθμιστικού συστήματος στις χρηματαγορές
21,3 % η ολική έλλειψη ρυθμίσεων χρηματοοικονομικής μόχλευσης
18,0 % η αδυναμία ακριβους στάθμισης των κινδύνων

Γ.-Ποιος παράγων προκαλεί την μεγαλύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια;

41,9 % η απόκλιση απο τις μέσες αμοιβές των προνομίων
20,1 % η κακή διακυβέρνηση
15,3 % η κακή αποτίμηση των μεγεθών και κινδύνων

Στο ίδιο άρθρο αναφέρονται και άλλοι ποιοτικοί δείκτες για την χρηματοοικονομική απορρύθμιση όπως

-Η έλλειψη διαφάνειας
-Η άστοχη εμπιστοσύνη στα μαθηματικά μοντέλα
-Η κατασκευή πολύπλοκων χρηματοοικονομικών εργαλείων με αυτοτροφοδοτούμενα κίνητρα μπόνους

Επαναλαμβάνουμε αυτά είναι τα ευρήματα στο Davoς,και όχι στο Κοινωνικό Φόρουμ στην Βραζιλία ,που διεξάγεται τις ίδιες ημερομηνίες.

Εχουμε πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τα δύο παράλληλα φορουμ τα οποία και παρακολουθούμε ιστολογικά (στις παράλληλες αναρτήσεις έχουμε και τα δύο λινκ),και θα αναλύσουμε αργότερα.

Η πλήρης ανταπόκριση εδω

http://www.weforum.org/en/knowledge/Events/KN_SESS_SUMM_27146?url=/en/knowledge/Events/KN_SESS_SUMM_27146

Το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ Εδώ

http://www.fsm2009amazonia.org.br/?set_language=en

Υσ
Στο διάλογο,καλός φίλος του ιστολογίου μας συνέστησε το ακόλουθο κλιπ ως ηχητικό ισόμορφο της ανάρτησης που ευχαρίστως αναρτούμε

Το Παρκο και το Parking της οδου Κύπρου.Το νεοελληνικό υπόδειγμα της φθηνιάρικης «ανάπτυξης»

Ε καλα τώρα όταν με 700 Ευρώ αγοράζεις ένα ΙΧ δεκαετίας ,τότε να αντιστέκεσαι για μην γίνονται Parking στην Κυψέλη ,μάλλον δεν στέκει στην κοινή λογική.

Οταν όμως πας να το χτίσεις αφαιρόντας ένα μικρό αλσύλιο,έχοντας άδεια,τότε αυτοί που σου έδωσαν την άδεια θέλουν κρέμασμα.

Δεν ξέρω τα στατικά ,ενός Parking, αλλά άκουσα στο skai την Πορταλιου,να ισχυρίζεται ότι με σχεδιασμό του χώρου στάθμευσης με ανελκυστήρα αντί ράμπας,θα μπορούσαν να σωθούν τα δένδρα.Μάλιστα απεκάλυψε ότι η σχετική άδεια δεν προέβλεπε καμία ειδική πλάκα στήριξης του υποτιθέμενου νέου αλσυλίου,καθώς είχε μια συμβατική δομή αδύναμη να υποστηρίξει του δεκάδες τόνους χώματος.

Μάλλον εδω είναι το λεπτό σημείο.

Μια πιο περίπλοκη κατασκευή ,θα είχε μεγαλύτερο κόστος και ποιότητα,αλλά ίσως απαιτούσε ένα μεγαλύτερο αντίτιμο για την απόσβεση.

Αυτή είναι και η ουσία του ελληνικού δράματος τον 21 αιώνα.Ενώ η έξοδος ευρίσκεται σε μια πιο «ακριβή» ανάπτυξη εμείς αδύνατουμε να την οραματιστούμε και να υλοποιήσουμε.Αυτομάτως μπροστά στο αδιέξοδο ,κοιτάμε προς τα πίσω,ή προς τα πάνω.

Οποιος φαντασιώνεται ελεύθερους χώρους ή υπόγεια Parking στην Αθήνα, που παραδίνονται στην κοινή ελεύθερη χρήση,χωρίς αποζημιώσεις στους ιδιοκτήτες ή κατασκευαστές ,δηλαδή χωρίς ζεστό δημόσιο χρήμα που φεύγει από το Δημόσιο Ταμείο, μπορει να περιμένει αιώνες,ή τέλος πάντων την στιγμή που κάποιος θα κρατικοποιήσει αλα Στάλιν την γη.

Προφανώς στην Κυψέλη θέλεις δεκάδες Πάρκα και δεκάδες Χώρους Στάθμευσης.
Τώρα ο κάθε γραφειοκράτης τεμπελχανάς βρίσκει τον πρωτο εργολάβο που του κλείνει το μάτι, ,και ξεπατώνουν τα αλσύλια,έτσι για να εξεγείρονται δικαίως οι κάτοικοι,και να έχει δουλεία ο κάθε περίεργος.

Την δυνατότητα να κάνεις και τα δύο,(αρχιτεκτονας δεν είμαι ,αλλά δεν πιστεύω και κανένα που μου πει το αντίθετο) δεν την «παλεύουν» καν.Μάλιστα συναινούν και διάφοροι αρμίδιοι που υποκρύπτωνται στο ακρονύμιο ΕΠΑΕ.

Αρπα κόλλα.

Κοιτώντας δε πιο προσεκτικά στην περιπλοκή στον Βοτανικό,όλοι αποσιωπούν το γεγονός ότι χωρίς τον Βωβό,έπρεπε το Δημόσιο να αγοράσει την Ετμα,για να υλοποιηθεί το όραμα του Πρασίνου.Εχουμε αναπτύξει και αλλου το πλέγμα κομπίνας και λαικισμου που περιβάλλει το πρόβλημα,αλλα και εδω αποσιωπάται η ταυτότητα αυτου που πληρώνει το κόστος της γης ,αν αυτός δεν είναι ο «ιδιώτης».

Φθήνια, τσαπατσουλία παντού.

Ο Ξανθόπουλος διαφημίζει τηλέφωνα ,οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους.Η απίστευτη ιστορία του Β. Κουμπή

Ο Β.Κουμπής (καμία σχέση με τον συνονόματο Benjamin Button) γεννιέται γέρος και αρχίζει μια ξέφρενη κούρσα προς την θανατηφόρο νεότητα.
Το πρόβλημα με τον Κουμπή είναι ότι όπως κάθε άνθρωπος,εξιδανικεύει την νεότητα του,αλλα στην περίπτωση του η νεότητα του έχει άρωμα ναφθαλίνης.
Ετσι λοιπόν ο ήρωας της παιδικής του ηλικίας Ξανθόπουλος,επανέρχεται ολοζώντανος μετά από πενήντα χρόνια ,και εκεί που έβγαζε το μεροκάματο τραγουδώντας στα κέντρα της εποχής,τώρα διαφημίζει αριθμό γενικής εξυπηρέτησης.
Μεσα στην ιδιόμορφη κατάσταση του ο Κουμπής έχει και πολιτικές ανησυχίες ,αλλά και αυτές έχουν κάτι απο την γεροντική νεότητα του.
Αφαιρεί το δικαίωμα κυκλοφορίας ,από όλους τους άλλους ,και αποζητά την de facto δημοσιουπαλληλική ιδιότητα Welcome in 80’s!!!
Το πρόβλημα είναι ότι όπου και να κοιτάξω ο Κουμπής είναι παρών.
Είναι ομορφόπαιδο,και μας θέλγει με την εξωτερική του εμφάνιση.Ακαταμάχητος.
Ταυτόχρονα είναι τέρας
Ως νέος μεγάλωσε σε γηροκομείο ιδεών.
Στατικότητα, λατρεία του κράtους ,ξανθοπουλική θυματοποίηση.
Ο Κουμπής σήμερα δηλώνει αγρότης,χθές πανεπιστημιακός,αύριο συνταξιούχος στρατιωτικός..
Ως αγρότης δηλώνει μόνο το 47 % των εισοδημάτων του (1),ως πανεπιστημιακός κάνει απεργία και πληρώνεται,ως συνταξιούχος στρατιωτικός την «έκανε» μόλις πάτησε τα πενήντα.
Είναι απελπισμένος ο Κουμπής,τον καταλαβαίνω.
Και μέσα στην απελπισία του αγριεύει γίνεται ιδιόμορφος δεκαοκτάρης δηλαδή αρδεύεται από την πολιτική κουλτούρα της προιστορίας.
Τώρα όλοι οι άλλοι ,που μεγαλώνουν κανονικά,δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Να τα βάλουν με τον Κουμπή δεν γίνεται γιατί καταλαβαίνουν από το αδιέξοδο.
Να τα βάλουν με την μοίρα τους που γεννήθηκαν κανονικοί,και να το ρίξουν στην Ξανθοπουλιάδα,και πάλι δεν βγάζεις πουθενά.
Το βουλώνουν (ως πότε άραγε) και προσπαθούν

(1) Ο καθηγητής Ματσαγγάνης έκανε σύγκριση φορολογικών δηλώσεων και στατιστικών ευρημάτων και το δημοσίευσε σε Βημα,Καθημερινή, το πλήρες άρθρο εδω:

http://anamorfosis.net/blog/?author=62.

Η μελέτη του αποδεικνύει οτι στις αγροτικές περιοχές δηλώνεται μόνο το 47 %των πραγματικών εισοδημάτων.

(2) The Curius Case of Benjamin Button -Η απιστευτη περίπτωση του Μπενζαμιν Μπαττον (προτείνεται για 8 οσκαρ) περισσότερα εδω

http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/default.aspx?id=8786

(3)Button σημαίνει κουμπί

Αντιαυτοκρατορικές αναζητήσεις .Η επικαιρότητα του Ιωάννη Δαμασκηνού

Η έννοια της Βυζαντινής εξουσίας,ευρίσκεται κατά κάποιον τρόπο στις ημέρες μας.Οι συγχρονες πολιτικές θεωρείες προσέρχονατι με βυζαντινή αγριότητα.Στον σημερινό κοσμο είναι ζωντανές οι ιδέες μιας ηθικής εξουσίας που νομιμοποιείται από την συμβίωση του ιερού dotium και του imperium ,σε αντίθεση με τα λαικές και διαφωτιστικές ιδέες της Αυτοκρατορίας.

Ηδη στον εικοστό αιώνα οι πολιτικές του Ζντανοφισμού και Μακαρθισμού, επανέλαβαν ότι η ιερότητα του ιδεολογικου δόγματος, και το της καθεστωτικής τάξης δεν μπορούν να διαχωρισθούν,και τα ίδια ακούμε σήμερα από τους θεωρητικούς του «γρήγορου πολέμου» του «προληπτικού πολέμου» εναντίον αιωνίων,άγνωστων εχθρων καθώς απο την ρητορία της «ασφάλειας» και της «μηδενικής βίας» του μητροπολιτικου πλήθους.

Και ακόμα περισσότερο ,αρχίζουμε να ακούμε ηγέτες να προτείνουν μια έννοια της κυριαρχίας η οποία προσποιείται να υπηρετεί την σχέση μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων ,αναγεννώντας την αυτόνομη και απόλυτη εξουσία.Είναι οι νέοι εικονοκλάστες!!!

Αλλα η κατάσταση είναι ακόμα πιο περίπλοκη ,καθώς οι σημερινοί εικονοκλάστες έχουν σφετεριστεί με παράδοξο τρόπο την θέση των εικονολατρών.Η νέα καθεστωτική δύναμη προσπαθεί να υπηρετήσει την σχέση κυρίαρχων κυριαρχούμενων ,κυρίως με την χρήση της εικόνας ,του θεάματος ,με τον έλεγχο των πληροφοριών.Το στοιχείο της ελπίδας και απελευθέρωσης που το Βυζαντινό πλήθος βρήκε στις εικόνες ,απουσιάζει στα σημερινά θεάματα.

Εναντίον αυτών των νέων Βυζαντινών κυρίαρχων πρεπει να αντιτάξουμε την κραυγή κάποιου σαν τον Ιωάννη Δαμασκηνό του οποίου το έργο «Περί Εικόνων» συνέβαλε όσο κανένας άλλος στον αγώνα κατα της εικονομαχίας.
Η Βυζαντινή εικονομαχία νοείται σήμερα σαν διαμάχη μεταξύ πρωτότυπου και αντίγραφου,φέρνοντας κοντα την Πλατωνική φιλοσοφία και τα Πατερικά κείμενα.

Ο Ιωάννης ο Δαμσκηνός εστιάζει στην ενσάρκωση του θείου,και την υλική σύνδεση που έχει το Θέιο με την σάρκα,και η οποία προφανώς μπορεί να αναπαρασταθεί.Η διαμάχη γίενται προφανώς με θεολογικούς όρους ,αλλά το διακύβευμα είναι πολιτικό και αφορά την μορφή της εξουσίας.Γράφει ο Ιωάννης Δαμασκηνός ,δεν δέχομαι να σφεταιρίζεται την ιεροσύνη για λογαριασμό ενός τυραννικού κράτους.Συνεχίζει ,η ιεροσύνη ,η οποία μπορούμε να πούμε είναι η ισχύς της κοινωνικής επινόησης ,της νομιμοποίησης των αξιών και της ελεύθερης ύπαρξης,ανήκει στο πλήθος.Καμία εξουσία δεν μπορεί αποσύρει τις εικόνες που ανοίγουν την φαντασία στην αγάπη της ελευθερίας.

Multitude.M.Hardt.A.Negri (p 327)μτφ LLS

O συντάκτης του ιστολογίου είχε (από σύμπτωση) την τύχη να ακούσει τον Καστοριάδη στην τελευεταία σημαντική του ομιλία στην Τήνο,για την πολιτική καθυστέρηση του Βυζαντίου,που εν είδει υποθήκης κουβαλάμε,και ανακυκλωνόμαστε εντός της.
Ο Καστοριάδης βέβαια ασκεί κριτική σε όλα τα κοινωνικά συστήματα που βραχυκυκλωνουν την αυτοθέσμιση την αυτοοργάνωση ,αλλά η οξύτατη αποστροφή του προς το Βυζάντιο είναι γνωστή.

Η γενική πρόσπληψη είναι ότι οι Βυζαντινοί χρόνοι και η Ορθοδοξία δεν έχουν παραδώσει παρά ισχνές παρακαταθήκες μιας πολιτικής αναγέννησης ,σε αντίθεση με την θεολογία της Δύσης που σε αντίστοιχες εποχές ,στοχάστηκε μέσω ενός Αυγουστίνου,ενος Σπινόζα.

Αδυνατώ να εισέλθω στην συζήτηση,παρά στον βαθμό που αυτή αφορά το σήμερα.
Εστω και αν η αίσθηση ότι το Βυζαντινό παρελθόν είναι βαρύδι είναι ψευδής,αυτό δεν αίρει την πραγματικότητα.Ζούμε σε μια κατακερματισμένη κοινωνία,με ελάχιστους ενδιάμεσους θεσμούς,που στριφογυρίζει στο κράτος βαπτίζοντας δημόσιο οποιαδήποτε προσπάθεια ,επιλεκτικού προσπορισμού κρατικών πόρων προς ίδιον όφελος.

Παρακολουθώ με συμπάθεια ,αλλά και αντίρρηση,το ρεύμα μιας «Πατριωτικής Αριστεράς» που με κεντρική φιγούρα τον Γ.Καραμπελιά,διατυπώνει ένα αντικαπιταλισμό των πατρίδων,των ταυτοτήτων.Το ρεύμα αυτό προσφέρει μια θετική υπηρεσία,αναδεικνύοντας θετικές πλευρές στην πολιτική ιστορία μας,αλλά νομίζω ακροβατεί στον κίνδυνο να ανάγεται η ιστορία per se ,ως διαβατήριο πολιτικου εκσυγχρονισμού.Είναι σημαντική η ακριβοδίκαιη αποτίμηση,αλλά είναι πολλές αδιόρατη η απόσταση απο ιδεολογήματα ιστορικής υπεροχής.

Τα αναφέρουμε αυτά ως περίγραμμα,γιατί μεταφράσαμε ένα απόσπασμα απο το Multitude των Hardt Negri,στο οποίο σε ρήξη με οποια στερεότυπα ( ο Negri είναι ο τυπικος εκπρόσωπος ενός κοσμοπολίτικου,τεχνολογικού κομμουνισμού της υπέρβασης των τοπικοτήτων) ανατρέχει στην Βυζαντινή Ιστορία και αναλύει την εικονομαχία ως καθ’εαυτω πολιτική σύγκρουση,του «πλήθους» απέναντι στην εξουσία.
Ενδιαφέρον έ;
Ο απόλυτος διεθνιστής,των υβριδιακών κινημάτων,του συλλογικού εργαζόμενου της άυλης εργασίας,ανατρέχει στον Ιωάννη Δαμασκηνό και αναδεικνύει την πολιτική αιχμή.

Οι εικόνες λειτουργούσαν ως εστία,αναστοχασμού,πυροδότησης της φαντασίας,και άρα δημιουργούν το ρευστό κύμα,επι του οποίου μπορεί να αναδιατυπωθεί το πολιτικό πρόγραμμα,η πολιτική επινόηση,η πολιτική αυτοθέσμιση.Η εικόνα του θείου,δημιουργόυσε ένα πολιτικό χώρο διανόησης,που διαχώριζε τον αυτοκράτορα από τον θεό (που αναπαραστάται) και άρα τον χώρο της πολιτικής αντίρρησης.Το θειο διαμεσολαβεί μεταξύ κυρίαρχου και κυριαρχούεμενου.

Εαν είχε επικρατήσει η εικοκλαστική κατεύθυνση ,τότε η απουσία αναπαραστάσεων θα συσωμάτωνε σε ένα και αυτό χώρο,τον αυτοκράτορα και τον Θεό,θα ενέτεινε την πολιτειακή καθυστέρηση.Η φαντασιακή αποστέρηση μέσω των άδειων τοίχων θα είχε στομώσει την πολιτική αναζήτηση.

Ινφο
-Multitude M.Hardt.A.Negri(2004)
-1204 Η διαμόρφωση του νεώτερου Ελληνισμού .Γ.Καραμπελιά (2006)Μια πανοραμική ανάδειξη της διακοπής μια ενδογεννους αναγέννησης στο Βυζάντιο.

Παλαμας 100 χρόνια μετά.Το Πολιτικό παραμύθι του Αδάκρυτου

(Saint Saver Forest partner for you)

Πριν εκατό χρόνια περίπου ο Κ.Παλαμάς γράφει τον Δωδεκάλογο του Γύφτου.Πρόκειται για ένα πολύπλοκο ποίημα σε απλωμένο σε δώδεκα μέρη,γραμμένο στο πληθωρικό επικό στομφωδες Παλαμικό στυλ.

Πριν εκατό χρόνια,η ποίηση είχε πολυ μεγαλύτερη λειτουργία από ότι σήμερα.
Ηταν ένα από τα κύρια πνευματικά γεγονότα,που μπορούσε να σηματοδοτήσει και να σηματοδοτηθεί απο τον πνεύμα της εποχής.Ανάλογα γεγονοτα δεν έχουμε ,αλλά ας πόυμε συμβατικά κάτι σαν τις ταινίες του Αγγελόπυλου,η τους δίσκους του Σαββόπουλου.Σηματοδοτούν ευρύτερα την εποχή,και τις αναμένουμε για αυτό.

Το τί θα γράψει ο Παλάμας ήταν σημαντικό για την μορφωμένη κοινωνία της εποχής,και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την σημερινή εποχή που η ποίηση είναι μια ειδική περιφερειακή τέχνη και επιρροή.Οι ποιητές ουσιαστικά χρηαμτοδοτούν τις εκδόσεις τους,και η τεχνη διακινείται κυρίως λόγω δυο τριών περιοδικών

Μπορούμε να διαβάσουμε τον Παλαμά ως μια «λογοτεχνική αρχαιολογία» καθώς αυτός ο εκρηκτικός ξεχειλιζων λογος δεν μας ακουμπάει αισθητικά σήμερα.
Μπορύυμε όμως να οικειοποιηθούμε αυτόν τον φορμαλισμό ,και να βυθιστούμε στην ποιητική του πραγματικότητα,με την ίδια κίνηση που κάνουμε απολαμβάνοντας μια ασπρομαυρη φωτογραφία,ένα δίσκο γραμμοφώνου με σκρατς,μια όπερα παιγμένη κλασσικά.

Την ποίηση του Παλαμα διεκδικούν πολλοί.

Πατριώτες για τον πηγαίο εθνικό λόγο,δημοτικιστές για την λογοτεχνικότητα της δημοτικής,αριστεροί για τις αναφορές στους εργάτες,κλπ

Ξαναδιάβαζοντας τον Δωδεκάλογο ,εκείνο που σε ξαφνιάζει είναι η απόλυτα σύγχρονη πολυπρισματικότητα του δαιδαλώδους έργου.

Ποιος τελικά είναι ο «Γύφτος» και απο ποια πλευρά μιλάει ο ποιητής είναι γοητευτικά σκοτεινό,αιωρούμενο σχεδόν ψυχαναλυτικό.Ταυτόχρονα βέβαια με τις ηφαιστειώδεις ρίμες για τον Ερωτα,τις υπαρκτές αλλά και ανύπαρκτες Πατρίδες, την σωματική εργασία,που αρδεύονται από μια Νιτσεική Διονυσιακή φλέβα.

Οχι δεν θα κάνουμε ανάλυση του έργου αυτού (μεταξύ μας είναι γοητευτικό σύγχρονο αλλα αδύνατο για ένα αδέσποτο ιστολόγο) αλλά θα σταθουμε σε έναν από τους δώδεκα λόγους το παραμύθι του Αδάκρυτου.

Το κομμάτι αυτό είναι εμβόλιμο και είναι ένα έμμετρο παραμύθι,που στέκεται αυτόνομο σε σχέση με το υπόλειπο ποίημα.

Για δες τε την ιστορία του Αδάκρυτου

Είναι ένα παιδί που του κάνουν όλα τα χατήρια,και αυτός για να ικανοποιήσει τον ακόρεστο εγωισμό του πουλάει τους γονείς του σκλάβους!! Για να αγοράσει άλογο και φανταχτερά ρούχα.
Ο βασιλιάς ανακαλύπτει την υπόθεση,και καλεί τον Αδάκρυτο να μεταφέρει ένα γράμμα στον αδελφό του.βασιλιά.
Ο Αδάκρυτος ανακαλύπτει ότι το γράμμα είναι εντολή εκτέλεσης-ποινής του από τον παραλήπτη.

Πηγαίνει όμως στον προορισμό του όπου ο βασιλιας συμπτωματικά θα παντρέψει την κόρη του με το φοβερό όνομα Αγέλαστη,με όποιον πει το πιο δύσκολο αίνιγμα.

Ο Αδάκρυτος πηγαίνει στον διαγωνισμό όπου ονομάζει τον εαυτό του σαν κάποιο που «φορά την μάνα του,καβαλάει τον πατέρα του ,και μεταφέρει τον θάνατο του»

Η βασιλοπούλα δεν βρίσκει λογική εξήγηση,ο Αδάκρυτος την παντρεύεται,αλλά αντί να γίνει πρίγκηπας,ξαναγυρίζει με τύψεις στους γονείς του.

Ο Αδάκρυτος λοιπόν παντρεμμένος με την Αγέλαστη,φορά την μάνα του,καβαλικεύει τον πατέρα του και πριν παντρευτεί μεταφέρει τον Θάνατο του.Αυτός είναι ο εμβόλιμος Παλαμικός ήρωας.

Εκατό χρόνια μετά ,γιατί νομίζω ότι οι Ελληνική κοινωνία ξαναζεί το παλαμικό παραμύθι;

Γονείς σκλαβώνονται για να πάει καλά ο Αδάκρυτος γιος
Αν δεν παρέμβει η εξουσία –βασιλιάς να συνετήσει τον Αδάκρυτο ,δεν γίνεται τίποτα
Αυτός αν δεν ανακλύψει κατα τύχη τι τον περιμένει ,θα παέι στα θυμαράκια
Είναι οι ίδιοι οι νέοι ενα ολόκληρο αίνιγμα
Βρίσκουν το ταίρι τους αλλά και αυτή η ρημάδα είναι Αγέλαστη

Παραμύθια με άφρονες γονείς,στοιβαρές μέχρι θανάτου εξουσίες,αινiγματώδεις νέους,αγέλαστες κοπέλες,και επιβίωση κατα τύχη,και μπόλικες τύψειςΚάτι από 2009 σε έμμετρο και ρίμα

Α ρε μεγάλε Παλαμά.100 σχεδόν χρονάκια και είσαι επίκαιρος!!!!

Ολος ο Δωδεκάλογος του Γυφτου ,σε κείμενο και απαγγελία εδω
http://web.me.com/palamas12/Palamas/Greek/Greek.html

Μια καλλιτεχνική εντυπη έκδοση στις εκδόσεις “Συλλογή»2005

Πρακτικα του τελευταίου συνεδρίου για τον Παλαμα στις εκδόσεις «Μεσογειος» 2007

Η πιο σημαντική σύγχρονη εικαστικο ποιητική σύνθεση στο ιντερνετ προφανως η Humanotherapy εδώ :
http://humanotherapy.blogspot.com/